Ég get

ekki að því gert, myndin Paprika situr enn í mér. Ekki vegna þess að hún var slæm, heldur þvert á móti og mig langar að horfa á hana aftur. Þetta er líklega fyrsta 21. aldar kvikmyndin. Og ég gat samt horft á hana án þess að hugsa "póstmódernismi" í eitt einasta skipti. Sem er plús. Ég er orðinn leiður á þeim isma. Einfaldlega vegna þess að hann gerir aldrei neitt annað en að vera ismi og fæðir ekkert af sér. Svolítið eins og strúktúralisminn, sem alltaf endar í sjálfum sér og stendur þar fastur. Og þegar ein söguhetjan í myndinni er tölvunörd með offituvanda sem er hvort tveggja í senn, doktor í veruleikanum og ofurhetja í draumum sínum fer að verða verulega gaman. Annars er ég bara að dóta mér, dúllast og sexkantast eitthvað - best að vera búinn að því sem mest svo þess þurfi minna þegar þarf að fara að koma sér fyrir. Eini aðilinn á heimilinu sem fer út fyrir hússins dyr er Lafði Hermína sem í morgun færði dóttur sinni mús í fyrsta sinn. Loppa lét sem hún hefði í himninum kló sína fest, það var gaman hjá þeim. Ég þarf líklega samt að fara út og draga eitthvað að í matinn á þessu heimili.....

Annadagur

í Feðgabyggð. Nema hvað, var von á öðru? Andri er að vinna fyrir hádegi, og á meðan fer ég á haugana með enn eitt bílhlassið. Svo förum við í bæinn. Það er ekki veður til að mála eð aberjast við eldhúsborð Ófeigs í Fjalli. IKEA er takmarkið. Á leiðinni ræðum við kenningar Nikolai Tesla og muninn á jafnstraum og riðstraum. Sennilega er það merki þess að karlmaður sé orðinn sæmilega kassavanur þegar hann lítur á ferð í IKEA sem bærilega helgarskemmtun. En það er engin að kassavenja mig, það er minn eigin kassi sem er inni í myndinni. Það einkennilega við að fara með Andra í IKEA er að það vaknar í honum áhugi fyrir stíl og útliti hluta: Það dytti engum í hug sem sæi herbergið hans. En hann er í raun og veru að finna til hluti sem hann vill hafa í herberginu sínu þegar hann flytur. Og svo er hann ratviss með afbrigðum í þessari búð, stöðvar mig stundum og spyr hvert ég sé að fara ef ég lít út fyrir að vera að missa áttir. Við komum út með sófaborð, baðskáp, handklæðaskáp og gardínur fyrir eitt herbergi plús tvær glerhillur á baðherbergin. Auk þess að skoða eitthvað smálegt sem er eftir að kaupa, mig vantar enn eitthvað í forstofuna. IKEA þarna úti í hrauninu er líka að verða eins og ríki í ríkinu, með eigin lofthelgi og fiskveiðilögsögu. Ég sé fyrir mér hóp IKEískra fiskimanna í fjörunni að skrúfa saman veiðarfæri með sexköntum. Eða enn betra, gera að aflanum með sömu tólum. Eftir þessa ferð þurfum við heilafóður og skreppum í bókabúð hins hugsandi manns, Nexus. Sem þýðir að kvikmynd feðganna í kvöld heitir Paprika.

Já

ég hafði rétt fyrir mér. Það átti að steypa. Var byrjað klukkan hálf átta í morgun og búið þegar ég kom heim. Svo verður haldið áfram upp í loftið, því eins og einn smiðanna sagði í dag, það er alltaf nóg af uppi til að byggja í þó að lóðafjöldi sé takmarkaður. Eftir að ég kom heim fór ég að þvo gamla kodda. Sveittir og þvældir gamallegnir koddar hafa farið gegnum þvottavél og þurrkara, gengið í endurnýjun lífdaganna og eru eins og nýkomnir úr búðinni. Best að láta þennan þurrkara gera eitthvað fyrst hann er kominn á heimilið. Dásamlegt, þegar allt er talið.

