En sú

letihelgi. Ég get varla sagt að ég hafi gert neitt nema sinna því nauðsynlegasta eins og að elda mat, lesa og leika mér. Tók að vísu á mig rögg og tók til í vinnutöskunni, hef ekki mátt vera að því síðan fyrir jól og ég verð að játa að vinnuálagið á mér er núna talsvert léttara. En Dúfus hjalpaði mér líka við það mál. Og svo voru bara lesnir sænskir reyfarar. Og það var ekki hægt að leggja frá sér bók þar sem forseti bæjarstjórnar í sænskum smábæ finnst myrtur í kjallaranum á bæjarskrifstofunum og reynist þegar að er gáð stunda bæði fjárkúgun og fíkniefnasmygl. Smyglar spítti til Noregs í bakpokanum sínum. Og hvernig leysir sænska löggan mál þar sem hver einasti maður í bænum hefur ástæðu til að drepa formann bæjarstjórnar, ef ekki fyrir ofantalið þá fyrir kvennafar þar að auki? Og meðan ég man, ég hef tekið upp varanlegt ástarsamband við ísskápinn minn, sér í lagi klakavélina. Get ekki nógsamlega fagnað því að hafa veitt mér þetta yndislega húsgagn.

Músalaust í Sugarland.

Já, miðað við kattafjölda hússins ætti það að vera nokkuð músalaust. En það er verra þegar tölvumúsin bilar og varamúsin með fartölvunni er ónýt einmitt þegar ég ætla að halda upp á það að þurfa ekki að gera neitt með með því að gera ekki neitt, en verð svo leiður á því og ákveð að fara í tölvuleik. Það dugði ekki annað en að fara í músabúð og kaupa mús. Svo það bjargaðist. En Andri varð fyrir því í vinnunni um daginn að pólskur vinnufélagi spurði hann hvað þetta utvarp Sugarland væri. Nei. Útvarp Suðurland. En samlíkingin er ekki slæm. Og þá veit ég hvar ég vinn. Sugarland comprehensive. Ekki svo slæmt. Ætti að setja það inn á Facebook sem aðalvinnustað. Og þá hlýtur líka að vera til utvarp Nordaland. Sem þýðir að einu sinni var ég kennari í Fjölbrautaskóla Nördalands vestra.

Þetta

er með lengri hléum sem ég hef tekið mér frá bloggi. Ég hef bara haft svo mikið að gera að klappa sjálfum mér á öxlina fyrir að hafa lokið við 95% af því sem var á verkefnalistanum mínum um páskana en samt náð ágætri hvíld og svefni. Og af mér er það sama að frétta og vant er. Skólinn byrjaður aftur, ég hafði enn einn æfinganema í kennslu sem skilaði sínu með ágætum og lauk því í dag. Og enn er ró yfir feðganna húsi meðan Loppa leikur sér við rottuna sem ég keypti í Ikea um daginn og gaf henni. Henni til nokkurrar gleði.

Andri hefur

sýnt mér fram á að skandinavískur sósíalismi virkar í praxís: Þegar hann fer að skrúfa saman borðið sem hann keypti í Ikea um daginn hef ég orð á því að hann beri sig fagmannlega að og hann svarar réttilega: "Þetta er nú ekki mikið mál þegar maður hefur alist upp við LEGO." Svo - IKEA er Lego fyrir fullorðna. Ég hafði ekki komið auga á þessa tengingu. Verkefnalistinn minn fyrir þessa páska styttist stöðugt: Ég á bara eftir að setja upp eitt ljós og fara með hrís og kvisti úr garðinum á haugana. Til að útskýra hvers vegna það er erfitt að setja upp ljós þarf að nefna að húsið mitt er með háum hallandi þökum og sums staðar þarf ærið háa tröppu til að komast að dósunum. En ég hef komið mér upp slíkri tröppu, því það er ekki nóg að setja ljósin upp, stundum þarf að skipta um perur. Heimilið verðru stöðugt heimilislegra, það er ekki lengur þessi kollhríðarbragur sem var á öllu um jólin og hlutirnir eru að finna sér staði. Sé fyrir mér að eiga einhverja iðjuleysisdaga framundan. Föstudaginn langa gerði ég að sjálfsögðu ekki neitt. Og svo hefur verið eitthvert slangur af gestum en ekki til að ofbjóða okkur.

