Eðlisfræðitilraunir

Lafði Hermína er í rannsóknarham í kvöld. Hún tekur það fyrir að athuga bununa í eldhúsvaskinum, en hverfur frá þeim rannsóknum og við förum saman út. Úti liggur trjágrein á bílastæðinu og þvert ofan á hana önnur sem vegur salt. Lafðin rekur sig í greinina sem fer að vagga. Hún horfir athugul á þetta fyrirbæri, þefar af greininni en ekkert gerist. Þegar greinin stöðvast slær hún í hana með framfætinum. Greinin fer að vagga aftur og lafðin horfir athugul á. Þegar hún stöðvast slær hún í hana aftur og enn vaggar greinin. Að loknum þessum eðlisfræðirannsóknum setur hún upp stýri og labbar í burtu. Hún hefur skilið eðli þess að hlutir vega salt. En uppgötvunin er sennilega ekkki hagnýt á hennar sérsviði, sem eru jú músaveiðar.
Kettir eru frábærir eðlisfræðingar. Góðir að reikna hraða hluta eins og til dæmis pendúlsveiflu, núningsmótstöðu gólfflatar, hraða og stefnu músar miðað við eigin staðsetningu, og þá orku sem þarf í stökk. Ef fjölgreindakenningunni er beitt á þá kemur í ljós að þeir hafa mikla samskiptagreind, geta til dæmis komið óskum sínum og hugsunum til skila til annarra dýrategunda (Ég vil éta, ég vil komast út, strjúktu mér, ég er þyrst, ég vil hreinan sand í kassann minn, ekki trufla mig, helvítis rigning er leiðinleg, hí hí þú finnur mig ekki, komdu að leika, það er einhver hætta á ferðum, ég er hrædd, þetta er góð tónlist, ég nenni þessu ekki, ég vil vera vinur þinn, þú ert góður, ég er í fýlu).
Þá hafa þeir umtalsverða rýmisgreind og góða náttúrugreind. Hafa ályktunarhæfni. Hafa sterka tónlistar - og hreyfigreind. Eru afar forvitnir og til í að rannsaka marga hluti og fyrirbæri.
Hver sagði að dýr væru heimsk.

Þessi veit oftast hvað hann er að segja

Þeir sem hafa á huga George Bush, efnahagsmálum heimsins og framtíð þeirra ættu að lesa þetta. Sér í lagi þeir sem vilja hnýta Ísland sem fastast í taglið á Bandaríkjunum. Það vekur líka athygli að þau stórfyrirtæki sem eiga peninga á annað borð eru farin að leita úr landi, og þá helst að sækja fram í Evrópu. Baugur er ekki það eina. Kapítalisminn á Íslandi hefur ekki virkað. Engir erlendir fjárfestar með vasana fulla af peningum hafa komið til að fjárfesta hér að því að gagn verði í. Kárahnjúkavirkjun mun ekki leysa þann vanda heldur. Fjármagnið fer úr landi og verður ekki notað til að gera íslendinga ríkari, þeir verða bara fátækari þó um stundarsakir eigi þeir nóg að éta, slatta af góðum jeppum og tjaldvögnum. Í frjálsu fjármagnsstreymi leitar fjármagnið nær miðjunni, miðstöðvum efnahagslífsins, og þær eru ekki í Reykjavík....það er líka næstum því bannað með lögum fyrir þessi fyrirtæki að gera eitthvað hér hvort sem er! Við verðum bara að taka því að vera jaðarsvæði, og jaðarsvæði verða alltaf fátæk, ef til vill uppspretta fjármagns, en slæm til fjárfestinga.

Ehumm.

Ég er ekki sáttur við nágranna mína þessa dagana. Samkvæmt eignaskiptasamningi er lóðinni ekki skipt upp milli íbúa hússins, en þetta er engu að síður eignarlóð. Og þar með á ég einn fjórða í henni. En sumir íbúar ganga um hana eins og þeirra einkaeign og umhirðan er vægast sagt kostuleg. Einn rýkur til og klippir alla rifsberjarunnana eins og þær séu tré en ekki runnar og skilur eftir greinahaug á flötinni sem liggur þar eitthvað á þriðja mánuð. Ég sagðist að vísu um daginn ætla að taka greinarnar, en ég er hættur við það. Annar nágranni rauk út í gær og sló garðinn en rakaði ekki flötina eftir sig og fór í staðinn að reyta eitt beðið, svo nú liggja moldarhaugar á grasinu. Sem vitanlega hafa ekki verið hirtir upp. Það sem verra var, svo var raðað steinum í kringum beðið, svo ekki verður lengur hægt að slá kantinn. Það er ekki gaman að fá grjót í sláttuvél. Það eru vissir hlutir hérna sem sem ég vil að séu gerðir, meðal annars samræmdar aðgerðir íbúanna á lóðinni allri, en fólk rýkur bara út og dundar eitthvað í garðinum án þess að það mál sé svo mikið sem rætt við aðra íbúa hússins. Ég er ekki ruslakarl hérna, ég beygi mig ekki eftir drasli sem annað fólk skilur eftir og þetta pot verður bara til þess að lóðin verður enn verri að ganga um hana en áður. Þetta er sameign, andskotinn hafi það. Og þið sem búið í þessum enda hússins: Það er fleira lóð en það sem sést út um stofugluggann ykkar! Það er bara einfaldlega ekki hægt í sameign að riðlast á öllu eftir eigin höfði án þess að tala við nokkurn mann.

Undarlegt yfirleitt, bara.

Feh. Ég ætlaði að hafa dýnudag Feðgabyggðar í dag, en þá fór að rigna. Jæja, hvað með það þó að rigni, það styttir alltaf upp einhverntíma. Ég finn mér eitthvað annað að gera til að gera lífið skárra, vitandi það að það er sama hvað lítið ég geri, ég get búið að því lengi. Sem er ástæðan fyrir því að ég tók gamlan náttslopp sem var farinn að rifna hvort eð var og hafði legið í kuðli í skápnum undir baðvaskinum lengi. Klippti hann niður í mátulega stórar tuskur. Nú á ég lengi tuskur til að grípa í við húsþrif.
Stundum er bara ekki hægt að gera það sem maður ætlar sér. Sem endar í því að í staðinn finn ég mig í því að gera eitthvað allt annað en stóð til. Þannig hef ég stundum frestað draumum mínum, slegið á frest því sem mig langaði....sem einfaldlega stafaði af því að draumarnir voru einmitt það: Bara draumar, og þeir voru ekki að gerast. En í staðinn fundið mig í einhverju sem var að gerast í veruleikanum og gat bara verið skrambi skemmtilegt. Sem er einmitt það sem er að fara fram í lífi mínu núna. Svo að þrátt fyrir allt er lífið bara ansi gott.
Kannski ég rífi bara líka niður gamalt lak sem var orðið gegnslitið. Þó ekki sé lengur hægt að nota það í það sem til var ætlað er ekki þar með sagt að ekki sé hægt að nota það....
Líf mitt hefur verið svipað þessu. Ég man ekki það ár í lífi mínu að ég hafi ekki átt einhverja óvini. Frá barnæsku. Eða öfundarmenn. Það er ekki þar með sagt að ég hafi starfað að því að búa þá til: Þar hafa aðrir mér nálægir verið afar hjálplegir. Og ég þarf að nota fingurna á báðum höndum og jafnvel tærnar til að telja hversu oft einelti hefur skotið upp í kringum mig. Einu sinni var mér sagt að það hlyti að vera mér að kenna og ég ætti að skammast mín og vera öðruvísi...ráðleggingin var oftast að láta minna bera á mér og vera hræddur við þetta. En mér hefur að öllu jöfnu staðið á sama, þó það hafi verið erfitt að skilja þetta fyrstu árin þegar ég var bara of lítill til að skilja af hverju heimurinn var vondur og sagði mér að ég væri það, fyrst ég var að reyna að vera það ekki. En hvað um það...ef einhver öfundar mig fyrir það sem ég er að gera, þá má hinn sami bara taka við því og ég get farið að snúa mér að einhverju öðru. Á hitt borðið er þýðingarlítið fyrir einhvern annan að ætla að vera ég. Stundum tekst það hjá viðkomandi að skila sínu vel og þá er það bara gott. Stundum - og reyndar oftar - tekst það ekki. Það sem mér finnst skemmtilegast af öllu er að fá hugmynd, koma henni hendurnar á öðrum og sjá hana blómstra í höndum þeirra eða þroskast upp í eitthvað fallegt sem mér hefði aldrei dottið í hug. Þá er gaman að lifa...og vitanlega gæti ég þess að fara ekki að slá mig til riddara fyrir eitthvað sem ég gerði ekki.
Semsagt..ef einhver er með leiðindi er bara að snúa sér að einhverju öðru..og ef eitthvað gengur ekki upp er þýðingarlaust að vera að berja hausnum við steininn, stundum kemur eitthvað upp sem bara passar miklu betur.
Þessi póstur er svo mikið undir rós að það er ekki nema fólk sem þekkir mig mjög náið að skilja hann, en það er í lagi mín vegna.

Sóttur sundlaugarvörður

Bíltúrinn up í Brautarholt að sækja sundlaugarvörðinn er oft skemmtilegur, sjaldan viðburðalaus. Rétt fyrir utan Selfoss er ljósblár smábíll úti í kanti: Maður á þrítugsaldir í ljósbláum trimmgalla stendur við hliðina á bílnum. Ég hægi á mér til að gá hvort eitthvað sé að hjá honum, en þegar ég kem nær hefur hann ljósbláan barnakopp hátt á loft og lætur gusuna falla í vegarkantinn. Hann er eins og formúlukappi, eins og hann hafi fengið þennan ljósbláa bikar að launum fyrir öfluga frammistöðu. Hann rótaði bara á fullu í mark og fékk bláan kopp í premíu. Nei, ekkert að hjá þessum nema fáránleikinn.
Uppi í Brautarholti eru lúðarnir fjórir enn á sinni prívat þjóðhátíð á tjaldstæðinu. Þetta er greinilega æfing fyrir eitthvað stærra.
Á leiðinni niður úr hefur eldri maður með tjaldvagn og jeppa ekið inn á tún. Hann stendur við túnjaðarinn og vökvar grasið með grænni garðkönnu.
Líf landa minna í dag er eins og kvikmynd eftir Bunuel.

Búinn!

Eftir að hafa borið bækur úr einni hillu út á bílastæði, barið þeim saman, þurrkað af þeim og borið inn aftur til að raða þeim samviskusamlega í hilluna er ég rennsveittur, og æfingin er á við góða rispu á þrekhesti og duglegan labbitúr, svo ég sleppi líkamsrækt dagsins. Þrif á sturtuborni bætast við svo alltaf saxast eitthvað á. En svo..ég á eina hillu í svefnherberginu eftir og svo þarf ég að hafa dýnudag feðgabyggðar, þar sem við berum báðir rúmdýnurnar okkar út, viðrum þær og berjum. Best þegar báðir eru heima, sennilega, en ekkert liggur á. Jæja..miðdagslúr og svo að græja kvöldmat. Andri er búinn í dag kl. 6.

