Þar kom að því

sem ég var að bíða eftir. Að Osama Bin Laden gerði eitthvað til að leggja sitt á vogarskálarnar í forsetakosningum vestra. Verst bara að fréttastofur verjast allra frétta, þannig séð, því almenningur hefur ekki séð heilar fjórtán mínútur af bandinu hans. Svo að hluti af ávarpinu fer í frekar dapurlega umfjöllun um barnabækur. Mín spá var reyndar sú að hryðjuverkamenn mundu gera eitthvað, svo bandið kom mér ekki á óvart, en var eindregnari í því að ég taldi þá mundu koma fram með sjónarmið sem styddi eindregið málstað Bush. Eins og Gneistinn reyndar bendir á. Það var eiginlega borðleggjandi að hryðjuverkamennirnir styddu Bush, því þeir mundu hiklaust styðja málstað þess frambjóðanda sem líklegri væri til að gera illt verra, skemma fyrir málstað Bandaríkjanna á alþjóðagrundvelli og efla deilur innanlands. Sovétmenn léku þennan leik oft fyrir kosningar í USA og það með snjöllum leikjum. Svo á meðan okkur vantar þessar fjórtán mínutur af Osama er ekki hægt að skera úr um það.
Nema að menn eru vissir um að Osama hefur séð myndina hans Michael Moore. Spinndoktorarnir sitja sig ekki úr færi að finna eitthvað á Michael karlinn, sem aftur segir töluvert um við hvern menn eru hræddir núna og hvor er hættulegri.

Hverjum degi

nægir sín þjáning og þegar ég legg mig eftir vinnu dreymir mig að ég sé kominn í slagtog við einhvern kvenmann sem hefur keypt einhverja bastkörfu með bleikum hnoðrum og fjöðrum til að setja ofan á klósettkassann minn. Svona draumur endurspeglar einmitt minn innri mann og minn dýpsta ótta. En þegar ég vakna man ég að oft er ljótur draumur fyrir litlu efni. Og svo frétti ég að ég á frægan kollega í hópi sagnfræðinga. Sjálfan George W. Bush sem tók BA próf í sagnfræði frá Yale. Ég bæti honum í kippuna með þeim Hannesi Hólmsteini og Magnúsi Skarp, en ég er hræddur um að jafnvægið sé úr skorðum. Því til fjölda ára hef huggað mig við að eiga frægan kollega, sögukennarann Giap sem á myndinni þarna gæti alveg eins staðið í skólastofu og verið að tala um Napóleon.

Hvað

mundi ég gera ef ég vaknaði einn morguninn og hefði vald á við einhvern guð? Ég veit það ekki, þegar ég vaknaði í morgun var mig að dreyma að ég hefði fjölda manns í matarboði og ég hafði óvart eldað fiskisúpu með jarðarberjum. Stundum eru draumar frekar leiðinlegir.
Og svo snjóaði í morgun. Og eins og alltaf þegar snjóar sest Lafðin gráa út í stofuglugga og röflar. Heldur ræðu með ótrúlega mörgum tísthljóðum. Hún hatar snjó. En ég ekki. Snjórinn er mjúkur, hann er hlýr ef maður grefur sig inn í hann og hann hefur dempandi áhrif á allt í umhverfinu. Eins og góð sæng.
Ég er búinn með vinnudaginn og hlakka til að setjast niður með Michael Moore. Var að fá Fahrenheit 9/11 á DVD frá bókasafni skólans og ætla að setjast niður með hann til greiningar. Og kíkja á aukaefnið, heill diskur með því. Gaman í kvöld.

Ekki lengur aumingja ég

og ekkert múður. Ég dríf mig í vinnuna í morgun þó ég sé enn daufur fyrir eyrum og hás, vitandi það að hreyfing er oft beri kyrrsetunni þegar svona stendur á. Ég næ því að vísu að tala, en svo skyndilega heyri ég "pop" fyrir eyrunum og heimurinn er allt í einu skyndilega fullur af hávaða. Skrýtið að þola allt þetta áreiti dags daglega, það er allt búið að vera svo dásamlega þögult undanfarið.

Aumingja ég og Simbi part II

Mér er að skána. Í dag heyrði ég köttinn mjálma, en það hefur ekki gerst í heila viku. Og ég heyri orðið flest það sem er sagt í kringum mig. Ég er ennþá eins og froskur þegar ég þerf að tala, en það gæti verið skárra í fyrramálið. Læknirinn minn, sem hringdi í mig í gær til að segja mér að það væri bara allt í lagi með mig varð í staðinn að segja mér að ég væri eitthvað lasinn. Og aumingja karlinn ætlaði að segja mér góðar fréttir. En varð í staðinn að segja mér að þessi pest sem væri að ganga núna gæti orðið ansi þrálát, en það vissi ég nú. Svo ætli ég reyni ekki sem ég get að rífa mig á lappir á morgun. Ég þarf að vera á fundi í fyrsta tíma, sem gerir málið auðveldara.
Og aumingja Simbi var að koma heim úr enn einum könnunarleiðangrinum. Þrátt fyrir ýmis áföll er hann ákveðinn í að kynnast því hvað er fyrir utan gluggann sinn og átta sig á veröldinni.
En lafði Kampagrána hefur svo næma heyrn að hún heyrir kött læðast og hljóp á móti honum með hvæsi svo Simbi garmurinn tók undir sig stórt stökk inn til sín þar sem hann rann á rassinn á parkettinu langt inn eftir ganginum. Jamm, það gefur stundum á sjó og stundum ekki.

Aumingja ég

og garmurinn hann Simbi. Þegar ég vakna í morgun kem ég ekki upp hljóði. Þetta er eitthvert raddbandavandamál sem er að ganga. Ég ákveð að fyrst ég geti hvorki heyrt eða talað hafi það lítinn tilgang að mæta í vinnuna, þar sem ég þarf að gera hvort tveggja. Ég væri ágætur ef ég ætti að krunka, en það er ekki á vinnuáætlun dagsins, svo ég ákveð að vera heima. Þetta lagast að vísu eitthvað þegar líður á daginn og heyrnin er eitthvað að koma til líka en ég held að mér veiti ekkert af þessum degi til að batna.
Fressið Simbi kemur í heimsókn. Hann er að verða djarfari gagnvart veröldinni og heldur áfram að kanna hana grandgæfilega. En..þar sem hann stendur í ganginum og ætlar að skoða sig um kemur Lafðin grá í gættina á útidyrunum og setur sig í varðstöðu. Hún setur að vísu ekki upp kryppu eða hvæsir, en gefur í skyn að henni sé lítið um þetta. Simbi leggst niður og skríður í áttina til hennar afar undirgefinn og afsakandi. Hún tekur þessu og Simbi hörfar inn í stofu.
Ekki gáfulegt. Þar er lafðin á heimavelli og aumingja Simbi felur sig undir ruggustólnum. Lafðin hins vegar teygir sig upp og fer að rugga stólnum stríðnislega.
Þetta endar með því að þau stökkva bæði fram á gang. En þar stoppar Simbi fyrir framan dyrnar inn til sín eins og hann vilji segja "Hingað og ekki lengra." Lafðin samþykkir það og stekkur niður í kjallara.
Og Simbi á eftir. Trúlega er hann búinn að átta sig á því að þessi heimur þarna úti er fullur af erfiðum kvendýrum sem hann verður með einhverjum hætti að komast af við ef hann vill lifa við sæmilega örugga tilveru. Það er ekki ónýt lexía á þremur dögum.