	Hvem er du i Mummidalen?
	Mitt resultat: Hattifnatt Du er Hattifnatt! Du er merkelig du!
	Ta denne quizen på Start.no

Það liggur við

að vindurinn feyki Ölfusá upp í móti og það skefur snjó fram af Ingólfsfjalli. Bestu þakkir til nágranna míns sem bjargaði öskutunnunni minni og færði hana í skjól meðan ég skrapp frá. Ég gerði það sama við öskutunnu næsta nágranna, sem var að fjúka yfir til mín. Það eru góðir nágrannar hérna í Miðtúninu. Ég hef verið duglegur í dag: Setti upp loftljós í svefnherberginu og skáp á baðinu, svo að gæði lífsins hjá okkur feðgunum aukast daglega. Ég held líka að svona vindagnauð og norðanskot bjóði enn einu sinni upp á hefðbundið gotthafelsi með teppi ofan á sænginni, bók að lesa eða eitthvað fyndið að horfa á í DVD spilaranum og sjá til hvað af börnunum hennar Kampagránu kemur til að mala með mér. Hún hefði ekki látið sig vanta í kvöld. En það gera afkvæmin ekki heldur. Og hér þrengir enginn vindur sér inn um rifur. Það er logn og ylur inni þó vindur blási úti.

Það er

alveg dásamlegt hvað þjónusta kaupmannanna er góð núorðið. Við sjáum myndir af þeim í fréttatímum sjónvarpsstöðvanna þar sem þeir eru á hlaupum að hækka verðin á vörunum því þeir eru svo duglegir að fylgjast með því sem er að gerast á markaðinum, sko. Ef þeir væru svona snöggir þegar verðlag lækkar og krónan styrkist - ja þá væri nú ágætt að búa á Íslandi. En því verður ekki neitað að við eigum duglega kaupmenn. Svona þegar slær í harðbakkann. Og svo hækka þeir vörurnar fyrir framan augun á neytendum, tilkynna að þeir muni hækka meira eftir páska og hafa opið á skírdag til að gera okkur þann greiða að kaupa nýhækkaðar vörurnar þeirra. En nei - mig vantar ekki raftæki, ég er nýbúinn að kaupa það sem ég ætlaði, mig vantar ekkert úr IKEA því ég keypti þar allt sem mig vantaði meðan krónan stóð hátt og ég er ekki að fara að kaupa bíl. Ég geri bara eins og Dúfus á myndinni og fæ mér eitthvað að lesa.

Ég

hef ekki áhyggjur af neinu. Ég er ekki með myntkörfulán, hef ekki áhyggjur af svolítið fallandi fasteignaverði, hlutabréf eru lottómiði sem gengur að rússíbana og þau eru langhlaup, ekki happdrætti þar sem stórir vinningar blasa við daglega. Seðlabankastjóri segir ekki margt um ástandið: Nema að glæfragangur í útrás hafi verið full mikill. Já Davíð, við vitum að kreppan núna er ábyggilega öll Baugi að kenna, bara halda málarekstri við þá áfram. Þá lagast allt. Davíð er að verða eins og reyfaralögga frá Skandinavíu: Eins og Erlendur eða Wallander eða Harry Hole: Miðaldra karl með heilsubrest, bjarta framtíð að baki sér og þráhyggju í farteskinu. Og það næst ekki í Hannes Hólmstein. Sem von er. Auður Laxness fer samt betur út úr málinu sínu en stelpan sem var nauðgað og misþyrmt á Laugarvatni í sumar. Hún fékk sex hundruð þúsund fyrir barsmíðina. Gaman að vita hvað hún hefði fengið ef maðurinn hefði stolið hugverkum hennar líka. Sá eini sem lyktar eins og rósarunni núna af þessu gengi sem réði landinu um langa hríð er Halldór Ásgrímsson. Var hann þó víða bæði potturinn, pannan, eldavélin og kokkurinn. En útgerðarmenn og kvótaeigendur eru líka kátir núna þegar harðnar á dalnum hjá almenningi, eins og jafnan bæði fyrr og síðar á landi hér: Það er meira fyrir fiskinn. Í krónum talið.

