Skrapp í Nóatún á Selfossi í töflugati að sækja mér hráefni í kvöldmatinn. Það eru semsé samningar til í Feðgabyggð um að hafa grasafæði einu sinni í viku. Og í kjötborðinu í Nóatúni er hægt að kaupa tilbúin grænmetisbuff, indverskar pönnukökur og fleira. Allt saman ágætis matur með salati og hrísgrjónum. Tilbreyting í hversdagsleikann. Ekki sakar heldur að núna fékkst þar mynd með Marx-bræðrum - A Night in Casablanca. Ekkert minna en það.
að það væri sumar ennþá. Útvarpið er að vísu með enn eina fréttina um hlýnandi loftslag. Það endar líklega í enn einni ráðstefnunni og enn einu Kastljósinu, en ég er einhvern veginn ekki trúaður. Ég veit líklega of mikið um íslenska veðurfarssögu til að taka mark á breytingum sem ná ekki nema yfir fimm eða sex ár. En alt í einu snúa laufin á trjánum öfugt og fjúka um.
er það vegna þess að það er svo mikið af þessu í kringum mig sem ég tek eftir því sem er að gerast. En einmitt núna eru fyrir framan mig tvær tölvur: Þriggja ára HP vél og ein ný. Þar sem nýja vélin er um það bil 50% stærri að borðfleti og líka að skjá.
sagði mér í gær að hann hefði fundið alveg nýja aðferð til að drepa flugur. Fyrst á að veiða eina og snúa henni á hvolf svo hún liggi afvelta. Þá koma aðrar flugur aðvífandi og reyna annaðhvort að maka sig við hana eða éta.
gerði Feðgabyggð sér ferð í höfuðstaðinn að sjá myndina hans Michael Moore. Mér fannst myndin hanga á þunnum þræði fyrir hlé og þar datt hann í einhverjar sömu fallgryfjur og fyrirrennarar hans í þeim geira. Svo að fyrir hlé var hann ekki búinn að fá nema tvær stjörnur hjá mér. Eftir hlé var In the Year of the Pig endurgerð. Moore hefur greinilega séð þá mynd, og líka Atomic café, því hann tengir þessar myndir prýðilega saman - fyrir þá sem þekkja til. Valdhafarnir í öllum þessum myndum hamra á öryggi fyrir ameríkumenn - með ólíkum formerkjum þó. Öryggi gegn kommúnistum, gegn kjarnorkuvá og núna öryggi gegn hryðjuverkum. Nauðsyn þess að halda fólkinu hræddu er þráður sem verður gaman að vinna með. Það er engu líkara en að einhver öfl í Bandaríkjunum séu að reyna að sanna að þeir hafi haft rétt fyrir sér í Víetnam með því að gera nákvæmlega sömu vitleysurnar, bara annars staðar í heiminum. Myndin er sem áróðursmynd vel unnin og mikið unnin. Þrauthugsuð. En hann hefur líka nóg af efni að vinna úr, og heimavinnan, grunnurinn sem myndin hvílir á, er traustur. Og myndin er laus við sóðaskap í þágu málstaðarins, eins og áróðursmeisturum hættir þó til að gera. Eindregnari söguþráður hefði styrkt myndina, og þá á ég við spurninguna sem vaknar þegar verið er að benda á tengsl Saudi-Arabíu við Bandaríkin...ekki er reynt að svara hvað það hefur með stríðið í Írak að gera. Sem getur þó verið alveg helvíti heilmikið. Moore hefur ef til vill ekki haft nóg í höndunum þar sem styrkti þau tengsl en samt talið ástæðu til að hafa málið opið. Því hann hefði áreiðanlega notað þau hefði hann fundið eitthvað þar til að standa á.
deginum og nánast helginni allri með áróðursmyndum. Rippaði In the Year of the Pig, færði hana af myndbandi yfir á mpeg form og tók upp nokkur skot sem ég ætla að fjalla um. Sú mynd er tilbúin til að fara með hana í stofu. Í sögulegu ljósi stórmerkileg mynd sem sýnir að Bandaríkjamenn eru að gera nákvæmlega sömu vitleysurnar í Írak og í Víetnam. Eins og þeir ætli að nota Írak til að sanna að þeir höfðu rétt fyrir sér í Víetnam. Fór svo í þessa mynd, sem er bæði frekar ógeðsleg en líka merkileg fyrir að einn af þeim sem gerðu hana vann seinna með Michael Moore í Roger&me. Þegar ég er búinn að þessu get ég farið að sjá Fahrenheit 9/11, bæði til að sjá á hvaða öxlum Moore stendur en líka hvernig hann notar myndmálið og samhengi texta og myndmáls. Það er nefnilega þar sem áróðursmyndir ljúga, ekki í því sem verið er að segja. Og flestar árásir á Moore beinast að því hvað hann er að segja....ekki því sem hann segir ekki en segir samt. Og það er það sem mig langar að sjá hjá honum.
að vakna í morgun. Ég svaf hreint ótrúlega fast í nótt. Eins og oftast í rigningu. Og alltaf eru nóg tíðindi. Nýju nágrannarnir bönkuðu upp á í gær, og konan var með fallegan gulbröndóttan fresskött í fanginu. Svo það verða breytingar hjá læðunum í húsinu, Lafði Hermínu og Lukku. Samband Lafði Hermínu og Lukku hefur hingað til gengið út á gagnkvæma stríðni en engar styrjaldir: Átök um yfirráðasvæði frekar en bein slagsmál. En ég fagna því bara að hér skuli vera fólk sem á líka kött, svo það er líklega liðin tíð að hér séu nágrannar sem hafa hund og hóta köttum nágrannanna öllu illu. En ég held að sá guli sé stofuköttur og fari lítið út.