Heimskönnunarsaga Simba

Annar hluti.
Gulbröndótta fressið Simbi er aftur kominn á stjá að skoða heiminn. Í morgun lagði hann af stað heiman að frá sér yfir ganginn og smeygði sér inn í íbúðina mína. Varlega og hæglátlega skoðaði hann allt og hnusaði. Hann ætlar að þekkja þennan stóra og ógnvekjandi heim í kringum sig vel og ekki flana að neinu. Svo kíkti hann inn í svefnherbergið mitt.
En æ. Þar uppi á rúminu trónaði gráa lafðin Hermína Elmindreda de la Grange. Ábúðarmikil og ákveðin í fasi horfði hún fast á gestinn, sem hopaði á hæl og smeygði sér hið snarasta út um dyrnar. Og hún á eftir. Hann hvarf inn til sín svo ekki kom til átaka. En Lafðin sneri hróðug til baka.
En Simbi ætlaði ekki að gefast upp svo hann fór aftur út, nú öruggari en áður og kannaði heiminn alveg niður í kjallara. Var kominn alla leið niður í þvottahús þegar aftur urðu ljón á veginum. Þar sat gulbröndótta læðan Lukka uppi á hillu og urraði stórum. Lukku er afar mikið í nöp við aðra ketti og það heyrist um allt hús þegar hún gefur frá sér viðvörunarmerki.
Aumingja Simbi hörfaði aftur heim. Þessi veröld er greinilega ekki að heilsa honum vel. En ég hygg að hann muni ekki gefast upp, til þess er of margt í þessari veröld að skoða. Bara að sleppa fram hjá bannsettum læðunum, þá gæti hann ef til vil komist að einhverjum sæmilegum vísindalegum niðurstöðum um veröldina.

Grýla

kallar á börnin sín, þegar hún fer að sjóða, til jóla. Komið þið hingað öll til mín -Leppur, Skreppur, Lápur, Skrápur, Birgir Björn og Eiríkur, kennarar og sveitirnar allar og segið mér hvað er í gangi.
Og svo mun Halldór Ásgrímsson tala föðurlega niður til kennara og benda þeim á samfélagslega ábyrgð sína. En Halldór ávarpar nú alltaf þjóðina þannig, eins og hún sé óþekkir og frekar treggáfaðir krakkar.
Ég aftur á móti - ég hef ekki gert neitt í dag. En nágranni minn, gulbröndótta fressið Simbi, hefur heimsótt mig þrisvar. Hann er uppalinn sem stofuköttur og afar tregur til að fara út, en í dag hefur hann sett upp nýtt grænt hálsband með bjöllu og nafnaskilti og hætt sér út í heiminn í leit að vinum og ævintýrum. Hann hefur komið hér inn og leitað hátt og lágt, rannsakað alla hluti vel og vandlega, því Simbi er greinilega vísindaköttur sem fer sér að engu óðslega í rannsóknum sínum. Hann er líka afar kurteis og feiminn.
En því miður, græna hálsbandið og bjallan hafði engin áhrif á þá kampagráu, sem bara setti upp kryppu og hvæsti.
Aumingja Simbi. Hún má alveg vera kurteisari við hann, því hann langar bara að koma út að leika.

En hvað svo

Það er ekki alltaf sem klukkan er hálf tíu á laugardagskvöldi og það er nákvæmlega ekkert sem kallar að. Kvöldmatur með tilheyrandi stússi er búinn. Ég hef að vísu eitthvað að gera í tölvunni, en ég ætla að bíða með það til morguns. Miklu skemmtilegra að dedúa við það á sloppnum. Lafði Hermína er búin að hringa sig upp á sínum hluta af rúminu, dauðþreytt af hlaupunum eftir að hafa unnið mig í síðastaleik áðan. Ég nenni ekki að spá í kvikmyndasafn heimilisins og er að hugsa um að plata sjálfan mig snemma í háttinn. Sængin mín, kötturinn og einhver góð bók eftir Terry Pratchett er eiginlega það sem koma skal, því ég svaf ekkert voðalega vel síðustu nótt. Ekki nærri eins vel og ég ætlaði. En það koma aðrar nætur..engin hætta á öðru.

Svona og svona

Laugardagur til lukku, eða þannig. Við Andri eigum skemmtilegt eftirhádegi í leikhúsinu en svo fer hann að spila. Þegar hann kemur heim úr leikhúsinu hverfur hann út með rauðspritt, trjágrein, kveikjara og skóna sína.
Ekki biðja mig um nánari lýsingu á verknaðinum. En þegar hann kemur inn aftur er miklu, miklu minni táfýla upp úr skónum hans.

Epú

en allt er að lagast. Ég er vissulega enn með stíflaðar kokhlustir en kvefið er að minnsta kosti á undanhaldi. Kötturinn er eins og þögul bíómynd, ég hef ekki heyrt hana mjálma í þrjá daga. Andri Erlingsson, frv. statisti, er enn sem komið er hinn spakasti yfir ástandinu og stríðir mér sundur og saman. Það hjálpar ekki að glottið á honum verður miklu drengjalegra þegar hann er búinn að raka sig.
Ég verð vissulega að láta þessum degi nægja sína þjáningu en þjáning mín er samt til muna minni en í gær, ég gæti alveg verið leikæfingarfær á morgun. Það er eiginlega skemmtilegra, þar sem ég er að hluta skrásetjari sýningarinnar til að halda utan um þær hugmyndir sem koma fram, að ég heyri hvaða hugmyndir eru í farvatninu. Ég ætla ekki að enda sem eins konar Beethoven leikstarfsemi á Suðurlandi.

Uuue-ha?

Þetta er það sem ég segi ef fólk reynir að tala við mig í dag. Ég heyri ágætlega í útverpi, sjónvarpi og síma, en ekki talað mál, sér í lagi ef fólki liggur lágt rómur. En ég hef fulla trú á að þetta lagist um helgina.
Statistinn kemur austan úr Vík klukkan sjö, og í þetta sinn heppnuðust tökurnar, svo sennilega er þessi lota hjá honum afstaðin. Hann fer beint inn á bað og kemur innan skamms fram og hendir hnefafylli af skegghárum í ruslið. Hreinsar meira að segja granirnar með sköfu á eftir. Smeygir sér svo í frakkann sinn og fer út.
Jæja, ég held að ég noti mér það ég heyri í sjónvarpi og horfi á eitthvað úr DVD safni heimilisins. Marx-bræður, eða eitthvað, fið feðgarnir getum alltaf horft á myndina aftur saman þegar gefur stund.

Loksins

gefst ég upp og tilkynni mig veikan. Það er hvort sem er löng helgi framundan, ekki skóli aftur fyrr en á þriðjudag. En þegar ég er hættur að heyra nema daufan óm af tali manna, líka nemenda, held ég að ég sé betur kominn heima. Andri þarf að vakna klukkan fimm, hann þarf að fara eina ferðina enn í Bjólfskviðu og að þessu sinni er þeim ekki snúið við á leiðinni.
Og ég ætla að taka það rólega þangað til ég fæ eyrun aftur. Það gæti hent hvenær sem er.