Það er

eitthvað við það að elda sér góðan grjónagraut með miklu af rúsínum sem gerir að maður fer að hugsa um hvað séu raunveruleg gæði lífsins eftir að hafa borðað hann. Eins og til dæmis að leggjast á meltuna, strjúka á sér vömbina og nenna ekki nokkrum sköpuðum hlut í svolitla stund. Eins og karlmenn hafa gert gegnum aldirnar alveg síðan að grjónagrauturinn var fundinn upp og trúlega fyrr. Ég hef verið svo upptekinn af því að koma heimilinu mínu í almennilegt form að ég hef næstum alveg gleymt því að eiga frí og slaka á. En það er líka að bera árangur. Ég þarf hins vegar að snúa mér að því að sinna sjálfum mér: Finna aftur verkefnin sem voru að gerjast í mér þegar þetta ferli byrjaði og hætta að taka til í skúffum og skápum eða vesenast í rafmagninu. Dúfus Asmódeus er hinn hressasti, eins og hann hafi aldrei farið til dýra, og jafn áhugasamur um okkur og hann hefur alltaf verið: Hann rannsakar okkur Andra, háttalag okkar og hegðun í krók og kring. Þannig er hann nokkuð svipaður móður sinni, sem líka átti til sínar vísindalegu athuganir á okur og hlutunum í kring um sig. Leitar ekki eftir strokum, en sækir í að vera þar sem við erum, setjast í hrauk og horfa pollsáttur í kringum sig. Horfa á sjónvarpsfréttirnar með okkur. Kíkja á netið. Eða líta í bók með okkur, jafnvel. Mikill rannsakandi og væri gaman að geta fundið út hvaða ályktanir hann er að draga. Ég hef á tilfinningunni að það sé mannfræðingur með skrifblokk og klemmuspjald að taka niður athugasemdir um mig þegar þesi köttur er í kringum mig.

Það saxast

á verkefnalistann sem ég hef sett mér fyrir fyrir páskana. Setti upp þrjú ljós í dag, á tvö eftir. Búinn að klippa runnana og trén, allavega það sem stendur upp úr snjónum. Tók til, skúraði og þref neðri hæðina. Svefnherbergin á morgun. Setti nýja læsingu á hurðina hjá Andra. Og fór með Dúfus til dýralæknisins. Konan sem tók við honum fær prik hjá mér. "Hvað heitir dýrið?" Ég svara: Dúfus Asmódeus. Og bý mig undir undrunarsvip, að þurfa að stafa nafnið fyrir hana. En nei, hún skrifar nafnið beint upp án þess að setja upp neinn svip, hárrétt án þess að hiksta. "Við hringjum svo bara þegar hann vaknar." Ég fer svo að sækja hann. Þetta er ekkert vesen, engin eftirmeðferð á lyfjum, enginn kragi, engin endurkoma. Og kisi sæmilega vakandi en dálítið reikull á fótunum sem vænta má. Ég þarf aðeins að fylgjast með honum og hjálpa honum þangað sem hann vill fara - sem er aðallega upp í gluggakistu á sólstofunni. Systir hans hleypur til hans og þvær honum. Hann er greinilega feginn og þakklátur fyrir athyglina. Og þá er að fara að merkja þau, setja á þau ólar og fara með þeim út þegar frá líður. En Andri segir réttilega: "Ég vona að hann týnist ekki mjög mikið. Það verður kjánalegt að labba um hverfið á kvöldin og kalla Dúfus Dúfus." Já, ég ætla nú sosum ekki að fara að styggja nágrannana.