Hjálp! Ekki þetta, fyrir alla lifandi muni. Íslensk stjórnmál eru búin að hafa nóg af spennufíklum í gangi undanfarið. Klár hugmyndafræðingur? Þessi hlýtur að hafa verið á leikskóla þegar maðurinn var í pólitík.
hvað er gott að lesa við kvefi. Ég ætla allavega ekki að leggja í sögu Sjálfstæðisflokksins. En ég er að hugsa um að fara að undirbúa verkefni sem kemur seinna á önninni hjá mér og á að fjalla um- a-pólitískar heimildarmyndir. Byrja á Triumph des Willens, um Adolf Hitler. Frægustu áróðursmynd allra tíma eftir þá merku konu Leni von Riefenstahl. Kíkja svo á fyrirrennara Michael Moore. Já, Nixon átti sér líka einn andstæðing í hópi kvikmyndagerðarmanna. Emile de Antonio. Ólíkt Moore samt, kemur de Antonio ekki fram í myndunum sínum, en notar óspart myndskeið sem ekki voru notuð í opinberum fréttum, eins og Moore gerir. Og brúka á myndirnar aðferðafræðina sem góðvinur minn og margra íslenskra fræðimanna, Karsten Fledelius, kenndi mér á sínum tíma. Hann hefur meðal annars brotið áróðursmyndir nasista niður í frumparta sína og það verður gaman að sjá hernig Moore stendur sig gagnvart þeim aðferðum. Svo vitnað sé í vefsíðuna hans, hefur Fledelius fengist við "Film- og mediehistorie med særlig henblik på dokumentar- og propagandafilm,historieformidling via film og TV, medieetik, Balkanstudier. Aktueltforskningsprojekt: History and the Moving Image"
komst ég að því að það þýðir ekki að reyna að ræða muninn á manni og apa við framhaldsskólastúlkur. Þær eru einfaldlega ekki nógu gamlar og lífsreyndar til að fatta hver munurinn er. Það þarf nefnilega að búa giska lengi með þeim sumum til að finna út hvort þeir eru. Fráskildar konur eru mun öruggari á þessum mismun og fljótar að finna sér annan apa.
Húsráð við alls konar kvillum eru mýmörg og gefast misvel. Þó hef ég sannreynt eitt húsráð frá Jóa föðurbróður, sem fann ekkert betra en að borða brúnköku þegar hann fékk kvef. Hann var um sjötugt þegar hann komst að þessu svo trúlega liggja áratuga athuganir að baki. Kannski er eitthvað í kryddinu. En þegar kemur að syni mínum kemur í ljós verulega skipuleg tilraunastarfsemi. Það er nefnilega eins og venjulega: Skólinn byrjar og fyrsta umgangspestin skellur yfir. Magakveisa með niðurgangi. Og til að búa sig undir hana fær sonur minn sögu Sjálfstæðisflokksins að láni á bókasafninu. Bókina um "klassíska tímabilið" hjá flokknum eftir Svan Kristjánsson. Mér varð að orði "Andri minn, ætlarðu ekki að láta þér líða vel? "
sem ég veit um þegar að því kemur að koma sér undan nútímatækni er Frelsisher Flóa og Skeiða. Ef þeir piltar vilja ekki láta ná sambandi við sig tekst það ekki. Hvorki gegnum tölvupóst, SMS eða farsíma. Þeir einfaldlega skilgreina sig utan þjónustusvæðís þó þeir séu á miðju örbylgjusvæðinu sjálfu. Farsímar verða rafmagnslausir, símakort renna út og tölvupóstur er bara ekki sóttur. Allavega fékk ég að kynnast því í gær þegar fjórir fulltrúar hersins fóru til Reykjavíkur að kaupa skólabækur, enginn farsími virkaði. Svo að aumingja Andri varð að brjóta aðra af tveimur ófrávíkjanlegum húsreglum heimilisins, þá að kvöldmatur sé klukkan sjö. En það var í lagi, ég hafði hvort sem var eldað eitthvað sem hægt var að hita upp í örbanum. Og í dag hafði hann líka nóg að snúast, þurfti bara svona að skreppa í töflugati upp í Árnes að skila lyklinum að Skeiðalaug..en töflugat sitt hvoru megin við hádegishléið bjargaði því máli.
átti ég tal við uppkominn nemanda um hvort hann vildi sitja í áfanga eða vera utanskóla, lesa efnið og taka próf. Hann sagðist ætla að hugsa sig um, en kom svo til mín í morgun og sagði:
Fátt er svo með öllu illt að ekki boði eitthvað aðeins skárra. Og það húðrignir sjaldan svo að ekki geti stöku sinnum stytt upp. Þess vegna verður að þakka Hannesi nokkrum H. Gissurarsyni fyrir þann greiða sem hann hefur gert fjölda manna, einkum framhaldsskólakennurum. Ég get núna spurt nemendahóp hvort þeir viti hvað sögnin að Hannesa eitthvað merki. Og sagt þeim að það sé bannað að Hannesa bækur og að fólk verði að minnsta kosti að hafa doktorsgráðu og vera orðið prófessorar áður en það getur farið að ímynda sér að það megi Hannesa eitthvað.
bara vel. Það er mikið brosað, hlegið og talað á göngunum í skólanum þar sem þögnin hefur engan þrúgað nema marmarann í gólfinu í allt sumar. Svo skyndilega glymur skvaldrið yfir. Fólk er kátt, pör leiðast um bílastæðið og stelpurnar eru feitar eftir sumarið. Þetta hefði einhverntíma þýtt margar giftingar á haustmánuðum (Fólk gifti sig gjarna í þessum mánuði eða byrjun september fyrr á tíð) mikið fjör í réttunum og áhyggjur þungbúinna oddvita sem sáu fram á mikinn lausaleik. Einhverjir starfsmenn stofnana munu væntanlega sjá afraksturinn þegar tímar líða fram, en á meðan- lífsgleði njóttu. Sundlaugarvörðurinn fyrrverandi hafð svo mikið við að han fór í sturtu og snyrti á sér skeggið í morgun, og þá liggur mikið við. En hann er kominn í hóp elstu manna og fer að líða að útskrift og þá fara menn að hyggja sér til glóðarinnar og leita sér fletblysa og bólvermu, eins og vant er. Sumum gengur, öðrum ekki, og tími þeirra sem gengur ekki kemur oftast líka.
