Nyrðra, syðra og vestra..

og einmitt núna er ég að reyna að áta mig á því hvað menn voru að gera þegar þeir voru að reyna að ná tökum á siglingum um Eystrasalat.
Ekki spurja.

Hvergerðingar

hafa löngum verið óhræddir við að fara nýjar og ótroðnar leiðir í sveitarstjórnarmálum. Það nýjasta hjá þeim er að styrkja atvinnulíf í byggðarlaginu með því að fjármagna fegurðardrottningar, og nú er ein á leiðinni til Kína til að taka þátt í samkeppni þar. Sennilega er þetta tilraunaverkefni sem gæti haldið áfram ef vel tekst til, og ég efa það ekki að þessi stelpa gæti alveg verið falleg í Kína.
Þetta er stórt skref frá vandamálum oddvitanna í Ölfusinu og fleiri sveitum til fyrri tíðar, þegar hreppakerlingaflutningar voru þeirra stóri höfuðverkur, og gefur hugtakinu alveg nýja merkingu. Auk þess sem þetta er met í vegalengd, ef mælt er við oddvita frá öldum áður.
Það er af sem áður var þegar þurfti að múta mönnum úr öðrum hreppum til að giftast þeim til að losna við þær af sveitarframfærinu.

Frami í stjórnmálum

Það er vandrataður línudans að komast áfram í pólitíkinni. Í kvöldfréttum RÚV segir Geir Haarde að menn nái engum frama í stjórnmálum ef þeir þori ekki að breyta samkvæmt sannfæringu sinni. Og við höfum einmitt Kristin Gunnarsson sem lifandi dæmi um einmitt það til að staðfesta fullyrðingu Geirs. Samt er eitthvað sem segir mér að Sjálfstæðismenn séu nú ekki beinlínis að bjóða Kristni að koma í flokkinn - komdu hérna gibba gibb og greiddu atkvæði eftir sannfæringu í Sjálfstæðisflokknum?
Hvað er það sem passar ekki hér?

Ástkæra ylhýra

Í dag kom ég niður á kennarastofu þar sem heil nefnd þriggja manna sat við það að leita að brottfallinu. Mér þótti vissulega leitin gagnslítil, því það er nóg að hafa þessi fjögur, nefnifall, þolfall, þágufall og eignarfall. Það er alls ekki að ástæðulausu að brottfallið heitir þetta. En að skólamenn skuli fyrst núna vera að fatta að það er horfið. Hvernig er hestur í brottfalli? Hann er strokinn, væntanlega. Skólanemi í brottfalli er mjög trúlega í skrópi. Það er ekki erfiðara en svo.

Morgunn eins og morgnar eru

en okkur tekst þó að dragast í skólann, feðgunum. Fyrsta töflugatið mitt fer í að sitja á fundi þar sem sölumenn koma og eru að kynna rafrænan töflubúnað. Allt sem skrifað er á töfluna ver inn á tölvu og vistast þar sem mynd, vefsíða eða hvað sem við viljum og svo má búa til framsetningu úr þessu. Ég hef aldrei fyrr vitað skólatöflu sem getur átt það til að fara að spjalla við kennarann meðan hann er að kenna. Ég býst við að hjá mörgum yrðu viðbrögðin "Viltu...þegja!"
Og á meðan Fangelsismálastofnun er að skera upp herör gegn einelti í fangelsum blómstrar það í stjórnmálaflokkum. Aumingja Kristinn H. er beittur útilokun. En eins og sagt er í uppeldisfræðunum, don´t blame the victim, og sá sem beitir eineltinu er í meiri vanda en sá sem verður fyrir því.
Stöðvum einelti.

Góðar fréttir og slæmar

Rólegt? Já, hjá mér er lífið rólegt þó þetta væri fyrsti rúðusköfumorgunn þessa hausts. Fékk að vísu þær fréttir að ég fæ ekki verksamninginn sem ég bauð í í vor, en ég var hvort sem er eiginlega búinn að blása það mál af. Kannski verð ég ánægðari með að halda áfram því sem ég er að gera upp á von og óvon. En það var ágætt að fá þær fréttir að greiðslan sem fer í greiðsluþjónustuna lækar um 20.000 á mánuði fyrir næsta ár. Sem er alveg prýðilegt. Og það var gaman að sjá upplitið á nemanda mínum í dag sem sagði mér að hann hefði "lent í veseni" í síðustu viku og þess vegna mætt illa. Ég benti honum hins vegar á þennan einfalda hlut: "Í lífi karlmanna eru fjórar tegundir af vandræðum. Kvennavandræði, brennivínsvandræði, peningavandræði og bílavandræði. Það er kallað að vera lifandi. Venstu því."
Seinna koma svo gjarna barnavandræði, oft fyrrimakavandræði, en hvort tveggja telst vera venjulegur lífsvandi.
Á móti kemur að það að eiga móður getur orðið krónískur sjúkdómur hjá mörgum, ef mamman er stjórn - og afskipatasöm.
Svo eru tölvuvandræði orðin þáttur í daglegu lífi margra.
En málið með vandræði er ekki hvort þau koma: Þau munu koma. Vandinn felst í því hvernig tekið er á honum.

Gömul mynd

Ég fékk þessa mynd senda í pósti um daginn og hún vakti mér hugleiðingar um hvað getur gerst þegar sveitarfélög eða aðrir aðilar en ríki taka að sér opinber málefni. Hrafnar geta til dæmis verpt í kirkjuturnum.



En þetta gerðist um það bil sem Ríkið með stórum staf var að taka að sér rekstur Þjóðkirkjunnar og borgaði prestunum laun en fékk sjálft jarðeignir kirkjunnar í staðinn. Þá var prestssetrið í Gaulverjabæ lagt niður og flutt út að Eyrarbakka í nafni hagræðingar og endurskipulagningar. Bæhreppingar sátu eftir prestlausir og reiðir, sem varð til þess að þeir stofnuðu fríkirkjusöfnuð og réðu prest.
Prestur þessi þótti að vísu vafasamur: Hann hafði verið í Ameríku með Mormónum og nokkur vafi lék á menntuninni þó trúlega hafi hann verið í einhverjum prestaskóla vestra. Nefndur séra Runólfur og gæti hugsanlega verið eitthvað tengdur Ronkí þeim sem Laxness skrifaði um í Paradísarheimt, þó ég viti það ekki með vissu. Sumir kölluðu hann mormónaprest. En hvað um það ef hann gæti messað. Vissulega fermdi hann bæði móðurömmu mína og bróður hennar, svo að eitthvað gat hann og þau sögðu mér síðar margar sögur af þessum sérkennilega klerk og kjörum hans. Prestssetrið sjálft var komið í ábúð mektarbónda og við því varð ekki hreyft, svo prestur var settur niður á eitt af kotunum í nágrenni kirkjustaðarins, í Garðhúsum. Hann gat þess vegna ekki haft búfénað utan einn reiðhest sem hann átti. En fékk fyrir náð bændanna að slá kirkjugarðinn til að eiga tuggu í klárinn. Þann heyskap blessaði Drottinn þó ekki allaf fyrir klerki, því eitt sumar gerði svo miklar rigningar að bændur enduðu með að ganga á fund prests og biðja hann að biðja Guð um þurrk, sem prestur fúslega gerði, því margir áttu flatt og prestur líka.
Gerði þá svo stífa norðanátt að heyið klerksins í kirkjugarðinum fauk allt eina nóttina og naut enginn af nema ef til Drottinn sjálfur. Svo ekki vantaði klerk bænhitann, fremur kunnáttu í að stemma hann af.
Hluti af samningi prests var að bændur áttu að borga honum hluta af launum í fríðu og vörum, og það vildi bara svo vel til að eitt sumarið var óhemju góð rófnauppskera í sveitinni. Skilja ber í hverju klerkur fékk þá greidd launin.
Einn sið sérstakan tók prestur upp sem sveitungum hans þótti merkilegur, en það var að efna til dansleikjahalds að lokinni messu í baðstofunni í Garðhúsum þar sem rúmaði þó ekki nema tvö rúm og hálfur faðmur var milli rúma, en fólk hafði þó af þessu nokkra skemmtun.
Og svo verpti hrafninn í kirkjuturninum. Það þótti ýmsum vera ábending Guðs um að honum líkaði illa safnaðarstarfið, og ofan á bættist að eitt safnaðarbarnið framdi sjálfsmorð og stofnun fríkirkjusafnaðarins var kennt um, að manneskja þessi hefði ekki notið Þjóðkirkjulegrar sálgæslu. Krummi var þó látinn eiga sig í turninum þar til hann vann sér það til óhelgi að skíta á prestinn þegar hann gekk til kirkju að messa. Ömmubróðir minn, sem var sjónarvitni að atburðinum sagði að dritið hefði náð alveg frá hempukraga niður á fald. Þá var loks steypt undan krumma og söfnuðurinn lagður af skömmu seinna.
Prestur þessi þótti sérkennilegur í háttum og sagt að hann riði aldrei hraðar gæðingi sínum sem hann átti einan að bústofni nema fara fetið. En eitt sinn gerði hann sér þó ferð út á Eyrarbakka til verslunarerinda og keypti þar glerfínan kopp til síns heimilishalds, stóran og eftir því glansandi. Og þótti sóknarbörnum sálusorgarinn tilkomumikill þegar hann kom úr kaupstaðnum og fór fetið gegnum sveitina með koppinn bundinn á bakið. Þá hafði prestur augastað á bóndadóttur úr sveitinni til kvonfangs sér, þó miklu yngri væri, en hann taldi það allt í lagi því þegar hann væri fallinn frá yrði stúlkan svo gott gjaforð fyrir það að hafa áttan prest.
Það getur á ýmsu gengið bæði kjaramálum og framkvæmd þegar sveitarfélög taka við rekstri af ríkinu.
Annar prestur í Gaulverjabæ hafði raunar áður lent í koppavanda því hann átti forláta látúnskopp. Frammi á mýrinni sunnan við Gaulverjabæ eru rústir af koti sem nefndist Bæjarsel en þar var aldrei búið nema einu sinni á seinni hluta nítjándu aldar að þar hokruðu gömul hjón. Prestur vildi eitthvað víkja góðu að leiguliða sínum án þess þó að gefa gjafir og bað karlinn um að smíða handa sér hnappa á fallega peysu sem hann átti. Þegar svo karlinn kom með forkunnarfagra og glansandi látúnshnappa brást prestur hrifinn við og spurði bónda hvar hann hefði fengið þetta góða efni.
"Og saknar þú einskis úr búi þínu, prestur minn?" spurði karlinn þá.

