Þegar allt er talið er sterklega faðmlagið sem ein af útskriftarnemunum gaf mér í morgun háljós dagsins. Mér er enn hlýtt að innan. (Ekki hafa áhyggjur, ég fer ekkert að reyna að fara lengra með þetta!) Ég hef þrjá reyfara á borðinu, Andri er heima, svo þetta verður fullkomið kvöld fyrir feðgabyggðarbíómynd, og reyfaralestur með kött á sænginni, að sjálfsögðu.

Ég er hálf tómur. Er reyndar búinn að vera það undanfarna daga. Skólalokin fara svona í mig. Ég er eins og tyggjóklessa undir skólaborði, er bara þarna. Hugurinn starfar bara að því sem er fyrir framan nefið á mér. Ég nenni hvorki að sofa eða lesa. Inni í svefnherbergi sé ég samt mína sæng út breidda og kött þar ofan á. Ég ætla að taka kvöldið með ró og leti því nóg er framundan að gera: Það hangir skilti í ganginum sem stendur á sameign. Það er haugur af rusli í svefnherberginu. Það er stafli af myndum sem ég þarf að skanna. Skannaðar síður sem ég þarf að lea yfir. Bunki af vinnubókum úr áfengissögu. Tvær stelpur skrifuðu mér falleg persónuleg bréf um það hvað hefði verið gott fyrir þær að vera í áfanganum, önnur hafði lesið sér til um uppkomin börn alkóhólista og fundið út að það stóð heima við hana. Hin hafði kynnt sér meðvirkni. Tvö bréf upp á tvær síður þéttskrifaðar, það er meiri dugnaður en ég hef oft séð í annarri verkefnavinnu.
Jæja, þessar stelpur hafa heldur betur fundið sér verkefni. Þær sjálfar, næstu árin.
Einn strákur sagðist hafa verið meðvirkur með góðum vini sínum sem var í fíkniefnum, af ótta við að missa vin sinn.
Ekki svo slæmur árangur eftir önnina þegar allt er talið. Og þessu náð með því að fólkið las sér sjálft til en enginn prédikaði yfir því. Sem er vænlegri árangur.

Mér finnst þetta ekki sniðugt. Vorið læðist með hægð yfir landið og allt er að grænka, lömb að fæðast og lífið almennt að vakna. En þegar ég horfi á þetta er mín fyrsta hugsun.."Æ mig vantar svarta plastpoka."

Vorið er greinilega komið með grasveðri og góðri sprettu. Bóndi sem ég hitti í gær sagði mér að fé væri hætt að vera á túnum og leitaði í úthaga, svo eitthvað hefur féð þar að bíta í. Bóndinn spurði mig hvort minn búfénaður væri ekki farinn að leita í úthagana líka, jú, ég sagði að minn sauðburður væri rétt við að byrja. Að vísu spáði ég ekki miklum afurðum fyrir þetta ár, ég hef oft séð það betra.. Og svo er síðasti kennsludagur í dag...andrúmsloftið í skólanum er rólegt, engin hlaup köll eða stress, hvorki í kennurum eða nemendum. Eins og í fjósi eftir mjaltir.
En það verður væntanlega fjör þegar þessum fénaði verður hleypt út, eins og vant er..

Hjálp! Ég á ættingja í Portland, Oregon!

Mér leiðist að ég skyldi ekki stilla myndbandstökuvélinni minni út í glugga í morgun og stilla hana á tímatöku, eins og græna slikjan hefur læðst yfir öll grös og gróður í dag. Hægt, eins og þoka. Laufin á trjánum þjóta út. Rigningin er mild og mig langar að fara að veiða...en ég var vanur að bíða eftir fyrsta stórstraumsflóði í maí til þess. Fiskurinn fer bráðum að æða upp eftir öllum vatnsrásum. Og þó ég hafi ekki aðgang að því að hlaupa í vatnsföllin þegar mér hentar lengur, þá veit ég enn um saði þar sem ég á innhlaup. Það er orðið ár og dagur síðan ég hef snert stöng. En ætli ég láti ekki annað ganga fyrir..

Þegar menn ákváðu að byggja Norðurlönd..

Það gat ekki verið að ég væri Blowing in the Wind.

Which Bob Dylan song are you? The Times They Are A-Changin'

Click Here to Take This Quiz Brought to you by YouThink.com quizzes and personality tests.

Þá veit ég hvaða stýrikerfi er sett upp á mér...



Which OS are You?

Skrýtin lítil frétt á síðu 4 í mogganum í gær vakti athygli mína. Þar harmar Davíð úrsögn Hreins Loftssonar úr flokknum og harmar að hann skuli frekar kjósa að vera í Baugi en í flokknum. Greinilega er ekki hvort tveggja hægt.."Þú mátt ekki koma í minn sandkassa ef þú vilt vera að leika þér með þessum strákum.."
Nema Baugur sé að verða stjórnmálaafl líka og Sjálfstæðisflokkurinn að klofna um þetta mál? Það er trúa mín að þá þætti ýmsum þeir sjá stórt klof á himnum.

Þið sem eigið Sony-Ericsson farsíma, vinsamlega athugið þessa þörfu ábendingu.

Hvað væri meiri fortíðarþrá en að slá til og panta þetta...fyrir okkur sem munum fyrstu ár Ríkissjónvarpsins?

Lífið á vinnustaðnum mínum er að taka á sig myndir síðusta daga annarinnar. Inni á kennarastofu situr eitthvert fólk frá Skiptinamíu og úðar í sig mat. Á göngunum spókar sig stelpa úr textílhönnunardeildinni á litríkum kjól frá Viktoríutímanum, vandlega reyrð í lífstykki. Hún líður tignarlega um gólfið, en á því er skýring: Hún er á línuskautum undir dressinu. Sýningar á afrakstri annarinnar eru algengar í prófalausum áföngum. En fátt tengir betur saman 19. öld og þá 21. en þetta, held ég.
Á kennarastofunni hefur komið fram sú tillaga að Davíð Oddsson setji lög um að allir sem séu illir út í hann stilli sér upp í röð og þvargi bara einn í einu. Kennarar vilja alltaf hafa reglu og skipulag á hlutunum, sko...þeir minna einmitt á aftöku Gunnars á Hlíðarenda í þessu sambandi, þar röðuðu andstæðingar hans sér snyrtilega upp.

Gaman í Hveragerði í gærkvöldi. Dario Fo svíkur engan, og aðalleikarinn lék eins og fagmaður, átti líka 50 ára leikafmæli núna. Og í morgun hringdi vinnuveitandi og spurði eftir Andra. Ég segi ekki hvað, en það voru góðar fréttir og hann er feginn að þurfa líklega ekki núna að ganga þrautagönguna milli manna og fá nei og hringja og hringja aftur og bíða...það er slítandi reynsla, en góð, og ég var ekkert að taka hana frá honum eða reyna að redda honum.
Ungt fólk verður miklu hreyknara, öruggara með sig og fullorðnara ef því er gefinn kostur á að vera fullorðið, nebblega.
Og svo er þetta ágætlega launað líka.

Ég hef oft minnst á að Feðgabyggð á bókelskan kött. Þegar ég ligg í rúminu og les kemur hún og kyssir bækurnar með trýninu, vitandi að það er ávísun á að mega koma og leggjast við hliðina á mér til að vera klórað letilega bak við eyrað og á bringunni meðan ég les. Og núna hefur hún hringað sig upp ofan á bókmenntasögunni inni hjá Andra. Líklega er Heimir Pálsson góður til að lúra á honum.

Ég hef alltaf sem sagnfræðingur gaman af að fylgjast með því ferli þegar fulltrúar frelsisins eru að brjóta sér braut til frama. Þá má allt. Að banna þeim nokkurn skapaðan hlut er kúgun og ofstæki gagnvart þeim. En um leið og þeir komast til valda snýst blaðið við og þá verður viðkvæðið "Þú mátt vera sammála mér, ef þú ert ósammála máttu tala, en gerðu það bara þar sem enginn heyrir til þín." Og ef þú ert ekki sáttur er það allt í lagi, þegiðu bara. Í öllu gramsinu um fjölmiðlafrumvarpið gleymist að vísu að lög geta ekki orðið afturvirk: Kaup og sala fjölmiðla verður hins vegar í framtíðinni að lúta þessu. Með látunum kringum Björn Bjarnason og Davíð tekur enginn eftir þeim sem við eiga að taka, þeim Halldóri og Geir. Þeir þegja afar þunnu hljóði og passa sig að segja sem minnst, nema éta upp spurningar fréttamanna. "Makalaus myrkraverk" segir Össur. Já, hvað gerir makalaust fólk í myrkri?
Ég ætla ekki að gefa um það. Í kvöld ætlum við feðgarnir í leikhús úti í Hveragerði. Það er að segja, þegar við erum búnir að finna þennan mann í Grímsnesinu sem veit hvar bærinn er.