Erlingur afi minn hefði líklega seint verið kallaður tæknisinnaður. Hann fylgdi tuttugustu öldinni. fæddur árið 1900, en átti aldrei bíl og settist aldrei upp á traktor. Mjaltavélar og önnur tæki voru honum framandi. Allt sem hann gerði hefði verið gott fyrir öldina á undan. Nema útvarpið og alúmínið.
sundlaugarvarðarins er í dag. Ég fer með honum upp úr, syndi enn lengra og fleiri vöðvar taka við sér en áður. Einhvers staðar undir hvapinu er annar líkami sem að vísu langar út, en vantar aðeins svolitla hörku.
ferð upp á Skeið sest ég út í garð á trjárótarstubb og drekk í mig síðsumarnæturmyrkrið, sem enn er hlýtt og það er sæt lykt af grasinu og trjánum. Lafði Hermína kemur utan úr myrkrinu og sest undir hnéð á mér. Svo stingur hún trýninu í grasrótina eins og Siv Friðleifsdóttir. En Lafði Hermína er jú ennþá umhverfisráðherra á mínu heimili og hefur áreiðanlega sterkari pólitíska stöðu þar en Siv á þingi. Kannski ekki eins skrautlega klædd, gráa buxnadragtin dugir alltaf, en..eins og sagt er, what´s the use of having a room full of clothes if you don´t know how to cover your ass. Mjárr, segir Lafði Hermína við þessu og sest á rófuna á sér.
eru ekki fréttir og ég er ekki að gera neitt sérstakt sem bloggandi er um. Nema að ég ætlaði út í skóla eftir að hafa skutlað sundlaugarverðinum upp úr en gat ekki klárað það sem ég ætlaði að gera, þökk sé innu punktur is, sem ekkert vildi gera fyrir mig. Svo það verður að bíða fram á mánudagsmorgun. Stundatafla næstu annar er komin upp á ísskápshurðina og lítur vel út þar við hliðina á vaktatöflu og opnunartíma sundlauga í Skeiða - og Gnúpverjahreppi. Eftir mánaðamót verður Skeiðalaug reyndar aðeins opin þrjú kvöld í viku. Ég nenni ekki fyrir mitt litla líf eða það sem er stærra á menningarnótt: Sé ekki mun á því að skipta úr móafyllirí yfir í götufyllirí. Eða tilganginn. En hvað er svo sem rangt við það að hanga....bara. Skólinn byrjar á mánudaginn og þá verður nóg að hafa fyrir stafni.
að við upplifum tvær skrúðgöngur í sama mánuðinum: Fyrst Gay Pride og skömmu síðar Pissed-off Parade framsóknarkvenna, sem allt í einu eru grasfúlar yfir því að Siv Friðleifsdóttir var látin víkja úr ráðherrasæti. Alþjóð vissi þetta fyrir tveimur árum en framsóknarkonur fatta þetta fyrst daginn eftir. Og nú dugir ekki lengur að eiga bara nóg af fínum fötum. Siv er ekkert sérlega merkur stjórnmálamaður að mínu viti nema fyrir það að hafa stuðlað að friðun rjúpnaskyttunnar, sem var þjóðþrifamál, og fyrir að hafa fengið mömmu sína til að keyra sig í vinnuna á bíllausa deginum. Og slær svo met í pólitísku úrræðaleysi að selja ekki ráðherrastólinn fyrir feitt embætti, sem hver einasti karlmaður í sömu stöðu hefði gert. Halldór Ásgrímsson fær eins og vanalega mínus í einkunn hjá mér, og var þó varla hægt að komast neðar á skalanum fyrir að sparka traustri bakþúfu undan löppunum á sér þegar hann ætlar að lyfta sér í forsætisráðherrahnakkinn. En þeim kjósendum fer nú mjög fjölgandi sem eru farnir að hella úr eyrunum yfir því hvað Framsókn sé að meina að hafa hann áfram í formannsstólnum, þar sem hann er í honum að best verður séð eingöngu til að ná sér í vegtyllu og fá eina opnu í næstu útgáfu af ritinu Stjórnarráð Íslands.
ég vakni tiltölulega snemma og klári einvher morgunverk er klukkan orðin fjögur þegar ég loksins dreg mig heim í helgina með innkaupin og Fréttablaðið. Sundlaugur Skeiðmann þarf að komast upp úr, og ég fer ofan í. Syndi enn lengra en síðast og það tekur enn í vöðva, en það er ég sem læt taka í þá. Ég hef sundlaug, heitan pott, skínandi sól og bláan himin með þoturák fyrir mig einan í góða stund. Tek svo nokkrar myndir af verðinum og lauginni, ég lofa því að gefa honum mynd af lauginni til að hafa á skjánum sínum í vetur. Og eftir alla snúninga er bara ágætt að setjast út í garð eða eitthvað. Það er ekki eins og ég þurfi að þrífa, margbúinn að því fyrir haustið alveg..