Mánudagur

með mildri sól og hita. Verkin ganga sinn vanagang og lífið líka. Kennarar og sveitarfélög eru komin í sameiginlegt verkfall gegn ríkinu, að því best verður séð. Fréttamiðlar gera mikið úr vandamálum fatlaðra í verkfallinu svo mjög að ég fer að halda að ritstjórar DV séu farnir að ritstýra fréttum og Kastljósi. Kennarar banna aðstoð við fatlaða og einhverfa: En enginn nefnir að ríkið hefur ekki staðið í skilum með sinn hluta kostnaðar við greiningu og aðra aðstoð við þá. En enginn þarf að furða sig á að ríkisstjórn sem sjálf hefur staðið í styrjöld við öryrkja og hefur það skrýtna baráttumál á afrekaskránni stadni sig illa í því.
Á hinn bóginn er það skiljanlegt að ríkisstjórnin sé treg til að standa við sitt, því einhvers staðar voru víst skattalækkanir á dagskrá. Það er ofur skiljanlegt að bæði sveitarfélögin og kennarar þar með séu lítið spennt fyrir því að eiga að greiða fyrir þær með lægri launum og lækkandi framlögum til sístækkandi starfsþátta.
En aftur á móti er þarna fundið nytsamt skálkaskjól til að sleppa við að standa við kosningaloforðin. Og auðvelt að kenna bara kennurum um. Þeir bera þunga byrði og mikla ábyrgð á þjóðarhag, bæði verðbólgunni og skattalækknunum, fyrir að vilja ekki borga fyrir þetta allt saman. Þeir eru ekki efnaðri en aðrir og lítið að hafa að ganga í skrokk á einni stétt til að bæta hag landsmanna, ég segi það bara.

Haustdagur

með hægð og engum látum. Ég sef mig út og leyfi mér að vera lengi að vakna, náttsloppurinn er nóg flík fram til klukkan fimm. Slekk á fjölmiðlum og ólátum heimsins. Einn með skrafhreifnum kettinum þar til Andri vaknar. Hann fer fljótlega í skipulagðar aðgerðir með Frelsisher Flóa og Skeiða. Ég þakka lukkunni að hann skuli vera rólari: Það er þá eitthvað við að vera meðan hann býr hér. Þar fyrir utan er hann komin með útskriftarheilkennið: Þegar ekki er nema ár í útskriftina fara menn að taka sig á og taka sig saman í andlitinu, því nú er best að hætta þessu rugli og fara að klára þetta. Svo hann stundar nú nám af talsvert meiri atorku en oft áður.
Auk þess eru rólarar oft slungnir nemendur í samfélagsgreinum og tungumálum. Fljótir að setja sig inn í aðstæður á ýmsum tímum mannkynssögunnar.
Og leikararnir eru oft mjög öruggir í framgöngu, ef til vill ekki alltaf duglegir nemendur en ófeimnir og lausir við hik, þora að tjá sig. Svo hvað hann varðar eru hobbíin góð menntun líka.
Kötturinn étur pilluna sína undanbragðalaust, en ég bíð líka með að gefa henni hana þar til hún er farin að væla af hungri, og við erum í kvöldmat hjá bróður mínum.
Svo sest sólin hægt.
Ég býð þessa sérstöku stelpu velkomna með tengil á mig og hvet fólk til að lesa hana. Góður ljósmyndari líka.

Skyndilega

fellur ró yfir húsið mitt eftir að ég skrepp á leikæfingu eftir hádegið og Andri fer í Frelsisherinn. Það er að koma los á þá hreyfingu: Stelpur eru vanalega það leysiefni sem leysir svona hópa upp, einni tókst jafnvel að kljúfa Bítlana.
Þegar ég sit úti í garði eftir kvöldmat og sé húsbíl fara framhjá er ég skyndilega gripinn löngun eftir að fara út í sveit og sofna einhvers staðar þar sem ég heyri ekkert nema klið í læk eða árnið. Ekkert verkfallsvesen. Ekki neitt.
Ég læt mér nægja að nýta mér Gísla Martein sem best og kemst bæði yfir að þrífa ruslaskápinn, skúra eldhúsgólfið og þrífa klósettið á meðan hann malar.

Góðan daginn

býður skörp morgunsól sem glennir sig öðru hverju gegnum grá ský framhjá gulnuðum laufblöðum og blaktandi trjágreinum.
Góðan daginn býður grár köttur sem liggur á mottu fyrir framan dyrnar hjá mér þegar ég fer framúr og opna.
Og góðan daginn, geispar full ruslafata í eldhússkápnum þegar ég ætla að laga mér morgunkaffi.
Ég kveiki á tölvunni og fer venjulegan rúnt um blogg og tölvupóst. Dunda við að laga hlekki hægra megin: Eitthvað af fólki er horfið úr þessum heimi í bili og nýtt fólk tekið við. Ég tengi á Daníel Frey, og Önnu K. Hún er sammála mér um hin taktlausu ummæli Guðna Ág. í gær um kennaraverkfallið. Þau ummæli eru þarna að framkalla fyrirsjáanleg viðbrögð við Guðna: Heyrðu, ég er í stéttarfélagi líka. Svo er ágætt að lesa hana Ingu , sem er móðursystir tengdadóttur minnar og sennielga kennari annars bróðursonar míns. Heimurinn er ekki stór.
Áróðursstríðið í verkfallinu er á fullu. Andstæðingar þess nota hina vel þekktu áróðursaðferð sem alltaf virkar: Slá um sig með einföldum frösum sem ekki þarf að rökstyðja. Það mun standa í nokkurn tíma, en mig grunar að kennarar muni vinna það á hægðinni, andstæðingarnir tapa alltaf á bráðareiðinni í byrjun og fúkyrðakastinu. Það er venjan í svona verkföllum og ég hef tekið þátt í fjórum. Þegar það er búið verður sest niður og reynt að hamra á kennurum. Það mun ekki takast heldur.
Ef verkföll eru úrelt, þá eru hefðbundnar vinnuaðferðir viðsemjendanna enn úreltari. Að reyna að draga á langinn, svelta, kasta skít í allar áttir eins og úttroðin haugsuga. Það eru allir launþegar löngu búnir að læra að takast á við þetta.

Föstudagur

og lífið gengur vanaganginn með hormónakasti í kettinum, hún blaðrar og blaðrar á sínu tungumáli með blístri, tísti, mjálmi og læðuhljóðum. Heldur upp miklum samræðum við mig um hvað í ósköpunum veit ég ekki, en mig grunar að rigningin hafi eitthvað með málið að gera. Klukkan mín á veggnum slær níu högg, ég læt öll húsverk eiga sig og leggst út af. Slekk á sjónvarpi. Kannski er bara góð hugmynd í kvöld að skríða snemma í bólið, lesa svolítið, sofna svo og sofa, vakna svo, líta á klukkuna og sofna aftur. Vakna svo hægt og rólega á morgun.

Góður, Guðni

Yfirlýsing Guðna Ágústssonar í garð kennaraverkfallsins var nú aldeilis góð. Verkföll úrelt og allt það. Það er fátt betra en svona skeyti til að þjappa verkfallsfólki saman. Nú hleypur olía á eldinn sem þegar logar í kennarasamtökunum. Og því fleiri sem eru reiðir því betra. Hugsanlega heyra líka önnur verkalýðsfélög þessa kveðju, enda kannski þeim ætluð. Að sjálfsögðu er úrelt að fara í verkföll: Menn eiga bara að ganga að þeim tilboðum sem borin eru á borð fyrir þá og þakka pent fyrir. En aldrei er sagt hverjar hinar nýju baráttuaðferðir eru eða hvaða aðferðir menn eiga að nota í staðin fyrir verkföll.
Svona yfirlýsingar eru úreltar í kjarabaráttu, Guðni, og til þess eins fallnar að auka á reiðina. Nú lengdist verkfallið um viku.
Ég get trútt um talað eftir að hafa verið átta vikna verkfalli, fram yfir jól, og man enn eftir því þegar Haarde stal jólunum af kennarastéttinni. Svona gleyma menn seint eða ekki.
Og ég man líka svo langt aftur þegar Ólafur Ragnar Grímsson skrifaði undir kjarasamning við kennara meðal annars, og BHMR fékk sex vikur í beit í verkfalli með góðum stuðningi Ögmundar Jónassonar og núverandi sáttasemjara.
Svo var kjarabótin afnumin með lögum sem Ólafur Ragnar Grímsson undirskrifaði. Hann skrifar nú ekki undir allt hann Óli og ógildir það bara sem hann hefur samt skrifað undir.
Og ég fór í verkfall aftur. Tvisvar eftir það og mun enn gera. Menn hafa ef til vill ekki tekið eftir því að Ólafur er enn hvumpinn við að heimsækja framhaldsskóla og þá sjaldan það gerist koma kennararnir ekki í húsið.
Nú held ég að Guðni sé búinn að loka fyrir að geta farið í margar skólaheimsóknir á næstunni. Allavega ekki til að hitta kennara.