Það er

nóg um að ske í mínum húsum. Úti í nýbyggingunni eru menn enn að binda járn þó klukkan sé hálf ellefu að kvöldi: Þeir hafa lugtir uppi og ljós á enninu. Menn eru steypulegir á svipinn, nú á ábyggilega að steypa gólfplötu á morgun. Ég fer í gegnum síðasta skápinn sem þarf að grisja úr og tek til: Ég mun líklega eiga helgi núna. Eina af þessum letilegu með lágmarks húsverkum. Nema ég skreppi eina ferð í IKEA mér til gamans. Mæðgurnar tuskast, leika sér eða lúra og þvo hvor annarri um eyrun. Ég horfi á eyrun á Andra og ákveð að hann geti sjálfur þvegið sín. Loppa er farin að gefa frá sér hljóð og gerir það núna við hvert tækifæri þó hún mjálmi ekki enn heldur múrrar hún og tístir eins og mamman. Ég blanda mér í flösku greipsafa og vatn til að eiga í ísskápnum ef ég skyldi vakna í nótt og vera þyrstur. Ég stræka alfarið á átappaðar vatnsflöskur með bragðefnum utan úr búð. Þetta nýja flöskuvatn frá kók skilur auk þess eftir bragð af uppþvottalegi í munninum. Það fer að styttast í fyrirlestrana þrjá sem ég er bókaður með og mig vantar tíma til að undirbúa þá, en það var á planinu í október í staðinn fyrir að undirbúa flutninga. Fékk dagskrána fyrir nóvemberlesturinn en hún var svo drepfyndin að ég ætlaði ekki að hætta að glotta. Birti hana seinna, samt, af öryggisástæðum, engin ástæða til að láta stalkerinn minn vita of mikið af ferðum mínum og plönum. Og nú er bara að láta vikurnar gleypa dagana og mánuðina vikurnar fram að fyrsta desember...

Það hægist um

þegar varla er meira rusl eftir að henda og ekkert sem liggur á að troða í kassa. Það er tími til að leika sér við mægurnar eða rabba við þær, taka til og láta sér líða vel. Það sígur hæglætis vetrarkvöldaró yfir heimilið. Ég get gripið í svona þægileg hobbý eins og að hátta snemma með bók. Ég fylgist vitanlega með því hvað heimurinn er að gera, furða mig frá hæl upp í hnakka á stóra Shri Chinmoy málinu sem allt í einu er farið að grassera, hvaðan sem það nú er komið og furðulegustu jaðarstubbar sem ekkert hafa með málið að gera farnir að rífast um friðarverðlaun Nóbels í Kastljósinu. Eins og það sé ekki nóg til að argast út af. Mig langar til dæmis að vita af hverju hitaveitan hérna er ekki góð nema þá daga sem ekki þarf heitt vatn og hægt er að skrúfa fyrir hitann. Hér kemur varla deigur dropi úr krana þegar kólnar í veðri og samt ekki komið að frostmarki. Eru þurrkar í iðrum jarðar í Laugardælum? Var ekki nýbúið að djúpbora og finna meira vatn? Gleymdist að gera ráð fyrir að það þurfti að kynda upp öll þessi nýju hús í bænum? Spyr sá sem ekki veit neitt af viti.

Enn helgi

og snarpur norðanblástur. Ég vel að skreppa út fyrir bæinn lítið erindi og sé haustið vera lagst yfir. Þegar heim kemur vind ég mér í fyrsta áhlaup á eldhúsborð Ófeigs í Fjalli, sem lýkur eftir stutta en snarpa orrahríð og mér er óhætt að snúa mér að öðru. Úr einni hirslu kemur bunki af gömlum myndbandsspólum, sumum ómerktum, sem ég hef greinilega ætlað að kanna einhverntíma. Og einhverntíma er í dag. Hirða og henda. Renni gegnum staflann og aðgæti hvað má geyma, sem ekki er mjög mikið. Það eru líka liðin nokkur ár síðan ég hætti að taka upp efni á VHS, fékk mér laust sjónvarpskort og flakkara. Einfaldara að merkja og svo má ákveða seinna hvað á að hirða af því. Það klárast líka fljótt, og ég kláraði bókina sem ég fékk mér fyrir helgina í gærkvöldi. Allt í lagi með það - við eigum sameignina þessa helgi. Vinda sér í það og þá eru verkefni þessarar helgar tæmd. Eftir alla þessa grisjun á draslinu er eins og líf mitt sé fullt af rými og plássi. Það hefur farið svo margt af hugsunum og hugmyndum með þessu dóti líka - ég er alsæll að vera að hreinsa út. Nú er bara að sjá um að ekki komi drasl inn.

