Jibbí

síðasti kennsludagur í dag og löngu kominn tími til. Það er samt ekkert sérstaklega mikið vor í lofti: Það er enn snjór í norðurfjöllum, norðannæðingur en þó ekki kalt og varla að vorleysingar séu byrjaðar í efri byggðum. Hjá mér eru símatsáfangarnir komnir á sinn stað í Excel, yfirfarnir og klárir, prófin samin og komin í fjölföldun og allt kampklárt fyrir prófaannir. Tilveran er í vanagangi. Einhverjar tiltektir eru framundan en í kvöld ætla ég bara að horfa til himna og skima eftir nornum á sveimi: Það er nú Valborgarnótt. Og þá fljúga nornir á kústum til Heklu og Blokksfjalls. Það væri freistandi að grípa eina ef hún færi um á lágflugi en þess er varla að vænta: Verð að láta mér nægja að lesa Neil Gaiman. Sem ef til vill er ekki alveg þetta týpíska fyrir úthverfalíf á Selfossi en mér er sama um það. Hlutabréf ganga upp og niður, en þó hægt upp á við, ég græði annan daginn nokkur þúsund í krónum en tapa öðrum daginn eftir. Svona er að eiga lottómiða í rússíbananum sem íslenskur hlutabréfamarkaður er.

Æ það er

gott að koma heim í hlýjuna úr norðanblæstrinum í kvöld. Skólinn er að verða búinn og það fyrstsa sem ég geri til að ná niður spennunni er eins og alltaf að sofa - öll frí byrja á því. Og tími til kominn. Skrýtni karlinn í Austurríki gefur mér tilefni til niðurdrepandi hugsana um kontról og þær aðferðir sem sumt fólk notar til að ná taki á öðru fólki. Símaofbeldi er bara meinlausasti parturinn en það á samt ekki að láta það ná taki á sér. Þó hef ég gegnum árin kynnst fólki öðru hverju sem reyndi að ná á mér taki. En ég læt illa að annarra stjórn og hef alltaf gert. En það er að koma grastoppar hér og þar meðfram húsum og að hlýna og nú verður tækifæri til að slaka á - síðasta sumar fór meira og minna í fasteignapælingar hjá mér en það er ekki á dagskrá núna. Í mesta lagi að slá blettinn þegar þar að kemur en annars að sitja úti í garði. Og það er ekki margt sem karlinn þarf að gera fyrir húsið sitt í sumar - festa einn eða tvo lista og mála eitthvað svolítið. Svo nú verður tækifæri til að hvílast dável.

Latur laugardagur

og ég hef allt í einu komist að því að ég hef ekkert að gera. Allavega ekki þessi vanalegu húsverk og snúninga því ég var óvart búinn með þau fyrir helgina. Kvefið er komið í lag, og grasið í garðinum farið að grænka. Mr. Grill er að verða klár fyrir sumarið, bara eftir að tengja slönguna við kútinn. Veröndin hefur verið sópuð og bara smá viðvik sem bíða eftir mér. Ég hef ekkert verið að fylgjast með bílstjórageiminu mikla og mótmælunum. Hins vegar er ég að furða mig á að þessir menn virðast geta lært á tæki sem er a. með bakkgír, b. nokkrum gírum sem eru lægri en fulla ferð áfram. En það virðist vera auðvelt að læra á trukk. Allavega geta þeir það, þessir, en eiga erfiðara með að læra á myntkörfulán, gengisbreytingar, fjármögnun, stjórnmál og þess konar. Hvað þurfa menn líka að eiga að vera að hugsa um það þegar atvinnan felst í að flytja hluti frá a til b? Það er nóg að finna út hvar a er og svo þrusa bara áfram til b. Svo til þess að fullkoma helgina þarf ég að bryðja fáeinar Excel-töflur, en þær fást nú alls staðar án resepts. Og ef til vill að hljóðsetja eitthvað af glærum.