Dagur

eins og aðrir dagar. Og í dag er einhver að saka mig um að vera eiginhagsmunasegg. Ég er upp með mér af því vegna þess að í dag er ástandið þannig að sá sem er mestur eiginhagsmunaseggurinn er flottastur. Hefur það líka best. Og græðgi mín er talin koma öllum til góða.
Ég skal útskýra hvernig þetta gerist: Ég stofna fyrirtæki utan um starfið mitt og kalla það Eiginhagsmunir ehf. Ehf er alveg hárrétt skammstöfun fyrir það sem það er: Eiginhagsmunafélag.
Því ég borga bara 10% í skatt af tekjunum í staðinn fyrir að borga sama skatt og venjulegt launafólk og afganginn hirði ég sem arð af eháeffinu mínu.
Það þýðir að skatttekjur hins opinbera lækka. Sem aftur þýðir að tekjur sveitarfélaganna lækka. Sem enn aftur þýðir að þau lenda í vanda við að borga kennurum kaup, sem ekki hafa tök á því að stofna fyrirtækið kennsla í þriðja bekk ehf. Og ríkisstjórnin blessuð lendir í vanda með að lækka skattana, því ríkið vantar alltaf meiri tekjur.
Og af hverju ættu kennarar að vera skyldugir til að borga fyrir það að einhverjir aðrir stofni sitt ehf?
Það veit ég, að ef ég ætti ehf núna væri ég soldið á tauginni. Því mínu öryggi væri ógnað og einhver gæti til dæmis farið að láta sér detta í hug að hækka skattana á eháeffinu mínu. Ég væri alveg brjálaður út í kennara, þessa lúsablesa sem auðvitað mega fara í verkfall, hafa þeir ekki verkfallsrétt? En mega auðvitað ekki fara í verkfall ef þeir ætla að nota réttinn því það bitnar á selveste eháeffinu mér.

Æi

það er gott þegar búið er með verkin, lítið er að gera og samviskan hefur verið losuð við þyngstu byrðarnar. Jafnvel þó ég hafi ekki lagt mig eftir vinnu í dag: Ég er eiginlega bæði heppinn og óheppinn, ég hef frekar þungan mánudag og þriðjudag í stundatöflu en svo léttist það á miðvikudegi, verður enn léttara á fimmtudegi og föstudagur er varla til nema rétt að vakna.
Næstu viku eða tvær verða allir nemendahópar í verkefnavinnu svo ég verð eiginlega bara þarna til að vera þarna. Þess vegna teygi ég úr mér og les, klóra kettinum á vömbinni þegar hún má vera að og slaka á. Og er alveg sáttur við að vera ekki í verkfalli núna, en það er allt í lagi, minn tími kemur ef ég þekki vinnuveitandann rétt. Og þegar ég skoða skýrslu menntamálaráðherra um styttingu frahaldsskólans sé ég upplegg í að minnsta kosti tvö verkföll fram til 2011.
Já það er sniðugt að vera kennari og mega fara í verkfall, samkvæmt lögum. En mega samt alls ekki nota verkfallsréttinn, samkvæmt neinum.
Og einn maður féll í áliti hjá mér í dag, all geypilega, þó ég hafi ekki búist við neitt vorðalega miklu. Það er Þráinn Bertelsson. Ég hef stundum fylgst með skrifum hans aftan á Fréttablaðinu þar sem hann kemur fram sem sæmilega ballanseraður nýbakaður og frjálslyndur afi.
En það geta víst allir verið líberal í góða veðrinu. Í dag opinberaði hann sig sem skelfilegan þykjustulíberal þar sem hann talar fjálglega um að kennarar haldi skólabörnum í gíslingu og aðferðin sé skökk.
Nema hann sé að sækja um að fá að skrifa staksteina Moggans í afleysingum, maður veit aldrei.

Sitt sýnist hverjum

um verkfall kennara. En kennurum er sennilega nokkuð sama, vanir því að fólk sé reitt út í þá. Satt best að segja furða ég mig á hversu mikil vanþekkingin er, fyrir utan vanþekkingu á kjaramálum. Ég heyri æ oftar talað um Kjaradóm, eða jafnvel "að fara með málið fyrir Kjaradóm" eins og ekkert sé sjálfsagðara. Því miður. Til þess þurfa báðir aðilar að fallast á að það verði gert, og sáttasemjari leggur áreiðanlega fram sáttatillögu áður en til þess kemur.
Kennarar voru sem sé undir Kjaradómi lengi vel og höfðu ekki verkfallsrétt. Þar til Þorsteinn Pálsson og ríkisstjórn hans ákvað á sínum tíma að góð leið til að bæta launakjör kennara væri að veita þeim verkfallsrétt. Á sama tíma fengu lögreglumenn verkfallsrétt líka, en seldu hann aftur fyrir einhverjar hækkanir á sínum tíma og fóru aftur fyrir Kjaradóm.
Á tíma Kjaradóms um kjör kennara var ekki einu sinni hirt um að leiðrétta prentvillur í samningum kennara, dómurinn féll ár eftir ár með sömu prentvillunum. Og það var sama hversu vel málefni kennara voru undirbúin, dómurinn dæmdi bara eins og fjármálaráðuneytið fyrirskipaði. Að þessu kvað svo rammt að margir kennarar voru komnir á flugstig með að hafna kjaradómi og fara í ólöglegt verkfall.
Sem ýmsir, þar á meðal ég, gerðu til hálfs 1983 með fjöldauppsögnum og útgöngu. Þá höfðu kennarar sem sagt engan verkfallsrétt.
Ég á ennþá símskeytið sem ég fékk frá þáverandi menntamálaráðherra, Ragnhildi Helgadóttur, þar sem hún hvetur mig eindregið til að snúa aftur til starfa. Eins og ég væri bara óþekkur krakki.
Niðurstaðan er að launaþróun kennara hefur komið mun betur út en lögreglumanna. Lögreglumenn dauðsjá eftir því flestir að hafa selt réttindi sín fyrir lítið fé á sínum tíma, sem löngu er orðið upp urið, og eru lítt hrifnir af kjaradómi. Hafa löngu áttað sig á að þeir töpuðu hressilega á þeirri ráðstöfun. Það er ekki fyrr en kemur að launum æðstu embættismanna sem Kjaradómur blessaður gerist örlátur. Þeir eru sem sé fáir.
En kennarar margir. Há laun til handa fáum kosta minna en handa mörgum, eins og hver maður hlýtur að átta sig á fljótlega.
Og kennarar, sem daglega þurfa að höndla misþæga krakka eru löngu ornir þreyttir á að láta þjóðfélagið tala við sig og um sig eins og óvita eða eins og óþekka krakka.

En hvað

það er notalegt að keyra í vinnuna núna á morgnana. Þetta er eins og sunnudagssíðdegi, ekki eins og þessir venjulegu fjölförnu morgnar þegar þarf að koma krökkum í skóla.
Það er ekki eins og komið sé verkfall, frekar eins og fellibylur eða stórviðri hafi skollið á. Neyðarskýli um allar jarðir, neyðarbirgðir í búðunum: Stórir kassar með Lego og púsluspilum, litabókum og föndurvarningi.
Allavega eru fréttamenn hættir að tala niður til kennara eins og þeir séu óþekkir krakkar. Núna þegar þetta er skollið á. Skrýtið samt að talað sé niður til kennara úr þeirri átt, þar sem menn láta sig hafa lág laun sem trúlega eru lægri en kennaralaun í von um að fá prik og frama í baráttu fyrir málstaðinn sinn sem þeir verja leynt og ljóst.
Eftir skóla fæ ég mér fegurðarblund og dreymir einkennilega. Mig dreymir að ég sé staddur í matarboði í afar fínu húsi með mektarmönnum. Af einhverjum ástæðum fæ ég ekki mat á diskinn minn og fer þess vegna fúll fram í eldhúsið að kvarta.
Það verður til þess að geimverurnar sem taka alla matargestina taka mig ekki.
Svo er gerður út leitarleiðangur og ég fer með geimfari á aðra plánetu þar sem ég finn heilmikið af brottnumdum jarðarbúum. En geimverurnar hafa komið sér upp eins konar dýragarði með jarðarbúum, þar eru meðal annars bæði Halldór Ásgrímsson og Davíð að borða hey úr jötu og ég geng fram á þrjá hesta sem reykja pípu, skömmustulegir yfir að ég hef staðið þá að verki.
Það átti sem sé að láta blessuðum dýrunum líða eins og heima.
Ég verð líklega að hætta að borða flatkökur með kæfu áður en ég legg mig.

Oft hefur mér þótt

vanta blaðsíður í starfsmenn Fréttastofu Ríkissjónvarpsins en aldrei séð vanta jafn margar arkir í þá og núna þegar verið er að tala við Eirík Jónsson í Kastljósinu.
"Eiríkur er þetta ekki óvinsælt verkfall?"
Hversu vitlausir halda menn að kennarar séu? Jafn vitlausir og þeir sjálfir?
Eða algjörir amatörar í verkföllum? Nei.
En það sem mig langar til að spurja er: Hvenær var vinsæla verkfallið? Verkfallið þar sem allir voru rosalega kátir og fannst gaman? Ef einhver færi í vinsælt verkfall yrði það verkfallið endalausa.
Og það eru eingöngu kvikmyndaleikarar sem fá greitt eftir frægð og vinsældum. Ég hef aldrei vitað kennara sem var greitt fyrir vinsældir.
En ætli fyrirtækin sem haldi úti dagvistum séu tilbúin til dæmis að reka skóla handa börnum starfsfólks, og greiða kennurum? Það mundi nú aldeilis létta á sveitarfélögunum. Ekki vera á móti þessu, Eiríkur!

