Það sér á

að Baggalútur er í sumarfríi. En þetta hljómar samt eins og frétt á þeim ágæta miðli. Hannes Hólmsteinn Gissurarson gefur sjálfur út bók eftir sjálfan sig, þar verður greinilega eitthvað sem hann hefur sjálfur sagt, jafnvel, því bókin heitir Fleyg orð á íslensku eftir Hannes Hólmstein Gissurarson. Og hann er með hæstu styrkþegum hjá Menningarsjóði, vitaskuld.
Víst er það að á íslensku má alltaf finna svar, en hvað er hægt að hrósa Davíð á marga mismunandi vegu á þessu máli?

Austur við Þjórsárbrú

er komið þetta líka frábæra póstmóderníska nútímalistaverk í anda Claes Oldenburg og fellur svo dásamlega inn í landslagið sem mest má vera. Ég skil ekkert í því að þetta vegarskraut skuli hafa verið flutt austur og sett á stall í skjóli nætur.



Til að fá betri hugmynd um stærðina:



Minnið mig á að senda Andra ekki út í búð ef mig vantar majónes..



Auk þess legg ég til að Villingaholts, Gaulverjabæjar og Hraungerðishreppur verði sameinaðir og sveitarfélagið látið heita Remolaði. Verkið verði hins vegar þekkt undir nafninu Skakka dollan í Skálmholti.

Þegar óþekkir skólastrákar

og stelpur hafa gert eitthvað af sér eru til ýmsar leiðir til að bregðast við því.

a: Það var ekki ég
b: Það var hann
c: Það var óvart
d: Segja þessi er miklu verri og benda á einhvern annan
e: Rífa kjaft
f: Það var ekki að marka. Ég skal bara ekki hafa gert þetta
g: Reyna að finna mildari kringumstæður eða leiðir til að sleppa við skömmina.
h: Horfast bara í augu við þetta, taka skellinn og lagast - allavega svona fyrst á eftir.
Hvaða leið af þessum er líklegust til að vinna virðingu kennarans - og allra hinna?

Hvernig koma menn nú út úr þessu með tilliti til fjölmiðlalaganna:
a og b: Framsóknarmenn benda á Davíð.
c: Þetta virkar ekki, svo mikið sem gekk á og það voru allt of mörg vitni á staðnum.
d: Argast út í Samfylkinguna.
e: Já. Það er ekkert smá reynt að rífa kjaft núna.
f: Fram komnar hugmyndir um að fella bara fjölmiðlalögin niður og þá þurfi ekki að fara í þjóðaratkvæði. (En er eiginlega klárt stjórnarskrárbrot).
g: Setjum fjöldaskorður á þjóðaratkvæðið. Þá verður hægt að túlka niðurstöðuna sér í hag.
h: Er einhver sem veit um einhvern sem er að þessu? Það heyrist allavega ekki mikið í þeim, en það skal tekið fram að stór hópur stjórnarþingmanna er eftirtektarverður fyrir að þegja mjög þunnu hljóði þessa dagana.
Sem sagt: Það ætlar enginn að fara þá leið sem er líklegust til að ávinna mönnum virðingu til lengri tíma og þess í stað brjótast þeir um á hæl og hnakka til að losna út úr þessu og ánetjast enn fasar eins og fiskar í neti. Allt gengur út á að sleppa við að leggja málin fyrir dóm þjóðarinnar. Einhvern veginn. Eða takmarka dóminn.
Þetta heitir að vita upp á sig skömmina, börnin góð.

Það ætti

að vera til fyrirtæki sem héti Gauf h/f. Og réði eintóma gaufara og gufustróka í vinnu. Hins vegar veit ég ekki hvernig það fyrirtæki ætti að afla fjár. Eða hvaða verkefni það ætti að taka að sér. En ef það væri til vildi ég vera þar í vinnu í dag. Mig langar að slá öllu á frest, sleppa öllu og geyma alla hluti. Kannski er það mollan með gráum himninum sem veldur þessu. Ég hef að vísu verið á róli, gripið í þetta og tekið í hitt, eins og krakki sem tínir upp hagalagða. En þá er líka allt talið. Setið við tölvuna, tekið upp heimildir, sameinað skjöl og tínt saman í eina heild það sem hefur legið á tveim tölvum í hinum og þessum möppum. Bætt við, líka. Ekki vantar að nóg er af efninu. Þess á milli þrifið eitthvað og tekið annað til, eins og jafnan þegar ég er að skrifa. Stend upp frá verkunum, tek í húsverk, sest aftur við. Skipulags - og samhengislaust en safnast þegar saman kemur.
Og í gegnum þysinn úti má heyra óminn af ólátum stjórnmálamannanna. Um þjóðaratkvæði. Setja takmarkanir eða ekki. Geri þeir það bara, þá verður óvina fagnaður stjórnarliða mestur þegar upp er staðið þó þeir láti illa núna. Reyni ríkisstjórnin að skálda sig frá lýðræðinu mun sá skáldskapur fylgja þeim flokkum svo lengi sem þeir starfa. Sér grefur gröf þótt grafi, og það má lengi rogast með hrís í sitt eigið bál.
Ég sit við að taka upp heimildir. Svo margs að gæta...að fara ekki að skrifa upp eða þýða beint, velja hvað fer í texta og hvað í beina tilvitnun, gæta þess að taka rétt upp í heimildaskrá, meta hvað fer með og hvað ekki, lesa gegnum ósköp af efni til að tína upp einn mola. Sem stundum er fyrirhafnarinnar virði, stundum ekki. Fara fortakslaust í frumheimild ef maður finnur tilvitnun einhvers staðar annars staðar. Setja tilvísanir rétt niður.
Sumir höfundar, sem ég ætla ekki að nefna, virðast aldrei hafa komist af upptökustiginu og yfir á ritunarstigið, þegar höfundurinn fellir saman og býr til "sína" sögu, sína samfellu. Bætir inn í eigin ályktunum. Það er reyndar nokkuð algengt með sagnfræðirit.
Þarf að skoða aðferð Helgu Kress í síðustu Sögu um flokkanir ritstuldar. Gæti verið mjög góður rammi til að nota í kennslu.

Eftir daginn

hef ég komist að því hvernig Skaftfellingar létu vínið hverfa þegar skútur strönduðu. Áttu til þess sérstaklega gerðan búnað, sumir. Það leynast viða hugvitsmenn í héraði.
Eldri sonur minn er á námskeiði í Stokkhólmi. Andri fór á babewatcher námskeið í vorsvo að hann sé löggildur sundlaugarvörður. Faðir minn fór á námskeið á Filippseyjum og hefur nú bréf upp á að vera löggildur vígsluvottur þar í landi. Svei mér ef þetta er ekki með því fyrsta sem hann hefur menntað sig síðan hann kláraði barnaskólann hjá honum Jóni gamla Konn austur í Villingaholti löngu fyrir seinna stríð.
Mágkona mín er, það ég best fæ séð, komin í girðingavinnu á marmarafjallinu sínu úti á Filippseyjum. Bróðir minn hefur ekkert þarfara að gera þar nema lesa skáldsögu eftir Ólaf Gunnarsson, og mér finnst þurfa að fara langt til þess.
Og það eina sem ég hef lært eru aðferðir til að stela brennivíni á tunnum. Með hestum. Ég ætla ekki að gefa upp aðferðina, en ef einhver veit um brennivínstunnu með bandvanan hest í nágrenninu, hafið samband.
Jæja, maður er þó alltaf að krafsa eitthvað við að mennta sig.....það er reyndar ekkert til sem heitir löggiltur brennivínsþjófur á strandstað.

Nýjasta viðvörunin

er að farsímar geti verið hættulegir frjósemi karla. Ég hélt að þeir vissu þetta, því það er orðið verulega hættulegt frjósemi karla að eiga ekki farsíma, þá er ómögulegt að ná sambandi við þá hvenær sem er, bombardera þá með SMS um og hringja bara til að vita hvar þeir eru...

Er einhver

sem ekki er búin að ákveða í hverju á að vera á Þjóðhátíð? Nema kannski einhverjir femínistar vilji vera í svona þegar þær taka sér varðstöðu fyrir framan súlubarina?

Suma daga

eins og núna..er allt að fara í hringavitleysu. Og þegar allt er orðið ein hringiða sem miðar að því einu að rugla fólk er tvennt að gera: Annaðhvort að fara að eins og Ljósvetningagoðinn og breiða skinn yfir hausinn á sér. Eða eins og breski ríkisbubbinn Philip Green gerði þegar Baugsmenn voru að reyna að rugla hann í fyrra: Vefja hvítu handklæði um hausinn á sér. Allavega að gera eitthvað við hausinn á sér. Sums staðar í heiminum gengur fólk alltaf með eitthvað utan um hausinn á sér. Allavega hugsa ég oft skýrast þegar ég breiiði yfir hann.
Og þá....áttaði ég mig á sálfræðihernaðinum sem er að fara fram núna. Og datt í hug skamstöfunin ROFL sem stundum var notuð á irkinu og er kanski enn.
Rolling On Floor Laughing.Í öllu talnaspilinu og þvarginu er verið að spila ræl á rófuna á þeim sem óánægðastir eru, aðallega þó Sjálfstæðismönnum, og þeir látnir arga og garga sjálfum sér til skammar slag í slag út af synjuninni frægu meðan þeir elta rófuna á sjálfum sér út af lýðræðinu. Vitandi sig fyrirfram munu tapa málinu. Það er enn fyndnara að þetta eru mennirnir sem sífellt blésu sig út og vildu vernda lýðræðið meðan kommúnisminn var og hét: Núna flækist ekkert eins mikið fyrir þeim eins og endemis stjórnarskráin og bannsett lýðræðið. Þess vegna er sama hvað þeir gera: Ef þeir setja takmarkanir eða skorður á kjörsókn og atkvæði í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu munu þeir ekki aðiens flétta reipið heldur líka setja snöruna um eigin háls, herða að og hoppa.
Þá er hætt við að heyrist úr einhverjum herbúðum ROFLMAO.
Rolling On Floor Laughing My Ass Off.

Ætti ég

að segja eitthvað? Eg hef ekki verið að gera neitt merkilegt í dag nema að skipta um tvær ljósaperur og strjúka kettinum.
Nei ég lýg því. Ég hef alltaf setið uppi með mikið efni sem ég þarf að koma á rafrænt form. En ég hef alltaf hent því frá mér og hugsað að ég geti gengið að þessu hvenær sem er.
En núna ákvað ég að drífa þetta af. Gangsetti textalesarann og skannaði inn upplýsingarnar sem mig vantar alltaf hvort sem er.
Og svo hef ég auðvitað fylgst með. Það er fyndið að fylgjast með því hvað menn eru fimir að túlka tölur og niðurstöður sér í hag, svo ekki sé minnst á lagabálka. Engin furða þó ég sem kennari telji mig stundum þurfa að taka tíma í það sérstaklega að kenna fólki muninn á staðreynd og túlkun. Þeir láta eins og alkóhólistar í meðferð sem á ákveðnu stigi meðferðar taka sig til og fara að túlka fræðin sér í hag: Afneita vandamálinu og finna öll rök sem þeir geta til að sýna fram á að allt sé í lagi með þá.
Þetta er í raun og veru bara fyndið. Þurfi Ólafur að taka því að fylgi hans hafi verið lítið og kjörsókn dræm verða Sjálfstæðismenn með auðu seðlana að taka því líka að þeir geta ekki reitt sig á nema 20% kjósenda eða svo, auk þess sem landsbyggðinni er að mestu slétt sama um þessi fjölmiðlalög, ná ekki umdeildum sjónvarpsstöðvum og hafa löngu komið sér upp gerfihnattadiskum. Þar sem menn eru þó blessunarlega lausir við að vera spammaðir með sjálfstæðis - og framsóknarmönnum svo þeim rignir inn á alla fréttatíma og Kastljós eins og Viagra-auglýsingum í tölvupóstinn.
Farið og fáið ykkur orðabók, strákar, leitið að orðasambandinu "get real" og gáið hvað það merkir.