Feðgarnir

tóku sér frí frá öllum to do listum og öðrum verkum og skruppu í bæinn. Erindið var IKEA - nei, ekki ég, heldur Andri sem keypti sér borð. Rétt við landamærastöðina milli IKEA og Garðabæjar er búð sem er nýopnuð og kallast Hobby Room. Við vorum forvitnir að kíkja þangað inn að sjá hvaða hobbý væru í boði þar, og það var rétt - ef að hobby mitt væri að fletta Playboy frá því um 1960 þá væri þetta frábært. Það fyrsta sem við rákum auga í var brynja sem kostaði um 300.000. Það verður að teljast nokkuð gott hobbý að ganga þannig til fara og gaman að labba þarna inn einhverntíma með Andra, benda á hann og biðja um brynju á þennan. Því eins og hann sagði réttilega, hvað á að gera við brynju í hobbýherbergi ef maður getur ekki gengið í henni? Þá var þarna hið ómissandi hnattlíkan sem breytist í bar ef maður lyftir norðurhvelinu og fengust stundum í lange baner í Sölu varnarliðseigna hér um árið. Jamm, enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur. Sófar eins og afturhlutinn af Cadillac og djúkbox sem kostaði 1.2 milljónir. Sándið í því var ansi gott, samt. Og málaðar olíutunnur til að hafa fyrir sófaborð. Pool-borð og skutlubretti. Frekar corny, sem sagt. Nei við fórum í okkar venjulegu hobbýbúðir, BT og Nexus. En annars var gaman að kíkja þarna inn, það eina sem vantaði var kúluspilsvél. Pinball Machine, það hefði verið flott. Og ég sem var að horfa á gamlan Nalla úti við Europris um daginn og velti fyrir mér hvernig væri hægt að nota parta úr einhverju slíku í innréttingar. Punkturinn vað karlmannlegt hobbýherbergi er sumsé að þar séu hlutir sem engin kona gæti nokkru sinni samþykkt í stofuna. Og ég er hreinlega ekki enn orðinn nógu aldraður playboy til að hafa gaman af þeim hlutum sem þarna voru á boðstólum. Getur einhver útvegað mér hjól af Vicon-rakstrarvél? Það væri flott veggskraut.

Enn

sést ekki til kattarins okkar. Ég er farinn að hafa auga með því hvort ég sé hrafna í móanum hér fyrir ofan en kem ekki auga á þá heldur. Loppa og Dúfus kúra sig saman í sínum rólegheitum og mér sýnist þau ekki sakna neins. Svo er komið páskafrí sem ég hef útbúið með einhverjum svona þarf-að gera lista með verkefnum framundan.

Æi, ái,. oh

Er þetta nú að koma aftur, þetta bannsett blaður í kennurum. Hvenær eru þeir ekki að blaðra um eitthvað? Ég man eftir atriði í sjónvarpsþætti, það var ábyggilega Attenborough með eitthvað, þar sem hann sýndi myndir af öpum í Afríku sem kallast gelöður. Þær eru þeirrar náttúru að vera síblaðrandi meðan þeir éta og skilur þó enginn tungutakið. Ég minnist þess þegar ég sá þetta myndskot af blaðrandi gelöðum að ég hugsaði að þetta minnti mig á kennarastéttina. Ef þeir eru ekki að blaðra í vinnunni eru þeir að því á fundum: Svo er tekið til við eftir vinnu að blaðra um starfið í stuðningshópum. Þessu næst þarf hver kennari sem vill standa undir nafni að vera á helgarrástefnum uppi í KHÍ - oftast - eða á námskeiði eða í vettvangsnámi að blaðra um starfið. Kennarasamtökin senda okkur óumbeðið litprentað blað öðru hverju með meira blaðri um starfið. Og svo þarf að blaðra í blaðagreinum líka. Og mér er fullkunnugt um hverju allt þetta blaður skilar í launaumslagið. Ég hef gegnum árin mátt hlusta á blaður gefa ofan á blaður og blaður umvefja bæði flóa og tó og ég væri ríkur ef allt það blaður væri orðið að aurum. En nú er það að gerast að kennarar eru bara farnir úr starfinu þegjandi og um leið og blessaðir blaðrararnir þagna tekur fólk eftir því að það er eitthvað að. Og þá skyndilega átta menn sig á að það þarf að gera eitthvað til að koma kennurum að vinnu aftur. Víst datt einhverjum spekingnum í hug að þetta væri af því að kennara langaði að komast frítt í sund eða eitthvað þvíumlíkt, og hugmyndin í sjálfu sér ágæt því það eru takmörk fyrir hvað menn geta blaðrað lengi í kafi. Jafnvel kennarar eiga sér takmarkanir. En bara ef þetta lið vildi þagna og fara að mæla færra með meiri vísdómi - þá gæti þetta lagast eitthvað. Og að sjálfsögð minni ég sjálfan mig á siðareglur stéttarinnar - sem þurfti eitthvað að blaðra um á sínum tíma - um að kennari skuli standa vörð um virðingu stéttarinnar bæði í ræðu og riti. Það er ekki nema von að þessi regla rataði inn.