Eitt nefndi ég ekki sem ég sá á sýningunni í Þjórsárveri en stakk ansi mikið í stúf við allt þetta nýtilega sem menn höfðu reynt að smíða sjálfir, svo sem áburðardreifara, spunavélar, flugvélar og blöndunga.
Það var norðurljósavél. Sérstök vél sem bjó til norðurljós á tjaldi. Hönnuð af föðurbróður mínum.
Eitthvað svo einstaklega líkt mínu fólki. Að líta upp úr amstrinu og búa til eitthvað stórundarlegt sem enginn hafði nein not fyrir, bara eitthvað skrýtið og skemmtilegt.
Vantaði samt búmeranginn sem annar föðurbróðir minn dundaði svo við að smíða að hann gleymdi að mjólka kýrnar......
Eitthvað sem framkallar bros og undrun. Líklega. Og lætur fólk halda að maður sé ruglaður. Það er gaman.
Minnir mig á fjölvíddakompásinn hans Andra.
Pabbi fann líka upp túnrollubanann. Aðferð til þess að kindur kæmust ekki undir girðingar, en meiddi þær samt ekki.

Loksins..stóð ég upp, hristi af mér doðann og dreif mig út úr húsi. Skrapp í Þjórsárver að skoða sýninguna Hugvit og hagleikur með smíðisgripum og uppfinningum fólks úr Villingaholtshreppi. Ég hef einherntíma sagt að mannleg snilld og uppfiningasemi sé að verða að safngripum, og þess þá heldur að sýningargripum. Flugvélar. Blöndungar. Vindmylluspaðar. Spunavélar. Jafnvel rifflar. Gjarna smíðað með heimasmíðuðum smíðatólum. Það var ekki ástæða til að vera svikinn af þessu, sýningin hæfilega stór, en fullt af fólki út úr dyrum og búið að vera alla dagana. Í Þjórsárveri hefur tekist vel til að hqalda úti einhverri starfsemi þegar hefðbundin félagsheimilastarfsemi á landinu er að leggjast af og þau eru að breyta um hlutverk. Það er eitthvað annað en í ýmsum nágrannasveitum sem ég ætla ekki að nefna. Ég get hins vegar ekki hvatt fólk til að fara því síðasti sýningardagur er í dag.....

Fræg saga, sennilega flökkusaga, fór víða um land þegar þýskir ferðalangar voru spurðir þeirrar fleygu spurningar "How do you like Iceland?" Sagt er þeim hafi þótt landið gott, en smjörið ægilega vont. Þegar þeir voru beðnir um að sýna smjörið drógu þeir upp dós með mynd af kú á lokinu. Þetta reyndist vera júgursmyrsl. Sem er aðallega vaselín.
Líklega var það í fyrra stríði sem sveitin mín fór öll niður að Sléttabóli með fötur og önnur ílát til að kaupa vaselín. Það nefnilega rak á fjöruna nokkrar tunnur. Allir sem gátu náðu sér í ódýra júgurfeiti.
Svo hófst slagurinn um viðbitið. Smjörlíkið, viðbit fátæka mannsins á brauðið. Hann hefur staðið í meira en öld. Mjólkur- og smjörlíkisframleiðendur berandi fyrir sig lækna og matvælafræðinga sitt á hvað.
Fyrir mér sveitamanninum er smjörlíkið alltaf hálfgert vaselín. Einu sinni keyptu danskir kaupmenn líka íslenskt smjör, en notuðu það til að fúaverja kaðlana á skipunum, hentu hinu eða báru á seglin.
Smjör var líka einu sinni notað sem getnaðarvörn: Það hefur svipaða eiginleika og sæðisdrepandi krem, svo að jafnvel á Íslandi fóru bjartsýnir ungir menn með nokkur smjörstykki á þjóðhátíð eða aðra gleði. Þetta var meðal annars partur af kynfræðslu götunnar fram til um 1970, þó menn vissu ekki almennilega til hvers, þá var smjör samt af einhverjum ástæðum nauðsynlegt.
Og nú er Bónus kominn í slaginn með öskju af smjörlíki, sem auðvitað er ódýrari og stærri en hinar.
Það verður gaman þegar Bónus fer að markaðssetja bóner. Hann verður auðvitað 15% stærri og mun auðveldari að ná í hann.

Myrkur. Eina birtan í húsinu er tölvuskjárinn og ljósið í eldhúsinu. Rigning úti. Mín uppáhalds stemming. Slökkt á fjölmiðlum. Ég einn heima. Kötturinn búin að setjast í hrauk á teppið sitt.
Einu sinni hitti ég fólk sem sagðist vera að telja blessingarnar sínar. Líklega var það að taka saman góiða hluti í lífi sínu, svo það væri gaman að prófa.
Jú líklega á ég einhverjar blessingar. Þó ekki nema það væri að undanfarin þrjú ár hefur allt mitt líf verið að breytast hægt og rólega í jákvæða átt, þrátt fyrir að ég þyrfti að glíma við erfið veikindi á tímabili. Góðir viðburðir hafa verið í gangi þó ég hafi ekki reynt að framkalla þá eða talið þá upp hér. Og ætla ekki að gera, held þeim fyrir mig, eins og mörgu sem mig einan varðar og nefni ekki hérna. Gamlir hlutir og fólk sem hefur verið að skyggja á líf mitt og jafnvel farið hamförum í að reyna það hefur fjarlægst og skiptir ekki máli lengur. Ég hef verið að gera ýmislegt nýtt sem hefur komið til mín án þess að ég kallaði það fram. Þetta er sem sagt farið að gerast sjálft. Og ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því að tökin á lífi mínu verði hrifsuð af mér....eins og líka hefur verið reynt. Þar sem ég hef allt í einu fundið mér vera beitt fyrir vagn sem ég átti ekki og keyrið látið ganga á mér til að hlaupa hraðar. Sem betur fer losnaði ég frá því. Ég er og vil vera minn eigin húsbóndi, hvaða fólk svo sem er nálægt mér í lífinu.
Það er líklega með mig eins og önnur hross að það þarf að þekkja þau til að fá það sem fólk vill út úr þeim. Eða lágmark að sýna þeim virðingu.
Lífið er hvort sem er þannig að maður þvingar ekkert fram og rekur ekki á eftir neinu. Eins og kunningi min einn góður sem kom heim til mín í apríl þegar ég var að moka snjó sem hafði legið á veröndinni á húsinu mínu fram í desember og spurði hvort ég væri að reka á eftir vorinu. Allt verður víst að koma fram og gerast á sínum tíma.
Gaman samt að frétta að við Andri eigum boðsmiða á Nakinn maður og annar í kjólfötum eftir Dario Fo hjá Leikfélagi Hveragerðis í bæstu viku.

Þetta er einkennilegur dagur. Hálfur vetur, hálft vor. Leiðinlegur þræsingur í veðrinu. Ég næ mér í reyfara að lesa, leggst upp í rúm með kettinum og þróa minn innri karlskúnk. Ef ég væri í Ameríku gæti ég skrifað sjálfshjálparbók með tólf þrepum í því að endurfinna, elska og rækta skúnkinn í sér. Fyrir píkubarða eiginmenn og kærasta, kúgaða syni og feður. Hún héti auðvitað "Meeting and loving your inner skunk." Eða "A skunk inside out."
Hm. Íslenskur titill: Skunkur að eigin vali. Á eigin forsendum. Vertu bara þú.
Góð kaflaheiti.
Andri fer með samlokur og stærðfræðibókina sína á heræfingu. Ég sleppi eldamennsku í kvöld. Taggart í sjónvarpinu.
Þar var þó einn sem var bæði ytri og innri skunkur á sínum tíma.

Bætti shipohoj hérna hægra megin. Held að hana langi til að tala við mig um þetta orð sem ég gaf henni um daginn. Einfaldast er bara að senda tölvupóst á erlingur (at) erlingur.net.

Ef ég finn minn innri karlskúnk og held upp á hann þá er ekki úr vegi að prófa þetta...



My Inner Hero - Warrior!





I'm courageous, straightforward, and charismatic. I'm a born leader, but I'm also not afraid to face danger on my own. Nothing stands between me and victory... nothing that lives to tell the tale, anyway. If you need someone to charge into battle for you, call on me.



How about you? Click here to find your own inner hero.

