og verkefnin sreyma inn frá nemendum. Í tölvupósti, á blöðum og á vefumhverfi. Ég er ánægður með umfjöllunina um pólitískan áróður: Nemendurnir hafa áttað sig vel á því fyrirbæri og þeim ætlar fyrir vikið að takast það sem fáum hefur verið gefið, að skrifa faglega gagnrýni um Michael Moore og Fahrenheit 9/11. Ég hef einn hóp grunaðan um að ætla að taka mig á orðinu og senda Moore pistil. Hann á það inni hjá "The Republic of Iceland" fyrir skotið sem landið fær í myndinni.
og nóg að snúast. Fyrst að ganga frá endunum í vinnunni, síðasti kennsludagur er á morgun og próf taka við. Taka inn á borð, skila af sér og ganga frá. Eftir það fer ég og legg mig en síðan á leikæfingu. Andri sér um sjálfan sig með mat og bjargar uppvaskinu. Eftir hörkuskemmtilega leikæfingu skutla ég myndum inn í albúmið ( Smellið bara á stækkunarglerið ef þið sjáið ekki myndir) og fer í kjallarann að sækja þvott. Kötturinn er í hormónakasti, núna þarf hún einhver ósköp að finna vernd og hlýju. Í þeim tilgangi liggur hún undir sænginni hans Andra og faðmar á honum fótinn þegar ég kem heim. Alltaf gott að hafa nóg að snúast. Skrýtið, þá er eins og verði meria úr frístundunum.
er fjölskylda sem er ákaflega vönd að virðingu sinni og stendur vörð um hana gegnum þykkt og þunnt. En ef ég færi hins vegar að segja frá ýmsum afrekum hennar er hætt við að ég færi að kjafta frá hlutum sem það fólk vill helst hvísla um. Hins vegar skiptir í hornin tvö, því föðurfólkið mitt á til að hlægja hátt að sjálfu sér en lætur aðra afskiptalitla. Ég man ekki hvenær ég varð svartur sauður í fjölskyldu minni en þegar ég var einu sinni byrjaður komst ég á bragðið og ég gæti þess vegna líkt sjálfum mér við heila hjörð af svörtum sauðkindum. En þar er þó til æði mikill gáski og kátína á góðum stundum. Langa langamma mín, ein þeirra, hét Halla Jónsdóttir og var húsfreyja í Hlíðarendakoti. Hún átti þrjú börn með fyrri manni sínum, þar á meðal Jón Árnason, langafa minn, og annan bróður, Ólaf Árnason, auk einnar systur. Það að ég heiti Erlingur stafar annars af því að mamma er ættuð frá Hlíðarendakoti í báðar ættir.
og aftur með gráma af rigningu um himinn allan og haf með, ef ég sæi það. Ég vakna og fletti fréttum í tölvunni. Óeirðir um allan heim sem eru að magnast. Fer að minna á 1968, en þess var að vænta, ef hægristefnan héldi kóss eins og hún hefur gert undanfarinn áratug. Samt er hún að yfirganga sjálfa sig aðeins fyrr en ég bjóst við, ég hafði búist við að minnsta kosti hálfum til eins áratug í viðbót áður en grínið byrjaði. Fjörið er í Úkraínu, núna, og Andri segir spaklega: "Það er gaman að svona lýðræði, ef maður er kosinn eru 50% líkur á að maður fái embættið." Já, væri það ekki gaman ef hægt væri að fella frambjóðanda ef það kæmi í ljos að allir væru hundóánægðir með að hann hefði verið kosinn?
ég er lengi á fætur í dag, og hvað með það? Í gær horfði Feðgabyggð á Harry Potter- myndina, sem við höfðum ekki séð áður, og skemmtum okkur við góða myndatöku og sviðsmynd, sem var tröppunni ofar en í fyrri myndum - og á eftir að lagast, býst ég við. Heimur galdranna er aðeins ljótari en áður.