Endaði daginn með því að Feðgabyggð fór í bogfimi. Eða þannig, Andri keypti sér boga og örvar á Víkingahátíðinni í sumar en hafði ekki gefið sér tíma til að iðka bogfimina fyrr en núna. Við fórum í gömlu malarnámuna hjá Súluholti, svona til að hlífa fólki og búfénaði manna, þar sem tókst að myrða eitt dekk (frá Norðdekk), kála alveg einni dós undan Pringles (Karrý) og ganga frá einum pappakassa. Allt á fimmtán metra færi. Gaman að dunda við þetta svona í takt við sólarlagið í Villingaholtshreppnum. Andri hefur annars nóg á sinni könnu, hann er að vinna fram á sunnudagskvöld og skólinn byrjar á mánudaginn. Gott að fá eina helgi svona undir lokin, þær gera kassa.
heimsótti skólann minn uppeldisfrömuður sem hægt var að taka mark á. Ég ákvað að mæta á fyrirlestur um einelti, og var búinn að búa mig undir það fyrirbæri sem hefur svo oft komið að skólastarfi undanfarin ár: Einhver karlmaður á miðjum aldri í jakkafötum með dökkt hár gjarna með dálitlum krullum og bindið hert í hálsinn kemur og talar yfir liðið með einhverja línu sem mæld er eftir flokksskírteininu. Svona Davíð - Ólafur Sigurðsson stællinn eða fréttastofu ríkissjónvarpsins línan. Svo eiga allir sem eru sammála manninum að andvarpa á eftir yfir andríkinu.
hef ég mætt á einn kennarafund, skoðað eitt íþróttahús, farið í bankann og keypt í matinn. Íþróttahúsið er ágætt, en kollegarnir söfnuðust allir saman í slökunaraðstöðunni og ætluðu ekki út. Kannski fáum við að fara í tækjasalinn í töflugötum. Svo hef ég farið með hálfan hestburð af drasli af vinnuborðinu mínu, það sem er hinu megin á hross bíður eftirmeðferðar á morgun. Drottinn minn hvað tölvutæknin leysir mörg geymsluvandamál á gögnum. Ef maður man eftir að skrifa út á diska, það er að segja.
í endaðan daginn eftir bilað letikast fer ég snemma að sækja sundlaugarvörðinn og fer ofaní, af því ég gleymdi skýlunni og handklæðinu í morgun. Syndi enn lengra og meira en áður, og í þetta skipti eru það ekki vöðvarnir sem mina á sig heldur ég sem minni þá á að þeir eru til. Gott mál það. Rek saman ættir mínar við eldri skeiðamenn í heita pottinum og þar kemur ennþá fólk sem man eftir mínu fólki þegar það bjó þarna uppfrá. Eða Erlingi afa. Það er sérstakur sjarmi við síðsumarkvöld, í hálfrökkri en samt hita, og bæirnir byrjaðir að kúra fyrir veturinn eins og kettir hringa sig upp á teppi. Bleikur kornakur teygir sig langa leið inn í sólarlagið. Upprúllaðir baggar um öll tún. Öryggi þess sem veit að hann er vel fram genginn eftir gott sumar og sér fram á að eiga góðan vetur.
sem nenna að fara að taka eftir hvernig fréttir frá Evrópu berast til íslendinga gegnum Ríkissjónvarpið. Undanfarið hef ég verið að horfa á þær með öðru auganu, en hef komist að þeirri niðurstöðu að Evrópa er stórhættulegur staður því þar gerist varla annað en stórslys og fjölmenn banaslys. En í kvöld var fréttum snyrtilega stillt upp saman: Annars vegar atvinnuleysi í Evrópu og viðtali við konur sem áttu varla fyrir bíómiða. Strax á eftir kom frétt um hvað íslendingar hefðu getað keypt mikið af áfengi, fyrir utan annað sem íslendingar höfðu getað veitt sér undanfarið ár: Niðurstaðan: Þó að brennivín sé ódýrara í Evrópu geta íslendingar keypt miklu meira af því.
morgunn í sumarfríinu og ég man virkilega eftir því að vakna hægt og rólega og vera ekkert að flýta mér á fætur. Mig dreymdi í nótt að það væri borgarastyrjöld á Íslandi, Halldór og Davíð sátu í Reykjavík og sendu sprengjuflugvélar á vafasama kirkjustaði, auk þess sem hægt var að hitta fólk með sérstökum hitaleitandi skeytum, þannig að allir héldu sig innandyra og fóru ekki út nema í úlpu. Fer með sundlaugarverðinum upp úr í dag og tek mér sprett. Eða eitthvað. Skrýtið hvað hægt er að fara fljótt að sækja í hreyfingu þegar ég finn hvað hún er fljót að skila árangri. Ég horfi með nokkrum væntingum til tækjasalarins í nýja íþróttahúsinu okkar, kannski starfsmenn fái tíma. Húsið kláraðist fyrir haustið. Óvenjulegt. Nú er bara að vona að forlögin verði búin að prenta kennslubækurnar, það er ekki eins öruggt. Þær eru vanalega mánuði á eftir tímanum. Ég er pottþétt ennþá að léttast, þó ég sé að tala um grömm núna en ekki kíló. Best að halda því áfram. Alltaf að batna...eða þannig. Beltið mitt hefur þrengst um eitt gat. Svo eitthvað af velferðarvömbinni hefur minnkað. Svona er góðærið - eina sem það skilar er að vömbin okkar karlanna verður síðari og rassinn á konunum stærri. Tákn hins góða í lífinu. Offita verður að tákni um velgengni í lífinu. Bravó.
hef ég gert í dag? Tja...skólinn er að byrja, og þá hreinsa ég fartölvuna. Sem ég hef ekki kveikt á nema þrisvar í sumar. Hreinsa út bókarmerki, gömul skjöl, keyri spybot yfir, fer í gegnum fyrstu tímana, tékka á verkefnalistum, breyti þeim og bæti inn í . Set inn gögn á lokaða netkerfið í skólanum. Allur þessi undirbúningur fer fram heima.