Bókahillur.

Bókahillur ræstar.

"Smáar bækur eru teknar út 4-6 í einu. Síðan er tveimur bókum barið saman fyrir opnum glugga. Á eftir eru þær þurrkaðar með þurrum klút. Stórar bækur eru teknar út hver fyrir sig, ryksogaðar allt í kring og settar jafnóðum á borð eða á gólfið fyrir framan, bókaskápinn. Þess skal gætt að breiða áður blöð á borðin eða gólfið og raða bókunum þannig, að hægr sé að tæma allan skápinn í einu og setja bækurnar aftur á sinn stað, þegar skápurinn hefur verið ræstur. Sé nauðsynlegt að tæma bókaskápinn alveg, er hægt að setja bækurnar á gólfið í öðru herbergi - hverja röð fyrir sig. Sé um margar hillur að ræða, verður að tölsuetja raðirnar. Það verður aðkoma í veg fyrir, að bækurnar ruglist, meðan á ræstingu stendur. Á hillunni eiga kilirnir að ná alveg út á hillubrún og ver ajafnir. Breitt er yfir bókahillurnar á meðan ræsting herbergis stendur yfir."






Svo segir í þeirri ágætu bók, Þvottur og ræsting eftir Astrid Stoukmann, anno 1948, blaðsíðu 58. Sem mamma lærði í húsó á sínum tíma. Ég er að velta fyrir mér hvernig skriflega prófið í þessu hafi gengið hjá þeim sumum. En nútímahúsmóðir hefur annan veg á þessu, hef ég séð. Einkum þær einstæðu, sem húkka karla á börum og fara að spjalla, byrja svo á því strax að setja húsreglurnar. Ein af þeim algengari er: "Ég vil sko engar andskotans bækur á mínu heimili."
Þá er það afgreitt. Og málið líka útrætt, þar sem ég er annars vegar.

Helgidagur

Já ég veit að það er helgidagur. Hvítasunnudagur, jafnvel. Svo í dag ætti ég að fara með bænir, leggjast á hnén eða vera lostinn heilögum anda og tala tungum eða eitthvað. En þessi sólríki dagur er einfaldlega allt of góður til að viðra bækur, ég get lagst í leti einhvern rigningardaginn frekar. Andri farinn í vinnuna, Lafði Hermína er í banastuði og vill leika sér úti í garði. Svo ég verð þá bara lostinn eldingu ef Drottinn reiðist mér.

Undarlegt er land mitt

Skaust upp á Skeið að sækja afkomandann í vinnuna. Han segist hafa fengið 60 gesti, sem er þónokkuð, miðað við fyrsta dag. Það sem ég var mest hissa á var að það var tjald á tjaldstæðinu. Tvö, eitt kúlutjald og annað minna, svona hjáleiga. Sennilega ætlað undir skóna. Fjórir ungir karlmenn sátu á tjaldstólum fyrir framan stærra tjaldið og þömbuðu bjór. Fjórir ungir menn einir á tjaldstæði uppi á Skeiðum um Hvítasunnuna. Svona male bonding á grasinu, ég veit ekki hvað,það var ekki einu sinni tónlist i gangi. Jarmur og hnegg í móanum blandað við hávaðatal og drykkjufjas. Þjóðlegt. Dapurt.. Skemmtilegra var að sjá ljósmyndarana dansandi kringum hrossastóð niður við Votumýri í fyndnum slow-motion ballet að reyna að ná skotum af hrossunum pósandi glaðlega fyrir þá í kvöldsólinni sem féll beint á marglitt stóðið. Góð birta til að mynda, vissulega, hross eru samt ekki mín deild. Ofnotað mótíf. En gott til að æfa sig á myndskurði og lýsingu. Merar fyrir eitthvert hrossaplayboy eða folapenthouse. Íha.

Heimilisvélmenni

Fyrir tveimur árum var ég að velta fyrir mér ákveðinni tegund af vélmenni, heimilisvélmenni, sem sæi um þrif og annað smálegt á heimilum. Uppfinningin var talin góð fyrir gamalmenni og einhleypa karla. En nú heyri ég utan að mér að frumgerðin sé komin á markað og seljist undir vörumerkinu Skammó. Skammóið er, held ég, einhvers konar apparat, og er sennilega hvorugkyns þó það líti út svona nokkun veginn eins og kvenmaður sem geldur karlmaður hefur hannað eftir óljósri minnningu um móður sína. Það versta er að frumgerðin af skammóinu er hraksmánarlega illa forrituð. Nafnið á tækinu er, held ég, til komið af því að það hefur tilhneigingu til að jagast stöðugt í eiganda sínum og nöldra þess á milli. Þessi blanda er svo bætt upp með geðvonskulegum öskrum.
Því er gefin rödd sem er afar hávær og hljómar alltaf eins og tækið sé öskureitt eða í magnaðri fýlu. Eins og skipsflauta hafi verið höfð til hliðsjónar í hönnuninni. Þetta er sennilega gert til að taka tillit til heyrnarskertra gamalmenna. Og þegar það á annað borð gerir eitthvað er bægslagangurinn svo mikill að glymur í öllu kringum það. Dyrum er ekki lokað, hurðum er skellt. Og þegar að mannasiðunum kemur hafa jarskjálftar, skriðuföll og brotsjóir verið tekin til fyrirmyndar. Ef ekki tæki eins og valtarar og gaddaherfi.
Því miður er skammóið aðallega þannig gert að það gefur skipanir í allar áttir hægri og vinstri. Sjálft hreyfir það sig lítið og sem mminnst sökum falinna hönnunargalla sem ekki koma í ljós fyrr en kaupandi hefur gengið frá endanlegum kaupsamningi. Ábyrgðarskírteinið er frekar marklaust plagg.
Skammóin virðast vera sérfræðingar í því að þykjast vera að gera eitthvað. En eðli sínu samkvæmt gera þau bara eitthvað þegar aðrir sjá til, svo notandinn haldi að það sé gagn í því. Það er semsé með afarmikla innbyggða athyglisþörf. Þau eru að sjálfsögðu ótæk í vinnu sökum hugbúnaðarárekstra, en eiga það til að vera að þvælast um gangana í skólum í staðinn. Lengi. Í von um að finna þar einhverja bót á ágöllum sínum. Eða komast undan því að gegna ætluðu hlutverki af hálfu eiganda og framleiðanda.
Það undarlega er að skammóið gengur út á markaði. Þó það hafi hvorki útlit né lunderni með sér. Það er sennilega nýjabrumið eða einfaldlega bara lágt sjálfsmat kaupendanna sem ræður ferðinni því ég get ekki skilið að nokkur maður geti hugsað sér að hafa svona gerðan lifandi kvenmann í húsum sínum, séu þær á annað borð til.
Vissulega eru sumar gerðir af skammóinu ódýrar. Svo ódýrar að þær geta átt það til að ganga í hús og setjast upp hjá mönnum fyrir ekki neitt. Reikningurinn kemur hins vegar fljótlega á eftir þeim og er gjarna mjög hár. Skammóið getur leikið myndarlega húsmóður á sannfærandi hátt um stundarsakir, en svo fara hönnunargallarnir fljótlega að koma í ljós.
Ég þekki mann sem á svona. Það er ekki gaman að vera nálægt þegar skammóskrjóðurinn hans fer í gang. Ég ætla ekki að fjárfesta í svona fyrr en búið er að lagfæra hugbúnaðinn. All verulega. Bíða þar til Skammó 5.5 kemur á markað, þessi sem er komin er eiginlega númer 0.75.

Hugvit

Ef hugsað er um hversu mikið hugvit þarf til að finna upp sokkinn kemur ýmislegt í ljós: Það þarf að komast að því að margir þræðir undnir saman eru sterkari en einn. Svo þarf að uppgötva hvaða tegund af þráðum geta loðað saman og hverjir ekki. Það þarf að finna hentuga aðferð til að spinna þræðina saman. Síðan þarf að tvinna marga saman í einn. Og enn þarf að finna upp prjónaskapinn. Allt þetta hefur tekið einhverjar aldir, en ef til vill ekki nema nokkra mánuði í viðbót að finna upp gamla sokkinn. Staki sokkurinn hefur fylgt fljótlega í kjölfarið.
En það verður að segjast að það er fátt nýtilegra á heimili en gamall sokkur. Það má troða honum upp í göt sem koma óforvarandis. Og ef vantar tusku sem þarf að henda á eftir er gamli sokkurinn bestur af öllu. Það má grípa í hann í málningarvinnu, fúavörn, húsþrifum...ég gæti þess alltaf þegar ég tek til í sokkahillunni að henda þeim stöku og götóttu í sérstaka körfu í skápnum undir baðvaskinum.
Sem þýðir að á þessum tímapunkti mannkynssögunnar gengur þrífimeistarinn galvaski (Den galvaskende rensemester?) fram á baðherbergið sitt, tekur fram gamla sokka og oxy-gel..nú skal glansa.
Og hinn garpslegi lífvörður Skeiðamanna er farinn í vinnuna vopnaður samlokum og gosi, verður á vakt til ellefu í kvöld. Hann á vissulega ekki von á mörgum gestum, fyrsti dagur í sumaropnun.

Af ávöxtunum ....

Það eru ekki nema gamlir fauskar eins og ég sem muna bréfpokana með brúnu röndunum og tveimur eplum, sem á stóð slagorðið "Af ávöxtunum munuð þér þekkja þá" og Silli&Valdi.
En af afrekunum munu menn þekkja mig, allavega núna þegar ég lem sjálfan mig áfram til að þrífa lítinn hluta af íbúðinni á hverjum degi. Ég er búinn með fataskápana; hef tekið draslið úr ganginum og kominn fram á bað. Ég hugsa alltaf "Þetta er allt í lagi, ég hef allt sumarið fyrir mér" og í hinni hugsuninni man ég alt í einu að ég ætla ekki að vera að þessu í allt sumar, takk fyrir. Samt silast þetta af, svona....
Ég er í huganum kominn með handrit að stuttmynd sem að sjálfsögðu á að heita beibwatch. Vantar bara beibið í hana.

Hvað er framundan?