Morgunn

eins og morgnar eru. Mér er ekki alveg að lítast á þessa veðurbreytingu sem kom með sólstöðunum, gæti verið að veðurfar á Íslandi væri að færa sig aftur í sitt vanalega horf. Við höfum enn sama þjóðhöfðingjann. Ástþór braut kosningalögin með því að sýna sjónvarpsmyndavélum kjörseðilinn sinn. Samkvæmt lögum á enginn að sjá hvað stendur á kjörseðli. Gæti jafnvel flokkast undir áróður á kjörstað.
Réttast væri að kæra manninn en það er þýðingarlaust. Ein leið væri að semja við hann um að styrkja samtökin hans árlega með einhverri upphæð svo að þessi framboð hans, sem ekki hafa neitt gildi annað en að vera auglýsing erlendis .."many times presidential candidate" getur þýtt eitthvað allt annað fyrir þjóðir úti í heimi sem ekki átta sig á að forsetaframboð á Íslandi er einkaframtak en tilnefning er ekki á bak við það. Sama gildir reyndar um Baldur.
Að styrkja Ástþór gegn því að hann hætti þessu brölti væri ein leið til að kaupa sér frið og sennilega ódýrara en kostnaðurinn sem þjóðin þarf að borga fyrir þesi tvö prósent sem hann fær.
En væri trúlega jafn þýðingarlaust og allt annað.
Þessi 20 prósent eða svo sem skiluðu auðu eru sennilega stuðningsmenn Snorra Ásmundssonar sem allt í einu gripu í tómt. Nema það, að auðir seðlar segja ekkert um hvað er. Þannig munu menn hins vegar túlka þá. Þeir segja allt um það hvað er ekki, og Sjálfstæðismenn munu væntanlega gera sér mat úr þessari ókeypis skoðanakönnun sem þeir fengu. Það segir töluvert um styrk Ólafs Ragnars og líka töluvert um styrk Sjálfstæðismanna og stuðning við þeirra málstað þessa dagana.
Sundlaugarvörðurinn er kominn í vinnuna, ég heim og kötturinn inn. Kannski ég bara fari út með ruslið, hengi upp þvott og leggi mig svo.

Þat mælti..

Þat mælti mín móðir
að mér skyldi kaupa
úfinn hund og íbúð
eiga þar með manni
Standa fyrir stríðum
stjórna öllu húsi
skella hurð með sköllum
skamma mann og annan.

Hér

er allt í náðum. Áður en strandvörðurin fer í vinnuna förum við að kjósa. Að sjálfsögðu mun ég ekki segja neitt um forsetakosningar í dag annað en að sjálfsagt er að hvetja fólk til að mæta á kjörstað. Þó snemmendis sé fjölmenna Sjálfstæðismenn á kjörstað, sýnist mér, mig grunar að þeir muni mæta af samviskusemi í dag. Á leiðinni heim kem ég við í miklu fjöri, það er opnunarhátíð BYKO á Selfossi, meira af byggingavörum undir einu þaki en bærinn þarf næsta árið og allt fullt af opnunartilboðum. Reiðhjól eru rifin út, sé ég.
Núna er ég að lesa bréfasafn Sr. Gunnars Pálssonar í Hjarðarholti í Dölum. Hans er sjaldan minnst nú á dögum, en var á sinni öld, þeirri átjándu, eitt af þremur höfuðskáldum Íslands og útvörður íslenskrar tungu og fræða. Þó ekki sjáist það á bréfunum, því hann slettir latínu og dönsku sitt á hvað. Nema þegar hann þarf að kvarta undan ótæpilegum vindgangi við bróður sinn Bjarna landlækni. Þá er allur textinn á latínu. "Var skrýtinn við Sopa og Dropa" segir Jón grunnvíkingur um þennan klerk. Sem og fleiri eru þegar grannt er athugað. Kvenlýsingar Séra Gunnars höfða ekki til útlits en meir til vitsmuna. "Var hún kona í góðu lagi" segir um eina. Um aðra er tekið fram að hún hafi verið kona óbrjáluð. Sem vitanlega er gott mál, en verður vont ef ástæða er til að nefna geðheilsuna sérstaklega.

Ekkert enn

nema önnur ferð á bókasafnið. Kötturinn vælir undan hormónunum. Það er engin hætta á að pillan gtleymist, hér á bæ. Núna fara þeir þannnig í hana að hún þarf að prédika og segja álit sitt á hinu og þessu, fyrir utan það að það þarf að klappa henni. Ég hef birgt mig upp af bókum fyrir helgina: Andri er að vinna, ég ætla ekki neitt þó mér finnist gaman að ferðast í rigningu. Rigningin gefur jafnvel ofnotuðustu póstkortastöðum alveg nýjan og oft mjög vinalegan svip. Raunverulegan, skulum við segja.
Nú er ég að mestu hættur þrifnaðarstússi, þó eitthvað sé eftir má það bíða næstu vikna. Innan í mér er orðið heilmikið af efni sem langar til að vera skrifað og ég er kominn á stað. Vissulega er ég staddur í leiðinlegasta hluta skrifanna: Því sem kallað er að taka upp. Það er þegar staðreyndir og annað efni sem fer í beinagrindina er tekið saman, og þá ríður á að einbeita sér því á því stigi málsins er mest hætta á að gera villur. Ég hef gaman af tveim þáttum: Leitinni og rannsókninni annars vegar, skrifunum hins vegar. Það er þetta millistig sem pirrar mig. en verður ekki hjá komist. Ef beinagrindin er skakkt sett saman er hætt við að allt annað í verkinu verði með klumbufót eða skakka löpp.

Ekkert

að gerast og ekkert um að ske. Draslaferð upp á hauga. Andri heima. Kötturinn úti. Þvegin ein vél. Kom rukkun til Andra vegna inritunargjalda í skólann á næstu önn.
Núna eru menn að furða sig á börnunum sem duttu af himnum og því að framhaldsskólanemar séu allt í einu fleiri en gert var ráð fyrir svo munar sex hundruðum. Ráðuneytið er sakað um að hafa misreiknað sig, sem það trúlega gerði ekki.
Mig grunar hins vegar að þarna séu endurkomunemendur á ferðinni. Konur sem hafa dottið út úr námi vegna barneigna, tekið sér hlé eða eru að hefja nám núna eftir að hafa nokkrar barneignir. Karlar sem detta út koma sjaldnast aftur, að minnsta kosti eru þeir færri. En sæmilega launuð störf fyrir karlmenn sem ekki hafa lokið stúdentsprófi eru til. Minna af þeim fyrir konur. Þá hendir það stundum að mæður í stjórnsamari kantinum með metnað fyrir hönd barnanna fylgi þeim í gegnum framhaldsskóla. Svona til að geta haft hönd í bagga með þeim og sagt þeim til. Börn eru sem sé oftast frekar treg í föðurætt, einkum strákar. Í mörgum skólum, þar með þeim sem ég starfa í, hafa öldungadeildirnar verið lagðar niður. Svo þá er ekkert að gera annað en að skella sér í dagskólann og hæfilegt að taka svona þrjá áfanga á önn, ef árangurinn á að verða góður....

Í gær

var svo bíókvöld í Feðgabyggð. Við horfðum á Buster Keaton, við eignuðums tnýlega þrjá diska með honum, og svo dró Andri fram kínverska bardagamynd sem hét því stuttaralega nafni Hero. Ég ætlaði varla að hafa mig til að horfa á tvær myndir sama kvöldið, ég er ekki spenntur fyrir fljúgandi kínverjum per se. En myndatakan í myndinni var stórfengleg..og leikurinn og leikstjórnin líka. Alls ekki ónýt mynd að horfa á. Hrikalegt drama sem minni menn hefðu getað misst út úr höndunum á sér.

Hjartanskær yndislegur

Meðan Evrópuboltinn grasserar í Sjónvarpinu eins og Stokkseyrardraugurinn forðum hef ég farið að kveikja á gömlu Gufunni til að heyra fréttir. Það gleður mig að sú stofnun heldur enn andlitinu sem ábyrg fréttastofa, þó ef til vill hafi verið gróðursett þar ein og ein íhaldsjúkka eða framsókanarpelargónía þá heyrist mér ekki betur en að það sé eitthvað að marka fréttirnar þar.
En þetta þýðir aftur að ég heyri stundum þessar klassísku dánarfregnir og jarðarfarir. Og tek eftir einu sem mér finnst skrýtið. Það er hvað karlmenn verða allt í einu ástkærir og hjartanskærir og yndislegir á allan hátt þegar þeir eru dauðir.
Eftir langt og strangt lífshlaup þar sem þeir hafa verið jagaðir og klagaðir af mæðrum, barnapíum, fóstrum, kennslukonum, kærustum, eiginkonum og ef til vill dætrum, svo ekki sé minnst á rauðsokkur og femínista - hafa þeir allt í einu unnið sér titilinn ástkær.
Kannski vegna þess að það er þýðingarlítið að tuða í þeim lengur og nógir eftir.
Og fá dauðir að eiga hlý orð í sinn garð þó fyrir suma sé það ef til vill í fyrsta sinn á langri æfi. Eða þannig.
Dánartilkynningar sem karlmenn semja eftir maka sinn byrja oftar frekar þurrlega: "Eiginkona mín er látin. Þeir sem vilja minnast hennar er bent á líknarstofnanir."
Ég fagna því að vonandi verður ekki hræsnað svona fyrir mér þegar mitt númer verður kallað upp. Hef reyndar einhvern tíma sagt að þegar ég verð jarðaður muni verða þar eitthvað af konum sem komi einar og láti lítið fara fyrir sér. Horfi hver á aðra eins og þær vilji segja "Ha, þú líka?"

Og enn

er komin rigning. Garðslætti hjá ömmu hans Andra aflýst vegna veðurs. Flestu öðru þar með aflýst vegna veðurs í leiðinni. Nema því að klippa sér táneglurnar, vitanlega.
Undanfarið hef ég fundið fyrir leiða í glæpareyfaralestri. Þegar mig var farið að dreyma að ég væri þátttakandi í glæpasögunum sjálfur og hafði vaknað upp úr einni spennandi morðsögu og einu njósnamáli fór ég á bókasafnið og skipti yfir í sagnfræði.
Það voru mistök.
Ég fékk mér rit um skipsströnd í Skaftafellsþingi. Og tók strax eftir því hvað var mikið af brennivíni og rauðvíni boðið upp þegar frönsku skúturnar lentu upp í sandinn. En tók líka um leið eftir því að um leið og vínbannið skall á varð allt í einu mjög lítið af koníaki og rauðvíni í skútunum. En það litla sem var auðvitað innsiglað. Gaman að því hvað frönsku sjórararnir hafa verið hlýðnir við íslensk lög og tekið minna með sér af því vín var forboðið á landinu.
Nema hvað.
Þá greip ég í rit frá Vestfirska forlaginu. Sem brandarar af séra Baldri í Vatnsfirði halda töluvert uppi.
En kom þá niður í sögu þar sem einn vestfirðingur rændi brennivíni af öðrum á opnu hafi.
En hvað um það...ég fæ mér bara gott eftirmiðdagsmók. En þrátt fyrir draumfarir undanfarið sem eru framhald af lesningunni á náttborðinu vakna ég edrú.