Helgin mín

er frekar fyrirsjáanleg. Ég vakna með köttunum, og legg mig með köttunum þegar líður á morgun. Svo koma járnamenn að vinna við hliðina á húsinu. Eitt Subaruhlass á haugana. Það er búið að vera merkilega mikið af þeim. Einn skápur er grisjaður. Það sem stendur yfir er ekki bara búferlaflutningar heldur lífsbreyting. Andri fer niður á Eyrarbakka að taka á móti rútuhlassi af sagnfræðinemum sem koma til að skoða. Ég skil hann eftir og læt hann einan um málið, vitandi vel að Andri hefur mun meira "flair" fyrir því að taka við hópum og tala við þá en hann grunar sjálfan. Hann er kátur þegar ég sæki hann aftur og örlítið bjóraður sem vænta mátti en það fer af þegar líður á kvöldið. Ég nýt þess á meðan að hafa þessi nýju heimilistæki: Uppþvottavélin er dásamleg, þvær allt vel, og þurrkarinn krumpar ekki þvott. Enda með krumpuvörn. Það er ákveðinn munaður að fá handklæðin mjúk og þurr út úr þessum belg. Og svo kemur kvöldið þar sem ég ligg og les reyfara, ræði við kettina og heyri óveður koma, geysa og að lokum fara. Verkefnin mín gera sig ekki sjálf en það er gott að hafa tíma í þau.

Það fór

aldrei svo að mér tækist ekki að vera búinn með talsvert af húsverkum á fimmtudagskvöldi, svo það blasir mun minna við mér núna þegar helgin er að byrja. Ég útvega mér eitthvað að lesa, það spáir illa á morgun og það verður allt í lagi að lúra á morgun með bók og mæðgunum. Nema ég skreppi á haugana með eitt Subarhlass og dundi við eldhúsborð Ófeigs í Fjalli. Það kemur an upp á veðrið á sunnudaginn. Það verður þó líklega ekki mikill svefnfriður um helgina: Það er verið að járnabinda gólfplötu nokkra metra frá mér, tveim metrum frá stofuglugganum þar sem styst er. Sem þýðir að bráðum á að steypa. Og þar á eftir koma veggir svo að ég hætti að sjá fánana hjá Bónus. Hvernig á ég nú að sjá á hvaða átt hann er þegar ég vakna á morgnana? Svona, kannski. Þó það geri einhvern veginn ekki alveg sama gagn. En þetta lagast, ég þarf lítið að gera núna nema láta vikurnar éta hver aðra það sem eftir er af þessari önn.

Ég veit ekki

hvað ég er að gera að vera að flytja úr þessu fína hverfi sem ég bý í. Út um eldhúsgluggann minn blasir við einbýlishús viðskiptaráðherrans í 100 metra fjarlægð. Og um það bil 200 metra í vestur er hús Bjarna bóksala Harðarsonar, sem núna er held ég að verða eini stjórnarandstöðuþingmaðurinn. Eða, eins og einn kunningi minn sagði þegar Bjarni var kominn á þing: "Nú vorkenni ég bæði Framsóknarmönnum og andstæðingum þeirra." Bjarni rekst ekki vel í hjörð en á einstaka góð sóló með köflum. Og í staðinn flyt ég í sama hverfi og Guðni Ágústsson. Eini munurinn er að ég mun ekki sjá húsið hans Guðna út um gluggann.

Nei,

það festi ekki snjó á Selfossi í gær. En það kom svolítil slydda sem settist á bílrúður. Þetta er auðvitað ekki alveg nógu öruggt merki um hlýnun jarðar. Um helgina tókst mér að saxa talsvert á verkefnalistann, en það fer minnkandi sem er á honum. Komst í dag út með hluti sem þurfti að mála, og nú á ég bara eftir að gera upp eldhúsborð Ófeigs í Fjalli. Tvær helgar í það, alveg. Svo tókst mér að temja þurrkarann. Núna er ég búinn að taka kúfinn af áætluðum verkum og get verið rólegur, það eru 75 dagar fram að afhendingu. Fyrsti desember er dagurinn sem ég á að fá húsið mitt. Fólkið sem ég kaupi af er að byggja hús austur í Holtum, konan er ólétt og það gæti verið varasamt að láta ólétta konu út á gaddinn um jólaleytið. Hún gæti skriðið inn í fjárhús, og það getur orkað tvímælis. Þeir voru eitthvað að þessu í Betlehem einu sinni og það er talið hafa gefist misjafnlega. En auðvitað væri gott fyrir sauðfjárbændur að hafa einn svona kraftaverkamann um sauðburðinn. Aldrei að vita. Ég mun kíkja eftir stjörnum á himni nær aðfangadegi.