Tja..það er að koma Hvítasunna. Andri byrjar að vinna á morgun, orðinn atvinnu babewatcher. Reyndar er hann þannig gerður að þar sem félagarnir eru annars vegar veit hann upp á hár hvað kettirnir þeirra heita, hvað þeir eru gamlir, og hvað hundarnir þeirra heita. En hvað kærusturnar þeirra heita man hann ekki stundinni lengur. Sem kannski er allt í lagi. Þær stoppa oftast styttra við en gæludýrin. Í gærkvöldi kom han heim og sagaði mér þau gleðitíðindi að læðan eins þeirra væri komin með kettlinga og talaði lengi um hvað honum líkaði vel við hundinn hans. Sem heitir Týra. Hvað kærastan þessa félaga heitir er henn hulið þoku og hefur sá drengur þó átt þá sömu til einhverra ára.
Bloggið mitt er tveggja ára þessa dagana. Það segir að ég skrifi eitthvað að meðaltali tuttugu og einu sinni á viku, ég hef skrifað 2380 pistla, og skrifað 330.688 orð. Svo hvað segir það mér....svosem ekki nein ósköp. Miðað við vinsældir segir það mér að ég ætti bara að skrifa meira og halda því áfram. Það er sagt að allir eigi sínar fimmtán mínútur af frægð: Öll þjóðin á þess kost að koma einhvern tíma í fjölmiðla. En það er annar svona sannleikur sem segir: Ef þú ert ekki í fjölmiðlum ertu ekki til. Það kann að vera skýringin á því hvers vegna fólk skrifar blogg: Það er ein leið til að segja "Ég er til líka."
En hvað um það.
Sumarið? Í sumar munu einhverjir tveir einstaklingar hittast í fyrsta skipti, verða ástfangin og eiga samleið lengi. Mislengi, samt. Í sumar munu einstaklingar sem eru að leita hvort að öðru halda áfram að leita án þess að hittast. Einhverjir einstaklingar munu gefast upp á samfylgdinni.
Einhver frægur stjórnmálamaður mun gera bommertu og þjóðin standa á öndinni í heila viku að reyna að snúa ruglinu upp í snilld meðan fjölmiðlarnir verða óðamála út af ruglinu í karlinum. Lífsreyndara fólk mun bara yppta öxlum og hugsa: Bölvað alkarugl er þetta í honum.
Ríkissjónvarpið mun ekki stofna til yfirvegaðrar umræðu um unglinga.
Og glöggir veðurspámenn segja mér að þetta verði rigningasumar.
Lifið heil.

Hver er maðurinn?

Þessi mynd af gömlum starfsbróður sem er að hella lýsi ofan í nemanda sinn og birtist aftan á þriðja tölublaði Skólavörðunnar í mars á þessu ári þykir vera óhemju lík einum núverandi ágætum starfsbróður á mínum vinnustað, Árna Blandon.

Mér brá

Það er ekki oft sem ég sé ástæðu nú orðið til að hrósa fréttamönnum ríkissjónvarpsins og enn síður Kastljósi. Eitt af því sem pirrar mig alveg héðan og hingað (og það er talsvert langt) eru forpokuð viðhorf þar á bæ til unglinga. Einn unglingur sem ég talaði við um þetta mál yppti öxlum og sagði "Við erum gyðingar nútímans." Og það má til sanns vegar færa. Ef sum ummæli sem eru viðhöfð um unglinga og það sem þeir hafa fyrir stafni og eru tekin og orðið gyðingur sett í staðinn þætti víst ýmsum dálaglega stungin tólg.
Þess vegna var ég búinn að undirbúa mig fyrir Kastljós í gærkvöldi og ætlaði að eiga þáttinn á harða diskinum til að vera viss um að fara rétt með ummæli ef ég þyrfti á að halda. Þegar hinir miklu sérfræðingar í unglingum, fréttamenn sjónvarpsins, tækju til við að útbreiða speki sína.
Það kom mér verulega á óvart að þátturinn var góður. Umræðurnar voru yfirvegaðar, viðmælendurnir voru málefnalegir og enginn þeirra var að flytja dulbúinn áróður gegn unglingum undir yfirskini fræðimennsku, sem stundum hendir. Jafnvel Sigmar, sem ég hef áður heyrt vera verulega neikvæðan gagnvart unglingum þrátt fyrir ungan aldur, sat á sér. Enda vissulega mun styttra sína hann var unglingur en ég, sýnist mér, þó mér heyrist annað. Og vissulega er það rétt að vandamálin í skólum eru ekki konum að kenna: Það sem ég horfi á eru gamlar formgerðir hugsunarháttar frá fyrstu áratugum síðustu aldar, sem einmitt núna eru ákaflega ríkjandi í viðhorfum þeirra sem taka til máls um uppeldismál, einkum ef um er að ræða leikmenn og ófaglærða. Liggur við að fasisminn gagnvart unglingum og stjórnunaráráttan minni aftur til áranna um 1960, þegar uppreisn æskunnar skall á. Og þó ég hafi aðeins verið átta ára 1960 eru árin sem á eftir komu mér í afar fersku minni. Það voru árin sem ekkert mátti og enduðu í að allt sprakk. Ég er farinn að horfa spenntur fram til næsta áratugar til að sjá hvað muni gerast ef kúgun og ofsóknir gagnvart unglingum heldur áfram í sama farvegi.

Lítið að gera....

Jæja, það er allavega komið á hreint að ég verð ekki á vöktum niðri á Eyrarbakka í sumar, svo ég mun ekki heilsa upp á svarta köttinn með hvítu lappirnar þegar ég fæ mér kaffi úti á stétt. En það kemur ekki að sök, ég hef minn eigin garð þar sem ég get drukkið kaffið mitt án þess að full rúta af ferðamönnum smelli mynd af mér á meðan og Lafði Hermínu get ég alltaf spjallað við. Eiginlega leysir þetta ákveðinn vanda því tími Andra í sundlauginni er öðruvísi en í fyrra og þess vegna hætt við bílavandamálum. Og ég finn mér eitthvað að gera, ég á bunka af ýmsu sem ég hef lítið unnið úr undanfarin sumur og með annað á prjónunum. Ég þarf hvort eð er að vinna eitthvað úr sumum af skrifum mínum og reyna að koma þeim á prent. Eða eitthvað. Það er þessi Flóaáveiat, auðvitað......og reyndar margt fleira.

Þá er það afstaðið....

Þá er búið að samþykkja fjölmiðlafrumvarpið og ráðamenn farnir að þurrka af skónum sínum með stjórnarskránni. Einkennilegar túlkanir á henni eru farnar að heyrast og orðið áhöld um hvort yfirleitt standi í því plaggi hvort forsetinn geti neitað að skrifa undir. Ég sem almennur borgari tel að 26. greinin sé fremur skýlaus. En ég er að velta öðru fyrir mér: Einhver bloggari var að velta því fyrir sér hvernig á því stæði að ekki væru svona móbílhóm á Íslandi: Hjólhýsahverfi fyrir fátæka. Kannski er bara kalt, en engu að síður eru svipuð hverfi til. Vel falin sumarbústaðahverfi inni í Þjórsárdal, til dæmis. En það eru bara sumarbústaðir. Viss þorp ínágrenni Reykjavíkur. En vitanlega verður að bæta úr þessu svo allt verði eins og í Ameríku, og ég legg til að Sjálfstæðismenn setji það á stefnuskrá í næstu borgarstjórnarkosningum að fjölga reitum fyrir þessi heimili. Ísland er hvort sem er hálfgert móbílhóm: Bíllinn sem dregur er bara frekar langt í burtu, Bandaríkin öll.

Sko mig!

Það tókst. Ég lauk við annan fataskápinn af tveimur svo nú á ég hálfan fataskáp af ónotuðu rými sem mun koma í góðar þarfir. Vissulega tafðist ég því við feðgar skruppum út í sveit vegna vinnunnar hjá Andra. Hann byrjar um helgina í sama starfi og í fyrra, sem sundlaugarvörður í Skeiðalaug í Brautarholti. Þetta sumarið byrjar starfið með námskeiði svo hvert einasta beib sem fer í laugina í Brautarholti getur verið örugg um að vera gætt með fagmannlegu auga. Þess utan þurftum við að fara alla leið upp í Árnes til að sækja lykil handa honum. Sumarið er að byrja hjá okkur báðum.
Ætli ég ráðist ekki bara á hinn skápinn á morgun. Hvað liggur á, ég þarf ekki að vera búinn með húsþrif fyrr en í lok ágúst hvort sem er.
Geisp.

Sko..

Sko ef þið eruð eitthvað að furða ykkur á manni sem ætlar að vera heila viku að þrífa svefnherbergið sitt, þá er það ekki vegna þess að það sé svo skítugt. Það er aðallega rykugt og svo er það fullt af drasli. Rykið blasir við eins og flasa á prestshempu, en minnir meira á auða jörð eftir haglél, eiginlega. Og svo þarf ég að gera alveg helling, eins og að vakna, fá mér kaffi, lesa blogg og fréttir, leggjast up í rúm aftur, fílósófera og strjúka kettinum, velta fyrir mér hvað ég á að hafa í matinn, leika mér í tölvunni, fara út í búð, skipuleggja þrifin í huganum, horfa á ruslið í óratíma..það tekur mun lengri tíma að skipuleggja svona aðgerð ofan í grunninn en að framkvæma hana, skiljið þið. Ef hún á að heppnast. Áætlunin er að taka einn vegg á dag og það sem er annaðhvort í honum, á honum eða meðfram. Í gær tók ég til dæmis loftið í gegn, þurrkaði af þessu eina ljósi sem hangir niður úr því. En í dag er það sko þrekvirki: Fataskáparnir. Ryðja öllu út, sortéra, henda og raða inn aftur. Ég reikna með að geta losað þrjár hillur. Kannski meira. Það er einhvern veginn svo margt gamalt á leiðinni út úr lífi mínu sem hefur hangið þarna inni eins og hverjir aðrir dauðir minjagripir en ég hef enga þörf fyrir lengur. Eins og skápurinn sé fullur af draugum.
Það er reglulega gott þegar ekki þarf að gera átak til að breyta lífi sínu og það fer að breytast sjálft. Þá er maður sjálfur að breytast um leið án þess að vera að hugsa sig upp úr einhverri klípu - sem maður hefur svosem sjálfur komið sér í.
Ég læt bókaskápinn eiga sig í bili þangað til viðrar betur á að fara með bækur út og hrista þær.

Slæm tíðindi

Ég er ekki hress yfir fréttunum um hvað strákum líður illa í skólunum nú orðið. En miðað við að ég er á endanum sem tekur við fólkinu sem er að koma upp úr grunnskólum hef ég vitanlega mínar hugmyndir um hvað er að fara fram. Og það er ekki fallegt. En erfiðara verður að koma því í lag. Það sem er að koma fram er pródúkt jafnréttisstefnunnar, eða öllu heldur kynferðisfasisma sem felur sig undir rósóttri sæng jafnréttishugsjónarinnar, og hefur í raun ekkert með hana að gera, hún er góð og gild.
En í framhaldinu af vanlíðan strákanna væri ráð að aðgæta hvernig kynjaskipting kennara er í grunnskólum.