Enn

hefur ekki sést til Kampagránu en svona er það bara. Kettir koma og fara, og stundum fara þeir í burtu í einkaerindum og koma aftur. Það er svo margt sem hent getur einn kött: Úti í sveit eru það önnur dýr, hundar, minkar og þess konar, í þéttbýlinu bætast við bílar og annað fólk. Sem getur verið þeim jafn hættulegt og allt annað. Fyrir mann sem hefur séð mörg dásamleg gæludýr hverfa skyndilega er þetta svosem ekki nýtt. Mönnum getur þótt vænt um kýr, hesta, kindur, lömb, kálfa og folöld, en allt kemur það út á eitt. Og svo eiga þessi dýr það til að skjóta upp kollinum þegar enginn á þess sérstaklega von. Nú er nýfallin mjöll og stjörnubjart, vottar fyrir norðurljósum og kattaför sjást vel í mjöllinni en þau eru ekki merkt neinum sérstaklega. Loppa og Dúfus hafa ofna af fyrir okkur með uppátækjum sínum, leikjum og slagsmálum. Ég tala ekki um þegar Dúfus hrifsar klósettrúlluna af manni og hleypur með hana fram á gang, bannsettur. Vissara að vara sig á honum. En svona er það að hafa kött. Ekki ósvipað því að búa með manneskju í greindari kantinum.

Kampagrána er týnd

og hefur verið síðan á föstudag. Við höfum verið að leita í nágrenninu en teljum það í raun hafa litla þýðingu nema hún dragi sjálf skottið heim. Ef hún hefur ákveðið að fara er hún farin. En hún gæti auðvitað skotið upp kollinum þó hún hafi aldrei fyrr verið nótt að heiman. Ég átti svosem von á að það yrðu vandamál við að flytja hana til en hún tók af mér ráðin og stakk af, skömmin svarna. Ég hafði að vísu hleypt henni út einu sinni en þá skoðaði hún sig um og kom heim aftur. Þetta var eiginlega spurning um hvaða köttur í húsinu mundi hverfa. Trúlega ætlar hún að leita á fornar slóðir en gallinn er sá að það er heilt jökulfljót á milli. Ef til vill er hún einhvers staðar hér í hverfinu en annars erum við rólegir og hugsum svona er þetta bara, þó hún hafi verið tryggur og góður félagi gegnum árin. Og það er eitt sem okkur vantar ekki mjög sárlega hér í húsinu - kettir. Annars hefur verið nóg að hugsa hér þessa dagana og ég hengslast eitthvað við að undirbúa vorið og laga til í hinum og þessum herbergjum, hlaða trjáklippurnar - já ég átti trjáklippur sem ég notaði stundum á rifsberjarunnana meðan ég var í sænska og er feginn að eiga þær núna. Undirbý uppsetningu á nýjum eldhúsgardínum og hugsa um undrunarsvipinn á pólsku stelpunni sem afgreiddi mig með þær í búðinni - hún var víst ekki vön svona heiman frá sér, hugsa ég.

Jæja

það tókst sú hin mikla svaðilför dagsins að komast til Reykjavíkur og aftur til baka. Án teljandi örðugleika, þó ég væri viss um að vera eini maður á austurleið þegar ég fór til baka eftir að hafa lokið erindunum sem ekki voru mörg. Hitti lækninn minn, allt er við það sama og keypti efni í eldhúsgardínur. Sem ég nenni ekki að setja upp strax frekar en ljósin og læt það bíða páskanna. Sem eru alveg að skella á. Kettirnir fögnuðu vitanlega heimkomu minni, sér í lagi Loppa sem stökk upp á búrið sem ég notaði til að flytja hana á spítalann og lét í ljósi að hana langaði í bíltúr. Rigningin í dag er hörð og svöl, en samt er eitthvað hressandi við hana þegar hún kemur í andlitið. Engin hálfvelgja af himnum ofan. Og nýsnævi síðustu daga að mestu tekið upp. Gott að leggja sig þegar heim kom, þó mig hafi verið að dreyma að ég væri að kenna þegar ég vaknaði. Listasögu, nánar tiltekið 403-1. Þetta kalla ég að vera í vinnunni - gefa frí en dreyma bara vinnuna í staðinn. Vonandi hefur nemendur mína dreymt hvað ég var að fara í svo ég þurfi ekki að gera það aftur. Þetta voru meðal annars Kandinsky og Klee. Best að spurja þau í næsta tíma.