Það er ekkert smá notalegt að vakna eftir um það bil ellefu tíma svefn. Liggur við að ég sé kominn með vellíðunarverki. Út um gluggann sé ég að gras er farið að grænka og tré að laufgast. Ekki er verra að í dag er rigning....ég elska rigningu. Upplagður dagur til að hafa það náðugt, ég er að huga um að leggjast aftur upp í rúm, finna og rækta minn innri karlskúnk.

Ég frétta slæmt Hóli. bóndi fullur vitlaus vondur, sýslumaður koma tala skamma, tugthús eða peninga....

Föstudagur og lífið gengur sinn gang. Ég klára vinnudaginn, geng frá fjarvistunum og fer og kaupi inn. Í Krónunni hoppa ég á tilboðið, kók, popp og Rebel Without a Cause. Í skólanum er ráðstefna um samkynhneigð. Ég fer ekki. Æi, ekki minn stíll, og þar sem ég lít ekki á samkynhneigð sem perversítet þarf ekkert að prédika yfir mér. Ég sat við hliðina á samkynhneigðum bekkjarbróður heilan vetur í MR í fjórða bekk og þar kom ekki til neins misskilnings. Hann lánaði mér stundum latínuglósurnar sínar. Ég læknaðist af hommafóbíu hafi ég nokkurn tíma haft hana.
Sumu fólki finnst ég vera pervert að hafa ekki fóbíu fyrir hommum. Heimurinn er skrítinn. En mér er bara svo nákvæmlega sama.
En ekki sama um það að bekkjarbróðir minn dó úr eyðni og hann er eini félaginn sem ekki er minnst á í stúdentsafmælum, svo ég viti til.
Ég man ekkert lengur hvað stóð í þeim en það var heilmikið um bændur og hermenn í þessum textum. En það stóð örugglega hvergi í stílunum góði bóndinn elskaði stóra hermanninn.
Kannski verður latínan í MR einhverntíma endurskoðuð í takt við tíðaranda. Árið 3000 eða svo.
Helgin fer í frágangsatriði. Þarf að gera listinn gengur út á að senda glósur út á lokaða vefinn í Angel og gera lestraráætlun fyrir prófin.
Andri hvarf eitthvað með borðtölvuna sína undir annarri hendinni og stærðfræðibókina í hinni. Býst við að frelsisherinn sé núna að skipuleggja verulega flóknar aðgerðir.
Ég? Ég hef kött, kók, bíómynd, rigningu og tölvuleik. Eins og lífið sé ekki gott.

Ég er búinn að uppgötva nýtt náttúrulögmál: Lausu bílastæðin eru alltaf við hliðina á stórum jeppa. En veit nokkur hvað gerist ef fólk þvær sér hárið úr sjampói sem er komið fram yfir síðasta söludag?

Ha bara einn? Ég hefði nú haldið að það væri nóg af okkur hér í bæ...Allir karlmenn sem ekki segja já og amen við því sem konurnar segja verða gamlir perrar á Selfossi.

Ég hef gert nákvæmlega ekkert í dag. Lafði Hermína hefur tvisvar vaknað til að þvo sér, ég hef einu sinni farið í sturtu. Ég hef samt sem áður skoðað mig um í íbúðinni: Sent hugann fram í tímann til að skipuleggja. Ég verð virkilega að fara að taka til hægra megin í rúminu mínu, það er ekki pláss þar nema fyrir minni háttar kynferðislega brenglun. Varla pláss fyrir bókum nema til að nauðga dverg næst þegar ég fæ vinahópinn minn í heimsókn.
En það er hvort sem er bara vika eftir af skólanum og ég læt íbúðina bara darka...hún er komin á "ég tek þetta þegar skólinn er búinn" stigið.

Í dag tók ég hitann af íbúðinni. Vanalega tek ég hann af á sumrin og set hann ekki á aftur fyrr en í október, nema á köldustu rigningardögum. Í kvöld fer ég út á bílastæðið í hálfrökkrinu. Innan skamms kemur Lafði Hermína og sest á tærnar á mér. Hún kemur alltaf ef hún er úti: Í myrkrinu sé ég hana aldrei fyrr en hún er meter í burtu. Hún kemur með mér inn og ég hendi til hennar harðfiskbita sem hún myrðir með velþóknun. Hún þarf öðru hverju að fá eitthvað til að myrða, hún er sérlega hrifin af páskaeggjaungum. Þeir geta svalað drápsfýsninni í henni í marga daga eftir páska.
Ég sting bjór í ísskápinn. Ég hugsa að ég taki nóttina snemma, og ég hef ekki fengið mér bjór síðan einhverntíma fyrir jól. Ekki heima, allavega, ég undanskil þennan eina eftir frumsýninguna á Gaukshreiðrinu.
Það er nóg framundan: Leikfélagið í Hveragerði er að sýna leikþátt eftir Dario Fo. Ungmennafélagið Vaka sýnir Gullbrúðkaup eftir Jökul í Þjórsárveri um helgina. Svo er sýning þar um smiðina í sveitinni. Ég ætla að fara, skóflan hans afa verður þar til sýnis með texta eftir mig sem var tekinn af þessu bloggi. Og smíðisgripir eftir Jóa föðurbróður. Kannski við leikararnir förum að sjá eitthvað af þessu, svona að vera á venjulegum stað í leikriti.
Gleðilegt sumar.

Síðasti vetrardagur að kvöldi kominn og Andri farinn til hernaðaraðgerða. Nú er hlýtt úti og Lafði Hermína settist út í stofuglugga og skraflaði glaðlega. Fór svo út að skemmta sér við að stríða læðunni Lukku, sem líka býr hér í húsinu og er lítil vinkona hennar, þó þær stríði hvor annarri þegar færi gefst.
Fréttir komu af dýrum hana á Eyrarbakka: Ég tek fram að þetta er ekki rámi haninn sem galar þar klukkan hálf ellefu og ég hef stundum skrifað um á þessum vettvangi. En að skíra hanann eftir fyrrum bónda á Sólvangi var nú kannski svolítið langsótt. Annars væri mér sama þó hani væri nefndur eftir mér: Ég get allavega játað á mig að hafa einhvern tíma stigið í vænginn. Eða eins og segir í vísunni, sem líklega er eftir Ása í Bæ:

Oft hef ég stigið í vænginn og staðið á öndinni
og stundum tittlinga drepið í erg og gríð
með áfjáðum höndum gæsina gripið á ströndinni
en grátið á eftir og barið lóminn um hríð.

Annars veit ég ekki hvort ég ætti að fara að telja upp allt það perversítet sem vingjarnlegt fólk hér í bæ og víðar hefur borið mér á bak: En ég hef tilhneigingu til að heyra það sem er hvíslað. Allt frá samkynhneigð til sjúklegs áhuga á litlum strákum (Ég veit hver kom því af stað) og svo ýmislegt skrautlegt um gagnkynhneigt kynlíf. (Það hefur nefnilega ýmislegt góðviljað fólk tekið upp á að hringja í konur sem ég hef einhverntíma slegið mér út með, og mín er gætt mjög vendilega. Mér er sama, þar sem ég er ekki að gera neitt ólöglegt, og mér finnst gott að sjálfskipaðar barnapíur yfir rosknum kennara hafi eitthvað að starfa. ) Og þar hefur kynslóðavilla bara verið minni háttar saga. Svo mig munaði lítið um einn hana.
Verst hvað hegðunarmunstur þeirra minnir mikið á nauðgun.
Meðan ég man, þessi karlahópur femínista er víst að dreifa bæklingum um nauðgun og biðja menn um að taka þá með inn í sinn vinahóp.
Sorrý, nauðgarar eru ekki vinir mínir. Það er sko nákvæmlega það sem ég og vinir mínir erum að ræða þegar við hittumst. Nýjustu tækni og aðferðir í nauðgunarmálum. Hvað halda þessar kerlingar eiginlega að við séum?

Á Selfossi var einu sinni hljómsveit sem hét Mánar. Og mér er sagt að þeir eigi að hita upp fyrir Deep Purple á tónleikum. En hér er líka gata sem heitir Mánavegur.
Í einu hverfinu er fólk flutt í húsin en ekki búið að tengja skólplagnir við skólpkerfi bæjarins og þess vegna þarf að dæla skólpinu úr rotþró upp í tankbíl og flytja það spölkorn.
Það þarf engum blöðum um að fletta eftir hvaða frægri Selfosshljómsveit sá götuspotti ætti að heita.