Latur dagur

Þessi dagur var einfaldlega latur. Ég kom eiginlega engu í verk af því sem ég ætlaði, en ég ætlaði heldur ekki mikið. Það stendur til að taka bókahilluna í gegn og fara út með allar bækur, hrista þær og hreinsa hilluna. Eina verkefnið var að sópa burtu greinarusli úr garðinum svo hægt sé að fara að slá.
En ég get huggað mig við að það sem er búið er vel gert.
ÉG hef ekki einu sinni hugsað neitt viturlegt í dag. Svo má brúka sitt að skömm sé að.

Snillingur er Davíð

Ég hef aldrei skilið hvaða snilld sjálfstæðismenn sjá við Davíð. Ég hef eiginlega allta fhálf vorkennt þeim fyrir að hafa hann yfir sér. En ég verð að játa að hann á sína punkta: Lætur menn þvarga sig hása um fjölmiðlafrumvarpið, svo ekki verður tími til að leggja fram frumvarp um skattalækkanir, enn síður að ræða það og samþykkja. Svona tillögur eins og það sem hefur komið fram hjá Geir Haarde að fella niður sjómannaafsláttinn og afnema hátekjuskattinn í staðinn, sem ég efa ekki að yrði víða vinsæl ákvörðun. Og kennir svo sennilega stjórnarandstöðunni um, að þeir hafi tafið þetta með bannsettu rausinu út í hann.
Þá sleppur hann við að efna kosningaloforðin enn eina ferðina, og bregður fæti fyrir Geir svo Björn Bjarnason verður sennilegri kandídat í leiðtogastöðu hjá flokknum. Já, sjálfstæðismenn geta líka lent í stjórnarandstöðu gagnvart sjálfum sér.
Ég legg til að fjölmiðlar komi sér upp nokkurs konar loftvog eða mæli, þar sem hægt er að merkja daglega inn á skaplyndi forsætisráðherra, allt frá því að vera ljómandi eins og sólin upp í að vera illa mannýgur. Mun sniðugra að merkja bara á kvarðann svo það verði pláss fyrir einhverjar alvöru fréttir og bröltið í þessum manni verði ekki látið hertaka hvern einasta fréttatíma.

Verk að vinna..

Gardínurnar úr svefnherbergjunum blakta úti á snúru. Ajax er kominn í heimsókn og búið að þrífa gluggana. Lafði Hermína er pirruð, eins og alltaf þegar verið er að taka til, lætur rifa í glyrnurnar og grettir sig. Að endingu færi ég hana inn til Andra. Þar liggur hún ofan á sænginni, Andri undir henni og þau horfa hvort á annað í þögulli spurn. Eins og tvær ókunnugar sálir sem langar að heilsast en þurfi að kynna þaú fyrst. Ég skrepp á dekkjaverkstæði..nei, það voru ekki vetrardekk, bara ónýtur ventill. Svartur poki með gömlum fötum farinn að fylla ganginn. Tölvan mallar á scandisc og defrag á meðan. Ég vildi að það væri eitthvað svona til fyrir mannfólkið, bæði hægt að leita að göllum og þjappa saman skrám til að nýta plássið betur. En hvað er þetta, klukkan að verða þrjú og ég að verða búinn með það sem ég setti mér fyrir í dag..það er gott. Bara eftir að skila bókum á bókasafnið og kaupa brauð.

Vordagur og lífið gengur sinn gang.

Sólskinsdagur og sumarið verður hérna eitthvað frameftir degi. Vorhreingerningar á heimilinu formlega hafnar. Tók gardínurnar úr svefnherbergjunum báðum og henti í vél. Ég verð að gæta mín, annars gæti ég farið að breytast í smábæjarkerlingu. En þær eru í mínum huga leiðinlegustu skrýmsli á jörðinni. Að minnsta kosti á þessu tímabili jarðsögunnar. Ef ég þyrfti að velja mundi ég heldur kjósa að breytast í júrassíska eðlu. Það væri trúlega mun skemmtilegra. Og nýtískulegra, ef út í það er farið. En hvað um það. það þarf að þrífa í kringum sig, hvers kyns sem maður er, fyrst við erum á annað borð lent í því að vera mannverur. En sólskinsdagar á vori eru nú einu sinni kerlingaveislan..sumar taka öll föt út úr skápum, þvo þau og hengja út á snúru til að fá í þau útilykt. Ég er kannski ekki alveg svo langt leiddur ennþá.

Góður vetur

Ég sit allt í einu verklaus og vantar eitthvað í mig. Ef ég væri lengra niðri gæti ég leiðst út í að fara að gera upp tilveru mína einu sinni enn og fara að spá í ný markmið og verkefni, ef ekki vildi svo til að ég væri þegar búinn að fá þau upp í hendurnar og eina sem þarf er að vera ég sjálfur áfram. Ef fólk gæti leyft mér það í friði.
Þegar ég geri upp veturinn hefur hann verið býsna góður. Ein Bandaríkjaferð, ég var ekki einn um jólin eins og svo oft áður, þátttakan í Gaukshreiðrinu og stússið með Andra í því máli eru hápunktarnir. Svo ég hef fengið heilmargt út úr tilverunní í vetur án þess að hafa mikið fyrir því eða látið það kosta einhverjar stórkostlegar vangaveltur.
Svo komu nokkur hgáljós frá nemendum svona hér og þar í vetur þar sem visnandi blóm réttu allt í einu úr sér og fóru að blómstra aftur. En það er gangur tilverunnar að sum gera það, önnur ekki.
Svo ég þarf ekkert að kvíða sumrinu.

Tilveran komin í lag.

Eftir fáein hnitmiðuð handtök okkar feðganna beggja er íbúðin orðin skárri, og hægt að dæsa. Dóla tölvuleik nokkrar umferðir frekar en að gera ekki neitt. Í höfðinu á mér hrannast upp mál sem ég þarf að sinna núna, allt þetta sem ég var búinn að slá á frest þangað til fríið kæmi, en nú er það komið og ýmsir veruleikar lífsins verða ekki umflúnir. En hvað um það, það þarf að taka þá fyrir líka.

Hvað?

Fö. Ég svaf illa, mig dreymdi illa. En það er allt í lagi svosem, það er ekki eins og ég þurfi að fara að gera eitthvað strax í dag og mæta hress í vinnu á morgun. Allt í einu er líf mitt eins og löndunarsíló: Fullt af einhverju, svo er botninn sleginn úr og allt sturtast niður í hrúgu, eftir dinglar botnlaust ílát hangandi í vír. Búinn að öllu og man ekki eftir neinu í viðbót.
Það er ekki eins og mig vanti eitthvað til að láta í það.
Hi. Ég sé alveg íbúðina. Kominn tími á vorhreingerningar og svona. Ekki spurning um hvar á að byrja, heldur bara byrja einhvers staðar. Herbergið hans Andra er að vera þrifalegasta herbergi hússins, en það helgast af því að hann er búinn að taka til. Ekki ég.
En mér liggur ekki svo á. Ég hef þrjá mánuði til að standa í vorhreingerningum ef ég nenni. Í dag ætla ég að halda mér í formi við reyfaralestur, kattarstrok og mal. Í huganum hrannast upp góðar hugmyndir að alls kyns dútli.
Það er að segja þegar ég er búinn að þvo gardínurnar.
Ég er orðinn leiður á þeim tuskum. Langar í nýjar. Veit hvað ég vil en vantar efnið.

Einn kaldur

Eftir svona dag..er einn kaldur tékkneskur Budweiser bara ansi freistandi....og góður líka! Sérstaklega þegar búið er að slíta skólanum, gera upp og hægt að slaka á....

Búið

Búinn dagur. Fyrst á ráðstefnuna á Stokkseyri, klára fyrirlesturinn. Svo strax eftir það í leikfélagið í leiklestur og fleira. Gaman á báðum stöðum. Fyrirlesturinn tókst þó betur, en þar er ég líka old pro. Samt skrýtið að upplifa á einum og sama degi hvað það er miklu erfiðara að flytja eigin fyrirlestur en að túlka eitthvað sem einhver annar hefur samið. Bara breyta sér svolítið í smá stund - en í eigin fyrlestri stendur maður og fellur með sjálfum sér. Getur spunnið blaðalaust...af einhverjum ástæðum gengur mér alltaf betur með fyrirlestra ef ég er blaðalaus. Eins og allt verði hnitmiðaðra og skýrara - betra samband við salinn líka sem er mikilvægt þegar á að tala. Leikarinn horfir á dimmt herbergi fyrir framan sig og sér ekki neitt í viðbrögð fólksins, en fyrirlesari tekur alltaf eftir þeim því hann er miklu meira óvarinn - og varnarlausari. Samt gaman að hvoru tveggja.
Og í fyrirlestri eru gagnrýnendur líka harðari.

Og svo er slakað á...

Jæja, þetta er komið. Nú er bara að slaka á í rigningunni. Eftir hefðbundinni formúlu. Lafði Hermína hefur ekki farið út úr húsi í allan dag, heldur verið inni og hamast við að myrða unga af páskaeggi sem hún fann einhvers staðar. Maður verður nú að halda sér í formi. Ég ætla hins vegar að skríða undir sængina mína og lesa reyfara....maður verður nú að halda sér í formi við það líka!

Lappað og lárt

Ég lenti í því eitt sinn eins og fleiri landar mínir fyrr og síðar að vera til sjós með færeyingum. Það gat orðið skrýtið og skemmtilegt á stundum, einkum þegar báðir hurfu til baka til síns móðurmáls. Ég man eftir einum sem eitt sinn var sendur afturá til að gá hvort trollið væri klárt. Hann fór samviskusamlega afturá og kíkti, en sneri sér svo við og kallaði upp í brú: "Tað er lárt...tað er lappað og lárt!!!"
Og eins er það hjá mér í dag...ég er tilbúinn með glærurnar fyrir morgundaginn, og jafnvel búinn að tryggja mér skjávarpa, tjald og framlengingarsnúrur. Búinn að taka til fötin til að fara í. Skrifa glærurnar út á disk. Stinga öllum nauðsynjum ofan í tösku.
Það var á þessu sama skipi sem ég komst fyrst eitthvað að gagni í snertingu við fjölmiðla. Ég stóð í útgáfu á blaði í samvinnu við loftskeytamanninn. Ástæðan var sú að stundum heyrðist illa í útvarpi á skipinu vegna þess að rafmagnsspilið truflaði sendingu, en menn vildu fá fréttir. Þess vegna stóðum víð í þessu. Til að lífga upp á útgáfuna ákvað loftskeytamaðurinn að gerast nasisti og bæta inn í fréttaskýringum í þeim anda. Til mótvægis við hann gerðist ég Stalínisti, svo ég held að þetta blað hafi haft tiltölulega frjálslynda ritstjórnarstefnu. Og Bæjarútgerð Reykjavíkur, sem lagði blaðinu til aðstöðuna, blandaði sér ekkert í málefni miðilsins þó hún ætti í raun bæði ristjórnarskrifstofuna og ritvélina. Blaðið kom út í einu eintaki hverju sinni, þrjú tölublöð alls. En ritstjórnarstefnan skapaði á stundum fjöruga umræðu meðal lesenda.
Mér þykir skaði núna að eiga ekki eintökin.
En nú man ég. Ég þarf að snyrta á mér skeggið fyrir morgundaginn.