Þungur mánudagur

og mig langar að vera veikur heima en þegar svona langt er liðið á önn er lasleiki munaður sem verður að bíða, ef hægt er. Hóparnir eru þungir í keyrslu, þetta er eins og að keyra vélarlausan traktor í drullu en svona eru annarlok venjulega. Það eru ekki nema nokkrir dagar sem eiga eftir að nýtast effektíft þó enn sé vika og þrír dagar eftir. Þegar ég kem heim er eldhúsið mitt eins og latur fellibylur hafi dokað þar við og fengið sér hressingu: Sem sagt ekki alvarleg "disaster area" og ég er fljótur að taka til. Einn af föstu símaböggurunum mínum hringir en ég er ekki að svara því; ég hef grun um að einhvers staðar sé skipulagt símaeinelti að fara í gang - einu sinni enn. Sumir gefast aldrei upp. Kvöldið endar með því að horfa á Michael Palin ferðast um Evrópu og einhver karl er að syngja O Sole Mio. Dúfus tekur undir með honum og nær honum nokkuð vel í Mío. Hann sækir það í móðurætt að vera hermikráka, en sú gamla sat stundum úti í glugga og lét mig vita með hljóðum hvaða fuglar voru í trénu úti í garði. Og þó ég sé að hressast af kvefinu og sultardropanum er allt í lagi eftir verkin að leggjast í rúmið með gamlar Pratchett- bækur.

Eyddi hluta úr deginum

austur í Hraungerði við að leika í kvikmynd. Fékk meira að segja eina línu til að segja...minn fyrsti "speaking part" auk þess sem ég þurfti að keyra traktor, en það hef ég ekki gert síðan 1989. Ekki veit ég hvort þessi mynd verður sýnd einhvers staðar, þetta var lokaverkefni hjá einhverju fólki í Kvikmyndaskólanum. Gamall nemandi sem bað mig um þetta. En það var gaman. Eftir það fór ég heim og lagði mig. Ég er ef til vill ekki svo slæmur af kvefinu enn en er þó með sultardropa og einhverja lurðu svo mér líður best í bælinu að lesa gamlar Terry Pratchett bækur. En ég þarf að reyna að komast í vinnuna á morgun og býst við að það verði.