Lítill moli

sem ekki lætur mikið yfir sér var í fréttum dagsins. Það var um að Félag fréttamanna styrkti verkfallsjóð kennara. Upphæðin var ekki stór en það liggur ansi stór hundur grafinn undir honum. Samt dálítið sérstakt eins og margir fréttamenn eru búnir að láta út í verkfallið, talandi um úreltar aðgerðir og vonsku kennara gagnvart undanþágum meðan kennarar eru í raun og veru í kjarabaráttu fyrir fréttamenn líka. Svo væntanlega eiga fréttamenn sér von góðra tillagna síðar í sínum eigin vasa. Það er sem sé svo að víða í þjóðfélaginu eru kennaralaun - og þá á ég við dagvinnulaun - viðmiðunarlaun annarra hópa. Margir ráðnir fyrir eitthvað smávegis á mánuði sem er "aðeins hærra en laun kennara" og þá miðað við dagvinnulaun, að sjálfsögðu. Svo þá er bara talsvert atriði að halda kennurum niðri - og þarf þa einhvern að furða að kennaraverkföll séu löng?
Vissulega óska ég fréttamönnum þess að þeir fái svolitla uppbót líka. Það er enginn ofsæll af kaupinu þeirra.

Kannanir

Já, þær detta yfir öðru hverju í skólum. Og ein slík er nú nýafstaðin hér, að þessu sinni á vegum ábyrgra aðila, barnaverndarstofu og menntamálaráðuneytis. (Nei, lýðheilsustofnun kom þarna eitthvað við sögu.) Vissulega voru sumar spurningarnar góðra gjalda verðar margar og rétt að athuga hvað væri til í því, eins og sá valkostur að nemandi væri spurður að því hvort hann hefði notað hass eða amfetamín oftar en fjörutíu sinnum síðustu þrjátíu daga. Og innan um þessar venjulegu hnýsnispurningar um kynlíf framhaldsskólanema kom falleg spurning: "Hefurðu orðið ástfanginn af kvenmanni/stelpu?"
Og til að gæta jafnréttis kom sú næsta, hvort sá sem könnunina tók hafi orðið ástfangin af karlmanni skástrik strák.
Það verður fróðlegt að kynna sér niðurstöðurnar úr þessu.
En hvað er að þessu fólki að þurfa að grúska í kynlífi ungmenna ár eftir ár og öld eftir öld? Ég læt vera þó verið sé að leita upplýsinga um kynferðislega misnotkun, en hitt....Mér þykir afar sennilegt að ungmenni stundi kynlíf og væri raunar slæmt ef það væri ekki, því þá fyrst væri eitthvað að. En mig prívat og persónulega varðar lítið um það mál.

Hver

mundi ekki vilja eiga svona styttu. Í alvöru...

Fúí

fö. Ég er enn með hellu fyrir eyrunum út af kvefinu og heyri varla nema óm af máli manna. Eins og Sigfinnur í spaugstofunni reyni ég að segja "Já" á réttum stöðum þegar einhver reynir að tala við mig.
Eitt er sem ég sjaldan geri. Það er að setja út á klæðaburð fólks og ég held að ég verði seint talinn tískulögga. En samt er dálítið gaman að segja við fólk "Í hvaða kvikmynd notaði Hrafn aftur þennan búning?" og sjá svipinn á því....

Ehmm...

"Allur kvenmaður viagra og jafnvel kvenmaður viagra raunverulegur online apótek gaman!!!
toppur kvenmaður viagra og the kvenmaður viagra veröld bestur online apótek tilboð …"
Þið gætuð þurft að pæla gegnum eitthvað af pop-uppum til að komast að þessu, en endilega skoðið....

Í dag

er afmæli Dungeons and Dragons. Ég ætla ekki að fara út í að útskýra hvað D&D er, en spurning dagsins er: Hvað spila drekar þegar þeir fara í hlutverkaleiki? Það er H&H, Houses and Humans.
Í ruslpóstinum er ekkert spennandi, ég fæ að vísu tilboð um að skemmta mér eitthvað "til hliðar" en fyrst þarf ég að fá mér eitthvað til að vera til hliðar við. Annað tilboð segir: "Amateur girls on Video". Það væri nær lagi, leikgleðin er nú alltaf það sem er mest spennandi við áhugaleikhús.

Öff

eða þannig. Afturfótadagur. Eða dramfótadagur, í tilfelli kattarins, því hún kemur inn í morgunsárið með aðra löppina fasta í hálsbandinu sínu. Eitt handtakl lagar það og hún er mjög fegin, finnst ég vera góður maður. Andri og félagar leggja af stað austur í Vík en þeim er snúið við á Hvolsvelli. Ekki veður til að filma. Ég er sjálfur kvefaður enn, hás og rámur og með hellu fyrir eyrunum svo ég heyri varla í nemendunum sem eru að flytja verkefni. Samt er gaman. Ég hlusta á vandað verkefni um utnaríkispólitík Bandaríkjanna eftir stríð, eitt um víkinga þar sem þrjár stelpur klæða sig upp í fatnað frá Draugasetrinu meðan þær lesa og ég bölva því að vera ekki með myndavélina með. Og eitt verkefni um Kristni og kristnitöku þar sem þrír strákar skila hugmyndafræði kristninnar svo vel að þeir gætu allir orðið mikilhæfir prestar. Gaman að því. Ég á eitt eftir sem líklega á að fjalla um indíánamenningu í Ameríku. Veit ekki hvort það verða búningar.
Kaldur vindur en ekki hvass slítur eitt og eitt snjókorn ofan úr himninum og það er grátt að sjá til fjalla. Samt ekki veður til að búa sig sérstaklega vel, nema hvað ég fer í vitlausu vesti í vinnuna og finn mig án nauðsynlegs aukabúnaðar svo sem penna, mig vantar töflutúss og ég er ekki með minniskubbinn til að færa glærur milli tölva. En allt bjargast þó.
Og Andri samþykkir það fljótt með því að brosa sínu breiðasta að þetta sé góður dagur til að hafa irish stew í kvöldmat. Ég hlakka til að koma heim.

Helgin

hefur gengið eins og til var ætlað. Ég horfði á það sem ég ætlaði, og myndin með Marx-bræðrum sló öllum væntingum við. Líklega sú að myndum þeirra (Big Store) þar sem ég hef séð hvað bestan leik. Og svo var það reyfarinn.
Það skyggði á ánægjuna með kvöldið og nóttina að ég vaknaði með bölvaðan hlsutarverk og sofnaði ekki fyrr en eftir tvo tíma og hæfilegt magn af Panodil. Verkurinn var reyndar horfinn í morgun og hefur ekki látið á sér kræla aftur.
Dagurinn fór svo í leikhúsið og fleira. Á morgun þarf Andri að fara aftur austur í Vík til að vera þar í einhverri fjöldatöku. Svo verður hans hlutur í myndinni líklega búinn.

Og þá

er kvöldið kortlagt. Spaugstofan, Marx-bræður og svo í rúmið þegar líður að miðnætti með reyfara um einhvern kjaftforan breskan blaðamann sem flettir ofan af alþjóðlegum samtökum merkismanna sem stunda barnaníðslu á strákum og stelpum á Sri Lanka. Líklega nóg að starfa fram eftir nóttu.