Góður punktur.

Þetta er ansi góður punktur inn í umræðu dagsins.
Fyrir fólk sem hefur áhuga á því að skreppa á Stokkseyri á morgun vísa ég hingað.

Jæja....

Það byrjar svo margt með jæja. Jæja er eitthvert erfiðasta orð í íslensku, á sér eiginlega enga merkingu, segir hvorki af né á og er eiginlega frekar hljóð en orð: Merkingin fer eftir stað og stund, framburði, áherslu og tónfalli. Kveður ekki upp úr með neitt í raun og veru. Að minnsta kosti ekki orðið sjálft. En í dag segi ég jæja. Ég hef nóg að gera í dag og á morgun og það er prýðilegt. Dagurinn fer í fyrirlestrasmíð. Ég hef daginn til að banga þetta saman svo ég hef tímann fyrir mér, ég er ekkert að falla á tíma með neitt. Á morgun þarf ég svo að þusa í tuttugu mínútur eða svo, og um kvöldið fer Feðgabyggð í leiklestur með leikfélaginu þar sem verða lesin ljóð og einhver örleikrit. Það verður ágætt kvöldstúss sem ekki reynir mikið á.Hvað þarf að gera í dag? Hm. Fara á pósthúsið. Kannski er fimm mynda pakkinn með Marx-bræðrum kominn til landsins frá Amazon. Fara á bókasafnið. Vonandi á safnið ljóð Árna G. Eylands. Hagkvæm landbúnaðarljóð um traktora, rakstrarvélar og gnýblásara. Ég er orðinn leiður á menningarlegum ljóðum - og bókum. Menning getur orðið svo innilega drýldin, montin, útblásin af sjálfri sér, hroka - og fordómafull. Þá á ég við þessa hámenningu sem skáldin og hinir listamennirnir kalla svo. Allir eru helvítis hundar nema ég, eins og segir í vísuparti sem ég lærði eitt sinn. Ég fann eitt gott ljóð um daginn eftir einhvern búandkarl þar sem hann er að syrgja hrútinn sinn og éta hann svo. Mun raunsærra ljóð en lúxusþankar truflaðra karla og kerlinga sem ekki þurfa að hafa áhyggjur af mat sínum en þeim mun meira af áti sínu og aukavigt. Inntakið er eiginlega þú varst frábær sem sauðkind og helvíti góður sem svið líka.
Já og svo er útskrift frá skólanum, en ég verð líklega að sleppa þeirri athöfn, nenni ekki að sitja stilltur undir annarra manna ræðum hátt á annan klukkutíma.

Nóg að gera

Í dag er nóg að gera og ég finn varla að ég eigi frí, sem er allt í lagi. Það er hvort sem er nóg af þessum frídögum. En fylgifiskurinn með því að alast upp í sveit er sá að fólk glatar tilfinningunni fyrir frídögum eftir dagatalinu: Frídagar í sveitinni voru bara þegar var rigning. Fékk mér lúr með Lafði Hermínu í gærkvöldi, hún gaf sér tíma til að leggjast hjá mér stund og mala áður en hún skellti sér út á sitt næturgöltur. Og eins í morgun þegar hún skilaði sér af djammminu.
Og ég sit með fyrirlesturinn sem ég þarf að flytja á laugardaginn. Efnið er komið saman, konseptið er klárt og það eina sem ég þarf að gera er að fylla í eyðurnar. Hefst í kvöld og á morgun.

Hvað gerir maður...

Hvað á að gera þegar það eina sem mig langar er að leggjast upp í sófa og horfa á spaghettívestra? Þá geri ég það eina sem mig langar. Bæng.

Auðveldi dagurinn

Þetta var eftir allt saman frekar léttur dagur. Aðeins örfáir komu að skoða, og bara þeir sem fengu hátt. En fallið var líka frekar lítið, miðað við að fall á skyndiprófi var það næst mesta sem ég hef séð á ferlinum. Enn einu sinni siglir gamli refurinn í höfn með áhöfn sem kann betur til verka en þegar farið var af stað. Og sæmilegan efla. Ég get verið sáttur við það. En það er kannski von...ég var einu sinni beðinn að nefna einhvern kennara sem hefði haft áhrif á mína kennslu og mig rak í vörðurnar. Mundi ekki eftir neinum, en ákveðinn togaraskipstjóri var sá fyrsti sem kom upp í hugann.
Og vissulega mátti margt af þeim manni læra þegar að því kom að stjórna mannskap og ná vinnu út úr áhöfninni.
Skrýtið fólk samt sem kemur og skoðar prófið og setur upp einhvern svip, eins og einkunnin sem það fékk sé langt fyrir neðan virðingu þess og ég ætti að meta vanþóknun þess fyrir einkunnagjöfina upp á að minnsta kosti einn heilan. Pfft.
Andri fór að hjálpa afa sínum að setja upp þakrennu. Það tókst án þess að nokkuð brotnaði. Merkilegt nokk.
Ef einhver úr minni föðurfjölskyldu hefði verið rómverskir hermenn á Golgata hefði mannkynssagan orðið allt önnur. Krossinn hefði örugglega klofnað, naglarnir hefðu rekist skakkt og trúlega hefði verið gengið þannig frá málum að ekki hefði orðið nein upprisa. Og ef þeir hefðu skapað heiminn væri hann áreiðanlega ekki eins fallegur og núna, en mun traustari og fastar rekinn saman.

Erfiði dagurinn

Þá er komið að því..erfiði dagurinn í skólastarfi. Einkunnaafhending og prófsýning. Kennarar verða að sitja og sýna prófin, gera grein fyrir yfirferð og námsmati. Erfiður dagur en nauðsynlegur svo að nemendur og kennarar geti skilið sáttir í lok annar. Bros og þakkir, sárindi, rifrildi, kærumál. Ýmis vandamál leysast en ný sárindi verða líka til. Vonbrigði og svolítill grátur inni á klósetti ef til vill hjá sumum. Báðir aðilar viðkvæmir sitt hvoru megin borðsins. Verst eiga þeir kennarar sem ekki geta viðurkennt mistök og leiðrétt bara ef einhver villa kemur fram í yfirferð. Í námsmati er kennarinn einvaldur og sumir óttast að missa tökin verði þeri uppvísir að villum. Svo eru þeir sem gefa einkunnir á normalkúrfuna og leiðast út í að fara að gefa einkunn fyrir eitthvað annað en frammistöðu til að geta staðsett nemandann rétt. Og svo er það áfrýjunarrétturinn, auðvitað....Þetta var ekki á minni tíð. Nemendur tóku prófin, fengu einkunnina og matið var ekki rætt frekar en ég veit ekki hvað. Mikið um geðþóttaákvarðanir á þeim árum, grunar mig.

Sannspár.

Ég hafði rétt fyrir mér. Andri kom aftur úr ferðinni með afa sínum hlæjandi. Eitthvað brotnaði. Ekki þó krossinn og sleggjan. Og þeir hvorugur. En kubburinn sem átti að vera ofan á krossinum til að hlífa honum við höggum brotnaði við fyrsta högg.

Snöp

Það hefur lítið verið að gera í dag annað en rósemi. Einhver lokaskil í skólanum, en svo hef ég verið á snöpum, sem ég kalla. Fór á Héraðsskjalasafnið að leita uppi gamlar myndir og kort frá Flóaáveitunni til að myndskreyta fyrirlesturinn á laugardaginn. Hann ætti að vera orðinn nægilega myndvæddur. Andri fór með afa sínum upp að Kálfholti, hann var að laga krossinn á leiði ömmu sinnar, eða langa langömmu Andra. Pabbi þekkti reyndar aldrei þessa ömmu sína, því hún dó þegar afi var fjórtán ára, frá honum og fimm ára gamalli hálfsystur hans. Hann missti föður sinn fimm ára. En hvað um það....krossum þarf að halda við, og ég vorkenni Andra ekkert að styðja einu sinni staur fyrir gamla manninn,ef ég þekki karlinn rétt er það hraustleg upplifun. Verður samt vonandi ekki eins háskasamur starfi og girðingarvinna var með honum hér fyrrum, þar sem hver staurarekstur endaði með því að hann braut annaðhvort staurinn eða sleggjuna.
Þangað til hann setti járnskaft á sleggjuna. Ég man margar stundirnar við að styðja staura þar sem ég stóð með hjartað í buxunum og studdi meðan faðir minn lúskraði staurnum.

Búinn vetur

Þá er veturinn búinn, sjúkraprófin búin, búið að sauma fyrir lausu endana...ég stóð rétt áðan úti á bletti og horfði grasið vaxa eins og bóndi sem þarf að fara að reka á fjall. Og það er einmitt það sem ég er að gera. Afrétturinn tekur við blessuðum lömbunum í sumar.
Ég aftur á móti stend mig alltaf að því að fara í persónulegt uppgjör á þessum árstíma. En í þetta skipti þarf ég þess lítið, því lífið er þrátt fyrir allt á uppleið. Engin persónuleg vandamál, mín eða annarra, plaga mig, ég þarf ekki að hugsa mig út úr einhverjum gömlum tilfinningamálum, því hlutir sem lengi hafa haft neikvæð áhrif á því sviði eru á leiðinni út, og engin ný mál í uppsiglingu. Sléttur sjór þar. Í öðrum málum þarf ég að taka mig á, og það er gott að það er ekkert annað að vagga bátnum á meðan eða trufla mig við það. Heilsufarið fer batnandi en ég má við því að missa einhver kíló.
Ég er heldur ekki með gamla hurð á búkkunum eins og í fyrrasumar, það er eitthvað allt annað á þeim núna. Engin málningarvinna, ekkert skrap og vorhreingerningarnar verða lítið mál. En hvað....um næstu helgi þarf ég að flytja fyrirlestur um Flóaáveituna á ráðstefnu Sagnfræðingafélagsins niðri á Stokkseyri, svo það gengur fyrir öðru þessa vikuna.