Í dag

er óhætt að mæla með góðri grein Valgerðar Bjarnadóttur um fjölmiðlalögin og það rifrildi allt á visi.is.Greinin er öll góðra gjalda verð, en lokaorðin þó verð mestrar athygli. "Ég er nefnilega þeirrar skoðunar að með almennum reglum um viðskiptaumhverfi megi koma í veg fyrir að menn misnoti aðstöðu sína hvort heldur er á matvörumarkaði eða fjölmiðlamarkaði, en þeir sem hafa verið vanir því að hafa alls staðar tögl og hagldir vilja ekki láta í minni pokann. Eldri strákarnir í fótboltanum vilja ekki yngri stráka úr öðrum hverfum inn á sinn völl og þess vegna breyta þeir bara reglunum þegar þeim tekst ekki lengur að hafa völlinn fyrir sig með því einu að yggla sig.."
Það er nefnilega öllum sama um fjölmiðlalögin sem slík. En það eru allt aðrir hlutir að gerast sem fólk kannski vil segja álit sitt á þó með óbeinum hætti sé.

Þvílík

blíða. En hér á Suðurlandi er þetta svona, það fer alltaf að rigna bráðum og svo styttir upp. Fregnir hafa borist af Filippseyjaleiðangrinum mikla: Bróðir minn hefur komist að því að fjölskylda konunnar hans á fjall úr marmara þar sem þau rækta mangótré og bardagahana.
Það er ferðaþjónusta sem engum hefur dottið í hug hérna. Ætli þeim á Patreksfirði gæti ekki orðið eitthvað úr svona búskap?
Lafði Hermína sést ekki heima nema til að éta, og svo kemur hún stöku sinnum og heimtar að vera burstuð. Veri hún sem mest úti, hún er að fara úr hárum.
Ég stend mig að því að vera langt kominn með öll hreinsiverkefni. Það eru bara svona smáatriði eftir eins og kísill á baðvaskinum og eitthvað fleira. Kominn tíminn á að fara að keyra drasl í burtu. Allt í einu liggur mér ekkert á með neitt og leyfir mér að dólast og vera latur. En það vantar ekki að hugmyndirnar koma eins og á færibandi, ef ég kæmi þó ekki nema eins og einni af stað væri ég með fullt borð verkefna fram á haustið. Jæja, sjáum hvað vill helst koma af þessu.

Í dag

þegar ég sit úti í garði með kaffibollanum mínum og Lafði Hermínu rifjast upp fyrir mér eitthvað sem mig hefur lengi langað. Þegar ég var sérfræðingur í skólamálum og var að vinna við að búa til framhaldsskólann í Andorra þurfti ég að skreppa þangað nokkrum sinnum. Ferðin mín á fyrsta fundinn var og verður mér sennilega afar minnisstæð. Ég átti að fara frá Keflavík að morgni og fljúga til Toulouse í Frakklandi þann daginn. En ég hafði lítinn glugga til að skipta um vél, og þegar brottför í Keflavík tafðist vegna þess að þurfti að afísa vélina sá ég eiginlega mína sæng út breidda. Í amsterdam var verið að loka útganginum í vélina til Toulouse þegar ég lenti. Ég hafði að vísu kviðið fyrir því að leigubílstjóri átti að bíða eftir mér í Toulouse og mér hafði verið bent á að gá að honum á barnum við hliðina á flugmóttökunni.
Í Amsterdam hófust aðgerðir við að koma mér niður til Toulouse. Ein flugvél átti að fara þangað frá Brussel um kvöldið. Þá var byrjað að skutla mér þangað, og þar mátti ég svo bíða daginn út. Þegar svo flugið til Frakklands átti að fara kom í ljós að þetta var lítil skrúfuvél af gerðinni SAAB 9000, en ein slík hafði farist á Schiphol hálfum mánuði áður. Traustvekjandi. Auk þess vissi ég ekki alveg hvort flugfreyjan var kona eða bara einhver húslegur flugvirki í dragt, því hún var sífellt að laga eitthvað í vélinni og lemja í klæðninguna á farþegaklefanum. Flugmaðurinn var með flensu. Þetta þýddi hins vegar að ég lenti inn í Evrópusambandið með óstimplað vegabréf.
Í Toulouse fór ég að reyna að ná sambandi við Andorra, sem ekki gekk vel því allar símalínur upp í fjöllin lágu niðri vegna snjóa. Sama gilti um vegina upp í fjöllin. Ég var þar með strandaður í Toulouse og fann mér náttstað á móteli rétt við flugstöðina. En hafði þó náð sambandi við fjallabúana áður og þeir vissu hvar ég var staddur.
Morguninn eftir hófust aðgerðir til að koma mér upp í fjöllin. Ekkert flug frá Toulouse til Barcelóna þann daginn, eð aöllu heldur að eina vélin var nýfarin. Var ég til í að fljúga til Madrid? Já já, ég var alveg til í að túra bara alla helstu flugvelli Evrópu.
En þá mundi tengiliður minn eftir því að lest átti að fara gegnum Pyreneafjöllin til Spánar - eftir hálftíma.
Ég á stað. En ég var búinn að ákveða að ef þetta gengi ekki upp mundi ég stinga af og fara annað, á stað sem ég vissi um aðeins háltíma lestarferð frá Toulouse.Af því varð þó ekki, dyrnar á lestinni skullu á hælinn á skónum mínum þar sem ég stökk um borð. Ég varð ekki svikinn af ferðinni. Landslagið var eins og jólakort. Málið vandaðist þegar ég kom til Spánar því ég hafði fengið þau fyrirmæli að svipast um eftir lágvöxnum dökkhærðum mannni um fertugt.
Það hélt ég væri auðvelt, allavega á Spáni, þangað til í ljós kom að maðurinn sem átti að sækja mig var hávaxinn feitlaginn maður um fimmtugt. Hann hélt á pappaspjaldi sem á stóð Byolfson, og ég lét slag standa að þetta væri líklega ég. Eftir var klukkutíma ferð til Andorra, þar var mér skipað að henda ferðatöskunni inn á hótel og síðan var mér skutlað beint í opinberan hádegisverð þar sem menntamálaráðherra Andorra beið eftir mér með fulltrúum menntamálaráðuneyta Frakklands og Spánar. Ráðherrann hafði verið svo almennilegur að geyma handa mér bita af öllum réttum sem á borðum voru. Síðast þegar ég hafði séð þann mann hafði ég teiknað áfangakerfið íslenska fyrir hann með bjórfroðu á borð á diskóteki í Andorra.
Svo hófust fundahöld mikil...og síðustu vandræði ferðarinnar hófust svo í vegabréfaafgreiðslunni í Barcelona. Ég með óstimplað vegabréf frá afskekktum heimshluta. Þá ver ég eiginlega búinn að fá nóg af veseni og þegar landamæravörðurinn fór að spyrja mig út úr talaði ég tóma íslensku. Við hverri spurningu fékk hann frekar loðin og íslendingsleg svör eins og "Hefur tíðin ekki verið sæmileg undanfarið hérna?" eða "Hafa þeir eitthvað getað róið núna, karlarnir?" Sem endaði með því að mér var réttur miði til að fylla út með nafni og heimilisfangi og sendur heim.
Svo mér gafst ekki kostur á að slá ferðinni upp í kæruleysi. En það er sama, mig langar ennþá hingað. Og það er ekki bara út af þessu, þó það sé ærin ástæða,heldur er greinilega margt fleira skemmtilegt þarna að skoða.

Femínistarnir

hafa svo gaman af því að stofna starfshópa til að ala karlmenn upp. Gætu þær ekki til dæmis stofnað hóp og talað við þennan Ástþór og sagt honum að nei þýði NEI? Er ekki þjóðin búin að hafna honum einu sinni? Eða oftar, ef út í það er farið. Ég verslaði bara einu sinni við myndiðjuna Ástþór á sínum tíma. Fékk rispaða filmu og myndir sem greinilega höfðu verið framkallaðar í allt of mikið notuðum efnum. Þær voru allar eins og uxahalasúpa á litinn. Þá fékk ég nóg af þeim manni og hef látið þá reynslu duga mér hingað til.
Eða hvað...í dag á ég nýbónað eldhúsgólf og vel skúrað bað og gang. Vel burstaðan kött. Frekar pirraðan son sem er búinn að hafa alveg nóg að gera alla helgina við að taka á móti sundlaugargestum. Einn kom fjórum sinnum sama daginn. Drottinn einn veit hvað sá maður var að gera og spá. Tjaldvagnaþorpið hefur tekið sig upp og horfið til að skjóta upp kollinum í öðru þorpi með öðru fólki einhverja aðra helgi. Mynda nýtt samfélag með nýjum formerkjum og tilgangi. Andri sagði mér að það hefði verið ættarmót. Ég tel það að vísu einn af kostunum við hann hvað hann er lítið forvitinn um annarra manna hagi. Það er mannkostur að þefa ekki upp úr koppum annarra. En að eiga skyldmenni á nánast hverjum einasta bæ á Skeiðunum og forvitnast ekki um hvaða ætt var að móta finnst mér einum um of.
Andri hefði kannski verið hressari ef ég hefði burstað hann líka. En ég þvoði allavega frakkann hans. Og þar með debetkortið.
Það er nýjung í frjálsri fjármálastarfsemi. Ég gæti farið að stunda debetkortaþvætti.
Og á morgun ætla ég að eiga vel tiltekna geymslu. Það styttist óðum verkefnalistinn minn. Þetta endar með því að ég kemst ekki undan því að fara að gera eitthvað skapandi.

Forsetakosningar

Já það er víst að skella á. Eins og valið sé erfitt. Fyrst er það Ólafur Ragnar. Svo þessi Baldur, sem vantar sárlega að komast á grunnnámskeið í stjórnmálafræði.Ætlar að ógilda gerðir fyrrverandi forseta eins og ekkert sé. Ætli einhver góður maður gæti upplýst hann um það hvað forsetaembættið sé eiginlega? Æ og svo er það hann Ástþór. Ég held að ég leggi það að meta hvað hann vantar í hendur ábyrgra fagmanna. Það er reyndar nokkuð sem han ætti sjálfur að gera.

Auður

Austurvegurinn blasir við mér þegar við feðgar leggjum af stað upp á Skeið. Ekki sála á ferli. Í nótt öskraði ein fyllibytta einhvers staðar langt í fjarska um klukkan þrjú. Það er lítið fyrir Selfoss. Kannski fljúga þær upp í sveitir á sumrin og byggja hreiður. Svona farbyttuhreiður. Sennilega eru nokkur farbyttuhreiður innan um tjaldvagnana á stæðunum hér og þar. Svo hefst mökunaratferli farbyttunnar. Það er kallað útihátíðir.
Fyrstu tjaldvagnarnir eru lagðir af stað heim. Skrýtið, eins og allt í kringum þetta stand. Sofa nóttina einhvers staðar við óþægindi en fara svo út, snúa sveifinni og keyra af stað. Ég er enn ekki að fatta heim útilegufólksins.
Hvað um það. Ég kem heim, fæ mér kaffi, skrifa þennan pistil og fer svo að gera klárt fyrir verkefni dagsins: Skúringar. Og bóna eldhúsgólfið. Gái hvað vantar í ísskápinn.
Best að setja eitthvert gamalt sixties popp í spilarann. Það gerir sig vel með þessum verkum.