ári eru fjörutíu og fimm ár síðan ég settist fyrst undir stýri á ökutæki. Þá var ég sjö ára, og fékk hraðsoðna kennslustund í því hvað væri kúpling, gír, bremsa og bensíngjöf á traktor. Ég byrjaði samt ekki að vinna af neinni alvöru á vélum fyrr en ég var níu ára, og sama ár var ég settur undir stýri á bíl heima á túni. Mér var reyndar ekki hleypt út á veg fyrr en ég var tíu ára. Pabbi hafði trú á því að því fyrr sem fólk færi að læra eitthvað þeim mun betur lærði það. Þess vegna var Andri fjórtán ára þegar ég setti hann fyrst undir stýri úti á vegi: Aðstæður höguðu því svo að Brynjólfur missti af þessari meðferð.
Vinna að vanda. Eftir vinnu, afmælisboð hjá bróður mínum og þaðan beint á leikæfingu. Fengum gítarista sem verður með í sýningunni. Það er ekki hægt annað, þetta á nú að gerast í útilegu og það verður brekkusöngur. Þetta er alltaf að verða meira og meira gaman. Sérstaklega þegar litlu fuglarnir fara að tísta.
held ég að verða letibloggari, en ég hef ekki miklar áhyggjur af því, ég mun vakna aftur. Þessa dagana er ég í borðhreinsun og lokafrágangi eftir önnina, reyni að ljúka sem mestu áður en kennslu lýkur. Leikhúsið tekur sinn tíma. Ég tek samt eftir að fyrirjólaspennan er minni en oft áður: Ekki eins margar seríur komnar upp, þó vissulega séu sumir búnir að taka sér tak, og minna af jólalögum í búðunum. Slabbið og rigningin er enn á sínum stað.
lífið að taka á sig eðlilegan blæ. Snjórinn víkur fyrir rigningu og áður en ég veit er komið jólaslabb á allar gangstéttir, bílarnir ryðja frá sér vatni og minna á báta, og ég verð jólablautur í fæturna. Lafði Hermína heldur sig alveg heima, liggur á teppinu sínu og stundar jóga. Fylgist áhugasöm með okkur feðgunum og á það til að halda uppi samræðum með alls kyns hljóðum. Hún er greinilega að herma eftir okkur, telur sig trúlega vera að tala við okkur, á svipaðan hátt og við séum að ræða við hana með því að mjálma. Leikstjórinn hringir og afboðar æfingu í kvöld, hún er greinilega kvefuð og ég er hálf feginn, skórnir mínir eru nefnilega jólablautir. Ég hef líka nóg að gera við tímann og þarf að nýta kvöldið vel í staðinn. Æfingafrí fram á fimmtudag, alveg. Og nóg af lausum endum að ganga frá fyrir annarlokin.
að koma heim í hlýja íbúðina eftir langt kvöld í leikhúsinu. Sýningin er óðum að taka á sig mynd og ætlar að mér sýnist að verða hin skemmtilegasta. Ekki athyglisverðasta áhugaleiksýningin en það kemur ekki að sök, ef hún verður skemmtileg og fólk hlær á meðan. Sýning sem gengur upp er meira virði en stjörnur hjá einhverri nefnd. Ég hlaka til að skríða undir sængina í kvöld..Andri fór að sofa klukkan sex, en hann svaf lítið í fyrrinótt og hann er ekki sú manngerð sem á gott með að keyra sig áfram lengi á litlum svefni. Það er kyrrð og vetrarró yfir Feðgabyggð í kvöld.
hver hafi haft húmorinn fyrir að senda manninn sem söng Banana Boat Song hingað sem velgjörðarsendiherra barnahjálpar UNESCO nokkrum dögum eftir að kennarar lögðu banana á tröppurnar á Alþingishúsinu. Það er ekki eins og íslenskir krakkar viti ekki eitthvað um bananabygginguna eftir að hafa séð bæði kennara sína og foreldra, sum hver, á ferðinni með banana kringum þetta merka hús. Ef svo fer fram sem horfir getum við farið að kynna þetta hús fyrir ferðamönnum sem Chiquita Mansion og Halldór Ásgrímsson sem Onkel Tuca.