Í dag

var jarðarför sem ég komst ekki í sökum kvefs og sultardropa. Páll Lýðsson í Sandvík var jarðsunginn eftir að hafa verið kallaður frá nokuð skyndilega og án þess nokkur ætti þess von. Fyrstu kynni mín af Sandvíkurheimilinu voru þegar mamma og Elínborg í Sandvík eignuðust börn sama daginn, hún var að eiga Aldísi, og mamma að eiga Ragnar bróður. Þessar þrjár konur sem þarna voru á sömu stofu ákváðu að hittast árlega með börnin og bera þau saman, því þriðja konan var Borghildur á Arnarhóli, þá að eiga Þorvald. Þessi mót mæðranna duttu þó upp fyrir eftir nokkur ár en þau eru ástæðan fyrir því að ég á enn gamla spunakonu með hressilegri beyglu eftir kjarnakonuna Sigríði Pálsdóttur, nú ljósmóður. Næstu kynni mín af Páli urðu þegar ég var í sagnfræðnáminu og studdi mig þá stundum við rit eftir hann, sem alltaf voru hárnákvæm og stáláreiðanleg, því Páll hefði sjálfur ekki viljað annað. Þó lærði ég mest af honum þegar ég tók að mér að skrifa eitthvað smávegis fyrir Sunnlenskar byggðir, því þá gerði Páll mér greiða sem ég mun ávallt muna honum. Það var ekki aðeins að hann færi yfir handritið og gerði athugasemdir heldur kynnti hann mig líka fyrir útgáfuferlinu öllu. Fyrir próförkum, undirbúningi fyrir prentun og lagði ríka áherslu á að höfundurinn ætti að vera í prentsmiðjunni þar til fyrsta örk kæmi úr vélunum til að vera viss um að myndir væru á réttum stöðum og að þær sneru rétt. Þessi vinna var mér nám á við heilt námskeið í sagnfræðinni og ég er Páli ávallt þakklátur fyrir að hafa sett mig inn í þessa hlið á fræðunum. Ég hef ávallt síðan talið Pál í tölu minna bestu kennara í faginu. Síðar unnum við samhliða að ýmsu í sögu héraðsins og ég mun seint gleyma sendiför sem ég fór fyrir hann til Hróarskeldu að taka viðtal við Carl Jörgensen fyrrum mjólkurbússtjóra MBF. Þar sem ég kom ekki aðeins heim með viðtalið heldur líka þrjú myndaalbúm full af myndum úr sögu búsins. Páll sagði ekki margt en ég sá að hann var glaður við, því hver hefði ekki orðið það. Síðar meir kynntist ég yngri börnunum frá Sandvík, þeim Lýð og Guðmundi, sem kennari, en hef síðan átt við þá hin bestu kynni, sér í lagi sem starfsmaður hjá Lýð, en það er svolítið mér að kenna að hann varð safnvörður við Byggðasafn Árnesinga. Sem hann reyndar veit. Ég hef oft stuðst við ritin hans Páls um sögu héraðsins, og tók þá eftir því að Páll hafði þann sérstaka frásagnarhátt að hann kom sjálfur sjaldan fram sem höfundur: Að lesa bók eftir Pál var eins og sagan væri að segja sig sjálf og gerði það létt og hnökralaust, rynni áfram án þess að steyta á nokkurri brún eða flúð. Þessi leið er erfið og ég efa ekki að Páll hefur stundum verið í stökustu vandræðum með hvernig hann ætti að segja hluti, en aldrei kemur það fram í neinu. Eitt sagði hann mér sem kom mér á óvart: Að honum gengi oft vel að skrifa á sumrin. Sem óneitanlega er nokkuð sérstakt fyrir bónda á kúabúi, sem oft þarf að hafa áhyggjur af heyfeng og tíðarfari. En ástæður Páls voru nokkuð rökréttar: Það fellur til tími meðan heyið er flatt. Eina sögu átt ég eftir að segja honum, því ég vissi þær upplýsingar sem hann hafði voru ekki réttar, og ég hafði í hyggju að skrá hana og láta hann hafa þessa sögu eins og ég vissi hana best til að geyma með skjölunum sem aldrei voru birt, eða þá sögunum sem sagnfræðingar segja aldrei frá. Þar vissi ég að Páll átti margar en innti hann aldrei eftir þeim vitandi það vel að sagnfræðin leiðir í ljós hluti sem bestir eru ósagðir. Á því sviði reynir því oft mest á fræðimanninn og þar, verður að segja, var Páll traustastur. Af mörgum samtölum við Pál gegnum árin er mér lengi minnisstætt eitt sem ég átti við hann varðandi afa hans sem var ein af driffjöðrunum við stofnun Kaupfélags Árnesinga. Páll fékk vitanlega að lesa handritið áður en bókin kom og ég vissi að han var nokkuð spenntur að líta í það. Hvað ég sagði um afa hans var reyst á ályktun minni fremur en heimildum og Páll hváði nokkuð við þegar hann sá þetta og spurði hvort ég væri viss um að sem ég var að segja. En svo skyndilega brosti hann við og sagði með festu: "Þú skalt láta þetta standa." Þá vissi ég að mér var óhætt en spurði ekki frekar. Ég nota tækifærið til að setja hér fram samúðarkveðjur til Elínborgar, Sigríðar, Aldísar, Lýðs og Gumma auk þeirra barnabarna Páls sem hafa farið um mínar hendur í skólanum. Og hefur öllum gengið ágætlega í sögu.

Ö

það er leiðnlegt að vera með nefrennsli, hósta og hitavellu á föstudagi. Sérstaklega eftir skóla. En það er allt í lagi, ég sleppi bara að setja heimilistækin í gang og fæ mé teppi og bók og svo kemur köttur að hugga mig. Einhvers staðar á ég viský til að fá mér undir svefninn. Svo þetta er ekki svo slæmt þegar allt er talið ef ég verð rólegur heima við í kvöld og á morgun. Símaböggarinn minn hringir, það er einn af föstu liðunum í minni tilveru en ég svara ekki fólki sem beitir númeraleynd og tek hvort sem er símann úr sambandi á svona kvöldum. Kettirnir hafa nú alveg lært að fara út og inn úr húsinu án aðstoðar og eru hinir ánægðustu með það og sjálfa sig.