Enn starfar

karlinn í Feðgabyggð mikinn. Fyrir helgi: Bíllinn í skoðun, sem gekk vel, undirritun kaupsamnings, sem líka gekk vel, og ef ég á ekki Sænska lengur á ég núna eitthvað annað. Hvaða einikall sem er getur verið pollsáttur við tveggja hæða raðhús úr steypu. Vona að ég verði þar til frambúðar, því staðsetningin er líka góð. Í útjaðri byggðarinnar og langt frá nýja miðbænum. Verður ekki byggt meira þar í kring á næstunni. Það eina sem ég er ekki alveg nógu ánægður með er bleiki veggurinn og japönsku loftljósin á svefnherbergisganginum: Mér líður eins og ég hafi keypt thailenskt hóruhús og starfsliðið hafi forðað sér þegar það frétti hver keypti. Þarf líklega að mála fljótlega. Þess utan þurfti að uppfæra tölvuna því sú gamla var komin að fótum fram. Og í dag er rigning, sem ekki eru tíðindi, en Ingólfsfjall faldar gráu í miðjar hlíðar og vottar fyrir slyddu. Ég fer með enn eitt Subaruhlassið á haugana, og á þó eitt eftir. Fer svo og kaupi mér þurrkara, ekki vegna þess að það rignir heldur vegna þess að þeir hafa allt í einu lækkað um tuttugu þúsund. Þessi er með öllum græjum, flauti, innbyggðu ljósashowi og það er ábyggilega mp3 spilari einhvers staðar í þessu. Hver kaupir nokkuð án þess núna. Ég þarf bara webcam í þvottahúsið til að fylgjast með honum vinna. Gæludýr hússins, öll þrjú, sofa á eyrun sín grænu og gráu, en Andri byrjar að vinna eftir helgina. Eftir að sjá hvernig honum líkar en það kemur þá í ljós.

Verkefnin

þrýtur ekki í Feðgabyggð. Ég er að vísu ekki að garfa neitt mikilvægt í þessu slagviðri: Bara njóta þess að það rignir. Mennirnir sem vinna úti í grunni eru kannski ekki sammála mér að vera að smíða í þessu regngallaveðri og þeir eiga samúð mína, en samt hafa þeir það gott: Þetta er bara Austurvegurinn á Selfossi, ekki Austur-Grænland, gólfið undir þeim stendur kjurt, rigningin er hlý og það er ekki ágjöf. Bara vatnspollur á gólfinu hjá þeim. Ég keypti mér hægindastól með skemli í dag: Stóðst ekki freistinguna varðandi tilboð frá Europris. Hann er með leðri, eða eins og segir á miðanum sem fylgdi með: 100% ku. Sem sagt ekki nautshúð, heldur beljuleður. Ég hef að vísu áhyggjur af að á heimilinu eru tvö stykki af 100% katt, og þau dýr geta leikið húsgögn grátt. En það koma tímar og koma ráð. Ég þurfti að vísu að setja gripinn saman, en það tókst að lokum. Ég er góður í samsetningum þó ég sé ekki einn af þessum IKEA -skilyrtu eiginmönnum sem að lokum verða jarðsettir með séxkant í hendinni. Þessa dagana hverfist vikan mín um miðvikudaga: Þá er vinnan meira en hálfnuð. Ég þarf virkilega að venja mig á að vera búinn með húsverkin á fimmtudögum, svo ég geti skellt mér beint í að njóta helgarinnar þegar ég kem heim á föstudögum. Kannski þegar ég er fluttur - hver veit. Ég er samt ekki farinn að telja dagana enn.

Ég er

svo heppinn að um helgina gat ég klárað allt sem var á verkefnalistanum, bæði smíðar, málningu, ruslaferðir og niðurpakk með aðstoð fimm umferða í þvottavél hússins. Þá er kúfurinn af draslinu og handtökunum fer að fækka, sem er eins gott því ég er með önnur verkefni sem gefa svolítinn kassa. Fyrir utan að ljúka verkefnunum var tími til að sofa út, leggja sig með köttunum, lesa og skreppa til að hlusta á Ölfusá renna. Ég læt daglegan taugatitring fréttanna, hvort sem það er gengi krónunnar, hlutabréfanna eða fyrirgangurinn í miðbæ Reykjavíkur um helgar renna fram hjá eins og ána og heyri bara niðinn, læt mér ekki finnast neitt um neitt. Enda ekki lykilatriði þegar ég er annað hvort að grúska í fortíð eða skipuleggja framtíð. Ekki þar fyrir að ég sé að ákveða hvar eigi að leggja parkett og hvar eigi að vera flísar, heldur er ég að grafa í drasli síðustu fimmtán ára í lífi mínu og sjá manninn mig fyrir framan mig með hugsunum sínum, gleði og leiðindum koma upp úr kössum og kommóðuskúffum. Þessi karl hefur ekki alltaf verið sérlega hamingjusamur en ekki neitt ægilega niðurdreginn heldur. Og íbúðin verður bara snyrtilegri, ég hugsa að ég reyni mínímalisma á næsta stað í skreytingum og innréttingum.