Já

það fengust tvær Marx-bræðra myndir í Bónus. Þessi og þessi. Ekki kannski þær allra bestu en nú vantar mig bara "Night at the Opera" til að vera kátur. En ekki verra að hafa þetta upp á að hlaupa á eftir Spaugstofunni. Eða hverju því sem mér dettur í hug að gera í kvöld mér til skemmtunar.

Einu sinni

sá ég einhverja heimildarmynd um klifur á Mount Everest þar sem garparnir voru látnir snýta sér þegar þeir gistu í búðum utan í fjallinu. Ef horinn úr þeim var grænn áttu þeir að halda kyrru fyrir og ekki reyna við fjallið fyrr en það var búið. Svo ég verð líklega að láta fjallið bíða í dag. Morgunverk hins kvefaða bætast við aðra venjulega fótaferð, hóstar, hnerrar, snýtur. Samt er morguninn unaðslega fallegur út um gluggann, hvít hrímþoka og ís á rúðum sem ekki þarf að skafa, því ég er auðvitað ekki í vinnunni í dag. Hí hí. Svo ég ákveð að fara bara aftur upp í rúm þegar ég er búinn með morgunkaffið en rek þá augun í haug af óhreinum þvotti sem ég var búinn að taka saman til fóta við rúmið. Bö. Þú gast verið búinn að þessu í gærkvöldi, letihaugur. Spenna morgunsins er að ég frétti á blogginu að það sé hægt að fá Marxbræðramyndir í Bónus. Ég þangað - en æ, klukkan er bara hálf tíu. Og ég sem ætlaði í gegnum vegginn þar til að spara mér sporin. Frirsögn í blöðum: Óður Marx-bræðra aðdáandi fer í gegnum stein, steypu og gler á Selfossi til að ná sér í myndir með þeim. Kennari fremur innbrot í matvöruverslun.
Nei, fyrst ég ræð ekki við Everest í dag er líklega best að vera ekki í einhverjum öðrum svaðilförum og bíða bara spakur eftir opnun.

Úff

Ég er með vondan hósta og nefrennsli, sennilega einvherjar kommur af hita í gærkvöldi. Og eins og alltaf þegar ég kvefast magnast ofnæmið upp. Ég ákveð hins vegar að harka gegnum daginn og það gengur áfallalítið. Ekki nema tveir tímar hvort sem er og ég þarf að hlusta á nemendafyrirlestra, sem eru sem betur fer báðir góðir. Stuttur kennarafundur og ég er kominn í helgarfrí, birgi mig upp af reyfurum á bókasafninu. Frelsisher Flóa og Skeiða ætlar að tengja saman tölvur sínar á lani núna, svo ég sé Andra sennilega ekki mikið fyrr en í hádeginu á sunnudag. En þá er líka leikhústími. Svo að - til að byrja með verður helgin líklega teppiskúr með bók og kettinum. Hef snarl í kvöldmat og bý mig undir að slaka ansi vel á. Eða eitthvað. Nema hvað. Eins og þessi tími sé til annars. Og svo eru það leyniplönin. Þau gef ég ekkert upp.

Kvöldstemming

En hvað þetta er rólegt. Kötturinn er úti að dunda við hobbíið, ég gef sjálfum mér brauð og skyr í kvöldmat því statistinn fær áreiðanlega að borða í Vík. Það reynist rétt, hann kemur heim úttaugaður og dauðþreyttur klukkan sjö. Eftir að hafa gert ekkert því ekki var filmað í dag, hann var bara sendur í förðun og færður í búning. Og svo var honum þvegið í framan aftur um kvöldið.
En það má svosem vera sama, hann er á einhverju kaupi við þetta.
Og það sem eftir er kvölds heyrast ljúfir tónar Metallicu innan úr herberginu hans. Ég dedúa sjálfur við tölvuleik, nenni varla meiru, læt allt erfiði bíða til helgarinnar því þá þarf ég að skrifa eitthvað dularfullt.

Morgunþankar

Statistinn vaknar klukkan sex og leggur af stað til Víkur. Ég næ ekki að sofna aftur þó að niðurinn í morgunsturtu kvikmyndaleikarans sé róandi. Lafði Hermína er úti. Allt í lagi, kisa mín, það er músafaraldur í bænum, þérr finnst það gaman, sinntu þínu hobbýi en helst úti, takk.
Samkvæmt fréttum dagsins eru slæm vandamál í Þykkvabænum. Ég velti fyrir mér hvað sé að gerast þar. Grunnskólinn var lagður niður í haust, leikskólinn lokaði stuttu síðar. En þar voru líka bara tvö börn. Og kartöfluverksmiðjan er flutt til Reykjavíkur og framleiðir þar aftaka vondan plokkfisk sem ekki er kaupandi.
Líklega þarf að endurskíra bæinn. Þó held ég að presturinn sé þar ennþá svona til að kasta rekunum á þá síðustu.

Dagurinn

er eðlilegur. Fyrir hádegi hlusta ég á flott og vel yfirvegað verkefni um hryðjuverk. Sem vænta mátti, þar sem fulltrúar úr Frelsisher Flóa og Skeiða koma þar við sögu. Eftir hádegi heyri ég annan vel heppnaðan fyrirlestur nemenda um listasögu frá endurreisn til rómantíkur. Einn nemandi sýnir bara myndir og talar blaðalaust, sem er óvenjulegt. En gott.
Heima hef ég það náðugt. Tek mér eftirmiðdagslúrinn minn sem ég var svikinn um í gær og Andri leggur sig líka, sem er eins gott, því að heimur kvikmyndanna kallar og hann þarf að vera kominn austur í Vík klukkan hálf níu. Það þýðir að þeir þurfa að leggja af stað héðan rétt fyrir sjö.
Ég tek eftir því að hann röflar ekkert yfir að vera þreyttur eftir hífingar gærdagsins. Og hann nöldrar ekkert yfir því að þurfa að vakna klukkutímanum fyrr en vant er.
Svo hvað. Þegar ung manneskja röflar ekki yfir því sem hún þarf að gera er vissara að fara að hugsa.
Og halda sér saman og segja ekki orð. Mörg ár með ungu fólki hafa kennt mér að stundum er rétt að segja ekkert. Röfla ekkert. Og skipta sér ekki af. Geti fólk haldið aftur af sér með það er eins víst að persónan komi upp með eitthvað stórskrýtið, skemmtilegt, frábært og fallegt.
Eða eitthvað frumlegt sem hinum alvitra kennara hefði aldrei nokkurn tíma getað dottið í hug.
Kötturinn heldur uppi fjöri. Hún dregur Andra með sér inn í rúm til að láta hann klóra sér á vömbinni og eftir það skreppur hún út, kemur aftur inn og færir Andra mús.
"Aldrei leiðist manni þegar maður á kött" segir Andri brosandi og snýr sér að músveiðunum. Bragðið með gamla stígvélið virkar og áður en löng stund líður er músin laus úr klemmunni og komin út. Lífið hefur sem sagt sinn vanagang.