Já

það virkaði furðanlega. Bók, rúm, teppi. Og innan tíðar kom köttur. Ég held að ég endurtaki leikinn í kvöld. Ég þurfti með Loppu til dýralæknis til að taka þessa sauma úr henni sem hún var ekki búin að sjá um sjálf, og þó hún volaði á leiðinni á spítalann var hún hin hróðugasta með sig þegar heim kom og setti stýrið beint upp í loftið. Taldi sig greinilega mikla hetju komna úr svaðilför. Teygði sig og reigði og var ekki vitund fúl út í mig eftir þetta ævintýri, sem nú er úti. Dúfus er næstur. En ekki alveg strax, ekki fyrr en eftir hálfan mánuð. Og ég þarf að fara í bæinn á morgun að hitta minn lækni - ef færð og veður leyfir, sem er tvísýnt. En það er ekki ófrjósemisaðgerð, það tekur því varla úr þessu. Ég er búinn að tilkynna mig frá á morgun, svo það verður ekki aftur snúið með það, hvað sem annað verður. Kóngur vill sigla, byr hlýtur ráða. En þangað til endurtek ég leikinn bók teppi rúm og bíð þangað til einhver af köttum hússins fellst á að það sé góð hugmynd.

Snjór

en samt ekki snjór, veður, en samt ekki veður. Svona hálfgrár óafgerandi dagur en ég er með nokkuð góða samvisku því ég er búinn að standa við öll mín loforð, bæði gagnvart sjálfum mér og öðrum í dag og ljúka öllum verkum sem átti að vinnast. Heimilið lítur betur út, ég festi að vísu ekki upp ljósin sem ég keypti fyrir helgina en það stóð heldur ekki til, heldur bara að horfa á þau og hugsa. En þegar byggingavörubúðir eru að bjóða 35% afslátt af ljósum þá notar maður sér það auðvitað. Hef bara og aðallega lesið og legið útaf og núna þegar búið er að gera borðið klárt fyrir morgundaginn er bara best að nýta sér snjóinn og kuldann, fara í gotthafelsi eftir velþekktri formúlu byggðri á þremur grunnþáttum: Teppi, sæng, bók. Sjá svo til hvort ekki bætist við eins og einn köttur þegar líður á kvöld og mala sér svo til hægðar og sálarróar fram undir svefninn.

Ég sver

að ég ætlaði ekki að gera það. Það stóð ekki til, það bara gerðist svona. Ég lagði daginn undir að taka til og þrífa. Það er að koma sú árstíð þegar öll óhreinindi verða eitthvað svo sýnileg. Kám á rúðum og speglum og svona. Byrjaði á eldhúsglugganum og þvoði gardínurnar. Það stendur til að kaupa nýjar og vorlegri dulur fyrir gluggann hvort eð er. Eldhúsið, holið og klósettið niðri fékk allt andlitslyftingu og ég er búinn að lofa því að gera meira á morgun. Líklega fasi tvö í því að koma sér fyrir. Verst að Gísli Marteinn kom ekki í fréttunum fyrr en ég var búinn að þessu. Ég er enn gripinn þessari óstjórnlegu þörf að fara að þrífa klósettið mitt þegar ég sé þann mann eða heyri í honum. Ég ætti ef til vill að útfæra hugmyndina betur. Geir Haarde gæti til dæmis þýtt að taka úr uppþvottavélinni, hann kemur svo oft í sjónvarpið. Steingrímur Sigfússon: Veit ekki, en það gæti verið að laga til í diskarekkunum. Hann minnir mig hvort sem er alltaf á gamlar plötur frá áttunda áratugnum. Umhverfisráðherra gæti dugað til að laga til í geymslunni, hún kemur svo sjaldan. Siv Friðleifsdóttir: Þvo bílinn, kannski. Bjarni Harðarson: Fara með gömul blöð og fernur í endurvinnsluna. Ef ég fer eftir þessu kerfi mun mér ganga ágætlega að halda húsinu mínu snyrtilegu og þrifalegu. Og svo eru það auðvitað harmagrátssögurnar í Kastljósi. Þær eru svo margar og oft að þá er prýðilegt að setja í uppþvottavélina. Aðrir borgarstjórnarfulltrúar Sjálfstæðisflokks en Gísli Marteinn og Villi: Skipta á rúminu. Það liggur hvort sem er hver svo sem hann hefur búið um sig. Og Össur Skarp: Snyrta skeggið. Jú, þetta verður líklega dágott kerfi, einhvern veginn svona.