það er gott að vakna þegar líkaminn vill vakna og vera lengi að fara á fætur. Gá til veðurs: Hiti rétt undir frostmarki, sólskin og fánarnir á Bónus snúa í suðvestur, sem merkir norðanátt. Hún er samt svo hæg að hún heldur fánunum varla á lofti. Jú, það átti víst að rigna í dag, en rigningin hefur tafist eitthvað suður í hafi, og ég sé engar blikur í suðaustur. En kannski er það vegna þess að hús skyggja á svo ég sé ekki sjóndeildarhringinn. Jú, einhvers staðar milli húsa sé ég dimm ský lágt á himni. Gæti snjóað eitthvað seinnipartinn en óvíst að það snúist í rigningu úr þessu. Fæ mér bara kaffi og hleypi kettinum inn. Hún fór út einhverntíma í nótt og liggur makráð á mottu framan við dyrnar þegar ég opna, vill næstum ekki koma inn. Sem kannski er von, það er heitur ofn á ganginum og gott að liggja nálægt honum. Ég kveiki á tölvunni, les blogg og skoða heimsfréttir. Þær eru svosem eins og ég bjóst við: John Kerry hefur áttað sig á að það var Osama Bin Laden sem hjálpaði honum að tapa kosningunum. Sérkennilegt, en séð frá sjónarhorni Osama ansi snjallt. Það eru til fleiri leiðir til að fremja hryðjuverk en að standa fyrir sprengingum. Með því að leggja lóð á vogarskál andstæðingsins og hjálpa honum aðeins, styðja þann sem líklegri væri til að skaða Bandaríkin meira, plata Bandaríkjamenn til að vinna hryðjuverk á sjálfum sér með því að kjósa Bush er snilldin ein. Og stuðlar um leið að uppþotum í Saudi-Arabíu, sem er líka það sem Bin Laden og félagar vilja, ef til vill raunverulega takmarkið - tengsl Bush við ríksstjórnina þar eru þekkt, og ekki er alveg allt í sómanum, fyrir utan kjarnorkuvopnavá í Íran. Þeir ætla sér að vera látnir í friði á þeim bænum. Á meðan veltir Bandaríkjaþing því fyrir sér hvort skátar eigi að trúa á Guð, sem er áreiðanlega afar nauðsynlegt mál. Bíð frekari frétta meðan Lafði Hermína maular harðfiskbitann sem ég gaf henni.
Leikæfing klukkan tvö. Eftir leikæfingu létt geim þar sem allir komu með eitthvað að borða - ég hef aldrei borðað slátursnittur áður - og ég lagði grjónagraut í púkkið. Á eftir var sprellað þar sem ég meðal annars söng kvæði eftir mig við lag eftir mig, og það var frumflutningur á Íslandi á hvorutveggja. Alveg edrú.
eftir vinnu og beint í fegurðarblundinn. Þegar ég rumska aftur er mig að dreym aað falleg kona hafi smeygt höndinni í lófann á mér, en ég átta mig á því í svefnrofunum að það sem ég finn í lófanum er grá kattarloppa. Lafði Hermína þarf að komast út. Eftir lúrinn færist smám saman yfir mig þrifnaðargleði. Jólaljósin og snjórinn kalla á löngun fyrir hreint og notalegt hús. Það er gott, um að gera að þrífa þegar mig langar til þess. Stofan verður efst á blaði auk þess sem þrír pokar af endurvinnsludóti þurfa út. Skrifborðið er hreinsað af drasli og stofuborðið líka.
um áróður. Eftir að hafa skilgreint áróður, horft á tvær myndir og einn fréttatíma tekinn í sundur, fyrir utan að vera sýnt hvað felst í fyrirbærinu fagleg gagnrýni get ég, held ég, rólegur sett fyrir þetta verkefni: "Semjið faglega gagnrýni um Fahreinheit 9/11 byggða á því sem þið hafið lært um áróður. Sérstakan bónus fá þeir sem semja gagnrýnina á ensku og senda Michael Moore. Bónusinn gæti endurskoðast ef þið fáið svar."
er svosem ágæt, nema þegar hún fer að bíta. Annars er hún bara nytsamt tól til að reka á eftir öllu því sem þarf að gera. Og skyndilega tekur hún mig heljargreipum. Ég þarf að taka til í bílnum. Bæta á kælivökva, skipta um þurrkublöð. Og allt þetta í kuldanum. Nei, spáir rigningu um og eftir helgina og þá get ég gert mig kláran í þetta snatt.