Eins og alltaf

þega rég þarf að skreppa frá verður dagurinn á eftir erilsamur. Fyrir hvern einn dag sem fellur niður verður dagurinn eftir alltaf tveir. Svo halda menn að kennurum þyki gaman að vera veikir eða skreppa frá. Nóg er að snúast. Ég fæ viðgerðarmann frá Símanum til að laga hjá mér tenginguna svo að hún er komin upp og í lag. Andri er heima og tekur á móti honum. Strax eftir skóla þarf ég að fara til Reykjavíkur í niðaþoku til að skila kjaftakerlingunni. Læt hana þar sem til er skipað og þokast aftur austur. Kem heim mátulega til að elda kvöldmat og hlusta á fréttir. Það er merkilegast í þeim að það hefur tekist að kreista pening út úr ráðherra Sjálfstæðisflokksins, og þykir það nokkur tíðindi, sem von er. Sérstaklega þegar um er að ræða fólk sem er undir í samfélaginu.
Aftur á móti er ekki úrelt að beita lögunum og ljöggjafanum fyrir sig í kjarabaráttu sjómanna. Þeir sem að því standa munu fyrr eða síðar komast að því að þeir hafa pissað í skóinn sinn, en það mun koma í ljós síðar.
Andri fær upphringingu, hann þarf að fara aftur austur í Vík á fimmtudaginn. Hann hefur nóg að gera. Ég hins vegar flýti mér að ganga frá því mig langar að reka erilinn út úr húsinu og nota kvöldið til að slaka á. Helst með kettinum. Hún er búin að missa páskaungann sinn milli þils og veggjar inni hjá Andra og ég þarf að gá hvort ég eigi annan handa henni.

Frekari

frásögn af ævintýrum statistanna hér - með myndum. Andri er neðstur þar sem verið er að sminka hann.

Statistinn

kom heim í gærkvöldi og leit út eins og hann hefði staðið í meiriháttar mannvígum, með blóðtauma niður eftir bringu og baki. Hann var svo lurkum laminn eftir stríð gærdagsins að hann ákvað að "taka það rólega" í fyrsta tíma, sem eru íþróttir. Ég hefði viljað sjá svipinn á íþróttakenaranum hans þegar hann útskýrði ástæðuna: "Sko, það var rekinn krókur í bakið á mér í gegnum hringabrynjuna mína og ég hífður upp yfir eldstæði og látinn snúast þar í hringi alblóðugur."
Ég hef heyrt ýmsar undarlegar afsakanir á minni tíð, en ef ég fengi eina svona mundi ég bara segja "Já, allt í lagi" í flýti og fara að gera annað.

Öðruvísi dagur

Ég fór ekki í vinnu í morgun. Þurfti að fara í bæinn í læknavesen, hjartaómun og svo var hengd á mig einhver kjaftakerling, einhver Hustler - nei það heitir víst Holter. Ég þarf að sofa með þessa kjaftabullu hangandi á mér í nótt. Og skila henni í bæinn á morgun. Fékk þó í gegn að fá að skila græjunni eftir vinnu eftir að hafa átt í útistöðum við sjúkraliðann sem límdi þetta á mig og skipaði mér að koma með tækið strax og ég væri búinn að nota það. Sem reyndar fékkst ekki fyrr en ég neitaði að fara í þetta próf nema ég fengi að skila eftir vinnu. Það eru takmörk fyrir hvað hægt er að skalta og valta með fólk og tíma þess. Auk þess hef ég ákveðna reynslu af því að rífa kjaft við opinbera starfsmenn þó ég sé oftast þeim megin sem kjafturinn er rifinn við.
Annars er ég held ég að koma vel út, þetta er rútínupróf sem þarf að gera, verra ef það hefur ekki verið gert. Og svo er netið niðri hjá mér, en þeir hjá símanum eru búnir að tékka það af að það er ekkert að búnaðinum hjá mér, bilunin er þeirra megin. Samband næst niður, við routerinn, en ekki upp.
Andri hringdi úr Vík klukkan níu, afar glaður eftir reynslu sína af kvikmyndatökum þar sem hann var hengdur upp á krók yfir eldstæði nokkrum sinnum í dag og hellt yfir hann átta lítrum af kvikmyndablóði. Hann þarf víst að koma aftur í næstu viku fyrir atriðið sem er á undan þessu, þannig að hann er ekki alveg dauður enn.

Snemma morguns

kemur kötturinn inn úr útiverkum sínum og er hundblaut, hleypur fram á bað og ég veit hvað það þýðir. Hún á sérstakt handklæði sem gripið er í í þessum tilvikum. Á eftir vill hún leika við mig: Hún á sem sé leikfang sem er henni afar kært. Um páskana fáum við feðgarnir okkur egg: Kötturinn fær ungana. Og leikur sér án afláts í leik sem heitir "myrðum páskaungann."
Hún kemur með unga og leggur hann á sængina mína. Ég myrði ungann í smástund en skoppa honum svo til hennar þar sem hún pínir ungann á allar lundir og fær mér hann svo, þar sem ég leik mér líka og hendi honum aftur til hennar. Þessi leikur getur staðið lengi yfir án afláts og ég fer að verða leiður.
Eftir hádegi förum við feðgar í leikhúsið sem leiddi til þess að Andri fer trúlega austur í Vík á morgun að leika dauðan Dana í Bjólfskviðu.
Nei, þetta er bara statistahlutverk. Það er ágætt að byrja kvikmyndaferilinn sinn á því að vera dauður, þá er bara ein leið út úr þvi - upp.

Ég lofaði

öðru bloggi um köttinn í kvöld. Hún er einmitt nýkomin inn úr einhverjum erindagerðum sínum, leggur hægri löppina vingjarnlega á lærið á mér og beygir sig. Þetta þýðir vanalega að ég á að gera eitthvað fyrir hana. Hún skálmar ákveðin á undan mér og þegar ég spyr "Á ég að koma inn í rúm?" svarar hún ákveðið "Já" og stekkur upp í. Ég læt mér það vel líka og fer að klóra henni á vömbinni. "Áttu flotta gráa buxnadragt?" spyr ég og kötturinn svarar samstundis "Jámm."
"Ertu með fínan feld?" "Já" svarar kötturinn. "Ertu óþolandi kjút?" "Jáááá"
"Er rófan þín flott?" "'Íjáaaa" "Hver er flottasta daman á þessu heimili, ert það þú?" "Já" svarar kötturinn snöggt eins og ekkert sé sjálfsagðara.
Ég hef þá reglu að ljúga aldrei þegar ég slæ gullhamra. En ég kann líka að meta kvendýr sem taka þeim eins og eðlilegum hlut þar sem þeir eru bara staðfesting á því sem þær vita vel að er bara satt og rétt.

Einhver

sagði mér í dag að einhver annar hefði sagt að hann þyrfti ekki að lesa um það þegar ég væri að klóra kettinum á vömbinni. Og ef þessi einstaklingur þarf þess ekki þá gerir það ekkert til. En í tilefni þess ætla ég að skrifa um köttinn, bara fyrir þennan mann.
Ég vaknaði nefnilega í nótt við það að kötturinn lenti snyrtilega fjórum fótum ofan á mér. Stökk svo upp og lenti aftur. Ég leit á klukkuna og sá að hún var hálf fimm. Þá henti kötturinn sér yfir á náttborðið og þaðan aftur upp í loftið en lenti fimlega á bókahillunni. Tók þar stökk upp í loftið. Lenti aftur á hillunni, tók annað stökk og lenti á maganum á mér. Stökk aftur upp, núna upp á vegginn við höfðalagið og þaðan upp á annan bókaskáp, niður af honum, upp á vegginn aftur og á magann á mér. Þegar ég hafði rætt þetta mál við Lafðina fór ég að gá hvað hún væri að elta.
Ljósgeisla sem bárust inn um gluggann og flöktu á veggnum, frá umferð úti á götu.
Urrr.
Ég dró fyrir og kötturinn hvarf aftur á sinn trygga svefnstað, hilluna í fataskápnum sem hún hefur lagt undir sig.
Ég skrifa meira um köttinn, seinna í kvöld.