Hæg er leið

til helvítis, hallar undan fæti. Og það er ekki annað að sjá en að allt sé á leiðinni þangað. Svo vitnað sé í gamlan bónda sem svaraði svona þegar hann var spurður um ástandið á heimili sínu: "Merin álægja, kýrin yxna, tíkin hvolpafull, kötturinn að gjóta, fengitíminn að byrja, konan ólétt og ég er ekki rétt góður sjálfur." Hlutabréf falla, bankarnir eru á rassinum, Seðlabankastjórinn hrokkinn upp af standinum, maturinn að hækka, fasteignaverðið að lækka, olían allt of dýr, jarðskjálftar framundan í Kaliforníu og hundlaust í Hindukush, útlendir glæpamenn ganga lausir (núna fyrst er það að koma fram) Eldgos í Kólumbíu, sem ábyggilega hækkar verðið á lyftiduftinu þaðan, jörðin er að hlýna og svo er ég bara frekar hress eins og ég þurfi ekki að hafa allar áhyggjur heimsins á herðunum. Og ríkisstjórnin segir bara ekkert nema brandarann "Hvað þarf marga íhaldsmenn til að skipta um ljósaperu? Engan, ósýnilega höndin gerir það." Og ríkisstjórnin horfir á peruna og bíður eftir að hún fari að snúast. Þetta heitir að tapa ekki fattningunni.

Á dauða mínum

átti ég von en ekki þessum snjó. Ekki það að ég hafi áhyggjur af honum, þetta tekur fljótt upp. En dagurinn er upplagður til að vera inni á boxernum. Ber er eigi bakatil sá er boxerinn brúkar, nema þegar hann...... - Hm. kannski ég geymi þennan frábæra málshátt og sendi hann til Nóa eða Freyju tímanlega fyrir næstu páskaegg. Já, svona dagar ýta virkilega undir sköpunargáfuna. Algjört hugflæði, bara. Kettirnir neita að fara út. Loppa prófar, stekkur út í snjóinn en kemur inn aftur og þvær sér lengi um fæturna. Ákveður að lúr eftir hádegið sé það sem koma skal og ég er sammála. Dúfus röflar í mér eins og ég geti gert eitthvað í málinu. Líkist móður sinni, sem alltaf tuðaði í mér í rigningu og snjó. Og ég var ekki búinn að setja Mr. Grill út á pall. Hann stendur inni í sólstofu og breiðir úr sér. En það stóð heldur ekki til.

Ég er

ennþá dálítið sleginn yfir slysinu á Eyrarbakkaveginum um daginn. Sérstaklega vegna þess að um leið og ég frétti af því vissi ég hver í hlut átti. Án þess þó að telja mig hafa fengið nokkur einustu dularfull skilaboð um það mál. Því það er bara þannig að ef á annað borð þarf að senda dularfull skilaboð þá eru þau skýr. Það eru engin undarleg tákn, draumar eða fyrirboðar sem þarf að ráða, því ef að þarf að láta fólk vita ef einhverju á þennan hátt þá borgar sig ekki að nota einhvern dularfullan kóða sem einkennileg persóna með fyndinn hatt getur ráðið fyrir pening. Hvort þetta snertir mig svo einhvern veginn kemur bara í ljós, ég á ekki sérstaklega von á því. En ég hef enn ekki hert upp hugann til að skrifa einhver minningarorð um þennan mann. Þar að kemur. Í staðinn á ég mér langan laugardag og latan. Til er saga um mann sem komst að því að þegar fólki leiðist líður tíminn lengur. Þess vegna ákvað þessi maður að leiðin til langlífis væri að láta sér leiðast ógurlega á hverjum degi. Og forðast allt skemmtilegt. En það er fjarri því að dagurinn hafi verið leiðinlegur þó hann hafi verið langur. Kettirnir hafa nú lært að fara út og inn um glugga sem hægt er að hafa opinn fyrir þau og þá er bara gott að opna gluggann og geta farið aftur að sofa. Og vakna svo þegar tíminn til þess er hentugur.

Allt með spekt

og kyrrum kjörum hjá okkur í Miðtúninu. Við mætum í vinnuna, og komum heim. Kettirnir eru farnir að fara út um miðjan daginn og eru alsælir með það.. snjórinn er ekki farinn úr garðinum en það er orðið hægt að setjast út á pall með kaffibolla og horfa á systkinin leika sér þar eftir vinnu. Ég er dauðfeginn að geta látið ærslin í þeim út í svolítinn tíma á hverjum degi. Sem verður alltaf lengri og lengri þar til það verður óhætt að hafa bara opinn glugga fyrir þau einhvers staðar og þau geti valsað um að hentugleikum. Og svo sofa þau eins og steinar á eftir. Loppa á sér uppáhalds stað í húsinu, og ég verð að segja að ég er sammála bókmenntasmekknum hjá þessum ketti, því hvað er betur viðeigandi. Æ meðan ég man, ég þarf virkilega að fara að mála þennan bannsetta bleika vegg, en þegar er svona lítið eftir af önninni er ekki ástæða til að reka á eftir sjálfum sér og bíða vara vorsins með það mál.