Í morgun

var ég að rifja upp sjötta áratuginn með nemendum þar sem einn þeirra hafði valið sér að fjalla um það efni. Meðal annars rifjaði ég upp dagskrá ríkisútvarpsins frá þessum tíma: Jarðarfarir í beinni á morgnana, lögin Við vinnuna eftir hádegi. Þar sem uppistaðan í tónlistinni var hljómsveit Victors Sylvester með sínar endalausu danslagasyrpur.
Ég fór eftirá að velta fyrir mér hvaða snillingi hefði þar verið dembt yfir saklausa sjómenn og sauðfjárbændur og komst að því að hann var ekkert smámenni: Hann er maðurinn sem breytti sjálfum valsinum, svo það var gjörbylting:

"Victor Sylvester - Old Time Dancing (1952)
"The lady's steps are exactly the same as the gentleman's for the first 8 bars....."
Sylvester has the man starting with the left foot. This version has no pas de basque, but has the dancers facing each other, side- on to the line of dance, the man doing a step-together routine while the lady turns.
I have danced bars 9-12 with pas de basque, rather than a walk forward in Scotland, but I now can't remember if this was how I was taught at school, or whether this was a style we did at university (St. Andrews). I've certainly done it both ways in Scotland."

Og þetta:
"With characteristic verve, Sylvester assembled a few musicians and made his own recording featuring songs with the pronounced beat so needed by dancers. Soon, other dance instructors were buying his records. Among his releases were "Ballroom Dancing with Victor Silvester & His Ballroom Orchestra", and "Dancing On My Heart". Interestingly, he also authored the book "Victor Sylvester's Modern Ballroom Dancing." From there, Sylvester formed his own Jazz orientated orchestra, that included such stars as Tommy McQuater and George Chisolm.
It was an extremely popular orchestra, with loyal fans throughout the U.K. Victor Sylvester holds the record for the longest running weekly BBC radio program with his show that ran continuously for 25 years. The band was heard on the "Beeb" all through the World War 2 years. Then, -continued as the first ever television dance program on TV. " Það var ekkert smámenni sem þjóðin mátti hlusta á dag eftir dag.

Frelsunin mikla kom eftir 1960 og fólst í þessu. Og svo komu Los Paraguyaos ár eftir ár eftir ár..

Fyrsti dagur

í kennaraverkfalli er hafinn og í morgun var óvenju lítil umferð í kringum vinnustaðinn minn, svo lítil að ég komst hérumbil bara i vinnuna. Ég er ekki í verkfalli og það er mér að meinalausu því ég er búinn að fara í verkfall fyrir grunnskólakennara nokkrum sinnum og þeir svo fengið svipaðar hækkanir og við án verkfalla. Ég er orðinn leiður á að draga annarra vagn, eins og ég hef oftar en ekki fundið mig vera að gera í kennaraverkföllum.
Þess vegna var ástandið fremur venjulegt í frímínútunum og þar voru stynjandi þreyttar kennslukonur. En ekki undan kennslunni, nei nei. Magadansinum. Hann er víst gífurlega erfiður núna.

Sunnudagur

Feðgabyggð fór í leikhúsið aftur í morgun. Gerðum þar ýmsar leikæfingar í tvo tíma og líklega lítur út fyrir að leikhópurinn semji eigin sýningu þetta árið. Allavega eru ýmsar skemmtilegar hugmyndir komnar fram. Held það þetta verði bara gaman hjá okkur feðgunum.
Kennaraverkfall? Já, það stendur til og alltaf eru blessaðir kennararnir að setja þjóðfélagið á hausinn, og rétt í þessu heyri ég Gunnar Birgisson í sjónvarpinu segja að verkfall sé úrelt vopn í kjarabaráttu. Allt í lagi, Gunnar, segðu okkur þá hvað er nýtt og nýtilegt vopn. Hvað dugar á þig annað.
Ég heyri líka talað um að kennarar fari fyrir Kjaradóm. Það eru ekki nema svo sem fimmtán ár síðan að kennarar fengu verkfallsrétt og þurftu ekki lengur að sæta Kjaradómi, og það er ein skýringin á því að kennarar hafa farið oftar í verkfall en aðrir síðustu tuttugu árin. Þeir eru bara að reyna að vinna upp að Kjaradómur hafði dæmt laun kennara stanslaust niður á við í tuttugu ár þar á undan. Einu sinni fyrir löngu síðan fengu kennarar meira að segja bílastyrk ef ekki embættisbíla.
Já, reynum minni hörku. Eitthvað sem ekki bitnar á neinum. Það væri sko sniðugt.
Eitt af fyrstu verkföllum veraldarsögunnar sem hefur verið skráð í bækur varð þegar verkamenn við pýramídana egypsku fóru í verkfall vegna þess að þeir voru sviknir um meikið sitt.
Skrýtið, en á sér sínar skýringar. Meikið hjá Egyptum var sólarvörn.
Og þessi ár sem liðin eru síðan kennarar fóru að fara í verkföll hafa verið stanslaus gósentíð og góðæri hjá öllum stéttum, svo ekki hafa kennarar sett þjóðfélagið á hausinn enn.
Þeir ættu að stræka oftar, miðað við áhrifin sem þetta hefur haft á þjóðarhag.
En á móti kemur að Menntamálaráðuneytið gefur út námskrána og ákveður hvað skuli kennt í skólunum. Það þýðir að núna getur ráðuneytið gefið út breytingar á skólakerfinu án þess að gjalda parið úr sínum pungi fyrir það. Sem auðvitað er gaman. Og sveitarfélögin verða sjálf að sjá um að standa undir þeim aukakostnaði sem ríkið þar með leggur á þá.

Einhverjir viðburðir

settu góðan svip á daginn. Við fórum fyrst á leiklistarnámskeiðið hjá Sól. Andri var átakanlegur og harmrænn í því að túlka hugtakið sorg. Ég fékk reiðina. Svo fór ég út í skóla að vera viðstaddur, get varla sagt að það hafi verið meira því ég var ekki með mikla sýningu, svo ég allavega stal ekki senunni frá neinum. Þó sýndi eitthvað af fólki því áhuga sem ég var að gera. Ég var ekki á staðnum þegar íþróttahúsinu nýja var gefið nafn, það heitir Iða, og mér skilst að mamma hafi unnið keppnina um nafnið. Í samvinnu við bróður sinn, sem á Selfossi heitir Hann Árni hennar Sirríar. Auk þess tekið fram að tveir synir þessarar konu kenndu við skólann.
Loksins fékk aumingja mamma einhverja viðurkenningu fyrir að eiga okkur.
Til skýringar skal tekið fram að sú venja er í húsinu að skýra hús og stofur eftir bæjanöfnum á Suðurlandi. Þess vegna heitir til dæmis fundaherbergið Ráðagerði, og annað sem heitir Þingdalur. Sumir halda því fram að Vælugerði sé skrifstofa aðstoðarskólameistara, en ekki fæst gefið upp hvar Lækjamót og Haugur eru. Halakot og Hallandi eru ekki lengur til: Þau hús voru bráðabirgðabyggingar sem löngu hafa verið seldar.

Laugardagur

Fyrst þetta: Vakna. Morgunstund með Lafði Hermínu og hormónunum hennar. Núna er hún koxgrár stuðbolti með rófu þangað til hún verður leið á því og finnur sér friðsaman blett í íbúðinni, ofan á Andra sem sem sefur á sitt græna. Þessi dagur verður bæði skemmtilegur og leiðinlegur. Fyrst förum við feðgarnir út í leikhúsið þar sem Sigrún Sól ætlar að kenna okkur eitthvað, í tvo tíma bæði í dag og á morgun. Sigrún er gamall nemandi minn (Hver er það ekki, nú orðið?) og kemur hingað frá Vík þar sem hún er að vinna í Bjólfskviðu.
Skrýtið með mig og gamla nemendur. Eða núverandi. Hvað mér gengur oftast betur að fella mig við þá og vinna með þeim en kollegunum. Sem vel flestir þola mig ekki þó til séu heiðarlegar undantekningar.
Ég hef fyrir löngu hætt að velta slíku fyrir mér og ákveðið að það sé ekki mitt vandamál hver þolir mig eða ekki. Ef fólk á eitthvað erfitt með það getur það bara dílað við það sjálft og ég get umgengist fólk sem þolir mig á meðan. Ég er hvort sem er á vinnustað, en ekki í sandkassa.
Svo þarf ég að vera í tvo tíma eftir það úti í skóla á opnu húsi. Ég á ekki von á mörgum gestum, býst ekki við miklu og undirbúningurinn hjá mér er eftir því. Snögg afgreiðsla. En tilbúinn með einhverja sýningu í tölvunni ef þess þarf. Er með Triumph des Willens í tölvunni og varpa henni á tjald, þá get ég dundað við greiningu á myndinni meðan enginn kemur. Náð svolítilli vinnu út á þetta. Vinnufélagarnir verða bara að taka því að það verði daufur hljómur af lúðrasveitum nasista og fasistaundirtónn á sýningunni þeirra.
Þegar upp er staðið, þá er alltaf einhver lítil fasistafaksjón í hópnum á stærri kennarastofum.