Líklega gerði ríkissjónvarpið heiðarlega tilraun til að vekja yfirvegaða umræðu um veraldarvefinn í gærkvöldi, þar sem verið var að fjalla um netnotkun barna og unglinga. Vissulega fengu blogg þar sinn skammt eins og þau væri eitthvað tortryggilegt, og það vantaði alveg að gera grein fyrir lagalegri ábyrgð sem fylgir opinberri birtingu - og að foreldrar væru í raun ábyrgir fyrir því sem ólögráða unglingar birtu opinberlega. En lukkulegra var að pervertar voru sennilega ekki að blogga.
hefur sinn vanagang. Ferð í Brautarholt að morgni dags, en þeim fer nú að fækka, verður líklega bara út þessa viku. Það er enn fólk á tjaldstæðunum og óperusöngvarinn er að þrífa klósettin.
það er heitt. Það er allt í lagi með það. Í gærkvöldi var þoka og fyndið að horfa á alla jeppana, húsbílana og tjaldvagnana koma út úr þokunni og hverfa í hana aftur, þar sem ég sat á trjástubb úti í garði og spjallaði við köttinn. Hún er með einhverja móna, eins og gjarna um helgar, sennilega hormóna, en pillur eru til við þeim lasleika. Annars er hún sennilega sælust af öllum með þennan hita. Andri varð að vísu að vera heima í dag sökum einhverra vekinda, ofnæmiskast sem er að brá af honum. Frelsisher Flóa og Skeiða hefur verið í einhverri upplausn í ágúst, þar sem vissir félagar úr hernum hafa átt það til að hverfa óforvarandis og vera snakillir ef innt er eftir ferðum þeirra. Þykjast jafnvel hvergi hafa verið. Dæmi um að sumir hafi skyndilega farið í bíó án þess að fá einhvern félaga úr hernum með. En þá séð einhverjar öðruvísi bíómyndir, sem ekki tengjast beint almennri þjálfun hersins. Verslunarmannahelgareftirköst, sem trúlega bráir af þeim fyrr en varir. Það er þetta með mónana, sko....þeir geta verið lúmskt leynivopn í brjóta niður hörðustu hersveitir.
að hundatagatunglið er að renna út með síðasta kvartil, eins og það hefur verið milt, jákvætt og hreinsað vel til á öllum sviðum. Ég held að það hafi fært mér að minnsta kosti góðar fréttir nánast á hverjum degi, fyrir utan aukna vellíðan. Þjóðinni líður allri betur. Það er minni hasar, minni geðsveiflur og meiri almenn rósemi í gangi alls staðar. Í gærkvöldi fékk ég sérlega góðar fréttir sem ég held að vísu fyrir mig, en þær voru góðar samt. Það er vissulega að styttast í sumarfríinu og stússið byrjar í næstu viku, en það er bara allt í lagi með það. Ég er þessa dagana að leggja síðustu hönd á sumartiltektina heima hjá mér, í næstu viku þarf ég að taka vel til á vinnuborðinu mínu í skólanum, og það verður allsherjarhreinsun, því á síðustu tveim til þremur árum hefur mikið magn af kennslugögnum annaðhvort orðið úrelt eða eru komin á rafrænt. Gott mál það. Ég sé næstum því að hillurnar fyrir ofan básinn minn tæmist.
Sumt fólk segist geta stjórnað draumum, og ég ætla alls ekki að hafna því. Ég reyndi það á sjálfum mér í morgun. Mig dreymdi að ég keyrði fram á mann á fjallvegi, á einhverjum Subaru, sem var með framhjólið út af fast í hvarfi. Ég fór að skoða þetta með honum og sá að bíllinn hlaut að hafa fengið talsvert högg, því felgan var brotin og boltarnir illa kagaðir og bognir. Ég ætlaði að fara í minn bíl að sækja tveggja tonna glussatjakkinn til að lyfta bílnum - og ná í fleiri verkfæri - þegar ég hugsaði allt í einu: "Til hvers í andskotanum er ég að fara að puða í þessu og óhreinka mig? Mig er að dreyma! Ég nenni þessu ekki." Svo settist ég upp í minn bíl og keyrði í burtu - eða á fætur, öllu heldur.
er minn gamli skólabróðir Jón Ormur Halldórsson að tala um stjórnmálaþátttöku íslendinga, sem honum þykir mikil, og sérstaklega þykir honum frekar slæmt að ungt fólk á Íslandi þurfi að vera í einhverjum flokki vilji það komast áfram í lífinu. Vissulega er ég sammála honum og trúlega er kalda stríðið ekki búið á Íslandi. Því á þeim tíma var afar nauðsynlegt að skipa sér í röð. Það var eins og allt væri tvíksipt, engin grá svæði nema Framsókn. Jú og Alþýðuflokkurinn, sem var eins og grár köttur alls staðar. Á sinni tíð velti ég þessu fyrir mér. Menn sögðu mér að ég þyrfti að vera í einhverjum flokki til að komast áfram, annars yrðu mér engir vegir færir. En þegar ég horfði yfir sviðið og sá hverjir komust áfram skildi ég að þegar menn voru komnir í flokk og komnir áfram réðu hæfileikar engu. Geta og frami fór ekki saman. Og það sem meira var, það var ekki nóg að komast í flokk, heldur þurftu menn líka að skilgreina sig í hvaða armi þeir voru innan flokksins. Raða sér bak við einhverja goða. Þeir sem voru af ætt, synir einhvers eða dætur sluppu að vísu við þetta, þeim var raðað ósjálfrátt. Og pólitísku stimpilbullurnar gengu á báða bóga. Það sem enn verra var, að þegar búið var að skipa sér í fylkingu bak við einhvern foringjann var hann hafinn yfir gagnrýni. Þó að ef till væri hægt að vera sammála einhverju í grundvallaratriðum sem menn vildu fylgja mátti engu anddmæla. Engan þarf að undar þó sumir fræðimenn hafi bent á að það væri bitamunur en ekki fjár á gamla íslenska goða - og stórbændaveldinu annars vegar og nútíma lýðræði hins vegar. Þá áttu menn að tala hans máli án skilyrða. His Master´s Voice. Ísleifur biskup, meistari minn.