Það er

ekki auðvelt að sofna þegar það er ein fluga í svefnherberginu og tveir kettir. Ég endaði með því að forða mér niður í eldhús meðan lætin voru sem mest og hlustaði á dynkina þegar bókastaflar og lampar duttu í gólfið. Einhvern veginn komst samt friður á, mig grunar að flugan hafi sloppið nokkuð vel frá bardaganum. Dundaði af mér daginn við að skrúfa saman grillið en lauk því ekki nema til hálfs. Loppa og Dúfus fengu að fara út. Loppa rannsakaði garðinn og umhverfi hússins vel, en Dúfus takmarkaði þennan vísindaleiðangur við það að finna sér sólríkan blett og setjast í hrauk. Við fórum svo á leiksýningu hjá nemendum skólans í kvöld og skemmtum okkur vel við að horfa á vel uppsett hópatriði. Leikurinn var í heildina mjög góður og vel æft. Margir áttu sterka leiki, og ekki endilega það fólk sem mest bar á. Ég tók eftir sumu fólki í litlum hlutverkum sem vel hefði getað meira. En sýningin byggði mest á tónlist, söng og dansi og allt virtist renna leikandi létt. Eitt prik til dansarans sem dansaði brotinn bolla út af sviðinu án þess að fipast.

Það er

ennþá vetur með sólina lágt á lofti og langa geisla sem teygja sig inn um gluggana. Ég hef verið að setja saman borð til að hafa úti í garðinum, samt, og svo keypti ég mér grill. Gott þriggja brennara grill sem heitir auðvitað Mr. Grill. Andri hlær eins og fífl að mér og spyr hvort ég hafi ekki séð Spaceballs alveg nýskeð. Þar sem Mel Brooks er að ferðast í geimskipinu sínu og kallar alla hluti þar Herra hitt og þetta. En nú hef ég borðið og grillið - nú vantar mig bara nokkur blys og dramatíska trommu, fáeina vini og geit. Þá get ég grillað úti. En það liggur ekkert á, það er apríl ennþá. Svo ég er ekkert að flýta mér að skrúfa gripinn saman. Loppa og Dúfus fengu að koma með út að hjálpa mér við borðið: Þau voru dauðfegin að komast út, voru farin að láta illa inni. Sérstaklega Loppa, sem var vön því frá síðasta hausti að geta kíkt út að vild. Hlutabréfin mín hækkuðu aðeins fyrir helgi og ég græddi nokkra þúsundkalla alveg án þess að vinna nokkurn skapaðan hlut. Skrítin tilfinning, en ef fyrirtækin rýja fólk vegna þes að þau segjast þurfa að taka tillit til hluthafanna er líklega best að vera í hópnum sem þau taka tillit til. Gefur sig betur, vitanlega.

Allt

gengur sinn gang. Ég klára húsverkin fyrir kvöldmat og elda handa okkur prýðisgóða franska lauksúpu með SS pylsum. Nei, ekki pakkasúpu heldur alvöru með lauk og soði. Og það þarf ímyndunarfl til að setja svolítið af púðursykri út í fyrir bragðið. En virkar dásamlega. Andri, sem annars er ekki upprifinn yfir þessum rétti fær sér tvisvar á diskinn. Grænt te til að drekka með, ávextir og ostbiti á eftir. Kalt vatn með klaka þegar líður á kvöldið. Sopi af Erdinger væri ágætur nær nóttu. Við erum sælkerar í dag í Feðgabyggð. Kettirnir fá að kíkja út um miðjan daginn: Það er spennandi, en kalt og þau fara fljótt inn aftur. Glitnisþrælarnir eru að teppa umferðina á brúnni en hverjum bregður svo við það, þetta er nú föstudagur á Selfossi. Á morgun verður matreiddur hnakki í raspi - þetta er nú á Selfossi, sko. Og ég er hvort sem er ekki búinn að setja upp grillaðstöðu úti í garði. Ég festi ekki hugann við bækurnar sem ég tók fyrir helgina - ekki enn. Einhverja norska reyfara og athyglisverða bók um götulist í Reykjavík sem mér finnst forvitnileg. Kettirnir koma samt til mín þegar ég fer að lesa og lúra á teppinu sínu. Hreint á rúmið.