Úrelt, úrelt.

Ekki þurfti lengi að bíða. Halldór og Davíð eru orðnir úreltir. Reyndar er fleira sem orðið er úrelt, ef farið er að skoða hlutina. Nú þegar Alþingi er farið að koma saman aftur eykst æsingur og spenna í þjóðfélaginu. "Alþingi - þar sem alltaf gengur eitthvað á" ætti að vera kennimark stofnunarinnar.
Þess vegna held ég að það sé orðið úrelt að Alþingi sé aðeins ein málstofa. Með tilliti til aukinnar þekkingar á geðrænum vandamálum væri rétt að skipta þinginu upp aftur. Í rólegu og órólegu deildina. Ef Kristinn H, Pétur Blöndal og Halldór Blöndal yrðu settir þangað og ýmsir fleiri látnir þarna með, svo sem einhverjir ónefndir sjálfstæðismenn, með Steingrím Sigfússon sem deildarforseta lemjandi málmplötu með sleggju til að stemma þá af, yrði friður í samfélaginu mun meiri og jafnvel möguleiki að þjóðin færi að bera virðingu fyrir stofnuninni sem slíkri aftur. Með öðrum orðum, til að endurreisa virðingu alþingis þarf að losna við þá sem hæst hafa um að hún sé á fallanda fæti. Eins og þeir hafi ekki átt þátt í því að respektin rúllaði niður.

Aumingja Kíkí

Sjálfstæðismenn ætla ekki að láta þjóðina gleyma því að forsetinn hafi notað stjórnarskrána á þá og ætla nú að velta við hverri þúfu til að koma í veg fyrir að lenda í þessu aftur. Sem þeir óttast greinilega. Hinn almenni skussi hlýtur að fara að velta fyrir sér hvað þeir séu að plana fyrst þeir þurfa a. að losna við stjórnarskrána b. losna við forsetann. Og verða fyrir vikið engu líkari en páfagauknum Kíkí, sem var vinsæl persóna í minni æsku bæði í Ævintýrabókunum eftir Enid Blyton og í samnefndum barnaleikritum í barnatíma Gufunnar. Vinsælasta orð þeirra þessa dagana er "úrelt, úrelt" og á þeim lista er núna:

Kennaraverkfallið
Synjunarákvæði stjórnarskrár
Aðgerðir sjómanna við löndun úr Sléttbaki
Forsetaembættið.

Kannski er rétt að fara að fylgjast með hvað bætist á úreldingarlistann. Á meðan:

"Gvrarg. Aumingja Kíki. Úrelt, úrelt."

Skemmtilegt sjónvarp

er ekki á hverjum degi. En ég naut svo sannarlega kvöldsins í gær að horfa á Dangerous Davies í Ríkissjónvarpinu. Söguþráðurinn: Par eldri borgara kemur heim af gömlu dönsunum og fer að rífast. Konan rotar bónda sinn með töskunni sinni svo hann veltur niður stiga og hálsbrotnar. Sú gamla er hins vegar á svo öflugum lyfjum að hún fattar ekki neitt og fer að sofa. Til sögunnar koma systkini á neðri hæðinni, hún feit hjúkka og hann fyrrverandi aflífari í svínasláturhúsi sem starfar nú sem útfararstjóri. Þau fela líkið með því að koma því fyrir í líkbrennslu og gamla konan saknar bónda síns ekki vitund, telur að hann muni skila sér því hann sé bara á kvennafari einhvers staðar. Inn á sviðið stígur með virðuleik Davies lögguspæjari, sem er skilinn við konu sína en fær að viðra hundinn þeirra þegar konan fyrrverandi er með karlagesti hjá sér.
Söguþráður eins og þessi er ekki í hverjum lögguþætti. En Davies karlinn er nú byggður á sögum eftir Leslie Thomas, sem lengi hefur átt þann titil hjá mér að vera launfyndnasti rithöfundur á Bretlandi og jafnvel víðar.

Enn einn dagur

með sól og blíðu, en smá rúðusköfun samt. Af vherju er rúðusköfun ekki löggilt keppnisgrein á Íslandi? Það er pirrandi að missa tímann sem ég nota í kaffibolla á kennarstofunni í svoleiðis fokk. En hressandi.
Dagurinn er eins og sólskinsdagar eftir vond veður verða gjarna: Slappur. Eitthvað skilast þó inn af vinnu. Tvær stelpur koma til mín að kvarta undan félaga sínum í vinnuhóp: "Þessi strákur sem á að vera með okkur er eitthvað skrýtinn."
Stelpur mínar. Ef strákar eru eitthvað skrýtnir er það vandamál sem vel getur staðið yfir í fimmtíu til sextíu ár, en ég skal tala við hann samt.
Eftir skóla skrepp ég í Bónus. En æ. Mér er búið að líða vel allan daginn og svo þurfti ég endilega að kíkja þarna inn. Það kemur yfir mig reiði og leiði. Það yrði ekki skemmtileg frétt ef hún kæmi í DV:"UPPISTANDÍ BÓNUS Á SELFOSSI. MANNÝGUR KENNARI STANGAR STAFLA AF JÓLAPIPARKÖKUM Í MÉL."
Þetta er of fljótt.

Skemmtileg bók

Þessa dagana, sér í lagi í kuldunum er gott að skríða snemma í rúmið undir teppi með köttinn ofan á og góða lesningu. Hún er heldur ekki af lakari endanum: Hinn sanni Íslendingur, þjóðerni, kyngervi og vald á Íslandi 1900-1930 eftir Sigríði Matthíasdóttur. Hún veltir upp spurningunni um hver hinn sanni Íslendingur var á þessum tíma, bæði karlkyns og kvenkyns. Og aldrei slíku vant er á ferðinni afar skemmtileg doktorsritgerð, en þær eru sjaldgæfar. Efnið býður ef til vill upp á dálítið glens, og ég veltist um af hlátri á hverju kvöldi. Ekki yfir stíl eða hugmyndum höfundar, heldur þeim dæmum úr kynja- og þjóðernisumræðunni sem tínd eru til og vitnað í.
En að sjálfsögðu leynist glögg kímnigáfa bak við valið á heimildunum.
Bókin er firna vel unnin og samin, og Sigríður er afar vel að því komin að ljúka doktorsnámi. Líklega best að því komin sem ég hef lengi séð.
Og hugmyndirnar sem fólk hafði eru brjálæðislega fyndnar.
Niðurstaðan verður nú líklega sú samt að fólkið var í lagi....þrátt fyrir það sem því datt í hug að láta frá sér.