Annar í Evróvisjón

Í gamla daga hélt fólk hátíðir til nokkurra daga. Jólin tóku þrjá til fjóra, áramótin tvo, páskar og hvítasunna tvo, það var annar í öllu. En með nýjum hátíðum gleymdist þessi góði siður. Ekki veitti þó af, því á Íslandi eru tveir dagar sér í lagi sem verða þynnkulegir, dauðir og daprir. Annar er nýársdagur, þar sem þynnkan og skaupafýlan lekur af þjóðinni. Hinn er annar í Evróvisjón, sem markast af svipaðri fýlu. Og íslendingar, sem leggja svo mikið upp úr því að sanna sig meðal menningarþjóða verða að naga hnúana yfir að fá framan í sig ár eftir ár að vera annarlegur útkjálki sem fær atkvæði frá nágrönnum upp á kunningsskap. Eins og gengnir út úr hól og hafa ekki hugmynd um hvaða straumar eru í gangi úti í hinum stóra heimi.Sem svo birtist í leiðinlegu naggi hér heima, þar sem menn senda hver öðrum tóninn. Og nú eru Vinstri grænir líka komnir með sérstakan fúkyrðing. Hugmyndin er reyndar alls ekki slæm: Hver flokkur ætti að hafa einn starfandi sem væri undanþeginn því að biðjast afsökunar orða sinna. Slæmt að ekki skuli vera hægt að selja, verðleggja og markaðssetja luntann úr landanum.
En ég hef bara legið í leti.

YESSS!

Aldrei slíku vant fylgdist ég með Evróvision af einhverjum áhuga. Mér fannst Rúslana eiga vinninginn verulega skilið, öflug stelpa með kraftmikið lag, og hún hefði mátt heita Conina the Barbarian mín vegna. Þó var eitt sem setti sérlega leiðinlegan sip á þessa keppni, en það var íslenski þulurinn. Hvernig hann talaði sífellt í niðrandi tón um gömlu kommúnistaríkin fyrrverandi, eins og það væri skylda meðal hans aðdáenda, og þrástagaðist á að bera Ruslana fram með u en ekki ú eins og flestir þarna. Það var ekki einu sinni fyndið í fyrsta skipti. Vinsamlega sendið annan þul næst, Evróvision getur áreiðanlega lifað góðu lífi án svona brandara. Ruddalegur tónn sendur þjóðum sem vilja helst af öllu teljast til Evrópu, sem er hinn siðmenntaði heimur í þeirra augum. Litlu Ameríku ferst að tala.
Hvað er þessi karl eiginlega gamall? Talar og hagar sér eins og gamall kaldastríðsjxl og var þó varla kominn á koppinn þegar kommúnisminn hrundi.
Og við feðgarnir vorum sannspáir um það sem við spáðum. Ég spáði vinningi fyrir Rúslönu og Andri spáði svíum 5-6 sæti. En í heildina séð virðist atkvæðagreiðsla í þessari keppni vera farin að endurspegla smekk almennings. Eftir marga áratugi.
Líka liggur í augum uppi hvert atkvæði Lafði Hermínu féll. Þegar Jónsi söng kom hún inn, settist upp á borð, horfði á sjónvarpið og tifaði eyrunum í takt við lagið en brokkaði svo út þegar hann var búinn. Heillaði allavega eina læðu.

Viðburðir dagsins?

Já. Við feðgar tókum daginn snemma og fórum báðir á námskeið sem stóð til fjögur. Svo horfðum við á Evróvision, auðvitað. Dansarnir góðu frá í fyrra voru ekki á blaði. Engin söngkona var í vandræðum með að finna klósettið. En þvottaklemmulúkkið er inni núna. Þar á ég við þessar gömlu þvottaklemmur sem ekki voru með gormi en löngu klofi og litlum hnúð efst á endanum.
Og svo gengur auðvitað mikið á í íslenskri pólitík. Einu sinni hafði ríkisstjórnin sérstakan blaðafulltrúa sem talaði fyrir alla. Svo hafa stundum verið sérstakir formælendur, þó mér þyki orðið sérstakt. En það er traustvekjandi þegar stjórnin sparar sér útgjöld og hefur bæði formælanda, forsætisráðherra og fúkyrðing í einum og sama manninum. Það er svona 3F aðferðin í samskiptum við þjóðina, forsetann og fjölmiðlana.

Vorið er alveg komið.

Já þá er komið vor. Síðustu eftirlegukindurnar voru að koma í hús, ein frá Þorlákshöfn og önnur hringdi frá Kaupmannahöfn til að skila verkefni á morgun. Það er langur armur Fjölbrautaskóla Sðurlands stundum. Þá er allt talið og eftirsafnið líka.
Andri er farinn í Frelsisherinn og kötturinn sefur svo fast á eyrað að hún rumskar ekki. Skrýtið með eyrun á fólki..af hverju verður eyrað sem fólk sefur á alltaf grænt? Kannski einhvers konar aðlögun síðan við vorum villt dýr og sváfum á grastóm eða í trjám? Hver veit...

Vorið er víst komið.

Ég held að vorið sé komið. Lóan, Spóinn og Krían eru löngu komin í fjöruna og kvikmyndagerðarmennirnir komnir í sveitina að leita að ruglustömpum eins og alltaf. Þeir komu snemma til mín í ár, en þetta er kannski orðið kapphlaup um að verða fyrstur til að finna undarlegt fólk. Ös blessunin var á Ölfusárbrú áðan með sínu skylduliði. Flautaði og lét illa, sem vænta mátti. Og á morgun er Evróvision. En ég er með einvher ´sertækan athyglisbrest gagnvart þeim fjára. Ég á erfiðara með að skilja hvers vegna Andri bað mig um blómkál og paprikur fyrir snakk með keppninni. Ég held að hann sé að verða fullorðinn, barnið. Honum finnst þetta vara gott, segir hann.

Frægur geðlæknir flytur til Þorlákshafnar.

Ég held að það sé kominn söguþráður í sápuóperuna um geðlækninn í Þorlákshöfn. Að sjálfsögðu fær hann ekkert að gera þó allur bærinn sé í hans augum kengbilaður, vegna þess að þar hafa allir nóg að gera og mega ekki vera að því að vera ruglaðir, og svo þurfa þeir að vera fullir um helgar og nenna ekki að þæfa vandamál sín, svo að lúxusvandamál höfuðborgarbúanna fara öll milli þils og veggjar. Vitanlega endar þetta með því að geðlæknirinn sekkur ofan í djúpa angst og örvæntingu, endar með því að sitja á bryggjunni og dorga til að finna sinn innri peyja.
Annars er annar gamanleikur í gangi á þessu heimili núna: Það er Andri og herbergið hans. Í augnablikinu er hann þar inni veifandi grautarsleif. En í fyrrinótt stóð hann í músaveiðum því kötturinn hafði komið með mús inn, og mýsla var farin að gera sig líklega til að hlaupa upp í buxnaskálmina hans. Ég skil músina vel, ef ég vildi fela mig hér inni færi ég líka þangað. Svo tekur hann til stöku sinnum og kötturinn hjálpar honum. Sem ekki bætir ástandið nokkurn skapaðan hlut.

Aumur andskoti.

Ég hef verið latur í dag og nánast aftengdur frá öllu lífsins veseni. Víst hef ég skilað einkunnum en það má heita það eina. Reyndar var ég að fá tilkynningu um að ég eigi 30 ára stúdentsafmæli þetta árið, og bekkurinn minn heldur partý einhvers staðar. Tíminn líður. Skrýtið samt að hafa upplifað þessi svokölluðu róttæku ár í hringiðunni í menntaskóla í Reykjavík og hafa svo þraukað þorrann undir valdahópi hægri róttæklinga allar götur síðan. Davíð Oddsson var nýútskrifaður og Hrafn Gunnlaugsson líka. Og allur MR var ofsalega feginn því. Geir Haarde var inspector scholae. Kjartan Gunnarsson og Hannes Hólmsteinn voru þarna enn að lappast. Bogi Ágústsson skálmaði þarna um en oftast á hléborða samt, og Mörður Árnason reyndi að standa uppi í hárinu á þessu hægrigengi með því að rífa sig eitthvað. Össur Skarphéðinsson var bara þægðarljós í fjórða bekk sem ekki lét mikið á sér bera.
Meðan ég man.....þrjátíu ár af hægri róttækni er nú orðið alveg nóg. Það sem meira er, eins og vant er hafa róttæklingarnir snúist upp í andstæðu sína.
Það eru allir hræddir.

Forseti vor og ríkisstjórn.

Það þykir frétt að forsetinn skuli hverfa frá konunglegu brúðkaupi til að koma heim að sinna skyldum sínum, nema heimastjórnarpartíið hafi kennt honum eitthvað. En það er bara fyrir eldri menn eins og mig að múna þá tíð þegar þetta hefði ekki getað þýtt nema eitt: Stjórnarslit, eða að minnsta kosti krísu í stjórnarsamstarfi. Einfaldlega vegna þess að þegar eitthvað slíkt kemur upp á þarf einhver opinber starfsmaður að vera til taks að taka við tilkynningu um það mál. Þá duga handhafar forsetavalds ekki til. Lög til undirskriftar geta beðið heimkomu forseta, sér í lagi ef þau eiga ekki að taka gildi strax hvort eð er. Slíkt er ekki óhugsandi, einkum væri það hagstætt fyrir Framsókn gagnvart næstu kosningum að gera þetta, en sára óhagstætt fyrir Sjálfstæðismenn að far afram með Davíð ennþá í formannsstólnum. Trúlega mundu þeir frekar kjósa að vera eitthvað búnir að skipta út í embættum þar á bæ.

Lukkudagur?

Kannski er þetta bara góður dagur þrátt fyrir rigninguna. Ég frétti í dag að vð feðgarnir komumst inn á námskeið í leikritun hjá Karli Ágúst Úlfssyni á laugardaginn. Ekki veit ég hvað við ætlum að gera þar, kannski við förum að gera út á Edduna og skrifa eitthvað um geðsjúklinga úti í sveit...Ég sé fyrir mér sápuóperuna "Frægur geðlæknir flytur til Þorlákshafnar" en það er samt gaman að fara að gera eitthvað nýtt og fara á námskeið um eitthvað annað en kennslufræði, svona til tilbreytingar. Svo eigum við boðsmiða á opnun myndlistarsýningar hjá honum Óla Th. á morgun. Hér eru tvær myndir sem hann hefur teiknað af mér á kennarafundum í skólanum. Og ég þarf ekki að mæta í yfirsetu á morgun, það kom í ljós að það var ofskipað í það mál. Svo ég á frí. Það er bara ágætt. Andri hafði samband við vinnuveitandann í dag, en ég ætla ekki að spyrja hann hvernig á því stendur að á miða á ísskápnum er dagsetning og þar hefur han skrifað, held ég,"hátta Steinunni."
Þetta ætlar að vonandi að verða skemmtileg sumarvinna.

Eftir höfðinu....