Ég held að það hafi verið í gær sem ég heyrði ávæning af því að einhverjir karlmenn á vegum femínistahópsins ætluðu að taka sig til og fara að tala við aðra karlmenn um nauðganir.
Ég vissi að vísu ekki hvernig þetta átti að fara fram en mér er sama. Ég yrði gjörsamlega djúpmóðgaður ef einhver ókunnugur færi að taka mig tali og vildi ræða þetta mál.
Einfaldlega vegna þess að ég nauðga ekki, hef ekki gert það og ætla mér það ekki. Með þessu er verið að leggja enn frekari áherslu á það að allir karlmenn nema þeir sem eru femínistar séu nauðgarar. Bara hugmyndin er móðgandi og niðurlægjandi fyrir alla eðlilega menn.
Andskotinn, þetta lið er að verða eins og Vottar Jehóva.
Ég nauðga ekki og þegar ég hugsa um verknaðinn verður niðurstaðan "Uff æ, þetta hlýtur að vera leiðinlegt."
Mig sem sagt langar ekki til þess.
Það er ástæðan fyrir því að ef ókunnugur maður kæmi til mín og segði "Mig langar að tala við þig um nauðganir" koma illmannleg tilsvör eins og á færibandi fram í hugann:
"Já lendirðu mikið í því, góði?"
"Ekki dömpa vandamálum þínum á ókunnuga, leitaðu til fagmanna."
"Nei takk, og alls ekki þú."
"Sama og þegið, vinur."
"Sorrý, ég get ekki hjálpað þér. Bjargaðu þér sjálfur með aðferðirnar."
"Æi greyið, geturðu ekki einu sinni nauðgað hjálparlaust?"
"Ef þú getur ekki gengið í þetta hjálparlaust skaltu ekki biðja mig um aðstoð."
"Leitaðu þér hjálpar."
Og að lokum:
"Heyrðu vinur, á hvorn kjammann á ég að lemja þig fyrst?"
Ég hef oft hitt karlmenn sem reyna að æsa aðra til illinda, harka út rifrildi og koma á stað slagsmálum og hasar. En þessi aðferð er með þeim ruddalegri.
Allavega þangað til settur verður á laggirnar hópur sem ræðir við konur um tilfinninganauðgun. Á mökum og börnum. Og að nei hjá karlmönnum þýði líka nei.
Þangað til kaupi ég frekar Varðturninn en að ansa svona gaurum.
Hm. Hinn möguleikinn er að fara bara út og nauðga til að vera viðræðuhæfur. Kannski er það bara ég sem geng með ranghugmyndir um að nauðgun sé leiðinleg.
Nema ég bregðist við eins og Norman Mailer þegar hann skrifaði bókina Ancient Evenings, sem meðal annars fjallaði um samkynhneigð í Egyptlandi til forna. Með berorðum lýsingum. "Maður á að skrifa um hluti sem maður hefur ekki prófað" kvað kappinn.

Þetta er svoltill shocker. Ekki vitlausari en margar samsæriskenningar, samt. Svo hef ég fengið tengingu hjá þessari konu. Hún segir að ég sé með snert af karlrembu, sem þýðir að mér er farið að förlast. Það á að vera meira en snertur. Auk þess segir hún að ég hafi gefið henni orð. Ég veit hvað hún á við og hvað orðið er, ég notaði það í gamanasömum tón um eitthvað sem sumt fólk vill og þráir af öllu hjarta en umhverfið bannar.
Hins vegar er ég með karlembu. Sú var tíðin að ég var hlynntur jafnrétti og studdi það mál sem ég gat, jafnvel lengur en margir aðrir karlmenn....eða þangað til ég komst að því að það var verið að ljúga mig fullan. Það eru reyndar nokkur ár síðan að ég sneri við því blaði. Í gær hlustaði ég á einvherja lögmenn tala fjálgelga um stjórnarskrárbundið jafnrétti fyrir lögunum. En á það þá ekki líka að gilda fyrir dómstólum og dómi? Nánast daglega sé ég fyrir framan mig hluti sem stelpum er leyfður en strákum bannaður. Stelpur smjúga út og inn um möskvana á neti reglugerðanna sem sett eru fólki til að fara eftir og enginn æmtir. Fá fyrirgreiðslu í samfélaginu sem enginn karlmaður léti sig dreyma um að biðja um. Og er sagt að þetta eigi að vera svona.

Snúningar.
Í dag hef ég farið tvisvar með nemendahóp niður á Eyrarbakka í safnaheimsókn og á einn eftir. Klárast á einum degi, sem er gott.

Sat rétt í þessu og var að horfa á fréttamann hjá Ríkissjónvarpinu...nema hvað..vera að reyna að fá Þorbjörn Broddason í lið með sér að segja eitthvað neikvætt um hegðun unglinga. Spurningarnar voru reyndar frekar barnalegar og alls ekki um efnið, heldur var verið að reyna að fá manninn til að dómfella unglinga, sem hann að sjálfsögðu smeygði sér snyrtilega framhjá.
Hvað finnst fólki eiginlega svona mikið að unglingum þarna upp frá?

Úff. Á sínum tíma skrifaði ég BA ritgerð un sögu Flóaáveitunnar. Svo gerðist ekkert í langan tíma þangað til ég var beðinn að halda erindi á afmæli áveitunnar fyrir einhverjum árum. Þá notaði ég tækifærið og sló ritgerðina inn í tölvu, gerði endurbætur og bætti við efni. Ég hélt að ég hefði vistað það....en nei..þegar ég ætlaði að taka til öryggisafritsins var það bara ein síða, hvar afgangurinn var var mér hulið. Og öryggisafritið af öryggisafritinu auðvitað sama marki brennt. Svona er að týna gögnum jafnvel þó allt hafi verið á fullu í örygginu.
En maður er aldrei of öruggur. Ég átti útprentun ofan í skúffu. Og ég á skanna. Og textalesara. Og er þegar hálfnaður að skanna útprentunina inn. Svo þarf auðvitað að lesa þetta yfir en ég þarf samt ekki að slá allt inn aftur. Og sem betur fer geymdi ég excel skjölin sem fylgdu þessu betur en ritgerðina sjálfa.
Djíses, hjúkk, eða þannig.
Kannski ég fari að snúa mér að því að klára þetta mál og finna útgefanda að áveituverkinu. Ég er feginn að hafa ekki gefið þetta út á sínum tíma en beðið ..einmitt vegna þess að mér fannst ég ekki hafa nógan þroska og yfirsýn sem fræðimaður á sínum tíma.
Er nokkur sem les þetta sem hefur áhuga á að gefa út bók um áveitumannvirkin á Flóa og Skeiðum?

Ég tek daginn sem til var ætlað. Að taka skurðamyndir úr Flóanum. Það er, þó undarlegt megi virðast, aðeins fyrir kunnuga, því ekki dugar að taka bara einhvern skurð og skjóta á hann. Í dag er það Miklavatnsmýraráveitan sem er skotmarkið. Og fáir vita orðið hvar hennar æðar liggja. Það var nefnilega ekki ein Flóaáveita, heldur tvær.
En hvað um það...þetta er sá tími ársins sem Flóinn er hvað ljótastur. Allt er sinugult en lífið rétt að rumska undan vetri. Gæsir og álftir standa á beit í því litla grasi sem er að finna á túnum. Sumir bændur, meðfram Þjórsá, eru þegar farnir að vinna í görðum og túnum, en sandurinn hlýnar fyrr á vorin en mýrin. Bæirnir við ströndina og á árbakkanum eru góðir til þess að þar vorar snemma. Tjaldur rótar með nefinu í moldinni, en það er hans atvinna. Hann virðist gera það nokkuð gott í þessu, allavega snýr hann sér ekki að öðrum starfa.
Þegar ég dóla um sveitina sést betur en á nokkrum öðrum árstíma hversu hrikalega er búið að leika þetta land með skurðum í allar áttir sem ekkert gagn gera. Þó er hvergi jafn mikið grafið og í Glórumýrinni, þeim sögulega stað.
Glóra átti ekki að heita Glóra: Það var gerð tilraun til að láta bæinn heita Grænumýri, sem vissulega hefði verið réttnefni og fallið vel að náttúrunafnakeninngunni, því þar er ekkert nema mýri sem er stundum græn. En sum bæjarnöfn eru bara of góð til að láta breyta sér. Nú er það bara Labbi sem gerir þennan garð frægan.
Austur á fjörðum var til skammaryrðið Glórulabbi. Notað um menn sem vissu ekkert hvert þeir voru að fara. Eða hvort þeir voru yfirhöfuð að koma eða fara. En það var á nítjándu öld.
Í Glórumýrinni ætluðu Bandaríkjamenn að hafa flugvöll sinn þegar þeir hættu við að fara frá Íslandi. Þetta var nógu slétt og hætta á flóðum úr Ölfusá hverfandi.
Bankastjóri nokkur flaug yfir landið, sá að það var gott og keypti það. Búnaðarbankans, meira að segja.
Bandaríkjamenn fluttu suður á Rosmhvalanes þar sem þeim hefur hundleiðst að vera allar götur síðan. Hálf svona glórulabbaleg niðurstaða þegar allt er talið. Nú veit enginn hvort þeir eru að koma eða fara. Þeim var nær að kjósa einn þeirra fyrir forseta.
Svo gerðist ekkert í tuttugu ár annað en að grasið óx og sölnaði aftur á haustin. Þá kom skurðgrafa. Partaði landið niður í mörg hólf öll jafnstór. Enginn skildi hvað til stóð, helst var hallast að því að þetta væri æfingasvæði fyrir skurðgröfumenn.
Svo komu menn og slepptu kindum í hólfin. Mismörgum. Um haustið stóðu nokkrar krokulegar skjátur í höm í sumum hólfunum sem voru bitin niður í rót. Hreyfðu sig varla fyrir hor og hungri. Hinar hafa sennilega strokið. Í ljós kom að Sameinuðu Þjóðirnar höfðu verið þarna á ferð að rannsaka beit sauðkinda. Niðurstaðan varð að nú kann SÞ þá fornu list íslenskra horkónga að fella fé úr hor, og það er áreiðanlega gott fyrir svangar þjóðir heimsins að sú vitneskja hefur ekki glatast.
En þetta var líka á þeim tíma þegar Twiggy var fyrirmynd kvenna um fagurt útlit.
En það er sama hvað er grafið. Það er ennþá bleyta.