Föstudagur

og lífið er með vanagang. Ég klára þessa tvo tíma sem ég kenni, geng frá fjarvistarskráningunni og fer heim til að leggja mig. Þar á eftir helgarinnkaup. Svo bókasafnið og síðan hringa ég mig upp með lesningu seinni partinn. Lafði Hermína hringar sig líka upp á nýja svefnstaðnum sínum: Hún hefur lagt undir sig hillu í fataskápnum og lúrir þar ofan á gamalli sæng. Ef til vill hefur það eitthvað með að gera líka að hitalögnin fyrir efri hæðina liggur upp í gegnum fataskápinn minn. Hjá henni er af sem áður var síðan hundurinn í íbúðinni á móti flutti. Núna býður fólkið henni góðan daginn og klórar henni milli eyrnanna eða spjallar við hana þegar það fer hjá. Henni finnst stundum gott að sitja í hrauk á dyramottunni og fylgjast með umferð. Mér líður eins og Faraó í pýramídanum sínum með sfinxinn fyrir framan.
Andri fer að mala þegar ég segi honum hvað er í helgarmat. Og á morgun verðum við eitthvað í leikhúsinu, við eigum að hugsa um fyndin atriði úr útilegum fyrir morgundaginn. Andri segist ætla að undirbúa sig undir að vera óþolandi drukkinn unglingur.
Það langar mig eiginlega að sjá. Grænmetisfæði vikunnar í kvöld: Tortillas með einhverri jurtafyllingu, hrísgrjón og salat.

Katalógar

Á þeim tíma þegar ég var virkur þátttakandi í glaumi Fráskildralands fékk ég stundum svona heimboð, sko, í kaffibolla og spjall hjá einstæðum konum. Eftir nokkra slíka fundi var ég farinn að hugas til þeirra með ákveðnum kvíða. Ég var sem sé kominn með verðlistafóbíu.
Þegar mér var boðið til stofu var ég vanur að líta laumulega undir sófaborð og í blaðagrindur hvort nokkurs staðar sæist glitta í katalóg. Ég varð á tímabili sæmilega fróður um efnisinnihald Quelle, Kays og Freemans. Fyrir utan Ikea, auðvitað, sem var aðal heimildin um hvernig einstæðar konur innréttuðu drauma sína með mig í hlutverki eins konar standlampa.
Sú fyndnasta skoðaði vandlega allar myndir af karlmönnum í þessum bókmenntum og benti á þá: "Þessi er sætur, svona klipping líkar mér vel á karlmanni" og horfði svo á mig merkingarþrungnu augnaráði.
Vissulega var ekki mikið um myndir af karlmönnum í þessum listum, en nú hefur verið úr því bætt. Nýr katalógur er kominn á markað.
Hann er kallaður Forsætisráðherratalið.
Nú er ég alveg hættur að gaufast um í verðlistarannsóknum. Ég hef sko ekkert í þessa alvörugefnu herra. Hver getur keppt við Hermann, Jón Baldvin, Steingrím og Ólaf Thors í kyntöfrum. Ég hef engar áhyggjur af þessum litla þybbna með krullurnar. Drengjalega kjút, en engin hætta á að ég reki hornin í hann á jötunni.
Mikil er gæfa karlmanna að Halldór Ásgrímsson verður að bíða næstu útgáfu.

Náðugir dagar

þó auðvitað sé alltaf eitthvað ógert, en það klárast áreiðanlega fyrir helgi. Vikurnar malla rólega milli helga og ég er ekki líkt því eins þreyttur á föstudögum eða þegar ég kem heim úr vinnunni og oft áður. Veður koma og fara, andlit líða fram hjá mér í vinnunni á hverjum degi. Ég er ekki upptekinn af neinu og læt hausinn malla í hlutlausu líka núna, hann hefur gott af því. Ef til vill hafa áhyggjur af einhverjum í fjölskyldunni tekið hausinn á mér í svolitla gíslingu, ættarþunglyndið sem fylgir annarri ættinni minni er kannski að koma fram í auknum mæli einhvers staðar. Ekki þó í mér eða mínu heimili. En ég veit vitanlega að það er ekki ég sem á að hafa áhyggjur af því máli.
Veður líða hjá og ganga yfir. Á Selfossi fauk ekki neitt, þessi bær er veðursæll í landssynningsveðrum. Finnst varla fyrir þeim. Helgin hefur sín verkefni á borðinu: Við feðgarnir verðum í leikhúsinu eftir hádegi á laugardag, til hálf þrjú, en þá á ég að vera mættur upp í skóla til að vera viðstaddur við opið hús. Ég á að vísu ekki von á miklum mannsöfnuði, því það er verið að vígja íþróttahúsið nýja og ég er ekki sérlega spenntur fyrir íþróttahúsum sem slíkum. En eftir vígsluna má fólk ganga um skólann og skoða, svo ég verð að vera á staðnum í svo sem tvo tíma með pólitískan áróður í stofu 207.
Og svo eru vextirnir á fasteignalánum enn að lækka. Þegar ég fylgist með fasteignauglýsingum hér eystra sé ég að margar eignir sem voru á skrá og höfðu verið lengi eru horfnar: Fáar nýjar koma á sölu. Menn halda greinilega að sér höndum. Og ég líka, ég er ekki tilbúinn að fara að spila með í þessu....þoli alveg að bíða þangað til markaðurinn hefur stabílíserað sig svolítið. Komist í jafnvægi, svona.

Ísland-Gósenland tölvuþrjótanna

Er Ísland notalegt land fyrir tölvubófa? Já, miðað við hvernig réttarkerfið snýr sér að afbrotum tölvuhakkara. Vegna máls sem ég veit til að nýverið hafi komið upp hjá opinberri stofnun. Reynt var að fá dómaraúrskurð um að símafyrirtæki veitti upplýsingar um notkun á símanúmeri sem hakkari notaði til að komast inn á tölvukerfi stofnunarinnar.
Þeir sem ráku málið fengu þær upplýsingar að dómarar veittu ekki heimildir af þessu tagi nema um væri að ræða mál sem varðaði að minnsta kosti átta ára fangelsi. Eða varðaði hagsmuni ríkisins. Og hámarksdómur fyrir tölvuafbrot er tvö ár. Sem þýðir að tölvuþrjótar - og fleiri sem nota síma í annarlegum tilgangi - geta átt frekar náðuga daga án þess að hafa áhyggjur af að við þeim sé hreyft. Ef þeir hafa íslenskt símanúmer.
Reyndar hefur mig grunað síðan í sumar að einn ruslpóstsendari að minnsta kosti sé með símanúmer og innhringiaðgang hjá Símanum, eins og fyrirtækið heitir núna.

Einn vinsæll

drykkur á mínu heimili er íste. Stundum er á borðum ekta ísað te úr katlinum, en stundum kaupum við það. Nema þegar ég fer í verkfall og neita að kaupa innflutt vatn, sem ég geri reyndar oftast. Þess vegna vakti það mér nokkra gleði þegar mjólkursamsalan fór að framleiða íslenskt íste frá Búðardal. Í fyrsta lagi ekki verra að þeir fengju eitthvað að gera í Búðardal og svo...ég hef að vísu ekki prófað nema ferskjuafbrigðið. Hressandi, glaðlegur drykkur með sterkt eftirbragð af kattarhlandi.

Panik morgunsins

dregur sig saman í hæga hugarró og ég sofna þegar ég kem heim úr vinnunni. Frá þremur þvottavélum, en það er allt í lagi, ég er ekki einn í húsinu að annast þær. Ég hugsa frekar um að slaka á.
Nú væri ágætt að hafa ráðherrann í réttunum til að hlusta á. Þegar þetta dýraplagerí sem kallast fjallrekstrar og réttir hér sunnanlands er af staðið.
Mín fyrsta réttaferð var þegar ég var tólf ára og fór í Dælarétt með pabba. Fáeinar skjátur voru þar, sárfættar horaðar og tætingslegar eftir langan rekstur og eftir að hafa verið réttaðar tvisvar. Reknar af fjalli niður í Skaftholt, þaðan í Reykjarétt og svo í Dælarétt, ein dagleið í rekstri á milli.
Pabbi kenndi mér markið sitt og sendi mig af stað að leita að kind sem hann átti von á. Ég fann hana fljótlega og lambið sem fylgdi henni. Pabbi notaði tækifærið eins og alltaf að spjalla við kunningjana.
Einn maður var fullur í þessari rétt og hundleiddist. Hann endaði með því að sofna upp við réttarvegginn. En kastaði upp á bílatröðina fyrst.
Ég man eftir einum manni, í kuldaúlpu sem var orðin upplituð af rigningu, með ljósa húfu sem hafði fengið sömu meðferð. Hann var í gúmmístígvélum og kjaftaði við karlana meðan hann tíndi sínar kindur úr, sem heldur voru ekki margar. Stakk þeim svo aftan í bláan og hvítan rússajeppa, mig minnir að það hafi verið X-6. Var bara að sinna sínum búskap einsog hinir. Þetta var Gústi á Brúnastöðum. Alþingismaðurinn. Allir litu upp til hans en töluðu samt við hann eins og gamlan kunningja. Ég held að hann hafi verið einn að elta þessar fáu kindur, tók því ekki að taka strákinn hann Guðna með í þetta. Keyrði svo í burtu með þessar fáu kindur aftan í rússanum.
Sannast sagna held ég að það hafi verið góðverk bæði fyrir hálendið og féð þegar bændurnir í minni sveit hættu þessu.
Dælarétt er enn til en bara stekkur rétt neðan við veginn vestan við Þjórsárbrú. Rétt þar hjá sem Majonesdósin fræga var sett niður í sumar.

Panik

á mánudagsmorgni er óholl. Þegar ég vakna man ég allt í einu eftir vissum hlutum sem ég þurfti að ganga frá en ég man ekki dagsetninguna. Voru það mánaðamótin síðustu, um miðjan mánuð eða næstu mánaðamót? Ég get ómögulega munað það og það sem verra er, ég get ekki farið og tékkað á því því ég þarf að fara beint á dekkið þegar ég mæti og er ekki nema hálfur í tímanum, hin helmingurinn mallar í bakgrunninum með áhyggjur. Að vakna við það að hlusta á Guðna Ágústsson með jarmkór í réttum fyrir bakraddir linar ekkert óttann sem brýst um í mér. Ömurlegt og það er ekki fyrr en í kaffinu sem ég kemst frá til að kanna málið. Allt í lagi, það var um næstu mánaðmót. Mikill léttir. Ég er allur annar maður það sem eftir er dagsins og lina mínar þjáningar.