Það er

augljóst að eftir yfirferðina á íbúðinni á ég umtalsvert minna af skít en ég átti í vor, en ég á ennþá talsvert af drasli. Eftir að hafa þrifið eldavélina og bakaraofninn þarf ég bara að bóna eldhúsgólfið og svo gefa íbúðinni svona venjulega laugardagsyfirferð. Þá er prógrammið búið. Allavega innandyra. En svo er það bíllinn, geymslan og háaloftið....þannig að þá mun ég eiga einhverjum rúmmetrum minna af drasli. Maður verður sem sagt fátækari af því að taka til í kringum sig. En hvað um það, ég má allavega vera að þessu. Lafþreyttur sundlaugarvörðurinn kemur ofan af Skeiðum eftir erfiða vakt með fjölda manna, útilegubyggðin stendur enn og þar var allt með spekt, fólk var að hnappast saman, ganga um með rauðvínsglös og orðið skrafhreyfið. Andri fer beint á æfingu með Frelsishernum þegar hann kemur ofan að, ég fer líklega snemma í háttinn með hagsöguna og köttinn.
Djö...sem það pirrar mig hvað ég er þungur ennþá. En það stendur til bóta. Það er eiginlega verkefni sumarsins næst á eftir húsþrifunum.

Kvennahlaupið

hefur alveg brokkað fram hjá mér í dag. Það er synd, þetta er eina íþróttin sem ég fylgist með reglulega.
Ég hef ekki hugmynd um hvað veldur þessu, en ég ákveð að gera eins og fréttamenn Ríkissjónvarpsins þegar þeir vilja fá loðin svör við öllu: Spyrja Framsóknarmann.
Staða konunnar er bak við eldavélina, sagði Guðni Ágústsson.
Þar með dreg ég eldavélina mína fram. Og svei mér ef það var ekki svo vel þrifið í fyrra að það verður létt verk að þrífa bak við hana núna. Sem er ágætt, því þessa dagana vill líkami minn eiga frí frá helst öllu. En sálin starfar sem aldrei fyrr, skemmtir sér prýðilega og vill hafa nóg að grípa í.

Tjaldvagnabyggðin

er rannsóknarefni mitt þessa helgi. Meðan sundlaugarvörðurinn opnar laugina fylgist ég með henni ofan af svölum laugarinnar. Þorpið hefur litlum breytingum tekið frá í gær, nema að núna eru marglitar sólhlífar komnar á loft þegar styttir upp. Við eitt tjaldið er borð og á því kaffikanna: Kona kemur út úr tjaldinu með DV og fer að lesa. Heimilislegt.Pizzuvagninn er ekki kominn.
Vagnar með fólki, vagnar með þjónustu. Nú sé ég hvað vantar. Það vantar að komi jeppi með vagn og út úr honum stígi alvörugefinn maður með sveif. Hann gengur aftur fyrir vagninn, snýr sveifinni og upp er kominn vagn með skilti sem stendur á: Heilsugæsla. Þá væri helgarbyggðin komin í góðar skorður.
Jú og slökkvilið, kannski.
Þetta er auðvitað rétta leiðin til að einkavæða heilsugæsluna. Ég sé fyrir mér sama aðila, ábúðarmikinn eftir nokkur ár, standa gleiðan í fermingarveislu hjá fjölskyldu sinni: "Ég byrjaði nú bara í kerru, en nú á ég orðið þrjár heilsugæslustöðvar, eina fæðingardeild og tæknifrjóvgunarstöð."
Grundvöllur kapítalismans er einmitt þessi. Draumurinn að vinna sig upp úr litlu sem engu og verða voldugur. Ekki að láta afhenda sér ríkiseignir fyrir lítið.
Því miður heldur goðsögnin ekki. Athugun Braudel á öldunum frá 1400 - 1800 í Frakklandi segir honum að slíkir menn hafi verið tveir á öld. Eða svo.
Og æ, þegar ég hef verið að tala um hvað ég hafi þrifið mikið hjá mér undanfarið...fæ ég ekki gesti þegar allt er í drasli. Ég skammast mín ofan í tær.
En það er víst ekki nema eitt að gera í því....

Þegar líður á daginn

róast ég niður og verð spakari. Fer og sæki sundlaugarvörðinn. Meðan hann þrífur laugina fylgist ég með tjaldstæðunum. Það eru yfir tuttugu hústjöld, fellihýsi og tjaldvagnar á svæðinu og fleiri koma meðan ég horfi á, láta sig hafa rigninguna. Eitt hjólhýsi með fortjaldi. Sum eru með veifum. Eitt er með stóru sjónvarpsloftneti. Í glugga á einu hústjaldinu sést í blóm á borði fyrir innan. Fólkinu er sama um rigninguna, enn einn kemur og stillir upp. Þetta er frekar einfalt, maður labbar bara með sveif aftur fyrir tjaldvagninn, snýr henni og þá er búið að byggja sér nýtt hús. Krakkar spila fótbolta, húsmóðir veifar rauðvínsglasi.
Svo kemur einn jeppi enn með stóran vagn í eftirdragi. Lúga á hliðinni á honum opnast og viti menn..pizzuvagninn er kominn og fólk flykkist að. Einhver hringir strax. Ég ætla að fá eina pizzu með þremur áleggjum og aukaosti, viltu senda hana í appelsínugula hústjaldið sem er þriðja í röðinni til vinstri frá klósettunum?
Uppi á holtinu er sundlaug, sjoppa, handan við það er krá. Hvað vill fólk svosem meira? Skrýtinn heimur sem þýtur upp á nýjum og nýjum stað hverja helgi, samfélagsþjónustan er á staðnum, þú þarft bara að koma og tjalda. Veröld þar sem fólk þýtur út í sveit, búnaðurinn kostar samanlagt nokkurra ára laun, og þú borgar það fyrir að standa í úlpu undir fortjaldi í skjóli frá rigningunni með rauðvínsglas. Og sækir þér vatn í plastbrúsa. Sefur á einhverri hillu sem þú dregur út úr tjaldvagninum með annarri hendinni. Þegar dimmir leggur milda og mjúka birtu frá gaslugtum og tólfvoltaljósum gegnum plastglugga. Einhvers staðar er verið að spila Abba-lög af diski.
Þessi hugmynd mín um farandleikhús með leikrit sem gerist í tjaldvagni er ef til vill ekki svo galin. Keyra milli tjaldstæða og færa sýninguna upp.
Eða farandbíó. Það þarf hvort eð er bara tjald, fartölvu og skjávarpa. Straum, að vísu.
Ég er ekki alveg að kaupa þennan lífsstíl en ég get á vissan hátt skilið hann. Að fara út í sveit að gera það sama og heima, bara með nýja nágranna.
Þegar ég kem heim sæki ég teppi inn í skáp og breiði ofan á sængina mína. Ég hef sem sé tekið hitann af íbúðinni. Ég hlusta á rigninguna, spjalla við köttinn og kúri mig undir heita sængina. Ég fer í innilegu.
Með nettengingu. Ég ætti kannski að fá mér gaslugt til að lesa Braudel.

Millidagur með ös

Í dag er svona millidagur. Milli þjóðhátíðar og kvennahlaups. Ösin byrjaði á miðvikudag með mikilli tjaldvagnaumferð gegnum Selfoss. Í dag finnst mér heimurinn ágengur og uppáþrengjandi, ég klára verkin mín, innkaup og snúninga og fer svo heim. Í Brautarholti er fólk á tjaldstæðinu. Jeppar með stóra tjaldvagna. Andri veit hvað það þýðir: Fólk sem reynir að sleppa við að borga aðgang að lauginni. Í umferðinni merkir maður á jeppa mann sem heldur að hann verði sjálfkrafa betri bílstjóri og hafi annan rétt í umferðinni en almenni aulinn á gamalli Toyotu.
Að eiga jeppa gerir menn stóra. Þangað til ég fæ mér rúnt á bílasölunni og sé með eigin augum hvað hægt er að fá marga jeppa með lítilli útborgun og miklu áhvílandi. Þá kýs ég að vera lítill almennur auli áfram.
Í dag eru það stórir jeppar með hestakerrur sem eiga veginn. Ég skrepp á dýraspítalann til að kaupa pilluna handa kettinum. Þar eru líka hestakerrur. Við erum fólk sem hirðir betur um dýrin sín en sjálft sig. Hestarnir fá meiri hreyfingu en fólkið. Ef ég vil fá útiveru með því að sitja á rassinum og láta aðra hlaupa get ég sest á trjádrumb sem stendur upp úr flötinni í garðinum. Hott hott.
Ég ákveð að vera ekkert í þrifum í dag: Vera bara heima, gera venjulega helgartiltekt og lesa Braudel. Kvennahlaupið er á morgun, og ég útskýri seinna hvers vegna það er gott að lesa Braudel daginn fyrir kvennahlaupið.
Þarf að nota helgina í að sinna hinu og þessu heima við. Andri er í fimm daga vinnutörn.
Ég finn að ég er að léttast og grennast. Buxur sem varla náðu utan um mittið á mér í vetur eru af einhverjum ástæðum að víkka án afláts. Það er prýðilegt. Höldum því.

Gleðilega þjóðhátíð

Undanfarna tvo þjóðhátíðardaga hef ég setið á safni og haft alls kyns blandaðan menningararf í kringum mig. Í dag er ég heima og þegar ég lít út um gluggann sé ég að það er ekki nokkur ástæða til að eyða svona góðum þvottaþurrk í eintóma fána og skautbúninga. Svo ég tek af rúminu mínu og hendi í vél. Byrja á því.
Einhverjir telja að þjóðin gangi ósátt að sextíu ára lýðveldisafmælinu. Ég fæ hins vegar hvergi séð að lýðveldið eigi stórafmæli. Lúðrasveitin spilar sömu marsana og vant er, ráðamenn hafa sömu innantómu orðin. Dagskrá Ríkissjónvarpsins er fótbolti og aftur fótbolti: Örstuttur þáttur um lýðveldi á Þingvöllum 1944, tíu mínútur og svo aftur fótbolti. Svo kvikmynduð saga eftir Laxness. Endursýnd. Til lukku með lýðveldið, íslenska þjóð og þegiðu svo.
Á meðan er svört kona klædd í skautbúning og um það verða einhverjar umræður. Mér er alveg sama hvernig sú kona er á litinn, ef hún skilgreinir sig sem íslending og vil vera það má hún líka vera fjallkona. Hún getur áreiðanlega riðið og riðið og rekið yfir sandinn jafn vel og við hin ef hún nennir því.
Svo tuða menn ofan í hálsakot sér um virðingu fyrir forsetaembættinu. Einn forsetaframbjóðandinn gagnrýnir það að einhverjar spaugstofur geri grín að embættinu, óvitandi um að forsetinn sjálfur sagði að það væri allt í lagi að gera grín að honum og vann sér nokkra hylli fyrir. Forsetinn er ekki Guð. Hann á sama rétt og við hin að vera fólk. Ég hins vegar vorkenni Ástþóri engan veginn nóg til að kjósa hann. En vorkenni honum samt.



Virðing fyrir embættinu? Virðing fyrir sameiningartákni þjóðarinnar? Hvað segir þessi mynd okkur um virðingu? Sýnum táknum annarra þjóða sömu virðingu og okkar eigin. Hvað þætti íslendingum ef fjallkonan fríð væri farin að selja bensín í Ameríku? Lítum aðeins nær okkur áður en við endurtökum gagnrýnislaust tuðið úr valdhöfum sem hafa fengið skell á puttana. Þetta fær smekkleysuverðlaun Erlings í dag.