Og enn

flauta bílstjórar. Ég gef ekki mikið um það en ég dáist að því hvað allir þessir flautubílar eru nýir og flottir. Mig grunar að ansi margir af þessum flautugörpum séu í því sem kallað er að vera í vinnu hjá Glitni. Þeir hafa sumsé kostað eitthvað þessir trukkar. Og það hjálpar þeim áreiðanlega ekki að kaupa alla þessa olíu ofan á afborganirnar. Ég er hins vegar farinn að hugsa fyrir sumrinu. Keypti borð í garðinn til að hafa á pallinum bæði vetur og sumar. Það er ekki flott, ekki með sessum sem ég þarf stöðugt að bjarga undan rigningu og ég þarf ekki vetrargeymslu fyrir það. Ódýrt en gerir það sem þarf og svo keypti ég frekar hlutabréf heldur en flott garðhúsgagnasett. Ráðdeildarmaðurinn Erlingur. Það kann að virðast svalt að vera að kaupa hlutabréf núna en af hverju ekki þegar þau eru lág? Og afstaðið þriggja mánaða fall sem gæti jafnvel endað einhverntíma og þá farið í hægfara príl upp á við aftur? Ég sé til um áramót hvort þetta hefur gert sig vel. Og ef þetta blessast ekki meðan ég lifi dömpa ég þessu bara á börnin eða barnabörnin - það var gert við mig og ég tapaði engu á því. Ég hefði átt að verða kapítalisti. Hélt að ég hefði ekki upplag í það en svo hef ég bara stáltaugar þegar kemur að þessum viðskiptum. Kettirnir eru orðnir órólegir og vilja komast út í vorið: Þarf að merkja þá og fara að leyfa þeim að kíkja út. Líklega um helgina. Á meðan bíður Loppa uppi á efri pallinum vongóð. (Og ég tek fram að ég tek enga ábyrgð á þessum bleika vegg í bakgruninum, hann var svona þegar ég flutti inn og hann verður málaður í næsta mánuði)

Ég get ekki

sagt annað en að ég hafi samúð með vörubílstjórunum sem eru að flauta út um bæinn og vilja lægra verð á bensíni og olíu í staðinn fyrir að velta þessu bara út í verðlagið. En jeppamennirnir spilla ansi mikið fyrir, því jeppinn er í mun færri tilvikum atvinnutæki. Ef þessir jeppamenn halda að þeir geti fengið lægra bensínverð með því að heimta lækkun með mótmælaaðgerðum þá skjátlast þeim. Það er þeirra val að vera á slíku farartæki innan bæjar. Mér er svolítið í nöp við þetta fólk: Sumir þeirra telja sig hafa meiri rétt en aðrir í umferðinni og verstir eru jeppamenn í ófærð. Þvælast fyrir okkur slyddujeppaarmingjunum. Jeppamaður sem ekki kann á bílinn er einfaldlega enginn töffari. Mér er næst að halda stundum að ég hafi kunnað álíka á bíl um fermingu eins og sumir af þessum görpum núna. En sveitastrákar og jeppar á sjöunda áratugnum er sértækt fyrirbæri. Stærri jeppi gerir mig ekki að stærri manni í mínum eigin huga. Og svo er ég enn ekki búinn að gefa í söfnunina handa Hannesi. Hvers vegna hefur hann ekki fjárfest í hlutabréfum og gengið veginn sem hann prédikar i staðinn fyrir að standa alltaf og pata eins og vegaskilti? Kunningi minn einn stakk upp á að gefa gæsalöpp í söfnunina fyrir hann, hinn fátæka launamann sem býr við kúgun auðvaldsins. Það er að vísu mögulegt, því Hæstiréttur hefur með dómi sínum yfir honum ákvarðað verðlagsgrundvöll gæsalapparinnar. Ég þarf samt að lesa dóminn til að reikna út hvað parið kostar, því gæsalappir koma í pörum eins og flestar lappir. Líka gæsalappir sem sjást í buxum suma daga, en verðlagning á þeim hefur ávallt verið samningsatriði. En hvað um það, hverjum er hollast að tutla sitt eigið hrosshár og kvöldið í kvöld lítur út fyrir að geta orðið notalegt eftir þekktri formúlu: Reyfari, rúm, köttur. Míá.