Grrrr..

Ég gerði tilboð í vor í ákveðið verkefni og mér var lofað svari í ágúst við því hvort ég fengi samninginn. Meira að segja með ákveðinni dagsetningu um verklok. Fyrst menn höfðu áhyggjur af þeim.
En ég er nú ekki farinn að heyra frá þessum mönnum enn nema það að ég veit að þeir þurfa að hugsa málið. Hitt er ég viss um að þeir munu verða kröfuharðir á verkaskilum sjálfir. En það er svosem best að vera ekki að reka á eftir neinu. Það eru hvort sem er fleiri en ég sem bjóða í verkið. Verst er að ég reiddi mig á að vita eitthvað um þetta mál í lok ágúst. Þeir sem vilja að aðrir séu áreiðanlegir ættu að byrja á að vera það sjálfir, svona.
Urr.

Eftir

að hafa gefið mér góðan tíma til að vakna sný ég mér að póltíska áróðrinum. Þessu lúmska fyrirbæri sem allir reka. Þema dagsins: Lofaðu fólkinu nógu að borða.
Frá mittisháum og eftir því bosmamiklum kjötkötlum á þingi Nasistanna í Nurnberg. Sigur viljans til að fá að éta. Til fólksins í Norður-Víetnam sem er tilbúið að berjast til síðasta manns fyrir hrísgrjónaskammt sem kemst í kaffibolla og fisk á stærð við Þingvallamurtu. Hann lofaði líka nógu að borða. Líka sigur viljans undir öðrum formerkjum. Þaðan til mynda af yfirfylltum ofurmörkuðum í Bandaríkjunum á tíma Eisenhowers. Taktu meira með þér heim í dag. Líka sigur ákveðins vilja, viljans til að verða ríkur.
Hvert svo? Til umræðunnar um offitu í nútímanum. Það er ekki bara nóg, það er of mikið. Enhver er of feitur? Ekki foreldrar, nei nei. Það eru börnin.
Og hver ber ábyrgð á því? Jú, útivinnandi foreldrar sem af góðsemi skilja eftir einfaldan mat í ísskápnum þegar börnin koma heim úr skólanum. Foreldrar sem vinna úti og sinna ekki börnunum svo þau sitja við tölvuna heima. Tölvuna, tekið skal fram, ekki sjónvarpið. Nei nei. Tölvur eru fitandi. Og siðspillandi. Mömmur sem vinna úti gera börnin sín að akfeitum pevertum sem draga rassinn um í vögum og keyra vömbina í hjólbörum að tölvunum til að fylla sig af klámi.
Enn ein leiðin til að gefa mæðrum samviskubit. Það eru nefnilega þær sem telja sig ábyrgar fyrir velferð fjölskyldu sinnar samkvæmt gamalli venju, því karlinn þarf að draga í búið. Enn ein lúmska kvennakúgunin meðan við tökum stanslaust við bæklingum frá stórmörkuðum sem vikulega senda okkur myndablöð með litmyndum af stórum stykkjum af hráu kjöti. Tilboð á ofvöxnum tómötum. Tilboð á blóðugum svínastykkjum. Hagstætt fyrir heimilið. Velmegunin svo mikil að fólk verður gripið af ástartilfinningu, faðmast og kyssist fyrir framan hillur fullar af kjöti í Bónus, eins og ég sá í gær. Kjötstykkin svo stór á sérstöku tilboði að við komumst ekki yfir að éta þau og hendum þeim þegar vantar pláss fyrir meira. Bandaríkin og Kanada hafa í sameiningu hent svo miklum mat daglega til margra ára að dygði Afríku allri sama dag.
Mömmurnar telja sig víst bera ábyrgð á hagstæðum matarinnkaupum líka.
Iss krakkinn er feitur. Mamman hugsar illa um hann. Skilaboðin eru tiltölulega skýr í þessum nýja áróðri. Lúmsk skilaboð um ósigur viljans til að gera vel við sig og sína. Vondir valdhafar gefa okkur of mikið að borða. Vambsíðir karlar, rassíðar konur og feitir krakkar - mark um spillingu þjóðarinnar. Eins og heyrist í umræðunni þegar verið er að tala um feita kana, til dæmis.
Finnum sökudólga utan við okkur sjálf. Það er alltaf svo hagstætt að geta kennt öðrum um. Skyndibitastaði. Tölvur. Saddam Hussein. Hryðjuverkamenn sem svangir vilja taka matinn frá okkur, skammirnar þessar.
Förum svo á deit á kjötmarkaðinum. Sjáumst hjá beikoninu í Bónus klukkan þrjú, elskan?

Morgunn

og ég vakna frekar snemma, bæti mér það upp með því að vera lengi á fætur og auk þess er ég að lesa skemmtilega bók. Bækur sem heita "The Kalahari Typing School for Men" og "The Full Cupboard of Life" hafa titla sem sem segja mér að þarna sé eitthvað nýtt á ferðinni. Ég læt daginn líða mínútu í senn þangað til að skyndilega kemur grá píla með eyru upp í loftið fljúgandi yfir mig í rúminu í stórum boga og segir "Mjárr?" hniprar sig svo saman í kuðung og stingur köldum loppum í lófann á mér.
Sá sem fann upp hitaleitandi tundurskeytið hefur örugglega átt kött.
Skömmu síðar skríð ég fram úr og dragnast út í Bónus.
Ég hef að vísu oft séð fólk í keleríi en það er óþarfi að tefja fjölda manns sem þarf að komast í gegnum mjólkurkælinn.
Eða kannski var hann bara að hugga hana af því ferskjuskyrið var búið. En þau eru bæði í sæmilegum holdum. Hún er beikon í fjölskyldupakkningu. Hún verður einhvern tíma búkonuleg í laginu.
Og þó að stórbændur fyrri tíðar hafi bannað söng í matarbúrinu mátti alveg skreppa með einni og einni vinnukonu þangað. Ég veit ekki til að þjóðtrúin hafi nokkru sinni bannað heit faðmlög upp við skyrsái eða sláturtunnur.
Fullur mjólkurkælir af lífi.

Góðar vísur

eru ekki endilega fallegar vísur en samt á að kveða þær, segir Siggi pönk. Ég gæti ekki verið meira sammála honum þó ég legði mig allan fram, hgusandi um öll þau skipti sem ég hef kveðið vísur öðrum til reiði. Og tekið á mig illskuna fyrir að kveða vísuna í stað þess að þegja, spila með og taka þátt í ruglinu eins og hinir. Eða lent í þeirri stöðu að vera ýmist elskaður eða hataður.
Látum svo vera þó slíkur kveðskapur hafi stundum komið mér í bobba eð ajafnvel kosað mig brottrekstur úr skólum. Ég stend enn við það sem ég sagði þá og og síðar og geri stundum enn.
Jafnvel þó þeir reiðu beiti kröftum til að bola þeim sem fara rétt með vísuna út á einhvern jaðar og þeir rugluðu stimpli þá heilu geðveika. Sem oft eru fyrstu viðbrögð hins truflaða, að telja alla í kringum sig geggjaða ef þeir spila ekki með.
Mikið helvíti væri ég til í að kveða vísur með Sigga pönk núna, eða jafnvel syngja nokkur lög. Ég ætti að prófa það næst til að fá útrás. Stíga skrefið í sviðsljósinu frá leiklistinni upp í það að syngja með pönkhljómsveit. Forgarði Helvítis. Ég er í þannig skapi núna að hugsa hvað það gæti verið djöfull gaman.
Skyldi það trekkja....?

Föstudagsstemming

Þá er farin að koma eðlileg föstudagsstemming á lífið aftur. Feðgabyggð birgir sig upp með áhorfsefni, lesefni og leiki. Vikan hefur ekki verið sérstaklega erfið eða viðburðarík, bara vika. Eins og vikur eru. Svona almennt talað. Í gærkvöldi fórum við og horfðum á myndbandsupptöku af Gaukshreiðrinu frá í fyrra. Mér kom á óvart hvað sýningin var í heild góð á tjaldinu. Með þeim fyrirvara að þeir sem sjá sjálfa sig á myndbandi í svona samhengi verða alltaf óánægðir með sjálfa sig, hressir með hina. Kvöldið samt skemmtilegt. Og svo er bara að ljúka þessu venjulega eins og því að taka til og pilla köttinn. Í þetta skiptið þarf hún mikla vernd og nærveru. Hormónar eru aldrei eins. Skrýtnir vökvar, þessir hormónar, hvað þeir stjórna okkur mikið. Bæði hegðun okkar og tilfinningum, samskiptum og daglegu lífi. Öflugir vökvar sem hleypa af stað viðbrögðum í heilann á okkur og geta orðið svo sterkir að þeir geta farið að éta upp á okkur heilann þegar fer að síga á seinni part lífsins. Raskanir og truflanir fara að koma fram.
Sem ef til vill er ástæðan fyrir hvað ég hef bloggað lítið undanfarið. Ef til vill er ég næmari fyrir röskunum hjá fólki í kringum mig sem ég þekki þær fljótar en aðrir fyrir að hafa lifað við þær. Nema að mér líður enn einu sinni eins og annarra manna geðveiki sé að reyna að ná tökum á lífi mínu. Annaðhvort það eða ýta mér í burtu svo að ruglið geti haldið áfram óáreitt án þess að ég sé á staðnum að spurja erfiðra spurninga. Svona þegar ruglið fer að koma rökhugsuninni skringilega á óvart. Og svo er það versta af öllu, þegar truflun annarra fer að gera vart við sig leitar hún á huga þeirra sem eru nálægt og yfirtekur þeirra hugsun smám saman líka. Nokkuð sem þarf að gæta sín á.
Svo þarf ég að fara að skipuleggja næstu helgi. Það er ekki eins og ég þurfi að undirbúa mig fyrir að vera með pólitískan áróður. Eða það mætti halda það.