Morgungrámi

en samt þvottaþurrkur. Ég nýtti mér fríið og ákvað að vinna upp tapaðan svefn síðustu nætur. Var rifinn upp klukkan hálf tólf með því að okkur var boðið í mat í Hveragerði í kvöld. Þá er að fara að leita uppi þennan dularfulla mann í Grísmnesinu sem veit hvar Hveragerði er. Að sjálfsögðu þiggjum við þetta boð.
Skroppið í Krónuna að versla. Ég tek eftir að þegar ég fer þangað eru alltaf fullorðin hjón að kaupa inn. Karlarnir komnir á eftirlaun og eru að læra innkaup. Þeir bera körfurnar hinir spökustu meðan konurnar lesa yfir þeim hvernig á að velja grænmeti, hvað er hagstæð kaup og hvað ekki. Sætt. Þeir taka í tilraunaskyni á einhverjum vörum sem þeir renna hýru auga til og spyrja konu sína: "Er þetta ekki hagstætt?"
En menn sem eru búnir að borða mat í meira en sextíu ár ættu nú að vita eitthvað í kollinn sinn. Til dæmis fékk mín húsmæðraskólagengna móðir föður minn alltaf með sér í búðir þegar að því kom að velja kjöt í steikur. Hann kenndi mér trixið. Það er verulega einfalt, en við ætlum ekki að segja frá því.
Mamma er ein heima eftir að Filippseyjaleiðangurinn er farinn. En hún situr uppi með pirraðan karlkyns páfagauk sem er leiðinlegur við hana.
Ævisagan hennar: Pirraðir karlfuglar á ýmsum aldri. En hún er orðin nógu gömul til að geta tekið því sem einni af staðreyndum lífsins.
Á Patreksfirði er maður barinn fyrir að vera leiðinlegur nágranni. Þetta er einhvers konar siður þar í sveit, á Patreksfirði gefa menn hver öðrum reglulega á kjaftinn og hafa alltaf gert. Svo hvað? Ég bið Andra um að útvega mér einn eða tvo móðurfrændur einhvern daginn. Hann er jú hálfur patróni, en hefur það ég best veit ekki fengið kjaftbarningsgenið. Hefur hins vegar til að bera flóamannslegan kvikindisskap í tilsvörum ef hann vill það við hafa.
Ég tek það fram að við Ragna Björk löguðum til í garðinum. Tókum moldina og grjótið úr blómabeðinu og lögðum þökur á mestan part af því. Ragna er nágranni með fullum sönsum.
Og á Suðurnesjum eru tveir hvítrússar í fýlu, hóta starfsólki félagsmálastofnunar öllu illu og heimta landvistarleyfi. Ekki mjög sennilegt að það fáist. Nema þeir fái ef til vill að flytja til Patreksfjarðar. Það er kannski ein leið til að fækka hælisbeiðendum umtalsvert.
Nýtum þjóðararfinn og menningararfinn.

Þegar

ég fer ekki að sofa og vaki til klukkan átta við að fara til Keflavíkur og aftur til baka er auðvitað mesta fangaráð að grípa sér kríu þegar heim kemur. Vakna klukkan tólf og koma sundlaugar - ogstrandverðinum upp á Skeið, en fara svo að sinna fyrirmælum bróður míns. Eftir að hafa keyrt bílinn hans er ég fullviss um að mig muni aldrei á æfinni langa í Mitsubisi Pajer jeppa. Ég vissi það reyndar áður, en þetta svona herðir mig upp. Óhemjulega leiðinlegt ökutæki. Það vantar ekki handföngin og takkana í þetta, en flest af því eru handföng og takkar sem vantar ekki í neinn bíl hvort eð er. Ég hef til dæmis aldrei þurft sérstakan hallamæli í minn bíl til að vita hvort hann hallast.
Mitt verkefni er að taka númerin af bílnum og leggja þau inn meðan hann er í burtu. Sparar talsvert fé. Ég í það.
Auðvelt?
Þú þekkir ekki mitt fólk. Þegar kemur að verkfærum, boltum og skrúfum eru faðir minn og bróðir erfðafræðilegt bakslag aftur til þess tíma þegar grjót var helstu verkfæri. Ofan á það bætist þessi séríslenski staðall um herta bolta: Ef þeir eru ekki ryðgaðir fastir þá eru þeir ekki fastir.
Sem endaði með því að ég varð að taka númersplötuna af afturhurðinni með því að snúa hausana af boltunum með naglbít. Nú sitja hauslausir boltarnir fastir í ganginum og ég þarf að fara og komast aftan að þeim með því að taka klæðninguna innan úr hurðinni til að ná þeim út. Nema ég fari í umboðið og fái nýtt svona plastspjald sem númerin eru skrúfuð í, en þá er hætt við að forþénustan af þessum aðgerðum fari að rýrna....réttast væri að skrifa á hann reikning fyrir vinnuna.
En ég fékk mér allavega bara aðra kríu þegar ég var búinn að leggja númerin inn. Kíki svo bara á þeta boltamál um leið og Andri fer að slá blettinn fyrir ömmu sína.

Eyddi nóttinni

að mestu við að koma Filippseyjaleiðangrinum til Keflavíkur og bíl bróður míns aftur heim. Bróðir minn, kona hans, tveir synir, ein frænka, tengdamóðir hans og faðir lögðu upp í morgun. Fyrsti hluti ferðarinnar verður til London með bið til klukkan átta í kvöld, þaðan til Kuala Lumpur þar sem þau munu gista eina nótt en halda svo til Filippseyja þar sem þau munu búa í sumarhúsi í eigu einhverra norðmanna.
Sumu fólki þykir, held ég, gaman að ferðast.

Ruglustamparallið

Þegar ég var strákur lærði ég það að tunna sem var söguð í tvennt væri stampur. Erlingur afi bjó til svona stampa þegar pabbi byggði fjárhúsin og þeir voru handa fénu til að drekka úr.
Það var ekki fyrr en ég komst til vits og ára sem ég lærði orðið ruglustampur. Svona ílát fyrir rugl, og að öllu jöfnu notað um karlmenn.
Það er þetta sem varð kveikjan að nýrri íþróttagrein sem ég fann upp meðan ég leiði EM í krasspyddnu hjá mér.
Sögum tunnu í tvennt. Úr henni fáum við tvo stampa. Sögum tvö göt á botninn á stampinum.
tökum stjórnmálamann og látum hann smeygja fótunum í götin. Hann má halda stampinum upp um sig með bandi.
Troðum svo prentuðu rugli úr manninum sjálfum meðfram í stampinn. Látum þá svo hlaupa eins langt og þeir komast meðan þeir spreða ruglinu úr stampinum til áhorfenda. Áhangendur mega hlaupa með, halda undir stampinn eða henda bæklingum, gefa þeim að drekka og þurrka af þeim svitann.
Ég veit að ég þarf ekki að útskýra fyrir neinum af hverju mér datt þetta sport í hug einmitt núna. Það virðist loða sérstaklega við einn stjórnmálaflokk sem ég ætla ekki að nefna að þeir standi sig vel í rallinu og séu komnir langt fram úr hinum. Ég ætla ekki að nefna nein nöfn, en ég bið fólk um að fylgjast með þeim flokksmeðlimum sem eru að heltast úr lestinni og hætta keppni. Það eru þeir sem verða næstu fyrirliðar í rallinu, ekki þeir sem komast í mark núna og enn síður þeir sem hanga á þeim sem fremstir eru.

Í dag

býð ég velkomið fólkið sem hefur tengt yfir til mín, það er fullt af nýjum tengingum, meðal annars þessiog svo hann Kiddi og svo þessar, hvað sem þær nú sjá við skrifin mín. Hér er svo eitthvert geldneyti sem mér sýnist vera úr Þorlákshöfn. Einn frekar ergilegur grunnskólakennari,og Kristófer. Ég tengi kannski varanlega yfir á þetta fólk seinna þegar ég fæ pláss, fólk hérna er alltaf svolítið að koma og fara. En ég þakka fyrir mig.

Mánudagur

og eins mánudagslegur og mánudagur getur orðið. Ég er feginn að vera í fríi. Síðasta hálfa mánuð hef ég leyst mál sem hafa legið á mér lengi og ég var farinn að kvíða talsvert fyrir, en svo þegar að lausninni kom var þetta allt saman minnsta mál í heimi. Auk þess hef ég komið hlutum í verk sem líka höfðu setið á hakanum. Við mér blasir enn einn dagur með húsþrifum, sem ég tel ekki eftir mér þegar þetta er tekið svona í smáskömmtum.
Ég læt mig litlu varða hvort Héraðsdómur hefur slegið á puttana á Davíð eða ekki. Menn sem sigla eins og hann gerir verða að gera ráð fyrir að steypa stundum stömpum og fá á sig skvettu. Ef til vill væru þetta varnaðarorð til hófsamari manna í kringum hann að sigla hægar, það er allt og sumt. Hugsanlega einhverjir sem fara að íhuga hvort rétt sé að sigla á eftir honum.
Og í nótt þarf ég að flytja Filippseyjaleiðangurinn mikla til Keflavíkur. Ekki að það taki mikið á. Faðir minn er meira að segja farinn að hlakka til þess að sitja í ró og næði í tíu tíma á Heathrow. Ég skal játa að einu sinni þurfti ég að taka ámig svona bið: En ég hafði hina mestu skemmtun af að sjá margar mismunandi þjóðir koma í slumpum gegnum þennan farveg.

Leti

er einkunnarorð dagsins. En hvað um það, ég má það, ég er í fríi og Andri líka, það er sunnudagur og rigning úti. Ég fer á fætur, fæ mér kaffi, aftur í rúmið að lesa. Kötturinn kemur og hringar sig upp. Fram að kvöldmat hefur hún staðið upp og sagt mjá einu sinni. Ég fagna því að í mínum húsum er enginn aðili sem pirrar sig á þessu háttalagi, það er engum hurðum skellt, röddin ekki hækkuð, ekki látið glamra í diskum eða þjösnast á húsgögnum, þó ég verði óneitanlega var við slíkt gegnum vegginn. Ég sé að þessir hafa gert pistilinn minn um trúarbrögð að sunnudagshugleiðingu sinni, með mínu nafni og tengingu, sem þeim er auðvitað velkomið, hér er engu verið að stela.
Ég hef látið allan fótbolta eiga sig eins og ég geri venjulega, mér kemur þetta ekki við. Í staðinn hef ég skemmt mér við að horfa á þetta, Ég á orðið alla þættina úr þessu sem komnir eru á DVD. Helmingurinn kominn á disk. Svo er til leikrit um þetta líka. Ég velti fyrir mér að ná í handritið, hvort það væri þess virði að þýða það, en hætti við. Það þarf óhemju starfslið í senuskiptingar, sviðsmynd og leikmuni, svo og búninga, og fjöldi leikara er dálítið stór fyrir lítil áhugaleikfélög. En samt..allt er hægt. Geri þetta kannski þegar ég verð nógu gamall til að leika Leclerc.
Jæja..eftir helgi verður nóg að snúast. Bróðir minn ætlar með konuna, vinnukonuna, tvo syni og nær áttræðan föður sinn til Filippseyja á þriðjudaginn. Mitt verk verður að flytja liðið til Keflavíkur. Andri fer að vinna. Mig grunar að faðir minn muni verða sá sem skemmtir sér best í þessari ferð, hann hefur yndi af ferðalögum.