Það er árátta mín að vilja ávallt vita meira um hlutina. Full Metal Jacket vakti sem sé áhuga minn á höfundinum, Gustav Hasford. Ekki mjög þekktur og þess vegna forvitnilegur. En það leiddi undarlega hluti í ljós...þetta er það versta sem menn hafa lent í fyrir að skila ekki bókasafnsbók á réttum tíma...eða bara skila henni almennt ekki.

Kvöldið í gærkvöldi stóðst áætlun. Við horfðum í sameiningu á Full Metal Jacket, kötturinn lagði sig hjá mér meðan ég var að lesa. Hún er hrifin af bókum: Þefar af þeim og kyssir með trýninu, búin að læra að bók er ávísun á strokur og gotthafelsi. Ég fór að lesa The Alchemist. Skemmtileg bók sem var eins og unglingabækur voru skrifaðar fyrir sextíu árum. Ég hafði reyndar á tilfinnningunni að ég væri að lea gamla sögu, ekki nýlega. Og myndirnar hjálpuðu til. Svo er dagurinn í dag frátekinn fyrir myndatökur í Flóanum. Býst samt ekki við að ná myndum af flónanum, sá fugl er enn ekki kominn almennilega á stjá á mýrunum: Flestir farfuglar komnir áður en sést til hans.
Ef ég á að urra út af einhverju í dag er það ég sjálfur, sem gleymdi að kaupa mjólk í gær og átti enga út í kaffið í morgun. Varð að fara ókaffaður út í búð.
Ég lifði það af.

Þessi dagur hefur alveg verið ágætur. Við feðgarnir skutumst yfir Hellisheiðina og sinntum okkar málefnum, eða Andri, aðallega. Ég skrapp í myndbanda- og tónlistarmarkaðinn í Perlunni en fann fátt, nema tveggja diska safn með Woddy Guthrie. Ég hef alltaf gaman af honum, og ekki bara vegna þess að Bob Dylan stóð á öxlunum á honum. Woody var sjálfsprottinn lagahöfundur, leikari og rithöfundur af Guðs náð. Sonur hans Aarlo var hins vegar engan veginn maður til að feta í fótspor föður síns: Ég labbaði á sínum tíma út í hléi þegar ég reyndi að sjá Alice´s restaurant, ég held ég hafi aldrei séð annan eins spýtukarl gera tilraun til að leika.
Það að labba eftir Laugaveginum, setjast inn á kaffihús og svipast um er eitthvað sem ég hef ekki gefið sjálfum mér í einhver ár.
Komst reyndar að því að það er allt í lagi að vera í burtu frá því í nokkur ár.
Svo fór ég að ráðum Binna og keypti mér The Alchemist. Hlakka til að liggja fram eftir nóttu og lesa með gráu dömuna kúrandi upp við mig fram eftir nóttu, auðvitað.

Þá er aftur komin helgi og ég hlakka til að sofa út á morgun. Minn fasti rekkjufélagi er á svæðinu...og hver einasta dama sem vill komast í bólið mitt verður að vera með jafn gráa veiðikampa og ég, vera í gráum náttfötum og loðin á vömbinni. Hún þarf helst að geta malað líka.
Andri hefur staðið í stórræðum síðan fyrir páska að gera upp kvenlega þáttinn í lífi sínu. Ég blanda mér ekki í málið nema um það beðinn, stórir strákar eiga að taka á sínum málum án minnar aðstoðar. Svona er það..fyrst gerir maður upp sitt eigið líf, svo fólkið í kring. Best að láta hann um það.
Og morgundagurinn er skipulagður.

Benjamín Franklín fann upp rafmagnið með því að strjúka tveimur köttum öfugt og lýsti því yfir að ef hesti væri deilt upp í sjálfan sig gæti hann ekki staðið á fótunum. Svo dó hann 1790 og er dauður ennþá.
Forn-Egyptaland var í Sarah-eyðimörkinni og þar er loftslagið þannig að íbúarnir verða að eiga heima annars staðar.
Handel var hálfur þjóðverji, hálfur ítali og hálfur englendingur. Hann var mjög stór.
Madame Curie var fyrsta konan sem gerði það sem hún gerði. Aðrar konur hafa orðið vísindamenn á eftir henni en þær fundu ekki upp útvarpið því það var búið að því. (Þær gætu hafa reynt við djúpa diskinn..)
Móðir Abrahams Lincoln dó í vöggu og hann fæddist í bjálkakofa sem hann byggði sjálfur.
Á 19. öld hætti fólk að fjölga sér handvirkt og fór að fjölga sér í vélum.
Beethoven var svo heyrnarlaus að hann samdi háværa tónlist og varð faðir rokksins.
Bach samdi mikið af tónlist og átti mörg börn. Inn á milli æfði hann sig á gamalli piparmey sem hann geymdi á hálaoftinu.
John Wilkes Booth, brjálaður leikari, myrti Abraham Lincoln. Þetta fór alveg í vaskinn með leiklistarferil Booth.
Elísbet drottning var meydrottningin. Sem drottning stóð hún sig nokkuð vel.
Talið er að Shakespeare hafi fæðst á afmælisdeginum sínum.

Þetta eru sýnishorn úr enskum söguprófum. Ég hef vissulega séð ýmis skemmtileg dæmi sjálfur, man til dæmis eftir þeirri skilgreiningu að öreigar væru fólk sem fjölgaði sér ört. En það var nú húnvetningur sem hélt þessu fram. Einu sinni fékk ég það svar að Camp David samkomulagið væri samkomulag um að leyfa Davíð að tjalda. Vegna sérstakra atvika fékk ég þann úrskurð frá þáverandi menntamálaráðherra, Sverri Hermannssyni, að ég ætti að gefa rétt fyrir þetta.
En í alvöru..vitið þið til hvers Franklín notaði rafmagnið? Til að aflífa hænsni og kalkúna.
Og þetta er satt.

Eitt af verkefnunum í "Áfengissögunni" hjá mér svonefndri er að sjálfsögðu það að fara á bar. Það verkefni er auðvitað komið til vegna húmorista sem spurðu mig að því hvort það væri ekki verkefni í þessum áfanga, og ég henti það vitanlega á lofti. Fólk er beðið að skoða félagslegar hliðar djammsins á staðnum. Í morgun hlustaði ég á tvö svona verkefni, meira að segja annað þeirra með könnun. Í ljós kom að fólki leiddist almennt talað á skemmtistöðum...aðeins 40% aðspurðra á Grandrokk könnuðust við að þykja gaman, og þar voru karlmenn í eftirtektarverðum meirihluta. Minnst var gaman á stórum stöðum sem buðu sérstaka tónlist, eða gerðu út á sérstaka aldurshópa. Ekki kom á óvart að þeim ófullu leiddist mest. Litlir staðir á jaðrinum fengu hins vegar góða einkunn: Það var skemmtilegra á Útlaganum á Flúðum, Hestakránni í Brautarholti, HM kaffi á Selfossi og Kristjáni X á Hellu. Á hinn bóginn kenndi fólk háu verðlagi á veitingastöðum um að fólk væri allajafna mikið drukkið, og það setti leiðinlegan svip á skemmtanalífið.
Ódýrari bjór á barina, takk.
Annar hópur fór með myndbandstökuvél og tók viðtöl. Hins vegar fékkst enginn til að tala við þá þegar þeir sögðust vera að gera verkefni svo þeir gripu til þess ráðs að segjast vera að gera nýjan þátt á Popp Tíví...."Með puttann á púlsinum"
og viðmælendum fjölgaði stórum.
Ég er ekki ábyrgur fyrir þessu síðasta uppátæki.