Það er til pólitík. Og það eru til alls konar ismar. En þó er ein pólitík og ismi sem sjaldan telst til stjórnmála en er það samt. Það er þegar alkóhólistar komast til valda í þjóðfélögum. Þá breytist pólitíkin fljótlega í alkóhólisma líka. Þannig er hægt að færa haldbær rök fyrir því að Sovétkommúnisminn hafi í raun aldrei verið annað en alkóhólismi Stalíns. Eitt af því sem einkennir hinn alkóhólíska fjölskylduföður er til dæmis einangrun, fjölskyldan - eða flokkurinn - þjappar sér saman utan um leiðtogann og stendur á öndinni við að styðja við bakið á honum eftir því sem bommerturnar verða fleiri og vandamálið augljósara. Annað eru strangar reglur og lagasetningar sem fjölskyldan verður að hlíta ef hún vill ekki fá yfir sig reiði föðurins mikla. Settar jafnharðan án samráðs við nokkurn mann og ekki spurt um mannréttindi eða réttmæti. Og mest gengur á þegar hann er fullur. Stalín gaf að vísu út undirskrifaða dauðadóma án þess að fylla út nöfnin, því gátu menn bætt inn á eftir. Svona handhafaávísanir. Annað einkenni er að þeir taka fyrir að þola ekki vissa menn, geta ekki talað við nema einstaka mann og svo er stjórnað í gegnum þá. Nei, ég er eiginlega ekki að tala um Stalín, heldur einhvern herra X. En ég ætla að hætta áður en sett verða lög sem banna mér að skrifa blogg.

Fjölmiðlafár.

Það fer ekki milli mála ef bloggarar eru lesnir að fjölmiðlar skipta máli í lífi fólks. Mjög miklu. Survivor og Beyglurnar í bænum eða Sex in the City ery staðfast umræðuefni. Aðrir þættir fá skot, og ef til vill er þetta vegna þess að á íSlandi er engin fjölmiðlarýni. Ekki einu sinni sjálfsgagnrýni, sums staðar. Enginn fjölmiðill heldur úti gagnrýni á aðra miðla af fagmannlegri kurteisi, af sömu ástæðu og hákarlar éta ekki lögfræðinga. Á móti kemur að miðlarnir eru uppfullir af glysmyndum af öðru fjölmiðlafólki og þeir taka sífellt viðtöl hver við annan. Það er flott á Íslandi að vinna á fjölmiðli.
En vitið þið hvað....mér er bara slétt og nákvæmlega sama um það hver á fjölmiðil. Eða ekki. Meðan ég má eiga mitt blogg í friði. Ég ætla að vona að Baugur opni ekki blogg, þá byrjar pottþétt bölvaður ófriðurinn. Enginn maður má eiga blogg nema.....
Ástæðan er sem sé sú, að einu sinni var bara eitt sjónvarp og eitt útvarp. Það mátti auðvitað ekki, aðallega vegna þess að það var aldrei neitt í þessu. Það vantaði meira.
Svo komu fleiri fjölmiðlar, og viti menn.....það varð meira. Það var meira ekki neitt í fjölmiðlunum ef ekki voru allir að skiptast á um að nota sama tyggjóið eins og krakkar í sandkassa. Lögmálið um efnisinnihald fjölmiðla er eins og alheimurinn: Eftir því sem hann þenst út eykst magnið af engu. Ekkertið stækkar, ein og þeir vita sem kannast við söguna endalausu.
Og af því að þetta fjölmiðlahark er saga um fullt af engu með fótbolta á milli er mér sama um hver á mest af því. Ég þarf ekki að fá allt þetta ekkert inn á mig, ég get slökkt og hætt að kaupa blöðin. Vitandi að ég er ekki að missa af neinu, eðli málsins samkvæmt.

Kynlíf framhaldsskólanema

Það kemur mér á óvart að þennan vetur hef ég engar fréttir heyrt af hinu klassíska rannsóknarefni, kynlífi framhaldsskólanema. Víst hef ég ekki heyrt allar fréttir hjá Ríkissjónvarpinu, kannski hafa sálfræðinemar komist yfir þessa grúskáráttu sína og tekist á við vanda sinn, eða bara ekki búið að birta niðurstöðurnar. En hvað gerist svo? Þegar framhaldsskólanemar eru látnir í friði fara þeir sjálfir að gera kannanir, og í ljós kemur að kynlíf þeirra er eitthvað sem þeir hafa litlar áhyggjur af, en eru einu aðilarnir sem snúa sér að því að kanna viðhorf til samræmdra stúdentsprófa. Og komast að því að þeir/þau eru ekkert spennt fyrir málinu.

Nýr Blogger

Þessi nýi blogger hefur marga kosti. Það er gaman að prófílsíðunni, en það er galli við kommentakerfið að fólk getur lagt inn nafnlaus innlegg. Á hinn bóginn er hægt að strika út fólk sem er með leiðindi. Um sinn bið ég fólk að skrá nafnið sitt ef það vill segja eitthvað, mér er illa við nafnleysi. Vil helst ekki eiga skipti við nafnlaust fólk á netinu. Annars má fólk svosem segja hvað sem það vill.
Og í kvöld létum við feðgar loksins verða af því að horfa á Gaukshreiðrið. Það er að segja myndina. Milos Forman alltaf góður...þetta er með því besta sem ég hef séð frá þeim leikstjóra. Og Nicholson fer á kostum.

Breytingar

Hér standa breytingar yfir. Á vissan hátt eru þær til bóta, á vissan hátt ekki. Fólk er beðið að halda ró sinni.

Ég ætti kannski að tjá mig um Evróvision. Ekki að mér þyki uppákoman merkileg. En vissulega er hægt að brosa út í annað yfir ósköpunum. Ég bíð eftir því að sjá dansana hjá söngkonunum: Annars vegar þessi hæga hnjásveifla þar sem þær baða út höndunum um leið eins og þær séu að reka svartbaka úr æðarvarpi. Hinn dansinn fer þannig fram að rassinn er teygður aftur eins langt og kemst og mjöðmunum sveiflað til og frá. Sá dans heitir "Ég hitti ekki klósettið." En mér fannst ekki lítið fyndið þegar ég heyrði á Gísla Martein tala við Pál Óskar og Páll, sem söng Ísland út úr keppninni á sínum tíma, sagðist hafa bjargað keppninni frá því að vera felld niður. Merkileg niðurstaða. Hver maður er að vísu að lokum dæmdur frekar af verðleikum sínum en verkum. En þetta er nú eins og þegar Framsóknarmenn gera út á það í kosningum að þeir bjargi þjóðinni frá Sjálfstæðisflokknum. Svo það fer að verða augljóst hvað Halldór Ásgrímsson og Páll Óskar eiga sameiginlegt.
Á hitt ber að líta að til þess að Ísland nái einhverjum framgangi í keppninni er eiginlega nauðsynlegt að bjarga þjóðinni frá sjálfri sér. Eins og núna, þar sem er samið lag og fenginn söngvari en forðast að láta þjóðina greiða atkvæði. Lagið er sjálfsagt ágætt og söngurinn líka, sumum þykir strákurinn myndarlegur, en ég sem kennari gef ekki einkunn fyrir það.

Eftir yfirsetu fer dagurinn í að ganga frá lausum endum. Auka- og sértilfellum, próf frá föngum, fólk með sérverkefni og utanskólanemendur, allir fá sitt. Seinkomur en þókomur eru líka teknar til meðferðar í verkefnaskilum. Merkilega mikið af lausum endum á þessu fólki, sem kannski er von, ekki fullbúið að ganga frá saumaskapnum. Vð reynum þó að jafnaði að enda á því að fólkið dragi sem fæsta ófrágengna sauma með sér út úr skólanum.
En skrautlegt verður ástandið þegar fólk sem er sjálft farið að rakna upp í saumunum fer að reyna að laga ófrágengna sauma á hinum. Þá fá sumir aðrir kollegar nóg að starfa....

Ég er í prófyfirsetu. Hérna fer hún þannig fram að í hverri prófstofu er einn sem situr yfir, en frammi á gangi á að vera flakkari, sem venjulega hefur þrjár stofur á sínum snærum og á að sjá um að vera til aðstoðar, sækja kennara ef þarf hjálp eða eitthvað þvíumlíkt. Nema núna. Ég er með ósýnilegan flakkara. Það á að vísu að vera forseti bæjarstjórnar Árborgar sem passar ganginn, en það gæti allt eins verið Kampholts-Móri miðað við hvað ég sé mikið af honum. Nú má ekki misskilja mig: Forseti bæjarstjórnar Árborgar er hinn vænsti maður og ég hef átt margt gott af honum að segja gegnum árin. Hann fer vikulega í útreiðartúr enn með mótorhjólagenginu sínu þrátt fyrir vegtyllurnar. En í dag er hann að sanna það sem fólk segir allt of oft: Það er ekki hægt að nota þessa andskotans pólitíkusa í neitt og þess vegna eins gott að hafa þá í pólitíkinni.

Ég ákvað í gærkvöldi að kúpla mér frá starfinu, fara niður í fjöru og hlusta á sjóinn og fuglana. Ég hef gaman af fuglanöfnum, að minnsta kosti þeim sem voru gefin fuglunum áður en málfræðingar og hreinsunarmenn komust í þau. Það er svo auðvelt að skilja af hverju krían heitir kría, en það versnar í því þegar fugl heitir tjaldur, því það er ekkert tjaldslegt við hann. Eða stelkur. Spói. Spóinn gengur ekki um og kynnir sig eins og krían. Það er engin rökhugsun, heldur sköpunargleði við það að búa til orð sem gefur hlutunum heiti. Sum þessara nafna eru eldri en íslenskan og jafnvel norrænan. Í biblíunni segir að Adam hafi gefið hlutunum nöfn þegar hann fékk málið og dýrunum líka. En auðvitað trúum við þvi ekki. Samt hlýtur að hafa verið gaman þegar verið var að finna upp tungumálið og gefa hlutum nöfn. Gömlu nöfnin bera vitni um kímmnigáfu og sköpunargleði. Seinni tíma nafngiftir hafa oftast farið út í að norðlenskir góðbændasynir, sem jafnan hafa haft einkaleyfi á íslensku hafa farið að kalla frú Veiðibjöllu herra Svartbak. Eins og þess þyrfti eða það væri til bóta. Norðlenskir góðbændasynir? Já, það var verulega gaman fyrir skyldmenni þjóðskálda að koma í barnaskóla og vera sagt að sunnlenskan, málið sem ég talaði, væri ljótt mál, ég ætti að tala eins og norðlendingur af því það var fallegt og rétt...og það eina sem ég gerði rétt var að bera fram hv en ekki stunda kvalveiðar. Ég var hvar, en ekki kvar. Verulega nauðsynlegt að drekka þetta í sig með málfræðinni og va rekki til að gera hana meira spennandi.
En aftur í fjöruna. Ég ætlaði að kúpla mér frá starfinu- njóta náttúrunnar - en það fyrsta sem ég gekk fram á var sjórekinn töflupenni. Einhver kollega í Eyjum hefur trúlega ákveðið mjög fastlega að verða fyrrverandi kollega minn.