Lífið í Feðgabyggð

mallar áfram í rólegum gangi. Ég fylgist með veðri: Á ég að pakka drasli eða smíða í dag? Ég þarf að gera hvorttveggja og ætlaði reyndar að smíða áður en ég pakkaði, en rigning raskar forgangsröðinni. Þarf að fá tvær eða þrjár þurrar helgar til að juða og mála einhverja búshluti. En kemur vonandi, nógur er tíminn. Í dag ræðst ég á mitt eigið svefnkamesi og ryð út úr skápum: Uppþvottavélin á frí en þvottavélin er í fullu starfi allan daginn. Tvö Subaruhlöss af drasli fara á haugana, það ætlar engan enda að taka. Það er í rauninni dásamlegt að gefa sér allan þennan tíma í málið. Þrífa allt um leið og það fer niður. Líf mitt mun snúast um pappakassa fram á Þorláksmessu með sama áframhaldi. Kettirnir hafa nú lagt undir sig skrifborðsstólinn minn svo ég kemst varla í tölvuna. En það er nógu notalegt að liggja í rúminu og lesa, hlusta á þvottavél og uppþvottavél mala við að vinna leiðinlegu verkin á meðan, og innan tíðar mun þurrkari bætast í þessa simfóníu: Þegar ég flyt missi ég þetta ágæta þurrkherbergi í kjallaranum sem hefur sparað mér þurrkarakeyrslu í fimmtán ár og er einn af stóru kostunum við þetta gamla hús. En það verður í staðinn hægt að þurrka þvott úti í garði þegar þar að kemur.

Ég get ekki

neitað því að þetta slagveður sem kom var hreint dásamlegt. Jafnvel líka suðvestan hraglandinn sem kom á eftir og hægt að hverfa til gamals vana. Leggjast í rúmið snemma með bók og tveimur köttum, þar sem önnur söng fyrir mig -það minnti svolítið á Ellý Vilhjálms að raula Sveitin milli sanda - og hin dansaði. Og heyra regngusur bylja á vegg og glugga fram eftir nóttu. Ég viðurkenni að þetta er sjálfselskt þegar ég horfi á byggikarlana úti í grunni í rauðum regngöllum að reyna að fást við steypumótafleka. En svo hvað. Og í dag skrapp ég í bæinn að hitta lækninn minn og á eftir var tækifæri til að villast í IKEA. Ég á ekki að fara þangað einn, ég á að taka Andra með. Kettlingurinn er farin að gefa frá sér hljóð öðru hverju sem ekki líkjast neinum kattarhljóðum, en hún hefur þó allavega fundið einhver tæki til þess. Og ég hef fundið út að eina leiðin til að losna við draslið í húsinu er að pakka því niður í kassa. Svo einfalt er það mál.

Það kann að virðast

einkennilegt að uppþvottavélin á heimili þar sem tveir menn matast sé látin ganga þrisvar sama daginn, en það á sér sínar eðlilegu skýringar. Ég er að taka saman dót úr hillum og skápum og setja í kassa, því ég bý eins og er við óvissan brottflutningstíma héðan úr húsinu. Allt leirtu sem ekki er í notkun, og það felur í sér gamla kökudiska frá gömlum ömmusystrum meðal annars, má alveg fara í kassa strax. Og gott að nota tækifærið til að fá núna fínan kemískan gljáa á gömlu diskana hennar Guddu frænku. Jafnvel hægt að fara að nota þá, núna þegar ég hef komist á lagið með kökubakstur. Auk þess er verið að sækja drasl á háaloftið. Ég get ekki annað en dáðst að hugmyndaflugi þessa manns sem pakkaði dótinu saman að koma miklu fyrir í litlu rými. Og svo fóru þrjú Subaruhlöss af drasli á haugana í dag, því að þegar tími er til að ganga frá er líka tími til að grisja. Svo verður líklega grisjað aftur þegar ég verð fluttur annað. Mælieiningin Subaruhlass er að vísu ónákvæm, eða svona álíka nákvæm og til dæmis einn Yaris af einstæðri móður, en gefur svona grófa grunnhugmynd um umfangið. Og á þessum bæ hefur gerst eitt óvenjulegt: Árið 2007 verður fært í bækur á þennan hátt: "Já - það var árið sem ég fletti IKEA-bæklingnum." Tók hann með mér í rúmið, meira að segja, þar sem kettlingurinn reyndi svo að rífa hann í sundur.