Í dag var ég að fletta Evening Standard á kennarastofunni. Þar var merkileg frétt um steinaldargröf sem fannst ég man ekki hvar, og það sem var enn merkilegra, rétt hjá var kattargröf skreytt lituðum steinum.
Þetta þótti sanna að menn hefðu haft ketti sem gæludýr um það bil tíu þúsund árum fyrr en talið var, og þá um leið að mannkynið hefði uppgötvað löngu fyrr en talið hefur verið að kettir veiddu mýs.
Enn ein sönnunin fyrir víðáttumikilli greind mannkynsins.
En hvílík umbrot höfuðsins hefur það mátt kosta að fatta að kettir veiddu mýs. Ég má ekki til heilabrotanna hugsa.

Mikið hrikalega er gaman að dedúa við að búa til kvikmyndir. Ég gerði nokkurra mínútna skot í dag með áróðursmyndum nasista og bætti við lögum frá þeim. Tók mig ekki nema 10 mínútur að skutla því saman. Svo klippti ég skotin sem ég tók í Flóanum. Tók mig svo til og lagaði tenglana á blogginu og bætti nýjum við.
Talandi um.....ef flóamenn eru flónar, þá eru flónar úr Villingaholtshreppi (sem við Andri teljum okkur vera, allavega að stórum hluta) sem sagt villiflónar. Við sáum fyrir okkur stóran og álappalegan vaðfugl sem kvakaði spaklega. Eins konar tvístígandi sambland af hegra og stork. Það lagast ekki ef þessu er svo skipt niður í undirtegundir eftir byggðarlögum, svo sem gaulflónar, selflónar, eyrarflónar og stokkflónar. Samanber stokkönd.
Hálfgerðir fuglar, þetta lið.
Andri hefur enn ekki látið undan þrýstingi og farið að blogga. En hann er orðinn volgur og búinn að ákveða titilinn á bloggið sitt, allavega. Ég bíð rólegur eftir frekari þróun mála.

Ég var að fá miða frá bókasafninu á Selfossi með skrýtinni kveðju. Á honum stendur: Lánþegategund: FU SELF.
Þær mega þakka fyrir konurnar þar að fólk hér á svæðinu hugsar almennt ekki á engilsaxnesku nema bíómyndaensku. Þetta er svona frasi sem kallar á svarið "Já elskan, frekar en þér."
Annrs hef ég ekki hugmynd um af hverju mér finnst veðrið fallegt í kvöld, það er bara rigning. Svona hljóðlát og hæglát rigning sem læðist eins og köttur meðfrma húsvegg.
Og talandi um kött...auðvitað er búið að pilluvæða lafðina, sem annars sést varla heima núna með vorinu. Allt í einu breytist hún úr því keludýri sem hún er á veturna í kalda og ákveðna veiðimaskínu.
Svo er ein ný tenging sem ég þarf að skjóta upp á síðuna: Falleg stelpa úr Þorlákshöfn, og alls ekki sú eina sem kemur þaðan: Kristrún Elsa.

Nýjustu fréttir í skólamálum sunnanlands eru þær að Þykkvabæjarskóli hefur verið lagður niður. Ég veit ekki hvort það gerir svo mikinn mun, við fáum einn nemanda úr byggðarlaginu á áratug eða svo...
Og svo er það nýjasta í málefnum sveitarstjórna hér. Eftir sameiningu sveitarfélaga er ekki lengur talað um hreppamenn. Núna heita þeir flúðar.
Og af því ég er úr Flóanum er ég trúlega flóni.

Ég er kominn með hausinn á kaf í þetta Aloe Vera, og gæti einhver sagt að tími sé til kominn, þetta er greinilega ein af vafasömum afurðum hippakynslóðarinnar, en brúkunin rakin alveg aftur til Alexanders mikla. Hm.
Ef Alexander mikli hefði verið uppi á hippatímanum hefði hann bara verið minniháttar sukkari.
Sem sagt. Aloe Vera er af liljuætt. Það er til önnur planta af liljuætt, agave, en úr henni er unnið Tequila.
Lítið á liljur vallarins, sagði Kristur. Þetta eru sem sagt guðsblessaðar plöntur. Önnur gefur af sér áfengi og hin er býsna öruggt hægðalyf. Kristur hefur vitað hvað hann söng.
Nema hún sé notuð í sjampó.
Annars er greinilega fleira gott við Aloe vera..og ég væri fljótari að telja upp allt sem hún gerir ekki.
En ég er tortrygginn. Hvernig komst planta sem ekki er vímugjafi frekar en gulrófa í tísku á áttunda áratugnum?

Það er orðið alveg sama hvert maður snýr sér...það er Aloe Vera alls staðar. Einu sinni var þetta sett í sjampó. Svo kom jógúrt. Ég fékk mér svona jógúrt um daginn og fannst ég vera að borða sjampó. Svo kom þetta í uppþvottalöginn líka, og núna eftir uppvaskið líður mér eins og ég hafi verið að borða jógúrt.
Þetta er svolítið ruglandi.

Í dag hef ég snúist í kringum sjálfan mig og verið á ferð hingað og þangað um Flóann að taka myndir, bæði kyrrmyndir og myndbönd, af gömlum skurðum, hálfhrundum brúm, vatni í lautum og lægðum og gömlum flóðgörðum. Þó á ég eftir austurhlutann. Ég hef verið beðinn um að halda (stuttan) fyrirlestur um Flóaáveituna í lok maí og nota tækifærið til að viða að mér og skoða hlutina. Ef til vill fær tæknifríkið í mér útrás og ég nota tækifærið líka til að þróa hugmyndir mínar um miðlun í leiðinni...og það vantar þá ekki eitthvað í mig meðan ég hef þetta að grípa í. Kannski bæti ég við myndbandi sem einu sinni var tekið af föður mínum og bræðrum hans þar sem þeir voru að hlaða flóðgarð. Skot af þeim þar sem þeir arka út á mýrina með Valkyrjureið Wagners sem undirspil er óborganlegt.
Einhverjar safnastofnanir mega eiga von á mér bráðum með fartölvuna í hendinni og skannann í rassvasanum.
En ég þarf einmitt að grípa tækifærið núna í vorleysingunum þegar Flóinn er sem blautastur....

Og svo var aftur vel dulbúið prómó fyrir Hveragerði..og Selfoss flaut með í fréttunum. Núna var farið að tala um hversu hagstætt væri fyrir fyrirtæki að flytja á þetta svæði...svona stutt frá bænum og allt. Engu líkara en að fyrirtækin ættu að flytja vörur sínar á markað í Reykjavík með fjarskiptum. Beam the cucumbers to Reykjavik, Scotty.
Nú má alls ekki misskilja mig: Ég yrði fyrsti maður til að óska þess að Hvergerðingar fengju meira en nóg að gera. En það eina raunhæfa í stöðuni er að Jóhannes í Bónus hefur sést þar.
Og það er vanalega eini raunhæfi undanfari stórtíðinda í íslensku atvinnulífi: Jóhannes í Bónus sést á rölti.
Greinilegt að nú mun enn ein villta spekúlasjónin dembast yfir þennan bæ. En hvað um það, þeir munu trúlega bara halda áfram að vökva gúrkurnar sínar.