Trúarbrögð

eru einstaklega erfið stúdía. Sem ef til vill stafar af því að ég er ekki nógu geggjaður til að geta faðmað þau að mér eins og ég eigi einhverja trú eða hún mig. Norræna heiðnin finnst mér endurspegla eitthver hraustlegt heilbrigði sem ég finn ekki annars staðar. Trúarbrögð eru fyrir mér einhvers konar nytsamt skálkaskjól fyrir geðtruflanir og perversítet eða hvort tveggja. Kyndugastir hafa mér alltaf þótt prestarnir á Egyptalandi sem rökuðu af sér allt hárið, lokuðu sig inni í einhverjum kofa og stunduðu sjálfsfróun. Þeim tókst að sannfæra fólk í kringum sig um að það sem þeir gerðu væri heilagt og enduðu með því að stunda þetta skrýtna hobbý á fullu kaupi.
Gegnum árin hef ég helst hneigst til að trúa á Óðin, þurfi ég á annað borð á einhvern guð að trúa. Hann drattast þó allavega stundum á kvennafar.
Um páskana las ég aftur mér til gamans guðspjöllin gleymdu úr Nag Hammadi safninu. Þau voru samin á svipuðu róli og þau fjögur sem kristnir menn nota, en vandlega falin og grafin niður, komu ekki í leitirnar aftur fyrr en ummiðja tuttugustu öld. Því miður reyndust þau ekki vera ný opinberun kristilegs sannleika, nema ef vera skyldi eftir lesturinn að sú tilfinning kemur upp í hugann að þessi Kristur hljóti að hafa verið illa haldinn af geðklofa. Sveiflast frá örvæntingu til mikilmennskubrjálæðis og fantaserar þess á milli. En seinni tíma menn og fylgjendur hafi síðar soðið saman einhverja texta til að reyna að ná einhverjum sönsum út úr því sem þeir voru að gera og trúðu á.
Múhammeð verður ekki skárri. Það vekur athygli að hann er flogaveikur og er um fertugt þegar hann fer að fá opinberanir: Einmitt á þeim aldri þegar geðtruflanir fara að ágerast enn þann dag í dag hjá veiku fólki. Og á hans tíma ekki til geðlyf.
Áhangendur geðklofa spámannsins, má ég kynna ykkur fyrir fylgismönnum flogaveika prédikarans?
Prófum að loka þá inni í herbergi og setja Óðinn og Búdda til að gæta þeirra. Bannað að hleypa þeim út fyrr en þeir hefðu komið sínum málum í ró. Ég sé fyrir mér glottið á Óðni þar sem hann situr með léttvín í glasi. Og Búdda brosandi ofan í grjónagrautinn sinn. Einhvern veginn grunar mig að þegar valur kristinna og múslima er hroðinn muni þeir tveir horfa hvor á annan og glotta eins og tveir fagmenn hvor til annars.
Sama er uppi um leiðtoga. Ég hef aldrei getað sætt mig við ruglið úr hinum sýfilissjúka heilaskaddaða Lenín. Sem rústaði land sitt svo kyrfilega að það var hægt að laga það með því að kalla til þráhyggjusjúkan alkóhólista. Svo var Hitler enn einn. Svo ég nefni bara þá frægustu.
Allir eiga það þó sameiginlegt að framkalla óróa, hugaræsing, og þegar upp er staðið skilja eftir sig sviðna jörð. Draga til sín annað fólk á sama róli sem fylgir þeim eftir gegnum þukkt og þunnt og er þeim tryggara en trúustu makar. Yfirgefa allt og fylga þeim eftir. Út í hrunadans geðveikinnar.
Ég læt öðrum eftir að ráða í hvers vegna geðtruflaðir leiðtogar verða mér hugstæðir þessa dagana.

Til þess eru helgar

að eiga frí. Ég hef nákvæmlega legið heima undir sæng, heyrt í veðrinu, séð greinarnar á trénu fyrir utan svefnherbergisgluggann sveiflast til gegnum glufu á gluggatjöldunum. Heimili mitt hefur verið einstaklega notalega þögult. Við feðgar erum báðir lítið gefnir fyrir hávaða á heimili. Kjósum helst að slökkva á öllu, bæði sjónvarpi og útvarpi, lifum eftir þeirri kenningu að fólk sem sífellt þurfi hávaða kringum sig eigi erfitt með að vera eitt með sjálfu sér. Hins vegar sakar ekki að eiga eitthvað gott að lesa.
Lafði Hermína er okkur sammála. Hún hefur hringað sig upp, stungið trýninu milli framfótanna, lagt rófuna þar yfir. Staðið upp og sagt mjá einu sinni, lagt sig aftur.

Hvað er betra

en rösklegur göngutúr og koma svo heim, setja fæturna upp og horfa á Taggart? Jú...fjórir þykkir reyfarar í bunka á náttborðinu og malandi köttur. Uppskrift að fullkomnu kvöldi fyrir rúmlega fimmtugan einstæðan föður...eða þannig, Andri er nú orðinn það stór að þurfa ekki barnapíu.

Á meðan

íslenska þjóðin býr sig út á hefðbundið móafyllirí og bílarnir streyma út á landsbyggðina talar Ríkisútvarpið við ríka menn um peninga. Jón Ásgeir, Björgólfur Thor. Báðir eru að yfirgefa landið. Jón Ásgeir að selja allt sem hann getur losað sig við. Björgólfur að kaupa Búlgaríu, næstum því. Ég er að rifna af þjóðarstolti. Ég held ekki vatni af aðdáun á þessu. Íslenskur kapítalismi að flýja land. Það var einmitt það sem þjóðina vantaði.

Ös og hraði

Ég vakna seint. Mér finnst eins og ég hafi sofið yfir mig. Er lengi að fatta að ég er í fríi. Tek á sprett. Get ekki vanið mig af föstudagslátunum: Ég kýs alltaf að ljúka sem mestu af verkum mínum á föstudögum svo ég þurfi hvorki að sinna innkaupum eða neinu öðru það sem lifir helgarinnar. Þarf að fara. Þarf að fara í apótek, pósthús, búðir. Ríf ísskápinn fram á gólf og tek hann úr sambandi. Fer með matinn í frystinum í geymslu annars staðar á meðan. Ös kerlingin er komin á kreik, á Selfossi er ekki hægt að fara um nema fara hliðargötur. Allir að fara í sólina en það spáir rigningu á morgun. Hehe.
Gott að hafa þennan tíma, í raun og veru. Ég hef þegar lokið af mörgu sem ég hef ekki haft tíma til lengi. Gengið frá alls kyns lausum endum. Kannski ég hafi gott af því að vera ekki að vinna í sumar. Þetta er þá þriðja sumarið frá því ég byrjaði að kenna sem ég er á lausum kili. Ætla að grennast. Það er mér að þakka að íslenska þjóðin er þegar nokkrum kílóum léttari en hún var í mars. Hreyfi mig. Svolítil líkamleg áreynsla á hverjum degi.
Bý til salat í kvöldmat.
Frétti á meðan að fólk sem hefur starfað að því allt sitt líf að komast hjá því að vera til með því einfaldlega að þykjast ekki sjá lífið ætlar núna að komast undan dauðanum á sama hátt. Það má reyna.
Tek til húsþrifa. Hluti af eldhúsinu með ísskáp og frysti lagður undir.
Kíki í Fréttablaðið. Mörður Árnason er að leiðrétta missögnina um 75% þátttöku í lýðveldisatkvæagreiðslunni, sem Sjálfstæðismenn veifa nú af mikilli snilld. Viðskiptablaðið hefur líka tekið þetta upp, greinilega. Betra að veifa röngu tré en öngu, sniðugt hjá þeim að ætla að hjóla í lýðræðið undir fölsku flaggi. Spin doctoring.
Þeir sem forðum töluðu fjálglega um að verja lýðræðið ráðast nú á það eins og brundillur bolakálfur á moldarbarð. Mööö.

Ekkert merkilegt í gangi, svosem.

Ég sé af eldri bloggum að ég hef stundum verið fram í júlí að þrífa íbúðina. Svo líklega gengur umhverfisátakið á heimilinu bara sæmilega núna, þar sem ég er að ljúka við eldhúsið. Það er að segja fyrir ofan mitti. Ef svo fer sem horfir verð ég búinn í kringum þjóðhátíðardaginn. En núna er líka háaloftið á dagskrá, sem ekki hefur verið áður. Tók gluggann, eldhúsgardínurnar og vaskinn í dag. Svo er afmæli Lafði Hermínu einhvern þessara daga, við vitum ekki upp á dag hvaða. Hún hins vegar kærir sig kollótta um dagsetninguna og þvær sér bara.

Ýmsar pælingar

ÞEgar hugsað er um þjóðaratkvæðagreiðslur að fornu - og nýju vakna auðvitað spurningar. Sú fyrsta snýst um atkvæðagreiðslu um áfengisbann 1908. Sú atkvæðagreiðsla snerist með skýrum hætti um ákveðinn hagsmunahóp, eins og nú er haldið fram. Það er að segja kaupmenn, sem á þeim tíma fluttu inn sjálfir og seldu vín. Vissulega vill lukka til að rétt áður, 1906, fari ég rétt með, var sett í lög að kosningar skyldu vera leynilegar. Annars mætti ætla að atkvæði hefðu getað fallið á annan veg. Allt of margir kjósendur voru sem sé í skuld við kaupmenn. Það er því svo að í raun og veru helst hugmynd um þjóðaratkvæði upphaflega í hendur við leynilegar kosningar. Þátttakan í afnámi vínbannsins var léleg og lítur í raun út eins og málamyndagerningur, þar sem aðeins um fjórðungur allra þeirra sem hafa kosningarétt greiða atkvæði með því. En hafa ber í huga að þá var íslenska ríkið aðalhagsmunaaðilinn, með því að afla sér einkasölu á víninu. Það getur því farið nokkuð eftir því hver græðir hvort tekið er mark á árangrinum.
Annað sem vekur athygli er sú spurning hvers vegna menn hættu alveg að greiða þjóðaratkvæði á lýðveldistímanum. Fram að þeim tíma höfðu íslendingar verið duglegir við slíkt, í raun og veru. Ef til vil tengist það á einhvern hátt inngöngunni í NATO: Á þeim tíma var stór hópur kjósenda sem hafði tekið þátt í einni atkvæðagreiðslu, annar hópur í tveimur og einvher hluti í þremur. Fyrir fólk á þeim tíma var þjóðaratkvæði einhvern veginn eðlilegt fyrirbæri. En eitthvað er að ekki varð af og hefur ekki orðið síðan.
Í framhaldi af síðasta pistli er rétt að skoða umdeildar niðurstöður úr prófkjöri á Akranesi fyrir síðsutu kosningar hjá Sjálfstæðismönnum. Líka umdeildar stjórnarkosningar í Heimdalli, í báðum tilvikum voru menn eitthvað sakaðir um að leika sér dálítið með kosningareglurnar. Látum vera þó menn séu að gera tilraunir á eigin flokki, það er þeirra mál, en auðvitað er rétt að mögla dálítið þegar á að fara að yfirfæra Floridapraxísinn á alla heildina. Eða Akranesaðferðina. Eða eitthvað.