Ég bjóst ekki við miklu

en ætla samt að vona. Mér fannst það ansi mikið út úr karakter að Rikissjónvarpið færi að sýna mynd um Abbie Hoffmann svona rétt fyrir kosningar í Bandaríkjunum. Hann komst nú á blað sem einn af Chicago seven sem hendteknir voru við óeirðir í Chicago, einmitt við útnefningu forsetaframbjóðanda, og skrifaði á eftir stefnuskrá Yippie-anna. En þetta er sem sagt á dagskrá RÚV í kvöld og ég geri mér ekki miklar vonir. Ég dreg nefnilega í stóra vafadilkinn kvikmynd sem gerð er árið 2000 um Hoffmann og Jerry Rubin.
Umsögn gangrýnenda er "Steal this crap."

Ekki margt

að hugsa þessa dagana. Fyrir vikið blogga ég lítið og læt mig heiminn litlu varða. Nenni varla að kommentera á hann eins og hlutirnir ganga fyrir sig. Mér er sama hver á Skjá Einn: Ég er orðinn hundleiður á umræðunni um einkavæðingu og rekstrarform fyrirtækja. Mér er sama hvernig gengur að reka fyrirtæki, það er ekki æðsta markmið mitt í lífinu að standa í því. Og rétt er að nefna að hér á landi sem víðar hafa alltaf verið til fyrirtæki þar sem menn "gerðu út eins og menn" og það gekk bara ágætlega. Það sem ég furða mig á er hvað mikið þarf að kenna mönnum að gera út eins og menn þegar einkavæðingin eylst og námskeið í stjórnun, rekstri og framkomu flæða yfir. Það kemur greinilega ekki sjálfkrafa fram eins og ætlast er til. Ég er bara að vinna verkin mín: Kenna fólkinu fyrir framan mig.
Það eru mörg ár síðan ég fór að temja mér að tala ekki um "nemendur" eða "krakkana" þegar ég tala um þau. Nemendur er að vísu hlutlaust, en þegar verið er að tala um "krakkana" finnst mér það alltaf lýsa ákveðnu yfirlæti og þá væri ég að segja að ég væri "sá fullorðni."
Sem ég er ekki. Og talandi um krakkana...krakkarnir sem ég vinn með eru að undirbúa opið hús í skólanum annan laugardag. Og ætla greinilega að setja í gang mikla skrautsýningu, sem virkar á mig eins og auglýsing fyrir fólkið sjálft.
Ég veit hvað ég ætla að gera. Ég ætla að vera með pólitískan áróður. Það er hvort sem er alltaf verið að segja að sögukennarar séu með svoleiðis, svo hvers vegna að vera að dulbúa sig eitthvað.

Gaman að þessu

Var rétt að koma úr kynningar - og kynnisferð úr tækjasalnum í íþróttahúsi skólans míns. Hann er ansi spennandi og mikið af nýjum græjum að nota. Kemst allavega einu sinni í viku.
Andri lenti hins vegar í hremmingum í gær þegar stelpa sem hann var með í hópverkefni í íslensku fór allt í einu að tala um Eyvind sögukennara. Andra þótti þetta að vonum merkilegt og spurði..."Eyvindur? Hvernig lítur hann út?"
"Jú hann er soldið eins og þú í framan og gengur í vesti."
Um einhvern tíma hér eftir verður Andri sem sagt kallaður "Maðurinn sem er soldið eins og ég í framan."

Ferð

til læknisins í dag. Ég kem bara vel út, held ég, alltaf að hressast og ekkert vesen. Eins og vant er er Göngudeild Landsspítalans réttnefni, því þangað kemst enginn nema fótgangandi. Jú, og fuglinn fljúgandi. Svo ég verð að gefa mér góðan tíma. Eftir heimsóknina finnst mér að ég hafi verið duglegur strákur í sumar og góður við mig, son minn og köttinn svo ég ákveð að gefa mér verðlaun. Verðlaunin eru ný bók eftir Carl Hiaasen, Skinny Dip. Hiaasen hefur þá skemmtilegu siðvenju að endurnýhta sögupersónurnar sínar, en bækurnar eru aldrei um sama fólkið eða sömu miðaldra fráskildu lögguna. Þess vegna rekst maður á persónurnar eins og gamla kunningja á götunni. Að þessu sinni fer einfarinn geðilli Mick Stranahan út á bát og finnur nakta konu á floti sem rígheldur sér í bagga af hassi - hún reynist vera efnuð kona sem eiginmaðurinn hefur hent fyrir borð af skemmtiferðaskipi. Þetta verður gaman. Og enn skemmtilegra eftir að hafa séð Florida eigin augum, ekki bara í fréttunum á Ríkissjónvarpinu - þó að stundum finnist mér að sú stofnun sé með sérstakan fréttaritara þar, því þaðan koma fréttir oftar á þeirri stofnun en frá Evrópu allri.

Eftir að hafa

gengið frá öllu og klárað fullt af snúningum í kvöld hef ég alveg bætt mér upp letikast gærdagsins. Og þá auðvitað mundi ég eftir einu enn sem ég átti eftir að gera. En það bíður morgundagsins. Þá þarf ég að skreppa og hitta lækninn minn, verð ekki í vinnunni og klára bara verkin mín þegar ég kem heim.

Jæja....

ég get klappað sjálfum mér á öxlina í dag fyrir að hafa lokið öllu sem ég ætlaði, gert allt sem ég átti að gera og staðið við allt sem ég lofaði. Og svo hef ég kennt eitthvað líka.

Núna

rumska ég hægt og rólega að morgni og þarf nauðsynlega að muna að það er ekki sunnudagur og ég má ekki lúra áfram. Það er allt í lagi, ég kem mér á fætur og Andri líka með aðstoð Lafði Hermínu sem ákveður að koma inn frá útiverkum sínum til að sinna nauðsynlegum húsfreyjuskyldum á heimilinu. Ég er í gati í fyrsta tíma og rumska þá líka til þess að það er nóg að gera, mest skrifborðsvinna. Fyrirsagnir í blöðum um glæpafaraldur á Vestfjörðum vekja athygli mína: "Kona stal bíl á Ísafirði og ók til Hólmavíkur." Ég á að vísu bágt með að skilja af hverju konu lá svona mikið á að komast til Hólmavíkur, en víst er rétt að auka umfjöllun um konur í fjölmiðlum. Önnur fyrirsögn: "Brotist inn í veghefil í Kerlingarfirði" þykir mér sérstök, en auðvitað er rétt að ítreka að ekki skal vanrækja að fjalla um konur í fjölmiðlum. Gott hjá þeim á mbl.is.

Hef í dag

fyrir utan bóklestur og venjulegt kattarstrok fylgst með fellibylnum Frances gegnum tengla hjá Gumma Torfa og á veðurkortum. Fyrir utan að hafa heimsótt staðinn í nóvember á ég þarna eina frænku og svo einn frænda, það er að segja Gumma Torfa. Eins og er segir að Frances sé 975 millibör í miðju, sem kannski teldist varasamt á Stokkseyri ef það væri stórstreymt. Héti í íslenskum veðurspám "Búist er við stormi" og "alldjúp lægð." Í augnablikinu nenni ég ekki að reikna 70 mílur á klukkustund yfir í gömul vindstig eða metra á klukkustund: Þar fyrir utan munur á amerískri mílu og sjómílu. Það er hvort sem er von á öðrum sem heitir Ivan eftir nokkra daga. Jú, þetta er líklega þrjátíu og tveir metrar á sekúndu, sem er ansi hvasst.
Já, á gamla vindstigakvarðanum erum við að tala um ellefu vindstig. Ekki tólf, sem er toppurinn. Þetta hefði sem sagt heitað "Hlíðarveður" á minni tíð sem sjómaður, sem þýddi og þýðir kannski enn landvar undir Grænuhlíð. En hún er í Ísafjarðardjúpi, fyrir þá sem ekki þekkja. Torfinn virðist samt vera ansi hress og mesta furða að hann skuli ekki vera kominn út á svalir að rabba við þennan fellibyl, Jeb Bush er á lífi samkvæmt fréttum og bróðir hans man eftir kosningunum og hefur gefið út yfirlýsingu um að Florida sé "Major disaster area" svona upp á tryggingabæturnar handa tryggum kjósendum....

Eyði deginum

eins og lagt var undir. Sem sagt í ekki neitt. Kötturinn er úti, Andri er úti, og ég les mér til um þræla og þrælahald eftir Thorkild Hansen. Að þessu sinni í íslenskri þýðingu eftir Gissur Ó. Erlingsson, (Mér óskyldur, það ég best veit) og hef komist að því að þar er á ferð einhver vandaðasta þýðing sem ég hef séð á íslensku á undangengnum árum: Ég hef hvergi á tilfinningunni að þessi bók hafi ekki verið skrifuð á íslensku og ég sé ekki frumtextann í gegnum klúðurslega hnökra, eins og oft verður líka. Danski kansellístíllinn sem stundum bregður fyrir verður líka auðþýddur á þann íslenska, en til að geta það þarf þýðandinn að hafa mörg skjöl með prentsmiðjudönsku milli handanna.
Og ég sleppti því að fara í sund. Eiginlega langar mig ekki í sund núna nema ég geti hallað mér aftur í heitum potti og látið hellirigna í andlitið á mér.