Það virðist vera að koma sá tími ársins þegar ég reyti hár mitt og skegg og ríf klæði mín yfir fréttum Ríkissjónvarpsins. Eitt af mínum uppáhalds nöldrum er viðhorf þeirrar stofnunar til unglinga og þeirra hegðunar: Þar er RÚV ákaflega önugt foreldri í forpokarði kantinum.
Þess vegna þótti mér allt í einu sem aðstandendur þeirrar stofnunar hefðu allt í einu fengið frú Heilbrigða Skynsemi í starfskynningu þegar birt var viðtal við Pál Biering, lektor í geðhjúkrun við HÍ, þar sem hann benti á það að stjórnmálamenn noti sér fíkniefna - og vímuefnaneyslu unglinga sér til framdráttar.
Ég hins vegar velti fyrir hver hefði dottið á höfuðið uppi á RÚV. Og fór að hugsa um fræga kosningaherferð Halldórs Ásgrímssonar um sölumenn dauðans.
Ég hins vegar þekki þetta úr starfinu: Stjórnmálamenn með grunsamlegan áhuga á forvörnum fyrir kosningar. Forvarnir og kosningar eru mjög samtengdar. Samt sem áður fara forvarnirnar og peningarnir í þær jafnvel í dulbúna kosingabaráttu og úrræðið við fíkniefnaneyslunni er að fjölga stofnunum og plássum.
En það hefur líka gerst að frakkaklæddur frambjóðandi hafi staðið inni í minni stofnun og sagt svona óbeint, að krakkar mínir ef þið reykið ekki og drekkið ekki verðið þið flottir og góðir gæjar eins og ég.
Þessi náði ekki kosningu.
Einn kostur við forvarnirnar er auðvitað sá að "börnin" læra um það sem er á markaðinum. Og mín stofnun er ekki laus við vandamálin frekar en aðrar. Ég hef sannfrétt að sést hafi til stráka vera að reykja oregano í nágrenni við skólann.
Má ég þá biðja um meiri forvarnir svo þeir verði ekki plataðir svona, greyin.
Ef til vill væri líka atriði í málinu að kanna samhengi fíkniefnaneyslu og geðrænna vandamála, þar sem annað leiðir oftar en ekki hitt. Og í raun og veru er þýðingarlítið að leita að fíkniefnaneytendum í framhaldsskólum. Dettur einhverjum í hug að þeir sitji hinir spökustu í skólunum og stundi nám?
Nei, þá er öruggara að rósna í kynlífi nemendanna. Það leikur jafnvel grunur á að það eigi sér stað í skólunum, jafnvel. Þar sem klósettin eru ekki kynjamerkt. Og svo er það fínn uppsláttur líka.

Í Kósýbæ voru páskarnir endaðir með bíltúr og svo horfðum við saman á Baraka. Giska þungir páskar hjá okkur, svona hvað kvikmyndavalið varðar...

Já þetta stemmir....

Doctor Unheimlich has diagnosed me with Andri Erlingsson's Disease
Cause:	just one of those things
Symptoms:	sudden fatigue, glowing in the dark, occasional loss of dress sense
Cure:	sleep
Enter your name, for your own diagnosis:

Það var og..

Doctor Unheimlich has diagnosed me with Erlingurosis
Cause:	thinking too hard
Symptoms:	skin lesions, extremely grey skin, ability to fly, slightly high blood-alcohol level
Cure:	take two vitamin C tablets and come back in the morning
Enter your name, for your own diagnosis:

Engar fréttir geta verið ágætar. Allavega er ró og friður á meðan. Þjóðvegur númer eitt er eins og afskekktur sveitavegur, engin umferð. Myndatökumaðurinn sem kom hér í gær var alveg yfir sig hrifinn af íbúðinni minni, hversu notaleg hún væri. Sagðist ætla að búa svona þegar hann væri búinn að koma sér fyrir. Ég var skamma stund ekki alveg viss um hvort hér væri á ferðinni innlit-útlit eða draugamenn.
Í tilefni þess heitir Feðgabyggð Kósýbær í dag.

Ég er búinn að vera of mikið heima og inni þessa daga. Ég bregð mér í kvöldrúnt niður á Eyrarbakka, stoppa þar við gömlu höfnina, anda að mér seltu, hlusta á sjóinn og læt rigna á mig. Samt dugar það mér ekki sem útivera. Það vantar eitthvað í mig sem ég finn ekki...en ég hef ekki miklar áhyggjur af því, það kemur. Bara vona að ég þurfi ekki að skríða á milli lappanna á öðru fólki til að finna út úr þessu.
Lítið leikrit verður til í kollinum á mér. Sviðið er verönd á sumarbústað uppi í Grímsnesi að kvöldi til. Tveir menn halla sér fram á grindverkið og horfa á sólarlagið. Annar þeirra svipast um laumulegur til að gá hvort nokkur sjái til hans, en svo hallar hann sér að hinum manninum og segir lágt: "Psst....hefur þú heyrt um Hveragerði?"
Hinn: "Nei hvað er það?"
"Það er staður þar sem er rosalega gott að eiga heima....bara hálftími í bæinn og engin umferðarljós maður."
"Nei er það? Hvar er þetta?"
"Þetta er svona dalur inn á bak við Ingólfsfjall...það er stórt hús sem sést frá veginum."
"Jááá....er það þar sem mennirnir standa allltaf úti á vegi, stoppa bíla og biðja menn um að kaupa hótelið?"
"Já, einmitt.."
"Já maður fínt pláss það sko...ég þangað!"

Þetta er undarlegasti frasi dagsins:
"Ég frétti af Hveragerði gegnum kunningja í Grímsnesinu."
(Úr viðtali í fréttum Ríkssjónvarpsins við nýinnfluttan Hvergerðing)
Það er ekki hlaupið að því að komast að því hvar Hveragerði er. Ekki hægt að finna bæinn nema gegnum mann sem þekkir mann...

Feðgabyggð á sinn rólega laugardag með þvottum og smá tiltekt. Eftir hádegið koma kvikmyndagerðarmenn í heimsókn og taka við mig viðtal í heimildamynd um Kampholts-Móra. Það er gaman að því. Ég er ekki álitsmaskína í einhverju Kastljósi, heldur skrýtinn karl sem hægt er að tala við um drauga. Annars er bara ekkert að gerast....ætli kvöldið verði ekki Life of Brian eða Stella í framboði, bara. Nóg komið af alvarlegum jesúmyndum í bili. Kvöldmatur að hætti Pylsuvagnsins, sem á Selfossi þjónar þeim tilgangi að vera bæði matstaður, félagsmiðstöð og skemmtistaður á kvöldin.

Þá er páskaþrennu heimilisins í Jesúmyndum lokið með Síðustu freistingu Krists. Andri fúnderaði að vísu út í það hversu margir eyddu páskafríinu í það að vera heima og horfa á jesúmyndir, en honum fannst ekkert að því að taka þátt í þessari stúdíu á bíómyndaguðfræði. Ég geri ekki ráð fyrir að taka svona rispu næstu páska, þá verður bara lagst í eitthvað annað. Tja..ég á að vísu gnostísku guðspjöllin fjögur úr Nag-Hammadí safninu hérna uppi í hillu......þessi sem ekki komust inn í Nýja testamentið á sínum tíma....þar sem Kristur meðal annars heldur því fram að hann komi ekki til að færa fólki frið á jörðu, það sé mesti misskilningur. Það er hins vegar greinilegt af myndinni að Nikos Kazantsakis hefur þekkt til gnostísku guðspjallanna. Ég ætti kannski að kíkja í þau....ég held ekki trúarskoðunum að syni mínum, bara ólíkum viðhorfum.
En þau voru mun jákvæðari gagnvart konum en hin, og það hefur trúlega pirrað Pál postula eitthvað. Látum það vera þó Kristur hafi verið til, það var Páll sem kom honum á blað. Svona eins konar Einar Bárðarson síns tíma. Slyngur plöggari.
Páll plöggari.
Nú sárnar áreiðanlega einhverjum.....