Í Feðgabyggð hafa verið lögð drög að samningu leikrits. Vinnuheitið er Móafyllirí. Sviðsmyndin er ef til vill svolítið erfið, en fer eftir hvernig á það er litið, því leikritið gerist í tjaldvagni. Annaðhvort verður að koma tjaldvagni fyrir á leiksviði eða stofna farandleikhús sem fer á tjaldsvæði og setur leikritið upp á vinsælum útilegustöðum. Hugmyndin er komin frá fjölskyldu sem Andri fylgdist með í fyrra uppi í Brautarholti, þar sem húsbóndinn á "heimilinu" setti upp tjaldð, blés upp sófa úr rúmfatalagernum með pumpu og kveikti á ferðasjónvarpi, sat svo þar allt kvöldið og drakk bjór. Við veltum fyrir okkur öllum kostnaðinum sem fór í að keyra upp á Skeið til að gera það sama og heima. Farsímar koma eitthvað við sögu því frúin á heimilinu á tvo, heimilisfarsímann og ferðagemsann. Einhverjir hestamenn eru svo að flækjast þarna. Ýmsir misjafnlega fyndnir og harmrænir atburðir eiga sér stað. Söngur er auðvitað inni í myndinni. Þráðurinn gengur eitthvað út á að einhver fjölskyldumeðlimur ætlar að hrista fjölskylduna saman í útilegunni og rífa fólkið frá tölvum, sjónvarpi og öðrum spillivöldum í fjölskyldulífi en allt fer úrskeiðis og fjölskyldan leysist upp. Einn viðburðurinn er að dóttirin á heimilinu kýs að kynna nýjan kærasta sem er þrjátíu árum eldri (Það eru hvort sem er allir búnir að koma útúr skápnum sem hommar eða lesbíur eða hvort tveggja) afinn deyr....
En kanski við höfum bara samband við Guðnýju Halldórs.
Það er eitt sem mælir gegn því að færa þetta upp á tjaldsvæðum: Það er hætt við að áhorfendurnir föttuðu ekki djókinn.

AAH...gott. Búinn að fara yfir prófin. Og miklu minna fall en ég bjóst við. Að vísu komast ekki allir í gegn en þó fleiri en ég hefði þorað að vona. Sum jafnvel rífa sig upp. Þá er bara eftir að ganga frá þessum lausu endum, það er alltaf eitthvað af lausum endum í þessum nemendahópi. Og þá er eiginlega komið sumar á sumum bæjum, ég fer eftir helgina að snúa mér að öðrum verkefnum og frágangi eftir veturinn.

Það líður á daginn. Gangaþifin eru búin, og jafnvel í Andra herbergi er klassískur keimur af Ajax. Prófyfirferð gengur sæmilega, nemendur eru að gera þetta venjulega, færa til stórfljót og fjallgarða, og setja höfðingja niður á ólíklegustu staði. Bæði Skúli Magnússon og Marteinn Lúther hafa verið gerðir að biskupum í Skálholti. Þeim höfðingjum hefur þar með fjölgað nokkuð. En trúlega hefur fjölmiðlaumræðan haft áhrif á prófið, því einhvers staðar kemur fram að Jón Arason hafi átt í einhverjum útistöðum við Davíð nokkurn í Snóksdal.

Þetta lítur út fyrir að verða góður morgunn með kaffibolla, glampandi sól og malandi ketti. En ýmislegt ýtir við góða skapinu. Út um gluggann sé ég konu vera að bogra yfir barnavagni. Hún er vaxin eins og haugsuga: Þykk og breið læri eins og vel pumpuð dekk, stuttir fætur, og þegar hún beygir sig fram blasir við mér breiður tólgarskjöldurinn rétt þar fyrir ofan. Þetta gæti verið þægilegur morgunn, að minnsta kosti vona ég að þetta útsýni merki þægindi, heimili og eitthvað gott fyrir einhvern, en í mínum huga hefur þessi manneskja löngu áunnið sér heiðurstitilinn "þetta"með feitletruðum gæsalöppum. Ég hata manneskjuna og allt sem hún stendur fyrir. Manneskja af því tagi sem ekkert kemst úr sporunum en giftist öflugum traktor. Sem höktir alltaf meira og meira eftir því sem tankurinn á dragaldinu fyllist og endar með því að allt stendur fast.
Nei, ég er ekki timbraður, ef einhver er farinn að draga þá ályktun af ofanskráðu.
Skömmu síðar heyri ég í fólki í nágrenni við mig. Ég kemst ekki hjá því þgar fólk talar alltaf hátt eins og annaðhvort það eða fólkið í kring sé illa heyrnarskert og lætur hvína í röddinni gegnum nefið, og hefur þar fyrir utan vanið sig á að loka aldrei dyrum heldur skella hurðum hraustlega. Eins og vesalings konan sé alltaf í vondu skapi, sem reyndar virðist vera. En hvað um það. Þegar annað fólk er annars vegar eru taugar eitthvað sem ekki þýðir að burðast með. Og í dag er nóg að gera. Klára prófyfirferð, þrífa sameignina. En það er nógur tími..ennþá, allavega.

Enn er dagurinn á áætlun þó ég hafi verið höndum seinni að byrja á prófyfirferð. En ég ætla að lofa sjálfum mér að vera búinn með það dæmi í kvöld. Hér kom gestur á vegum Andra og var í mat. Ég kunni ekki við að vera að fara yfir próf meðan gestur var í húsinu, það stressar fólk talsvert. Andri hins vegar er vanur að heyra mig tuldra yfir prófum eða skella upp úr öðru hverju. Mér liggur svo sem ekki lífið á, það er meira atriði að yfirferðin sé sanngjörn og í lagi.
Annars var ég að fá skemmtilega mynd aftur úr láni, Totoro nágranni minn eftir Myasaki. Skemmtileg mynd um tvær litlar stelpur sem eignast einkennilega vini meðan mamma þeirra er á sjúkrahúsi og pabbi þeirra flytur út í sveit. Ætti kannski að horfa á hana.

Morgunninn opnast með hægum andvara og miklum hita klukkan tíu við það að síminn hringir. Ég dreg mig fram úr og hita mér kaffi, les á meðan kaffið lagast og geri mér svo heimatilbúið mjólkurkaffi. Svo fer ég í tölvuleik og er loksins að vinna heilt borð. Eftir hádegið er sturta og tiltekt með aðstoð Ajax Classic. Eins og kók classic, sko. Eins og það sé til Ajax unclassic. Við notum sko bara classic hér á bæ. Svo tölvuleikur aftur. Ég hef sett markið á klukkan fjögur að byrja að fara yfir prófabunkann. Ekki stór, þrjátíu próf. Í dag er ég allavega ekki í óstuði.

Ég hef ekkert gert af því sem ég ætlaði í dag....sem aðallega var að fara yfir prófið í morgun. Komst í óstuð, sem ekkert var prófinu að kenna, og ég fer ekki yfir próf í óstuði. Hálf föstudagslegur þrettánda föstudagur. Fólk er ennþá að rífast um blessað fjölmiðlafrumvarpið...það kveður svo rammt að að jafnvel Morgunblaðið er orðið ósammála ríkisstjórninni. Það út af fyrir sig er saga til næsta bæjar. Það sem ég tek eftir er hins vegar vanefndir ríkisstjórnarinnar við öryrkja, svo þeir eru enn að íhuga málshöfðun. Á það að vera það eina sem þessi ríkisstjórn getur, að riðlast á öryrkjum, og hafa það ekki einu sinni af með sæmilegu móti? Framsóknarmönnum væri nær að bjarga málstað sínum, því sem eftir er af honum, að slíta stjórnarsamstarfi og hætta að kóa þetta rugl. En Halldór ætlar að gera það fyrir sjálfan sig að verða forsætisráðherra. Þegar stjórnmálamaður er hættur að vera fulltúi kjósendanna og farinn að efla eigin frama gegnum starfið er hann ekki lengur í umboði þeirra heldur sjálfs sín. Menn eru ekki stjórnmálum sjálfs sín vegna.
En það verður gaman þegar lyfjaglösin fara að tala norsku. Þá geta einstæðir öryrkjar að minnsta kosti farið að hafa félagsskap.

Ég ætla að viðra sængina mína, hrista vandlega úr henni allt ryk, setja nýtt ver á hana og taka kvöldið snemma. Lafði Hermína er farin eitthvað, hún sést ekki heima á kvöldin og nóttunni núna. Á morgun er próf í SAG 103 og veðrið er allavega þannig að fólk ætti að vera sæmilega lesið. Mér er ekki heitt á eyrunum. Og prófið fellur á fyrri prófaviku svo ekki verður þreytu fyrir að fara hjá fólki. Kannski verður útkoman bara sæmileg.
Mér er sama hvað öll kennslufræði segir. Kennari þarf að gá til veðurs.

Nú er að koma árstíðin þar sem ég kveiki varla á sjónvarpi nema til að heyra kvöldfréttir. En það er meira að vana en gagni. Víst er Halldór Ásgrímsson hættur að messa eins og skarfur á skeri í hverjum fréttatíma, en það var líka komið alveg nóg af honum. En ég er ekki alveg viss um hvort ég er að horfa á íslenska eða ameríska stöð. George Bush er tekinn við af Halldóri, nýjustu tíðindi af því hvernig fasismi heimsins reynir að verja sig fyrir gagnrýni og álögum andstæðinga fylgir þar á eftir, og svo að lokum einhverjar furðufréttir frá Ameríku líka. Það er heimur fyrir utan Ameríku, þarna! Það er helst ef hryðjuverk skella á annars staðar eða að George Bush hafi sagt eitthvað um afganginn af heiminum sem hann fær að fljóta með. Ég minni bara á að við kjósum ekki Bandaríkjaforseta hér á landi! Svo þegar þetta er búið þarf að fara að breiða yfir nýjustu bommertur sjálfstæðisráðherranna, og það tekur vanalega talsverðan tíma, eðli málsins samkvæmt.
Ég hef ekki áhuga á bjarndýrum uppi í tré í Florida. Enn síður flugslysum á sama svæði. Að horfa á síðustu sekúndurnar í lífi manna, jafnvel með því að hægja á myndinni er dauðaklám, það stuðar mig miklu meira en að horfa á síðustu sekúndurnar af fólki að gera dodo. Ekki að ég þurfi þess, ég veit hvernig það er.
Talandi um, ég hef aldrei horft á Sex in the City eða hvað það heitir. Ég hef bara ekki áhuga á ástafari hjá einhverjum tindapíkum í New York.
Eða sápuóperum um New-York búa sem flytja út í sveit. Sé ekki örla á nokkurri fyndni við það. En það gæti verið gaman að íslenskri sápuóperu um Reykvíking sem flytur út á land. Til dæmis á Selfoss.
Svo er verið að tala um að eignarhald fjölmiðla hefti frjálsa umræðu?
Mikið andskoti mundi ég baula hátt ef ég væri belja núna. BÖÖÖÖÖ!