stundum sagt að það séu tveir hópar manna sem ekki eigi að styggja, pirra eða rífast við: Það eru dyraverðir á skemmtistöðum og kennarar, því þeir muna eftir þér næst. Nokkuð sem samninganefndir ríkis og sveitarfélaga hafa lært. Þó að fulltrúar í þeim nefndum séu með þeim tregari sem þarf að koma viti í. Og núna eru það grunnskólakennarar sem ætla að verkfallast: Við á efri stigunum munum núna sitja rólegir í okkar stofum og horfa á.
Sem auðvitað er allt í lagi. Ég og veðurspámaðurinn minn erum nokkuð á einu máli um að þetta muni lagast með nýju tungli, sem er bráðum. Sundlaugarvörðurinn gengur um í frakkanum sínum og bol undir, hvort sem er sumar eða vetur. Hefur svona svipað termóstat og ég, nema hvað ég nota vesti. Í gær kom maðurinn af Tampinum í heimsókn og við áttum margt spjall um heima og geima. Svo sem eins og vinnubrögð Michael Moore og ýmislegt varðandi amerísk stjórnmál. Tja...er ég væri félagi í einhverjum arabískum skæruliðasamtökum mundi ég gera einhverja stórkostlega hryðjuverkaárás rétt fyrir forsetakosningarnar sem réttlætti herlög og frestun kosninganna - fyrir Bush, allavega. Það gæti nefnilega þýtt logandi óeirðir um allt þar í landi, mótmæli, áflog og fyrirgang. Jafnvel hálfgerða borgarastyrjöld. Það er nefnilega þannig að Sovétríkin leystust upp: Bandaríkin gætu það líka. Og munu trúlega gera einhverntíma. Freistandi...fyrir hryðjuverkamenn sem skjóta Bandaríkjamönnum ref fyrir rass við hvert skref og spila á ráðamenn af listfengi eins og hljóðfæri er ýmislegt hægt.
Drottins eru, eins og sagt er, órannsakanlegir. En á Guðs vegum hefur oft þótt betra að vera vel akandi. Til hvers að hafa góða vegi ef bíllinn þóknast einhverjum örðum betur. Til er saga um frægan prédikara íslenskan í litlu trúfélagi sem snéri sér til eins af bílaumboðum landsins og sagði Drottin hafa vitrast sér í draumi og sagt: "Þú skalt kaupa Citroen, því Citroen er eini bíllinn sem er mér þóknanlegur." Og útvegaði þar með hjörð sinni sæmilegan magnafslátt á bílnum. Þess vegna finnst mér sniðugt að Jesú vilji keyra Toyotu. Ég tala ekki um hryðjuverkamenn sem eru farnir að kveikja í jeppum. Virðist vera einhver tíska frá USA sem hefur náð hingað, samkvæmt nýlegum fréttum. Tja..allir vitað hvað það þýðir að lenda í árekstri við jeppa akandi fólksbíl. En í Ameríku greiða smábílaeigendur niður tryggingarnar fyrir þá stóru. Og borga þar með meira fyrir að lenda svo framan á þeim.
Jú jú, það er hiti. Þegar sundlaugarvörðurinn heyrir að hitametið í gær hér á svæðinu hafi verið á Hæli í Hreppum bregður honum dálítið, því hiti er meiri inn til landsins og Hæll er á svipaðri breiddargráðu og sundlaugin sem hann situr í. Hann hlakkar til að sitja í glerbúri sem blasir við sól með heitan poll beint fyrir framan sig.
og læti í nótt. Þegar sem mest gekk á fórum við feðgar niður í kjallara að leita að kettinum, en hún var eitthvað undrandi á því að við værum með áhyggjur. Kom samt inn en settist strax út í glugga að horfa á blossana. Svo vildi hún ólm fara út aftur til frekari vísindarannsókna á þessu fyrirbæri.
að átta mig á kyrrðinni og rólegheitunum í tilverunni núna. Allan daginn hefur ekki verið neinn andskotagangur eða öskur og læti neins staðar nálægt mér. Ekki heyrst einn einasti hurðarskellur. Lafði Hermína er ekki alveg að átta sig á þessu, hún hefur stundum verið dálítið stressuð líka.
mjög gjarna bent nemendum mínum á að prinsessur eru frekar vitgrannar dömur. Ég held að þær séu prótótýpan að ljóskunni nú á dögum. Svo virðist að ekki hafi verið óhætt að hleypa þeim einum yfir götu fyrr á tíð, því ef þær sluppu úr umsjá gætinna varða voru þær um leið farnar að vaða út í polla til að kyssa froska eða komnar í óvígða sambúð með drekum og þursum áður en við var litið. En mér kemur í raun ekki á óvart að konur skuli enn vera að þessu. Og þær verða að reyna þetta á sjálfum sér því það getur enginn sannfært þær um að það eina sem gerist ef þú tekur frosk og ferð með hann heim er að hann stækkar, hann verður slímugri og óviðfelldnari eftir því sem hann eldist og svo verður bara meira verk að matreiða ofan í hann flugurnar. Eiginlega ættu sjálfsstyrkingarhópar kvenna að hafa keppni í froskakasti og ÍSÍ gera það að keppnisgrein.