Fréttablaðið í dag

birtir athyglisverða grein eftir Gunnar Karlsson, prófessor í sagnfræði. Gunnar er þar að hrekja þær fullyrðingar að setja þurfi sérstök lög um þjóðaratkvæði. Það eru sem sé mörg fordæmi fyrir því að þjóðaratkvæðagreiðslur hafi verð haldnar. Dæmin sem hann tíundar eru þessi:

Þjóðaratkvæðagreiðsla um áfengisbann 1908. Þátttaka var tæp 69%.
Þjóðaratkvæðagreiðsla um almenna þegnskylduvinnu karlmanna. Þáttaka var rúmlega 43%. Engu að síður var þegnskylduvinna ekki sett í lög, þar sem 91% kjósenda voru andvígir. Vissulega voru karlmenn einir kjósendur á þessum tíma.
Síðan var þjóðaratkvæðagreiðsla um sambandslagasmninginn við dani og fullveldi Íslands 1918. Tæp 44% kjósenda komu á kjörstað, 91% sögðu já, eða 39% kjósenda.
Sem þýðir, að miðað við umræðuna núna er fullveldi Íslands eiginlega ólöglegt.
Enn ein þjóðaratkvæðagreiðsla var haldin 1933 um afnám áfengisbanns, 45% kjósenda komu á kjörstað, tæp 58% eða fjórðungur allra kosningabærra manna samþykktu afnám bannsins.
Svo var þjóðaratkvæðagreiðsla um stofnun lýðveldis á Íslandi. Þá var kjörsókn 98% - 100% í Austur-Skaftafellssýslu, sem varð frægt, en í þeim kosningum var löglegt að opna kjörstaði nánast hvar sem var.
Aldrei voru sett skilyrði um lágmarksþáttöku. (Rétt sem ég skrifa þetta segir Sturla Böðvarsson í sjónvarpinu að 75% regla hafi verið notuð 1944. Hér þarf að slá upp, ég er bara ekki með lögin sjálf við hendina.) En hafi þetta verið 1944 var líka rúm regla um opnun kjörstaða. (Leiðr. Það var Árni Mathiesen en ekki Sturla Böðvarsson sem fór með þessi mistök í Kastljósi. Beðist er velvirðingar á þessum mistökum.)
Nei. Ég sló lögunum um þjóðaratkvæagreiðslu frá 1944 upp í Stjórnartíðindum en þar var ekki ákvæði um lágmarksþáttöku. Hins vegar segir að loka megi kjörstöðum þegar 80% kjósenda hafi komið á kjörstað. Kannski getur einhver bent mér á hvaða heimildir Sturla notar.
Á þessum forsendum verður lítt skiljanlegt hvernig hægt er að halda því fram núna að þjóðaratkvæðagreiðsla sé fordæmislaus og að setja þurfi um hana sérstaka löggjöf með ákvæðum um þátttöku. Spurningin er hvað gengur til, og hvers vegna virðist þessi ótti við niðurstöður atkvæðagreiðslu vera um mál sem vísað hefur verið til þjóðarinnar? Við hvað eru menn hræddir?
Ég fer að hallast að því að í þessu felist einfaldlega ótti við lýðræðið. Floridafordæmið frá George Bush er þess vert að minnst sé á það. Þar sem Bush nýtti sér smugu í kosningalögum Florida til að útiloka stóran hóp kjósenda frá kjörklefanum. (Þeir sem vilja kynna sér þetta mál, geta slegið upp í fyrsta kafla bókarinnar Stupid White Men eftir Michael Moore. Moore hefur að vísu verið gagnrýndur og hann slær rösklega um sig, en ég veit ekki til að þetta atriði hafi verið véfengt.) Þetta er sennilega ekki hægt hér á landi, en fordæmi hans í að hagnýta sér kosningalög eða reglur þar um virðist hafa smitað yfir á umdeildar stjórnarkosningar í Heimdalli fyrir ekki löngu síðan.
Sem þýðir að nú er sá snjallastur pólitíkus sem getur snúið kosningalögum og reglum lýðræðisins sér í hag. Bent hefur verið á að Hitler hafi komist til valda með lýðræðislegum aðferðum, en það var ekki fyrr en hann hafði komið hluta stjórnarandstöðunnar í fangelsi og hrakið annan hluta úr landi með lýðræðislegum aðferðum, að sjálfsögðu.
Gunnar heldur áfram í Fréttablaðinu og veltir fyrir sér hvað gæti gerst ef forsetinn neitaði að skrifa undir lög um þjoðaratkvæðagreiðslu. Það yrði verulega skemmtilegur sirkus sem kæmi út úr því, þá yrðu áreiðanlega mörg orð töluð....en ég kysi það líkega frekar en Floridalýðræði eða annað fiff með lögin.

Leynileg þjóðaratkvæðagreiðsla

Meðan gardínurnar mínar blakta á snúrunni fæ ég mér miðdagsmók með kettinum. Það er oft þá þegar ég fæ mínar bestu hugmyndir.
Og ég er búinn að sjá að það er engin alvöru atkvæðagreiðsla nema hún sé leynileg. Helst á hún að vera svo leynileg að kjósandinn viti ekki hvort hann er í raun og veru að kjósa, um hvað eða hvort hann greiðir atkvæði með eða móti einhverju. Þess vegna legg ég til að þjóðaratkvæðagreiðslan fari þannig fram að allir kjósendur verði á næstu mánuðum sóttir heim til sín eða á vinnustaði, eða teknir þar sem þeir nást. Síðan verði bundið fyrir augun á þeim og farið með þá á fyrirfram útbúinn leynilegan kjörstað. Þar verði þeim snúið í fjóra hringi, enn með bindið fyrir augunum, meðan leynilegur fulltrúi kjörstjórnar fer með skolli-bolli. Síðan verður kjósandinn látin þreifa fyrir sér þangað til hann finnur borð með þremur hnöppum á og ýtir á einn þeirra. Að því loknu verður honum sleppt í hæfilegri fjarlægð frá kjörstað og afhent merki til að bera um hálsinn svo hann verði ekki tekinn aftur.
Þetta er eiginlega það eina sem fullkomlega tryggir lýðræðið.

Sagan af Pí

Þegar lítið er að gera í sundlauginni er gráupplagt að hafa með sér bók. Þessa dagana valdi Andri að taka með sér söguna af Pí. Sagan af Pí er um indverskan strák sem lendir í því að verða skipreika og flýtur um Kyrrahafið á björgunarbát með tígrisdýr fremst í bátnum. Þar að auki er aumingja Pí skírður eftir sundlaug í París og heitir Piscine Molitor.
Andri komst að því að það væri slæm hugmynd að lesa þessa bók, sitjandi einn í sundlaug að hlusta á gutlið í lauginni. Þar að auki vont að vera að lesa um mann sem var skírður eftir sundlaug.
Ég get alveg samsinnt honum. Ég hugsa að það verði langt þangað til ég eignast barnabarn sem heitir Skeiðalaug Andradóttir. Ég á ekki von á því að hitta nokkurn tíma konu sem heitir til dæmis Heitpotta Rennibraut Ólafsdóttir.....eða eitthvað. Eða Nuddpottur Jakússí Guðmundsson. Vaðlaugur Jónasson. Sullpolla. Sundhöll Þórðardóttir. Sundhallur Selfoss Þorvaldsson.
Þetta gefur ýmsa möguleika, auðvitað...
Ég heyri í útvarpinu að kennarar ætli í verkfall. Nú byrjar gamla ruglið: Að allir kennarar ætli í verkfall. Nei, það eru bara grunnskólakennarar sem eru reiðir núna, ekki framhaldsskólakennarar og það stefnir ekki í verkfall hjá þeim á næstu önn. En það er enginn að segja að við í framhaldsskólunum getum ekki orðið reiðir einvherntíma, samt, það er bara ekki á dagskrá alveg strax.

Bæir

Ég er lengi á fætur í dag. Sundlaugarvörðurinn er kominn í fimm daga frí og á það skilið, finnst mér, það er álag sem fylgir því að vera einn með sundlaug marga daga í röð. Ég velti fyrir mér hvaða hluta af íbúðinni ég eigi að taka til þrifa í dag, áætlunin er að þrífa einhvern hluta af hennni á hverjum degi þangað til ég er kominn hringinn. Kannski viðrar vel á gardínuþvott.
Vegna þess sem áður erkomið fram hérna þarf líklega sérstakar skurðgröfuskurðaskurðgröfur til að gera skurðgröfuskurði. En annar spyr um bóndabæi, sem mér finnst alltaf afar hallærislegt orð. Því það eru ekki til ekkibóndabæir þar sem bóndi býr ekki. Þetta er trúlega tökuorð úr dönsku, þar sem menn gerðu gerinarmun á orðinu gaard, eftir því hvort þar bjó aðalsmaður eða bóndi, og úr því varð herregaard og bondegaard. Á íslensku hétu flest hús sem fólk bjó í bæir einu sinni og engin ástæða til að skilgreina það frekar. Íslenskan á sér að vísu aðra stéttbundna aðgreiningu þar sem talað er um smábýli, kotbýli eða bara kot, og stórbýli. Orðið stórbóndabær gæti hins vegar valdið misskilningi. Ég tala ekki um í seinni tíð þegar orði dreifbýlisbóndabær gæti hugsanlega orðið til. En þegar þéttbýli fór að myndast urðu margir bæir saman í þyrpingu, sem varð til þess að orðið bæir yfirfærðist á þéttbýli, og þá varð einhver aðgreining nauðsynleg. Bæir urðu þorp og bæir úti í sveit sveitabæir. En einföldun máls og orða fer allajafna best á blaði: Úti í sveit mega hýbýli manna og útihús bara heita bæir fyrir mér, og það segir alveg alla söguna að kalla skurðgröfur bara gröfur, sér í lagi eftir að þær fóru að grafa fleira en skurði, svo sem húsgrunna. Og byggð í þéttbýli varð bara hús. Þess vegna, til dæmis, gröfum við ekki skurðgröfubæjarhúsgrunn. Og höfum ekki sérstakar bæjarhúsgrunnaskurðgröfur.

Þá er ég búinn

að gera tilboðið í sagnaritunina og semja ferilskrá um fyrri störf. Þá er bara að bíða þangað til í ágúst og sjá hvað kemur út úr því, ég er ekki sá eini sem býður í verkið. Samt er ég feginn að vera kominn á stað í þetta aftur, ég er að minnsta kosti að gera eitthvað. Löngu kominn tíminn á aðra bók hvort sem er. Set bara eitthvað annað á stokkana fram í ágúst mér til gamans.

Stundum

leiðist mér að vera pedant, og ég geri það sjaldan. Ég hef líka tekið eftir því að orðið pedant er sjaldan notað nú orðið, en var algengt áður fyrr í ýmsum hópum, svo sem eldri sagnfræðinga, og var skammaryrði. Pedantar eru þar að auki meðal leiðinlegustu manna...horfa alltaf á öll verk með því hugarfari að finna eitthvað sem hægt er að setja út á. Haldnir fullkomnunaráráttu í annarra manna garð en gæta þess allajafna vel að gera ekkert sjálfir svo aðrir geti ekki fellt þá á eigin bragði. Pedantar verða jafnvel gjörómögulegir prófarkalesarar og er þá mikið sagt.
Eg rak hins vegar hornið í orðalag í þessari frétt. Strákgarmurinn og eigandi bílsins eiga báðir alla samúð mína, en getur einhver sagt mér hvað skurðgröfuskurður er? Þetta orð var jafnvel ekki notað í Flóanum í gamla daga, og þar var þó nóg af skurðunum. Krakkar notuðu þetta orð stundum, en voru yfirleitt vaxin upp úr því um sex ára aldur. Eru blöðin farin að sækja sumarafleysingamenn á leikskólana, svo það verði farið að tala þar um bóndabæi, skurðgröfuskurði, mu-mu og ho-ho?

Ég er..

dálítið kvíðinn í dag. Ég þarf að ræða við væntanlega verkkaupa um tilboð í bókarskrif. Veit ekkert um hvað kemur út úr því. En ég yrði feginn að fá verkefni. Það kemur í ljós. Annað kvöld er aðalfundur Félags sögukennara.Það væri rétt af mér að fara, þyrfti að fá feedback á heimasíðuna þeirra og hvað þeir vilja laga. Ætti kannski að rukka um einhverja aura fyrir að gera þessa síðu og vista á eigin léni.
Það er það sem ég er. Helvítis harkari. Og stundum gengur harkið upp, stundum ekki. Er einhver sem vantar mann með reynslu í þýðingum úr ensku eða dönsku, mann til að skrifa bók, til að flytja fyrirlestur, skrifa eða þýða greinar, taka viðtöl...og skilar á deadline? Einhver sem vantar mann til að búa til handa sér framhaldsskóla?Já, ég vann í því að búa þennan til..ekki húsið heldur skólaskipulagið. Eða er einhver sem dettur í hug eitthvað enn annað sem ég gæti gert?
Það er ekki eins og ég hafi ekkert að gera, bara heilmikil dagskrá hjá mér. En það lagast í júlí. Það er jafnan dauði mánuðurinn.