Ekki lagast neitt

Kennaraverkfallið er enn í fullum gangi. Og ástand í skólum versnar stöðugt víst með hverju árinu sem líður. Orðið þannig að ekki vinnst lengur tími til að fara yfir nema helming námsefnis.
Þess vegna heita föllin í íslensku orðið nefnifall, þolfall, verkfall og brottfall. Og persónufornafnið ég beygist þar með svona: Ég, mig, ekki aftur, oh shit.
En kannski lagast þetta þegar Þorgerður Katrín klæðir okkur öll í samfellurnar.
Hey, ekki benda á mig. Það var hún en ekki ég sem sagðist vilja meiri samfellu í skólakerfinu.

Mæli með

þessum vef í dag og slóðum út frá honum.

Einu sinni var

maður á Selfossi að byggja sér hús. Hann keypti meðal annars tilbúna glugga í bygginguna einvhers staðar áður en byrjað var að steypa og húsinu var slegið upp eftir kúnstarinar reglum. En þegar langt var komið með uppsláttinn kom í ljós að kjallarinn hafði gleymst.
Húsbyggjandinn tók þessu með spekt og setti bara kjallaragluggana tilbúnu á efri hæðina í staðinn. Eða svo segir sagan. Þetta hús stóð lengi og blasti við ferðamönnum sem komu austur um brúna en vék svo fyrir hótelinu.
Og Auðvaldið vitnar í merkilega frétt í mbl, gerir sér lítið fyrir og flytur Þorlákshöfn upp á Selfoss. Fyrir okkur hér upp við brúna er þetta eins og að flytja kjallarann upp á loft. Breytir auk þess kynmökum við hesta í mök við nautgripi án þess að blikna. Þeim er ekki flökurgjarnt, þessum. En geyma sér að vísu mök við sauðfé og hænsnfugla til betri tíma.
Þorlákshafnarbúar eru skemmtilegt og litríkt fólk, duglegt og verklagið. Ég tek oft eftir því hversu bæjarbragurinn þar er á annan veg en í plássunum í kring, þar sem allt er að koðna niður í alkóhólíséruðu þunglyndi. Ég held að þar í bæ sé enginn tími til að standa í geðrænum tískuvandamálum eins og lyndisvanda eða truflunum því að þar sé almennt talað nóg þarfara að gera. Og kalla bæinn sinn The City.
En einhvern veginn er ég tortrygginn á þessa frétt um Sex in the City. Sem einkum helgast af því að ég tel mig þekkja bæði Þorlákshafnarbúa og hross.
Hross nefnilega eiga til að sparka og slá taglinu ef staðið er fyrir aftan þau. Eða jafnvel að ausa. Grundvallaratriði í umgengni við hesta er sem sé að standa aldrei fyrir aftan þá.
Nema það sé það sem maðurinn var að sækjast eftir. Höggið, sko. Og svo getur verið talsvert vandamál að fá hrossið til að standa kjurt. En það á ekki við um hross eingöngu, heyrt hef ég um strandamann sem eftir nokkurra áratuga hjónaband fór að hafa orð á því að konan væri hætt að standa kjur hjá honum.
Og eitthvað finnst mér kímnigáfan vera dálítið lýsandi fyrir bæinn þarna. Allavega ætla ég ekki að trúa þessu fyrr en á tekur. Þó ég sé til í að trúa mörgu rösklegu upp á fólkið í Þorlákshöfn gagnrýnislaust.
Og það eru engar kýr á Selfossi. Bara tengdamæður.
Hver sagði að það þyrfti að fara alla leið til Pitcairn til að finna afkima í ástalífinu.

Dagur eins og aðrir.

Ég læt deginum nægja sitt, dunda mér við tölvuleik og prófayfirferð. Já, ég er með bunka af söguprófum á borðinu og sem betur fer er fjöldi manns sem fær hærra en 4.0 í einkunn. Meðan tölvan mallar rignir bréfunum frá Hannesi H. á póslistann í réttum takti við Viagratilboðin inn í pósthólfið mitt. Með póstum frá öðrum sem enn trúa því að hægt sé að stæla við Hannes.
Einn kemur með sérkennilegt innlegg, man ekki lengur hver það var, að stjórnarskrárákvæðið fræga um synjun undirskriftar hafi verið sett til að hindra valdarán kommúnista.
Já alveg rétt. Ef einhver ætlaði að ræna völdum á Íslandi væri þetta nákvæmlega það sem hann léti hindra sig. En fyrst ekki stafar hætta af kommunum lengur er ekki heldur hætta á valdaráni.
Nei einmitt. Ekki ef sagan frá lokum seinna stríðs er skoðuð og valdarán í heiminum athuguð þá hallast nú ekki mikið á merinni nema ef vera skyldi einmitt til hægri.
Það er líka gaman að því hvað margt er úrelt núna. Synjunarákvæði stjórnarskrár leggjast að jöfnu við verkfallsrétt kennara. Hvort tveggja má, en er bara úrelt ef það er notað.
Sem sagt, allir sem ekki eru sammála hægrimönnum eru úreltir. Það er munur að vera á framtíðarveginum.
Sennilega eru öryrkjar líka úreltir. Og aldraðir. Það er eiginlega frekar pottþétt.
Einu sinni voru líka uppi menn sem héldu því fram að lýðræðið væri ekki bara úrelt, heldur hreint út sagt úldið hræ. Úreldingarrökin voru höfð í hávegum víða í Evrópu á fjórða áratug síðustu aldar, sér í lagi í Þýskalandi og Ítalíu. Og - rétt skal vera rétt - þau rök voru líka mikið notuð í Sovétríkjum Stalíns. Og kína formannsins.
En ósköp svíður Sjálfstæðismönnum sárt undan rasskellingunni frá í sumar. Sem ekki er nema rétt, þannig séð, refsingar eru til þess ætlaðar að þeir muni sem hljóta.

Kolin góð

Á togurum hér áður fór sigling skipanna oft eftir því hvað kolin voru góð. Og rétt í því að ég skaut upp síðasta pósti á bloggið kom Hannes Hólmsteinn aftur inn á póstlista sagnfræðinga með nýja langloku. Nú siglir sko togarinn Hannes út frá Reykjavík undir öflugum dampi með bestu kol og duglegustu kyndarana. En eins og vant er væri rétt fyrir hann að athuga strax hvar Garðskaginn er svo ekki stefni í strand.
Já, það er sko engin hætta á að múkkinn syndi hringi kringum hann Hannes þegar hann er á stíminu.
Í síðasta innleggi á póstlistann segir Hannes þetta: "Stjórnarfar er betra á Íslandi en í flestum öðrum löndum samkvæmt öllum alþjóðlegum mælikvörðum." Þessi tilvitnun er gerð samkvæmt copy-paste aðferðinni, sem ég veit að Hannes metur að verðleikum. Og enn einu sinni bregst honum aðferðafræðin. Svona taka fræðimenn einfaldlega ekki til orða. Í tuttugu ár hef ég staðið fyrir framan nemendahópa og sagt þeim að í sögu sé gott eða vont ekki til: Sagan sem slík kann ekki að gera greinarmun góðs og ills. Hún veit ekki hvað það er. Þannig að hjá mér fær Hannes núna 4.0 í einkunn fyrir afar slæma aðferðafræðilega gloppu. En vitanlega er það öllum ljóst að það væri einfaldlega ljótt að saka Hannes um hlutlægni, svo margir sem hafa gert það. Bara ofsóknir og hártoganir. Jafnvel alþjóðlegir mælikvarðar eru mannasetningar, rétt eins og Móselögmál.
Hitt er annað, að Hannesi má finnast eitthvað gott eða vont. Það er einfaldlega hans réttur. En ekki halda tilfinningu sinni fram sem sjálfgefnum stórasannleik. Honum gleymist gjarna að öðru fólki má alveg finnast eitthvað annað. Hannes hefur alltaf að því best verður séð litið á söguna sem einhvers konar Hringadróttinssögu: Baráttu góðs og ills þar sem hið góða hefur alltaf skilyrðislaust rétt fyrir sér og sigrar því ávallt. Með hann sjálfan framarlega í góða liðinu sem traustan Hobbita, jafnvel sjálfan Frodo. Það er skemmtilegt og spennandi, ekki sérlega fræðilegt.