sem líður á daginn líður mér betur og betur. Þyngsli fyrir brjóstinu hverfa, blóðþrýstingurinn lækkar, suðan fyrir eyrunum minnkar. Spennan líður úr líkamanum og óróinn frá höfðinu.
er ég glaður í hjarta. Einhver óumræðilegur léttleiki streymir um mig og lífið er óskaplega gott. Það er birta yfir sálinni og heiminum öllum, sem ryður sér gegnum grá skýin og rigninguna alla leið inn í stofu til mín. Það er eins og þungri byrði sé lyft hægt og rólega af öxlunum á mér sem ég þarf aldrei að bera aftur. Og gleðin flæðir um mig þar sem ég sit við tölvuna mína glottandi yfir því að það skilur enginn af hverju mér líður svona vel og tilveran er með svona vænt notendaviðmót í dag.
Undanfarið hef ég ekki opnað svo fjölmiðil eða kveikt á slíku tæki að ekki hafi orðið heimsminjaskrá glumbrast innan um eyrun á mér og það er varla svo þúfa eftir óhreyfð á landinu að ekki eigi að hefja baráttu fyrir að koma henni á heimsminjaskrá. Íslendingar geta ekki verið þekktir fyrir að eiga bara eina heimsminj. Það var þjóðþrifaverk að friðlýsa Þingvelli: Þá er loksins einhver von til þess að Íslendingar sjálfir neyðist til að láta þann stað í friði. Og má ekki seinna vera miðað við hvað búið er að bramboltast þar undanfarna áratugi. Þó eru til heimsminjar sem enginn hefur enn hafið baráttu fyrir þó þær séu á hverfanda hveli.
velta vöngum yfir nýjustu yfirlýsingu sonar míns. Þegar ég kem heim eftir að hafa aflokið snúningum helgarinnar þori ég ekki annað en að gá inn í herbergið hans hvort hann sé þar. Það fer svo lítið fyrir honum.
Það er þögn undir gráum himni með regndropa á rúðunum. Frekar eins og vant er. Ég vakna þegar mér þóknast, hægt og hægt síg ég úr draumunum inn í grámósku veruleikans meðan gullnir draumar hverfa í bakgrunn og verkin sem ég á ólokið og hef frestað minna á sig. Ég rís upp úr rúminu með innbyggðan tossalista í höfðinu. En eftir sumarið er hann farinn að styttast. Ég veit ekki hvað ég á mörgum rúmmetrum minna af drasli eða hversu mikið minna ég á af óhreinindum, en það hefur svosem lítil áhrif á fasteignagjöldin. Talsverð á bætta líðan, og mér er alltaf að batna eitthvað.
að haf alesið fjöldann af bloggum um hvernig konur standa sig í útilegum, fyrir utan sjónarhorn femínista, get ég ekki annað en tengt á þessa litlu perlu hérna.
Já, þetta er vissulega fyndið. En hver er húmoristinn? Kennarar sem ekki kunna að semja próf eiga stundum til að búa til brandara. Hugsum okkur krossapróf um flotann ósigrandi, þar sem Kólumbus, Gandalf, Sir Francis Drake og Horatio Hornblower eru nefndir sem valkostir. Í fyrsta lagi: Krossapróf af þessu tagi segir nákvæmlega ekkert um söguþekkingu þess sem tekur prófið. Spurningin er alvarlega vanhugsuð. Sögulegt hlutverk Flotans ósigrandi, hvaðan hann kom, hverjar voru forsendurnar fyrir að hann var þarna, og hvernig hann tapaði - sem sagt það sem væri hægt að kalla aðalatriði málsins falla alveg hjá garði. Eftir stendur eitt nafn, svona svipað eins og þegar þjóðsögurnar segja að séra Eiríkur á Vogsósum hafi staðið uppi á einhverju fjalli og rekið tyrkjann burtu. Það hefði alveg eins mátt nefna Gandalf þar. Síðan krossa einhverjir nemendur við þetta, einfaldlega af því þeim finnst þetta fyndið líka, jafnvel þó þeir viti rétta svarið. Síðan gengur kennarinn um og hlær að eigin aulafyndni....hihihi djöfull eru nemendur vitlausir að segja að Gandalf hafi gert þetta. Síðan koam fjölmiðlarnir með fréttina. Á eftir þeim menntafrömuðir sem strjúka skeggin eða vangana og komast að þeirri niðurstöðu að þetta sé alveg ótækt og mikið átak þurfi að gera í menntamálum. Á eftir fylgir námskrárendurskoðun, nýjar kennslubækur - en ennþá er prófað með gömlu aðferðinni og sömu húmoristarnir látnir ganga lausir. Og saman leiðast gegnum kerfið glettni nemenda og aulafyndni lærifeðranna.
Dagurinn hefur verið einkennilegur, einkum seinni hlutinn með vindinum á undan rigningunni. Svolítið eins og fyrirtíðaspenna, þessi vægðarlausi blástur. Sennilega þess vegna sem svo margar reiðar konur hafa verið að reka í mig hornin seinnipartinn, hafi ég á annað borð sést utan dyra. Meira að segja Lafði Hermína vill slást. Platar mig út í garð í eltingaleik.