er ennþá fallegur og hvítur. Loksins kominn smá forsmekkur af köldum vetri með dimmum vetrarkvöldum og glampandi snjó. Ég hef beðið eftir svona vetri í einhver ár, held ég. Vissulega er bæjarstjórnin farin að byggja fjöll hér og þar, og það fylgir þessu rúðuskaf og snjóburstun. En það er bara ágæt morguníþrótt. Vissulega gerði ég þau mistök í morgun að vera bara í peysu og engu innanundir, en hlý vesti bjarga alltaf miklu og það sló ekki að mér. Fannst fyndið að koma svona í vinnuna og horfa á kollegana klæða sig úr norpurum og kuldagöllum í anddyrinu. Ég er gripinn einhverri þörf fyrir að taka til og gera hreint og þokkalegt í kringum mig, en ég sit á þeirri löngun eins og ég get. Ætla ekki að ganga í það mál fyrr en í desember. Frekar að horfa á heimildarmynd um Hieronymus Bosch í kvöld, það getur orðið góð upprifjun fyrir tímann eftir áramót þegar ég kenni listasögu. Kannski verður eitthvað nýtt í þessari mynd. Bosch er alltaf sérstakur, kyndir alltaf undir ímyndunarafli og þörfinni fyrir að leita skýringa.
Veröldin er vissulega full af undrum, og það verð ég var við þegar ég vakna eftir miðdagslúrinn og horfi á alhvítan heim gegnum gluggann. Hvítur feldur hefur vaxið á grasi, bílastæðum og trjám og það heillar mig, ég er glaður að engin marglit jólaljós skuli blika á fyrstu snjóum, þrátt fyrir allt. En þau ljós koma nógu snemma. Ég get setið fram eftir kvöldi og dundað við að semja inn í senu í leikritið okkar um hann Halla Berta, einstæða móður sem fer svona í smá fjöruferð og drykkfellda löggu. Gaman að því, sérstaklega þegar leikæfing fellur niður.
Ég held að í morgun hafi ég staðið í versta afturfótabasli og tæknilegum vandamálum sem ég hef staðið í lengi. Og er ég þó að ég held sæmilega fær. Snerist um að stilla saman myndbandstæki og stjónvarpstæki, tvö. Disk sem ekki vildi spilast í tölvunni þó ég hefði verið búinn að athuga allt heima. Og hljóðvesen ofan á það. Ég er virkilega hrifinn af því að geta bara sett DVD disk í tölvuna og sýnt myndir gegnum skjávarpann á tjaldi. Bæði stærri mynd og mikið minna vesen, tölvan er á borðinu hvort sem er og skjávarpinn er alltaf þarna hangandi neðan úr loftinu. Samt lenti ég líka í vanda með að láta tölvuna finna skjávarpann. Veit ekki hvað var í gangi eiginlega.
er bara sunnudagur. Fátt að gerast nema leikæfing, og svo hefur gulbröndótti nágranninn hann Simbi litið inn öðru hverju í leit að Lafði Hermínu. Hann virðist vera búinn að ákveða að hún sé vinkona hans, þó hún sé heldur snubbótt við hann. Þessir kettir eiga það sameiginlegt að vita hvað þeir heita og gegna nafni. Lafði Hermína kemur strax ef ég kalla "Mína" og horfir móðguð á gesti sem kalla hana "kis kis" eins og hún vilji segja "Hvað heldur þú að það séu margir kettir þarna úti sem halda að þeir heiti það." Simbi kannast líka við nafnið sitt.
er bara ansi athyglisverð lesning. Sérstaklega fyrir þá sem núna eru að spá í lagasetningu á kennara, til dæmis, eða aðfarir að öryrkjum, einkavæðingu, niðurskurð í heilbrigðiskerfinu og víðar....gullna spennitreyjan, handbók Halldórs og Davíðs.
til að leggjast undir teppi snemma. Lafði Hermína og V. I Warshavsky halda mér félagsskap. Lafði Hermína undir peysu af Andra með loppuna yfir trýninu. V.I skokkandi um allt og skítandi sig út á hlaupunum milli þess sem fólk skellir á hana hurðum eins og alltaf. Kötturinn minnir mig á það þegar ég vann heilt sumar með Hvítasunnumanni. Hann útskýrði fyrir mér af hverju tófan svæfi alltaf með nefið í skottinu: Það var til að anda alltaf að sér heitu lofti. Þess vegna fékk hún aldrei kvef. Og þess vegna taldi þessi maður, sem var ættingi minn úr Fljótshlíðinni, að það væri sniðugt og sagðist alltaf stinga nefinu í sængina svo hann fengi ekki kvef heldur. Tvisvar fór hann með klámvísur fyrir mig, sem reyndar var ákveðin hvíld, því ég var orðinn vanur því á vinnustöðum að heyra þær sömu alltaf þegar ég byrjaði á nýjum stað og svo rigndi þeim í hvert sinn sem nýr strákur bættist við.