Kvöldsett

og rigning í trjátoppum. Við Lafði Hermína setjumst um stund á rótarstubbinn undir reynitrénu. Þar er skjól fyrir úrkomunni. Í kvöld ætla ég snemma í bólið: Bý mig út með lesefni og hygg á góðar náðir. Sjónvarpið tilkynnti mér áðan: "Ástin ber að dyrum í kvöld klukkan hálf tólf." Ef það gerist hjá mér er hún að fara húsavillt og ég mundi held ég ekki nenna til dyra. Þykjast vera ekki heima. Adolf Hitler liggur á borðinu mínu í nettu hulstri en ég er ekki í skapi fyrir hann í kvöld heldur. Þetta er það sem er búið að gera, pakka Hitler inn í box og setja hann á disk. Minningunni er haldið vel vakandi, því hann er svo nytsamt skálkaskjól allra hinna sem þurfa bara að vera aðeins skárri en hann og þá er allt í lagi. Nenni ekki í stúdíur á persónuleikatruflun hafinni til skýjanna í lofgerð, það er nóg að fylgjast með íslenskum stjórnmálum til að fá sinn skammt af því upp í háls. Skrýtið, að mega helst ekki hafa áhuga á pólitík nema vera um leið skyldugur til að pissa á sig af hrifningu í hvert skipti sem miklum leiðtogum hrjóta orð af vörum. Engin furða þó sagt sé að á bak við hvern mikinn leiðtoga sé kona sem er mjög undrandi og hissa.
Það er gott að fara í rúmið þegar maður er þreyttur: Enn betra þegar maður er það ekki. Rúm eru bara góðir staðir. Kannski líður mér þess betur með það að ég vissi stundum fyrr á tíð ekki til næsta mánaðar hvar rúmið mitt yrði. Tróð bara sæng og kodda í svartan poka og lét mér bæli þar sem nam.
Það hafa vissulega líka verið stundir þar sem ég vissi ekki til þess að kvöldi hvaða önnur manneskja yrði þar líka að morgni. En það tilheyrir minningum sem ég nenni ekki lengur að endurvekja. Og hef þannig séð enga þörf fyrir að upplifa aftur. Bara andlit máluð á vegg, skilaboð skrifuð með varalit á spegilinn á baðinu, hljómur af orðum, kannski lykt bregður fyrir í minningunni en ekki að það sem gerðist hafi í raun skipt neinu máli. Ekki alltaf og ekki til þess stofnað, svosem.
Kannski ég gefi mér góðan tíma til að vakna og fara á fætur í fyrramálið og skreppi svo í sund.

Hver sagði

að tíminn væri stöðugur og gengi alltaf á sama hraða? Ég lifi með tímanum. Ferðast fram og til baka í honum á daginn. Dvel jöfnum höndum í liðinni tíð og nútíð. Einhver góður maður sagði við mig einhverju sinni að ég væri tímaflakkari. Já, að atvinnu. En í dag stend ég gagnvart tómum degi, eins og nýliði á togara sem er sendur með fötu niður í vél að sækja vakúm. Tíminn er vakúmið, á dekkinu eru verk sem þarf að gera. Svo hræri ég verkefnunum varlega saman við vakúmið í fötunni þangað til komið er efni í nýjan dag. Ein fata af degi. Svo læt ég efnin storkna hægt og helli þeim í mót. Í kvöld verður steypan hörð og óumbreytanleg, orðin að einum af þessum múrsteinum sem bætast einn og einn í vegg sem er letraður minnningum sem veðrast smám saman í burtu þar til aðeins verður einhver kjarni eftir. Mér leiðist að ganga með veggnum þessa dagana og fylgjast með byggingunni, því sums staðar eru steinar sem hafa verið illa steyptir í upphafi. Staðir þar sem ég hef hagað mér eins og bjáni, verið fífl og frekar ömurlegur. Slíkir steinar hrynja úr veggnum svo hann stendur ekki nærri því eins vel og hann ætti að gera. Líka þegar ég hef lagt illa gerða steina skakkt í hleðsluna. En ekkert við því að gera lengur, ég verð bara að tjasla í götin og halda áfram. Svo í dag fara efni eins og sameignarþrif, þvottur og skúringar í steypuna. Með áhorfi á áróðursmyndir. Í bland við lestur á bókum Thorkild Hansens um þrælahald Dana. Bækur sem ég svolgraði í mig í þriðja bekk í menntó og heillaðist af. Er núna loksins að lesa þær aftur. Þegar hvítir menn á Jómfrúreyjum talar um negrana eru þeir eins og þreyttir kennarar í lok vetrar að þusa út í nemendur sína. Helvítis niggarar, latir, hysknir og skila ekki verkefnunum sínum sem sett eru fyrir þá. Hvað er hægt að' gera til að reka þá áfram.
Jæja, ég verð að fara að búa til daginn minn. Make my day með skúringafötu, ryksugu og moppu. Ferðat í tíma frá Jómfrúreyjum nítjándu aldar til Nurnberg á fjórða áratugnum til sænska hússins á Selfossi við upphaf tuttugustu og fyrstu aldar. En kem ólúinn út úr því, því mér er alltaf að aukast starfsorka og á ekki langt í land að sigla undir fullum dampi aftur. Sem aftur þýðir meiri tíma. Og ég á allt í einu of mikið af honum fyrir vikið.

Skrýtið

Feðgabyggð endar kvöldið með því að horfa á Night in Casablanca með Marx-bræðrum. Hún er sú eina sem við eigum með íslenskum texta, en Groucho og Chico eru bestir á frummálinu, (Harpo er góður á öllum tungumálum) svo við slökkvum á íslenskunni. En hvaða samhengi er í því núna að markaðssetja mynd á DVD þar sem Marx-bræður ræna flugvél og fljúga á byggingu er eitthvað sem ég skil ekki alveg.....og það í byrjun september, ofan á allt saman.

Í dag

hef ég bara verið að gleðjast yfir því góða, eins og því til dæmis að vigtin sýndi mér í morgun að ég er enn léttari en fyrr sem nemur hálfu kílói. Stutt í að ég verði laus við tíu kíló á sex mánuðum eða svo. Það er ágætt en ég vildi gjarna losna við meira af þeim.
Frelsisher Flóa og Skeiða vatnsgreiðir sér og hyggur á landvinninga. Busaballið er í kvöld. Andri situr að vísu heima og dundar sér við eitthvert dót, en það er bara hans afstaða til lífsins. Hvert hann fer eða hvað hann gerir er hans val.
Og kötturinn er auðvitað að fá hormóna. Núna ganga þeir út á að slást og stríða öðrum. Um síðustu helgi þurfti að blaðra einhver ósköp.
Svo það er svosem að koma vetrarmynstur á tilveru Feðgabyggðar.
Ég er enn ekki farinn að spila með í lágvaxtalánastefnunni. Ekki einu sinni farinn að skoða það mál. En veit þó að íbúðir og hús sem ekki hafa hreyfst af söluskrám undanfarið hálft ár eða meira eru allt í einu horfnar af listum. Trúlega fer fólk að hugsa sér til hreyfings og sölu bráðum, stækka við sig og svona....

Svo

ég er þá líkastur þessum, í dag.

Þegar

ungur maður á nítjánda ári vaknar við það einhvern morguninn að mamma hans kallar í hann og segir honum að hann sé orðinn kóngur í ríki sínu og þurfi að fara að koma sér framúr og kóngast eitthvað er rétt að gefa sér tíma til að ná áttum með landsmálin. Að sjálfsögðu byrjar hann á því að láta myrða móður sína: Mömmur eiga ekki að láta svona við kónga á morgnana, auk þess sem hún er búin að láta myrða föður hans, seinni konu hans og tvö börn hennar. Já, það getur þurft að vara sig á fyrrverandi eiginkonum. Svo ákveður kóngurinn að fá sér í glas og gleyma þessu en uppgötvar þá að ríkiskassinn er tómur, kannski þökk sé mömmu. Og svo á kóngurinn í ástarsambandi við einn hershöfðingjann sinn. Það er þó að minnsta kosti gott fyrir utanríkismálin, því hvað er svosem hægt að gera í stöðunni annað en að slá lán og fara í stríð til að fá viðurnefnið hinn mikli.
Það er að segja, það er svona ef maður heitir Alexander.

Bloggleti

Það er svosem ekki af því ég hafi ekki haft eitthvað að hugsa um, en ég hef bara ekkert nennt að skrifa í dag. Sem er frekar óvenjulegt. Hef meira að segja bara lagst í bólið með bók og kettinum eftir vinnu. Núna þegar nóg er hjá henni að gera á nóttunni má hún varla vera að því að hringa sig upp með mér á kvöldin.
En samt...hefur klausa í Fréttablaðinu frá í gær verið mér hugleikin. Það voru leiðbeiningar um hvað ætti að gera ef ....til dæmis einhver líkamshluti á okkur pirraði okkur ægilega. Fyrst átti að hugsa sér þennan líkamshluta stærri og stærri og stærri (Það getur verið gaman fyrir einhverja að leika sér að þessu) En svo hætti það að vera gaman því á eftir átti að hugsa sér að líkamshlutinn minnkaði og hyrfi svo alveg. Á eftir átti svo að dansa fyrir framan spegil og hrista þá líkamsparta sem fóru í taugarnar á manni og njóta þeirra.
Þegar ég las þessa klausu upp á kaffistofunni í gær heyrði ég nærstaddan kollega tauta:
"Er þetta fjölmiðillinn sem Mogginn er eitthvað hræddur við?"
Ég held að kattarafmánin á þessu heimili viti betur. Þegar rófan á henni pirrar hana, hvæsir hún bara á hana.