Þegar fólk pælir í nöfnum....undanfarið hafa skrautnöfn verið í tísku, eitthvað nýtt, frumlegt, er það sem barnið á að heita. Líklega er fátt sem vitnar betur um riðlun gamla íslenska bændasamfélagsins en einmitt þetta: Menn hétu sama nafninu hver eftir annan, og þá var um leið hægt að vita hver maður var og hverjum skyldur ef fólk vissi nafnið. En núna fær fólk að byrja lífið á nýjum forsendum, öðrum en ættleggjanna. Þannig er það með mig, allavega. Þar sem annar hver maður heitir Erlingur, svo langt aftur sem rekjast má. Það skemtilega er líka að í mínu tilfelli er maður vestur af manni, því ættin færir sig sífellt í vestur, líklega til að eiga skemmri kaupstaðarveg. Byrjum á afa mínum: Erlingur Guðmundsson. Bóndi á Galtastöðum í Gaulverjabæjarhreppi. Afi hans: Erlingur Pálsson. Bóndi í Stóru-Mörk undir Eyjafjöllum. Síðan bóndi á Sámsstöðum í Fljótshlíð. Síðast í Árhrauni á Skeiðum. Afi hans: Erlingur Guðmundsson. Lengst af bóndi í Hlíðarendakoti í Fljótshlíð. Afi hans: Erlingur Einarsson. Bóndi á Raufarfelli undir Eyjafjöllum. Það er næsti bær við Gilitrutt, en hún er því miður ekki tengd ættinni. Amma hans var Helga Erlingsdóttir. Hún var húsfreyja í Pétursey í Mýrdal og fædd 1650. Hver sá Erlingur var sem átti hana er mér hulið eða hvar hann bjó, en grunar þó að það hafi verið einhvers staðar í Sólheimahverfinu, því þar finnast enn Erlingar, þó ættartölur nái ekki saman. Nema hann hafi átt heima einni dagleiðinni austar, í grennd við Vík. En hvað um það...ég legg engar kvaðir á syni mína að halda þessari hefð við, að alltaf sé til eins og einn Erlingur afi...
Á blogginu hjá Nönnu er fólk að velta fyrir sér nafngiftum. Á hverju ári sé ég fjöldann allan af nöfnum í klöddum og hópalistum. Ég á minn einka hópalista yfir nemendahóp þar sem nöfnin Skaði Þórðarson, Skrubba Jónsdóttir, Skúmur Ólafsson og Skaðvaldi Tóftan Veturliðason hafa komið sér fyrir. En les þennan hóp sjaldan upp. Það getur verið erfitt að skíra eftir fólki: Andri sonur minn heitir til dæmis bara Andri, og voru menn þó undrandi á að kennari léti barn sitt heita Andra, minnugir þess nafnfræga Andra Ísakssonar, sem varð sumum þeirra þröskuldur að kennsluréttindunum. En hans nafn er eins konar málamiðlun, amma hans í föðurætt heitir Arndís og á fangamarkið AE, en afi hans í móðurætt átti einu sinni hlut í bát sem hét Andri BA. Sá bátur varð svo undirstaðan að útgerð hinna einu sinni landsþekktu Hlaðseyrarbræðra fyrir vestan. Voru fimm og sá sjötti sammæðra, urðu allir skipstjórar.
Tók bók í bríaríi á bókasafninu um daginn, eftir einhvern Japana. Haruki Murakami. Einhver reyfari um sauðkind sem kannski er ekki til. Hvað gerir maður sem verður fyrir því að einhver glæpaforingi kemur til hans og biður hann um að taka að sér að leita að sauðkind, lætur hann hafa peninga og segir honum að ef hann verði ekki búinn að finna rolluna eftir mánuð verði hann drepinn?
ég legg ennþá til að frídagur kennara verði haldinn fyrsta mánudag í júlí. Það þýddi bæði að langar helgar á sumrin yrðu fleiri og líka að þeir sem ættu frídaginn fengju örugglega frí.
er, held ég, búin að ganga sér til húðar. Eða ég vona það. Þegar menn eins og þessi hér eða þessi rifja hreinskilnislega upp hvað þeir voru að gera - ef þeir geta það - og lýsingin hjá Nönnu í dag segir eiginlega allt um hvað var í raun og veru að gerast hjá flestum. Ég fór einu sinni á djamm á Laugarvatni, en þar var ekkert að gerast nema einhver hljómsveit sem fáir nenntu að dansa hjá og fólk á eilífu rölti fram og aftur mili tjalda eða einhvers staðar að súpa á flöskum. Stöku píkuskrækir svona til að magna stemminguna úr tjöldunum. Eins og mig minni að enginn hafi hlegið. En reynt að gera sér fyndni úr öllu, reynt að sannfæra sig um að það sem var að fara fram væri þrátt fyrir allt skemmtilegt. Ég entist eina nótt og fór heim á laugardeginum. Þó að ég hitti eitthvað af fólki. Og allir segja að það hafi verið gaman á eftir, það vantar ekki - það vill enginn kannast vð að hafa verið einhvers staðar kaldur og hundblautur að láta sér leiðast. Þess vegna engin furða að jafnvel Árni Johnsen geti verið tilbreyting á svona samkomu, það er þá ástæða til að standa einhvers staðar með öllum að gera eitthvað í smá stund.
eins og ég hafi rétt á að kjósa um þetta. Og ekki eins og ég mundi þurfa mikið að gera upp hug minn. En ef fólk væri í vafa þá eru hérna þúsund góðar ástæður til að kjósa ekki George Bush.
eins og hafi verið gerð kjarnorkuárás á heiminn og hafi gleymst að ganga frá mér þegar ég fer á fætur og upp á bensínstöð í morgun. Nákvæmlega enginn á ferli. Það er skörp rigning með pollum á götunum og bílarnir ryðja frá sér úða þegar við feðgar förum í Brautarholt. Andri les syndirnar sjö í dag sjálfum sér til uppbyggingar. Tjöldum í Brautarholti hefur ekki fækkað nema um eitt. Sem þýðir að gesturinn frá í gær er farinn.
Um mig? Það segja allir að ég sé ég um mig frá mér til mín!