Sá sem er heim ahjá sér öll kvöld vikunnar verður hundleiður á því. En sá sem er að heiman frá sér þrjú kvöld í viku nýtur þess sem aldrei fyrr að vera heima. Sama má reyndar segja um Lafði Hermínu sem situr úti í glugga og röflar yfir sjónum. Í gær, þegar snjóaði, sat hún við opinn gluggann í kjallaranum og ýfði sig framan í snjóinn sem fauk inn. Réðist á snjókornin og neitaði að koma inn. Í dag hefur hún hins vegar verið heimakær með afbrigðum, hjálpað mér samviskusamlega að búa um rúmið og nauðað í mér að koma inn í rúm að klóra sér á vömbinni.
ekki út fyrir að kennarar muni gera jólainnkaup sín í Magasin du Nord þessi jólin, eða næstu ef út í það er farið. Nú er verið að leggja grunninn að áratuga reiði og sárindum, eins og við þessir gömlu í framhaldsskólunum höfum fengið að reyna. Við erum ekki búnir að gleyma árinu þegar Ólafur Ragnar Grímsson skrifaði undir kjarasamning sem sami maður síðan afnam með lögum, studdur til þess dyggilega af þeim Ögmundi Jónassyni og Ásmundi Stefánssyni. Ef hægt væri að tengja prentara við hausinn á mér og ýta á print væri hægt að ná þaðan út mynd af Ögmundi og Ólafi Ragnari þar sem þeir klöppuðu hver öðrum á öxlina yfir góðum samningi BSRB þegar kennarar í framhaldsskólum voru á leiðinni í verkfall. Væri ég Ögmundur núna mundi ég lækka aðseins á mér og ekki hrópa alveg svona hátt eins og hann gerir núna á Alþingi. Sá haninn hefur heldur lítinn haug á að hreykja sér.
og þá er gaman. Leikæfingar þrjá daga í röð. Gaman að því. Ég er búinn að æfa sviplegan dauðdaga minn tvisvar, en hann er algjört framleiðsluleyndarmál. Þangað til á generalprufu og frumsýningu. Sonur minn og kötturinn taka þessu með mestu ró, sér í lagi Andri sem unir sér glaður heima við sitt núna. En ég hef alveg einstaka ánægju af því að fara út og vera að gera eitthvað með fólki sem ekki er starfstengt. Og svo er alveg að koma helgi....
og það eru hrein undur hverju ég hef afkastað í dag, þrátt fyrir allt. Gekk frá vali umsjónarnemendanna fyrir næstu önn, fór yfir bunka af verkefnum og hreinsaði af borðinu það sem þar lá. Náði meira að segja að leggja mig áður en ég fór í leikhúsið á langa æfingu. Það lítur út fyrir að í vetur verði ég Halli Berta, fyrrverandi vélstjóri, í frístundum og dey eftir hlé. Það er gott að hafa nóg að gera og orkuna í það.
þar sem ég þurfti allt í einu að gera einvher ósköp af húsverkum og þvo þvott. Bætti við verkum eins og að klippa táneglurnar. Og að endingu að skríða snemma undir sæng með kettinum, þó ég væri hvorki syfjaður eða þreyttur og kötturinn ekki heldur, breiða teppi ofan á fæturna þó mér væri ekki kalt og njóta hitans. Og lesa bók. Mér líður allt í einu eins og ég hafi verið í burtu frá sjálfum mér í nokkur ár. Sem reyndar er rétt, þó mig langi ekkert til að fara til baka til persónunnar sem ég var þá eða lífsins sem ég lifði.
eru hættir að vera vitlausir. En gengur af einhverjum ástæðum illa að fá aðra til að skilja það, en ég hélt nú einmitt að það væri partur af starfinu, að fá aðra til að skilja. En það getur verið lengi að kvikna á perunni hjá þeim tregu. Nema þeir dyslexísku og heftu hafi farið í pólitík og sitji núna í sveitarstjórnum. Ég veit að það á ekki við um alla því ég hef kennt nokkrum en þeir eru líka frekar í minnihluta. En hvað um það...nú er sniðugast að hætta að bíða eftir lausn og fara að ráða sig í aðra vinnu. Eða leita að henni. Snjallast væri að stjórn KÍ lýsti því yfir að hún legðist ekki gegn því að neinn félagsmaður réði sig annars staðar.