Ég ákvað

í dag að taka mér frí. Eða þannig. Láta öll húsverk nema uppvaskið eiga sig, sleppa afþurrkun og slaka bara á. Liggja í bólinu og lesa. Lafði Hermína hefur veitt mér dyggan stuðning í málinu. Nú er bara að bíða rólegur og sjá hvað setur.

Ég hrósa mér

ekki af dugnaði við húsþrif í dag. Þó hef ég eitthvað duddað við þann leista svona til að geta sagt sjálfum mér að ég hafi gert eitthvað. Fer og sæki Andra, hann er í leiðu skapi og röflar eins og sjálfstæðismaður út í þjóðaratkvæðið alla leið niður á Selfoss. Sumir dagar eru svona í afgreiðslu, fólk gerir hvað sem er til að fá athygli þegar veðrið er ekki nógu gott.
Fjölmiðlarnir halda veislu og tíunda vendilega alla óánægju sjálfstæðismanna út af aðgerðum forsetans og láta þá hvern af öðrum verða sjálfum sér til skammar með því að birta nöldrið úr þeim dag eftir dag, svo maður fer að spyrja sjálfan sig hver hafi eiginlega talið þessa rellnu krakka hæfa til að vera alþingismenn, hvað þá að vera í ríkisstjórn. Þeir láta eins og baldnir skólastrákar sem hafa fengið áminnningu hjá kennaranum sínum. "Það var ekki ég..það var hann" og því er samviskusamlega miðlað til þjóðarinnar hvað þeir eru vængbrotnir og barma sér mikið. Gaman að því.
Heila málið er að þeir nenfna aldrei það sem er ólýðræðislegast við íslensku stjórnarskrána. Það er ráðherraræðið. Vissulega kýs þjóðin þingmenn, en það eru flokksformennirnir sem hafa boltann þegar kosningum er lokið og geta hagað málum eftir eigin höfði. Þjóðin hefur aldrei átt þess kost að kjósa sér ríkisstjórn. Og það er heppileg smuga að engin ákvæði eru um ráðherraræðið í henni....og engar reglur til um myndun ríkisstjórnar. Eðli forsetaembættisins hefur ekki tekið neinum breytingum, því ákvæðið fræga hefur alltaf verið til. En það hefur verið stjakað óþyrmilega við ráðherraræðinu.

Morgunbíltúrinn

er hæglætislegur. Það eru ekki einu sinni ferðakonur á labbi. Vegurinn auður af allri umferð. Uppi í Brautarholti er fólk á tjaldstæðinu. Fólk á átta bílum sefur í fimm tjöldum, þar af eru tvö fjögurra manna en hin tveggja manna. Sem þýðir að í tjöldunum er pláss fyrir fjórtán, í bílunum hátt í fjörutíu. Ég nenni ekki að reikna dæmið nema að því að efnahagsástand þjóðarinnar hlýtur að vera ansi gott, og að hópurinn er að mestu ungt fólk sem ekki er komið á tjaldvagnastigið í andlegum þroska. Strandvörðurinn hafði það helst af þesu fólki að segja að tvær unglingsstelpur komu sex sinnum á tveim tímum í sundlaugina að pissa. Ef til vill hefur það verið hann sem hafði þessi vatnslosandi áhrif, en hann var lítið upprifinn og var að reyna að reikna út hvað væru margar ungmeyjarmigur í einum bjór.

Ég hefði einhverntíma

haldið að það væri of snemmt að fara í háttinn klukkan hálf tólf á laugardegi. En þegar maður er kominn yfir fimmtugt og hefur þar að auki gráan kött og um það bil 2000 blaðsíður af góðri lesningu framundan sér getur það bara verið ágætt. Henning Mankell og Fernand Braudel. Mankell kannast margir við, færri við Braudel, hann er franskur sagnfræðingur og hefur meðal annars skrifað sögu kapítalismans í evrópu í um það bil 300 ár. Það eru orðin tuttugu ár síðan ég las hann svo það er þess virði að dusta af honum rykið. Þó Braudel sé íhaldsmaður kemur það ekki að sök, heldur gerir hann enn færari um að fjalla um kapítalisma fyrir iðnbyltinguna, tímabilið sem sumir halda núna að sé hægt að endurgera. En það er heila málið að svo er ekki. Það sem er að fara fram núna er að menn eru að byggja fornleifar. Efnahagslega sögualdarbæi, tóm hús með engu í og verði við dyrnar. Og hafa í raun engar röksemdir fyrir því nema þá að segja að fólk sem mér líkar ekki fokkaði heiminum svo illa upp að við verðum að taka við honum og fokka honum enn rösklegar upp til að laga hlutina.
Eins konar efnahagslegir Talíbanar.
Það er gott að lesa Braudel..þá er hægt að hugga sig við að á eftir þeim koma enn aðrir sem ætla að bjarga heiminum frá hinum.
Heimurinn aftur á móti sér um sig.

Ég er feginn..

að eiga ekki að kenna stjórnmálafræði á komandi önnum í mínum skóla. Ég hef stundum gripið í það, en þetta er orðið ansi erfitt. Til dæmis er komin upp sú staða að allar kennslubækur í því fagi eru úreltar. Stjórnarskráin er einfaldlega vitlaust plagg samið af fávitum sem ekkert vissu hvað þeir voru að segja. Enginn veit lengur hvað er rétt. Og það vantar alveg ákvæði um að forsætisráðherra geti tekið sér alræðisvald þegar einhver er á móti honum. Einhverjir aðrir, eins og til dæmis ábyrgir þingmenn, eiga að ákveða hvenær þjóðin fær að kjósa um eitthvað sem þingið ákveður.
Og allt sem ég hélt að væri rétt hefur reynst vera algjör vitleysa. Ég bið alla sem ég hef einhverntíma kennt stjórnmálafræði forláts á heimsku minni.

Slökunardagur

Dagurinn fór í eftirhádegismók og síðan miðdagslúr í beinu framhaldi af því með kettinum. Úttekt á birgðastöðu heimilisins og innkaupaferð, en dró mig svo loksins að áætluðum húsþrifum. Með fyrirsjáanlegum árangri, því nú angar hluti stofunnar af Ajax classic.

Dagurinn heilsar

með svolitlum hráslaga. Engin sól, en samt ekki rigning og blautt á grasi. Ég hef á tilfinningunni að ég eigi að fara í girðingavinnu í dag, eða gera við búvélar. Ég vex víst seint upp úr sveitinni, pabbi var vanur að nota svona daga í frekar leiðinlegt fokk. En ég þarf í raun og veru bara að skjóta einum sundlaugarverði í vinnuna. Ég tek til nesti handa honum, hann er á vakt frá ellefu að morgni til tíu að kvöldi og á þá eftir að skúra klefana. Ég veit að ég á eiginlega að láta hann um þetta sjálfan, en ég veit líka að hann getur þetta alveg og mundi gera það sjálfur ef hann þyrfti þess. Lauma nammi með í pokann til að koma honum svolítið á óvart.
Á Selfossi eru fáir á ferli, ekki nema tvær túristakerl..erlendar ferðakonur sem eru að draga sig í áttina að bakaríinu. Yfir lágsveitum eru ský, en sól á fjöllum, skín á Skjaldbreið og Kálfstinda og það er bjart yfir afréttinum. Gæti birt upp seinnipartinn. Fáir bílar á ferð, umferðin í gær var aðallega sumarbústaðafólk, sumir með kerrur og spýtur á til að sansa eitthvað. Tjaldvagnafólkið hefur lagt sig norður með þessa helgina, ef það er þá alveg komið af stað. Andri sér fram á rólega vakt, þó það sé helgi. Svo rólega að hann tekur með sér tvær 500 blaðsíðna bækur til öryggis.
Blöðin? Sextíu ár frá innrásinni í Normandí. Ég átti frænda sem var þar. Það er sama hvað er að gerast í heiminum, það er alltaf einn íslendingur að skoða það. Hann var skipstjóri á liðsflutningaskipi en fór ekki í land. Lifði lengi eftir það. Kallaður Boston-Gvendur. Hann og pabbi voru systkinasynir. Það útskýrir hvers vegna legsteinn frá bandaríska flotanum er á einu leiði í Gaulverjabæ. Sextán þjóðhöfðingjar verða þar í dag. Það er ekki nóg. Áður fyrr sögðu austfirðingar að það þyrfti átján sköllótta karla til að lægja vind. Þeir áttu að taka af sér húfurnar, snúa skallanum í vindáttina og taka veðrið í skallann. Það vantar tvo í viðbót. En ef þeir taka allir ofan í einu gætu illviðri í málefnum heimsins farið í hausinn á þeim og eitthvað lagast.
Bóndi í Borgarfirðinum farinn að rækta hass. Ég sé landbúnaðarráðherra í anda: "Það er gott fyrir sálina." Fundu líka skotvopn og sprengiefni. Frelsisher Reykholtsdals og Stafholtstungna? Kannski þeir hafi ætlað að taka gísla til að fá meiri kvóta. Á einhverju verða menn að lifa. Það er kominn tíminn á þá, liðin tæp átta hundruð ár síðan Sturlungar voru og hétu. Kannski þeir ætli loksins að taka þráðinn upp aftur.
Sjálfstæðismenn eru pirraðir þessa dagana út af þjóðaratkvæðagreiðslunni. En þeir eru hvort sem er pirraðir alla daga núna og búnir að vera það lengi. Vonandi fyrir alla að þeir fari að taka á sínum erfiðu málum. Það er erfitt að vera þeir núna. Þeir gætu endað með því að fara að versla við bændur í Borgarfirði ef þetta heldur áfram svona hjá þeim. Mjólkurbúinu var breytt í brennivínsfabrikku, kannski er hægt að nota heykögglavélarnar í nýju framleiðsluna. Fóðurbætir hippakynslóðarinnar, árið 68..árið sem síldin hvarf. Ég hef alltaf haldið því fram að lætin í þessu liði hafi verð D-vítamínskortur af því að síldin hvarf.
Og kötturinn okkar feðga er að drepast úr hormónum. Ég gef henni pilluna þegar ég kem heim. Andir heldur því fram að hún vilji hana og skilji að pillan lagar þetta tilfinningarót sem er á henni í hverri viku. Ég gæti alveg trúað því, ef maður vill vera köttur og lifa eins og almennilegur köttur er tilfinningarugl eitthvað sem mann vantar ekki nokkurn skapaðan hlut. Með pillunni fann lífið upp meðal við sjálfu sér svo þeir sem á annað borð lifðu gætu átt betra líf. Það er einhver öfugsnúður á þessu en lítið við því að gera.
Ég þarf svosem ekkert að gera í dag. Ég ætla aftur í bólið mitt smá stund með bók og kettinum. En trúlega held ég áfram að þrífa íbúðina, nú verður stofan lögð undir og markmiðið að klára hana um helgina. Áður en ný menningarsamfélög fara að komast á legg í rykinu á hillunum.

Kominn aftur..

úr þrjátíu ára stúdentsafmælinu. Þ