Að vakna

seint og þegar ég má vera að er munaður sem ég læt hikstalaust eftir mér um helgar. Nema að vakning dagsins er ekki alveg sú sem ég hafði reiknað með: Að búast við rósemi fram á miðjan dag. Laga kaffi, setjast við tölvuna og ýta á On. Lesa hálfgeispandi hálfgeispa annarra á bloggum meðan ég drekk fyrsta kaffibollann.
Nei, ekki í dag. Aldrei þessu vant er tölvupósturinn ekki fullur af tilkynningum um að ég sé kominn á síðasta snúning með að panta mér ódýra tippastækkun: Nei. Gammabrekka, póstlisti sagnfræðinga, yfirgnæfir alveg þá frjóu umræðu með ummælum um ræðu Halldórs Blöndal á þingi í gær. Meira að segja Hannes Hólmsteinn tekur til máls þar og hrópar "Niður með Bessastaðavaldið." En á meðan þetta rifrildi stendur yfir reynir Halldór Blöndal sjálfur að troða marvaðann til lands eins og sjómaður sem tekið hefur út. Slæmt að lenda í því á togurunum í gamla daga, að stökkva í sjóinn þegar skipið er að leggja frá. Ég man eftir einum sem gerði þetta einu sinni, en skýringin sem hann gaf seinna var sú að hann fékk svo gott spítt að hann mátti til að gera eitthvað. Ekki veit ég hvað Halldór var að fá sér, en mig langar ekki mikið í það sem hann er á. Og þegar móðurinn er runninn af honum reynir hann að krafla sig upp með því að brúka þessa gömlu klassísku afsökun: "Ég meinti ekki það sem ég sagði, bara djók."
Í fréttinni á heimasíðu RÚV segir: "Halldór sagði m.a. að synjunarákvæði stjórnarskrárinnar væru leifar af þeirri trú að konungurinn, einvaldurinn, færi með guðs vald. Hann segir að þetta standi í öllum skólabókum."
Því miður, Halldór. Ég hef kennt sögu og stjórnmálafræði í ígripum í tuttugu ár og þetta stendur ekki í neinni þeirri bóka sem ég hef kennt. Ef þú værir nemandi minn sem reyndi að kjafta sig út úr falli með því að segja "Þetta stendur í bókinni" yrðu mín svör svona: "Lestu bókina aftur og sýndu mér svo hvar þetta er." Síðan skrifaði ég á úrlausnina 4.0 með strikun undir. Því miður, Halldór, þú ert fallinn í sögu í Fjölbrautaskóla Suðurlands. Fyrir að sítera skólabækur rangt og þar að auki langt út úr samhengi. Þú þarft að lesa þér betur til og umfram allt að taka rétt eftir áður en þú færð að fara í SAG 203 til hennar Þórunnar. Ég efast jafnvel um að hún sem flokkssystir þín mundi hleypa þér áfram til að koma aftur til mín í SAG 313, sem einmitt fjallar um samtímastjórnmál. Ég hugsa að hún teldi að þú þyrftir að efla bæði skilninginn, vitsmunaþroskann og samskiptagreindina áður en þér væri óhætt að fara aftur í klærnar á mér.
En ég ætla ekki að tala fyrir hana, hún er fullfær um það.
Friðurinn er úti á Íslandi. Alþingi er komið aftur til starfa.
Mætti segja mér að ferill Halldórs sem forsætisráðherra verði stuttur og að tvisvar verði sá feginn sem á steininn sest.
Menn eru samt meira uppteknir af aðgerðum lögreglu á netinu. En...margir líta svo á að netheimar séu sérstakur heimur utan laga og réttar þar sem allt má. Nei. Þeir eru vissulega eki veruleikinn heldur raunsæ og illyrmisleg spegilmynd hans. Spegill þeirrar gerðar að horfandinn hugsar "Þú ert ekki eins falleg/ur og þú heldur."
Það er ekki bara úti í heiminum sem stórmerki gerast. Í Feðgabyggð vaknar Andri og fer að taka til hreinan þvott og raða í skúffur. Og kötturinn étur Whiskas, sem er enn furðulegra.
Líklega bara svona tungl núna. Óreiðutungl. Eina sem hægt er að gera í stöðunni er að yppta öxlum, fá sér meira kaffi og bíða rólegur eftir því næsta.

Þetta er

ekki alveg að gera sig. Ég er allt í einu að verða búinn að öllu sem ég ætlaði að gera um helgina. Búinn að sofa, búinn að lesa, og ég er gripinn einhverri skyndilegri þörf fyrir röð og reglu. Sem byrjar í svefnherberginu.
Tja.. ég á eftir að fara yfir einn bunka af skyndiprófum. Geri það á morgun, ég er allt í enu að sjá einhvern besta árangur sem ég hef lengi séð hjá tveimur hópum og minnsta fall í áraraðir.
Svona lagað kemur.
En fer aftur.
Frí frá leikhúsinu á morgun. En ekki Frelsishernum, trúi ég.
Æi - ætli ég garfi ekki í þessu á morgun. Einhver var að skila mér fjórum diskum með gömlum Marx-bræðra myndum.
Renni kannski einni í spilarann.
Geisp.

Day-o

Daaay-ooo - Daylight come and we wanna go home--
Daay-o, Is dat Dayyyy-o
Daylight come and we wanna go home.
---
Come Mister Tallymann tally me banana..
Daylight come and we wanna go home---

og:
A beautiful bunch of ripe banana
hidey deadly black tarantula---

Líklega eru það bara elstu menn eins og ég sem muna eitthvert vinsælasta lag Harry gamla Belafonte, mannsins sem gerði Karabíska tónlist heimsfræga og ruddi veginn fyrir Marley og fleiri. Þetta óskalag dagsins er sent öllum þeim sem Sjálfstæðisráðherrar hafa veitt embætti á undaförnum árum og áratugum. Það er orðinn umtalsverður klasi.

Núna

hef ég fengið skýringu á því hvers vegna Grikkir voru að reyna að ná tökum á siglingum á Eystrasalati. Ég bar það undir skilríkan mann, (son minn) og hann sagði: "Það er sennilega spurning um fetaostinn." Kannski hann ætti að athuga með nám í sagnfræði, eins og hann er að hugsa um. Hann hefur vissa hæfni í þá átt.