fór allt eins og ætlað var. Að vísu heyrðum við skemmtilegan fyrirlestur um skrímsli hjá Þorvaldi, en urðum að fara strax eftir kaffi, því Andri þurfti að heimsækja móður sína í tilefni afmælisins. Á meðan fór ég og kíkti á barnabarnið. Hann var hinn hressasti og vildi margt ræða, og eftir að hann hafði dansað fyrir mig og spilað lag ræddum við bókmenntir góða stund. Aðallega Bóbó bangsa. Síðan skrapp ég í miðbæinn, kíkti í Mál og menningu og svæðið þar í kring og hafði gott af, það er langt síðan ég hef verið á ferð á þeim slóðum. Lafði Hermína beið okkar svöng úti á plani þegar við komum heim, reif í sig æti og fór aftur út að ræða málin við nágrannann, hann Simba. Í heildina séð ágætur dagur, bara. Mér skilst að móðir hans Andra ahfi gefið honum fótabað í afmælisgjöf. Og plástur á eftir.
eru auðvitað engar fréttir. Kötturinn étur pilluna sína, kaffivélin ropar. Ég kveiki á tölvunni.
á visir.is að birta frétt af fíkniefnamálum á Selfossi, tala um fullar fangageymslur og birta svo mynd af bænum þar sem stofuglugginn minn sést á skjannahvítum húsgafli á miðri mynd.
og lífið gengur eftir föngum. Ég fagna því að vinnudagurinn er búinn og ég get farið að stilla upp fyrir helgarnæðið, einhver viðvik munu að vísu koma til en ekki mörg. Þegar ég kem heim er Andri heima og ég sé rófuna á nágranna mínum standa undan tölvuborðinu. Simbi er í enn einum heimskönnunarleiðangrinum, þefar og skoðar og hnusar af öllu, nýtir sér að lafðin gráa er sofandi inni í skáp. Simbi er geldur, svo hann er lafðini lítil huggun í hormónaköstunum, en hún er ekki eins snakill við hann og var í byrjun.
ég er ennþá til og allt það. Var bara í vinnunni og kláraði að horfa á Sigur viljans. Ég hafði hins vegar gaman af að sjá svipinn á nemendum þegar ég sagðist ætla að sýna þeim ameríska áróðursmynd frá sama tíma og skellti Duck Soup með Marx-bræðrum í spilarann. Svipurinn var svona beggja blands og stelpurnar fögnuðu ekkert sérstaklega. Sem kannski er von, þar sem Groucho segir við eina konuna í myndinni að hún sé svo feit að það ætti að rífa hana og byggja skrifstofur á lóðinni.
hvað? Ég hef bara verið að fylgjast með Lafði Hermínu og fressinu Simba undanfarið. Lafðin er býsna ákveðin í að verja sitt heimasvæði fyrir honum, en svo á hún líka til að skreppa yfir til hans í heimsókn. Eða hann til hennar. Og í gær linnti lafðin ekki látum fyrr en hún hafði fengið Andra til að elta sig fram á gang þar sem hún stillti sér upp framan við íbúðina á móti. "Ég held að hún vilji að ég hleypi Simba út" sagði Andri þegar hann kom aftur inn.
og svei bara. Ég er fúl yfir því að vakna þegar klukkuna vantar kortér í sjö. Kortér í sjö? Hvað á það að þýða, ég vil að vekjarinn fari í gang klukkan sjö og ekki mínútu fyrr. En hvað um það, orðið það sem orðið er. Ég ræsi Andra og fer í sturtu. Kötturinn kemur inn úr næturævintýrum sínum rennandi blaut og heimtar að vera þurrkað og gefið að éta. Ég er vissulega feginn að ég heyri í henni mjálmið, samt, það er þá eitthvað að lagast í lífinu. Ég er bæði kominn með rödd og sæmileg eyru aftur.
Um mig? Það segja allir að ég sé ég um mig frá mér til mín!
moon phases |