Það er alltaf gott að vakna á frídögum. Aðalástæðan samt sú að þá má maður vera að því. Ég er búinn að gera morgunkaffi með flóaðri mjólk að góðum ávana: Tel mig hafa fundið einvhern sem er tiltölulega meinlaus.
Nei. Það er nánast öruggt að einhver manneskja mun koma steðjandi og segja að þetta sé vondur ávani, sko, og eitthvað illt muni henda mig ef ég haldi honum áfram. Með viðhengi: "Þú átt að hafa minn ávana, sko, því hann er svalur og góður fyrir þig."
Ég hef ekki hugmynd um hvað ég ætla að gera og ég þarf hvort sem er ekkert sérstakt að gera. Hugsa um gamlar minningar frá föstudeginum langa fyrr og síðar. Man þegar ég var að lesa Róbinson Krúsó og félga hans Frjádag. Þess vegna var orðið Langifrjádagur mér ekkert til trafala. Það var bara óvenju hávaxinn svertingi.
Man eftir löngum föstudegi frá æsku minni...daufur keimur af sinueldi einhvers staðar, afi berhöfðaður úti á stétt með stafinn sinn og amma hneyksluð á því hver sé að brenna sinu á þessum degi. Sálmar í útvarpinu, orgel þar á eftir, messa og bænir.
Velti því aftur fyrir mér hvað ég eigi að gera í dag. Slæ upp í besta sjálfshjálparkveri sem ég á, Meditations for Men Who Do Next to Nothing. Heilræði dagsins: "Teygðu þig til að snerta aðra manneskju en vertu viss um að vera ekki handtekinn fyrir það."
Góð tillaga. Arfleifð hippakynslóðarinnar sem prédikaði hvað mest ást og snertingu. Niðurstaðan: Hvergi hægt að rétta fram hönd, vegna þess að á öllum stendur "snertið ekki gripinn".
Við erum öll úr einhverju viðkvæmu postulíni. Eins og jólatré. Bara til skrauts. Ef við erum snert dettur puntið af.
Nema við bjóðumst til að borga, auðvitað.
Velti fyrir mér hvort ég ætti að skreppa á pöbb um helgina. Það er orðið langt síðan einhver fordrukkin kerling með óþvegið hár hefur reynt að segja mér hvað sé að mér. Það er auðvitað ein leið til að snerta annað fólk: Teygðu þig fram með skít í lófanum og skelltu framan í það.
Nei, ef ég er farinn að sakna þess þá er ég langt leiddur.
Veit ekki hvort ég á að taka mig til og heimsækja fólk. Það er annaðhvort í sumarbústöðum eða fermingarveislum. Fermingin er ekki lengur spurning um að komast í kristinna manna tölu, heldur miklu fremur að heimur hinna fullorðnu býður þig velkominn með stórum gjöfum. Velkominn í neyslusamfélagið, ungi einstaklingur, allt þetta muntu fá ef þú fellur fram og tilbiður mig. Svo situr fólk nöldrandi um tvítugt fyrir að hafa látið gabba sig út í þetta. En ekkert ástand er svo slæmt að ekki megi úr því bæta. Þegar fermingargjafirnar fara að hrynja og bila er upplagt að halda bara affermingarveislu og láta gefa sér nýjar gjafir aftur. Ganga svo í nýjan söfnuð og láta ferma sig þar eftir hæfilegan tíma. Það er eiginlega tóm della að láta svona viðburð bara gerast einu sinni á æfinni.

Það er orðið ár og dagur síðan ég hef vakað fram eftir yfir bók. En ég gerði það í gær og sé ekkert eftir því að hafa ekki farið að sofa fyrr en hálf fimm. Ég hef lítið skapandi að leggja til málanna í dag, þó andinn hafi verið reiðubúinn hefur einhver leiðinleg bólga verið að angra mig með verkjum og tilheyrandi. En ég náði loksins innihaldinu úr því kýli í dag og verkirnir hurfu eins og dögg fyrir sólu strax á eftir. Andskotans bólgueyðandi verkjatöflur...gera ekkert annað en að lina verkina og lengja leiðindin í staðinn.
Sennilega fer ég í eftirlitsferð um nágrannasveitirnar í kvöld eða á morgun: Það hefur verið vani minn um páska.
Frelsisherinn er með einhverja spúkí aðgerðir um hátíðarnar. Allavega eru fjórar vampírur sem hafa legið spakar á skrifborðinu mínu undanfarinn mánuð horfnar. Og kötturinn er orðinn að alvöru ketti, sést varla heima en liggur sífellt í leyni fyrir einhverju úti í garði og er alveg steinhætt að röfla út af veðrinu. Ber varla á hormónastarfsemi, hvað þá öðru.
Er að lesa einhverja af þessum þykku fantasíubókum sem hafa skollið eins og flóðbylgja á markaðinum í kjölfarið á Lord of the Rings. Bók um einhvern mislukkaðan galdrakarl sem mistekst allt sem hann tekur sér fyrir hendur og hefur aldrei hugmynd um hvað hann eigi að gera í neinum málum, hvort heldur ríkisins sem hann vinnur fyrir eða í eigin kvennamálum. Reynir sífellt að gera öllum til hæfis og klúðrar öllu. Von að bókin heiti Gullna fíflið.
Skrítnar bækur þessar fantasíubækur. Þar býr fólk í miðaldaköstulum og lifir miðaldalífi, fer alltaf í útreiðartúra í rigningu, slæst á krám og skríður svo heim í höllina, þar sem alltaf er eldur á arninum og nóg að borða. Fer svo í fínu fötin og heldur veislu. Svona sumarbústaðastemming hjá þessu fólki, það eina sem vantar er golfvöllurinn.
Ég ætla ekki að tjá mig um úrslitin í Fegurðarsamkeppni Suðurlands. Sú keppni kemur mér alltaf á óvart. Fyrst þegar ég sé keppendalistann. Svo þegar ég sé úrslitin. En hins vegar vorum við einhverjir að velta því fyrir okkur þegar við lásum Sunnlenska fréttablaðið þan 1. apríl, hvort væri aprílgabbið, frétt um endurreisn KÁ eða keppandalistinn í fegurðarsamkeppninni.

Gæti ekki verið notalegra. Allir heima, ég, Andri og kötturinn. Slökkt á sjónvarpinu, kötturinn burstuð og ég baka skonsur. Ekkert nema róandi tifið í klukkunni á veggnum sem slær á heila og hálfa tímanum. Góð bók að lesa.
Ég vildi að ég gæti malað.

Stundum er alveg sama hvaða munaður og lostæti er í boði í búðunum. Íslensk flatkaka með kæfu er bara það sem koma skal.

Eftir hroll gærdagsins er ágætt að hita sér við kaffi með flóaðri mjólk út í og hugsa um það sem við sáum og gerðum aðeins betur. Við sáum líka myndlist Árna Johnsen í Smáralindinni. Árni er atorkumikill listamaður og ef hann vinnur ötullega að list sinni er nánast útilokað annað en að hann nái einhverjum þroska í verkum sínum, ef sjálfsgagnrýni verður honum ekki of mikill fjötur um fót. (Þetta er önnur leið til að segja "Það er bara ein leið - upp - fyrir þennan kúnstner") En þetta má líka segja um fleiri betur menntaða listamenn, og Árni veit þó að minnsta kosti hvað hann er að fara, sem ekki er alltaf hægt að segja um skólaða listamenn. Tvö verkanna fóru í pirrurnar á mér: Það voru verkin "Rúnksplæs" og "Tekið í blökkina." Þau sýndu og sönnuðu að maðurinn veit nákvæmlega ekkert um sjómennsku þó hann ef til vill þekki einhverja stráka sem hafa verið á bátum. Að hafa gamla fúna talíu hangandi og kalla það togblökk dugar ekki mér. Þeir sem kalla sig sjóara eiga að gjöra svo vel og þekkja muninn á talíu og blökk.
Endirinn á myndinni um Krist liggur einhvern veginn á mér. Það er atriðið þar sem Kristur er tekinn niður af krossinum. Við reyndum að finna í hvaða fræga evrópska listamann var verið að vitna, en mér tókst ekki að finna hann, svo ef til vill er bara verið að vitna í þá alla til marks um framhaldið af sögu Krists...nógu margir listamenn spreyttu sig á þessu viðfangsefni. Snjöll lausn á endi píslarsögunnar og bendir fram á við.
Þar með er ekki sagt að við getum farið að bíða eftir myndinni Christ II, No More Mr. Nice Guy. Þó það væri sára Hollywoodlegt að gera tilraun til þess. Það er líka tilgangslítið að bíða eftir myndinni "Revenge of the Christ" það væri bara mannkynssagan síðustu tvö þúsund árin. Yrði dýr í framleiðslu og of mikil áhætta. En eftir Lord of the Rings hefur Hollywood vonandi tekið upp þá stefnu að halda sig við sögurnar sem þeir mynda í staðinn fyrir að prjóna þráðinn upp á nýtt. Verður að endingu að tileinka sér þau gömlu einkunnarorð sagnfræðinnar frá sjálfum Ranke..."Wie es eigentlich gewesen ist."

Þá er aflokið bæjarferð Feðgabyggðar með 100% árangri, allar áætlanir stóðust og við fórum í bíó. Það er dálítið sérstök tilfinning að fara í miðasölu á kvikmyndahúsi og segja "Tvo miða á Jesú klukkan átta" en það hefur með Krist að gera, ekki Mel Gibson. Myndin stóð undir öllum væntingum og er vel gerð: Ekki fyrir fólk sem er viðkvæmt fyrir blóði, samt. Gaman að sjá tvö atriði sem ég tók eftir, en það var að Gibson hefur greinilega horft á Ben Húr...það voru einhverjar nettar tilvitnanir í því hvernig skotin voru sett upp...og svo var líka ákveðin mjög vel með farin vísun í útgáfu gyðinga á faðerni Krists, sem sögðu hann vera son hórunnar Miriam og Panteres hermanns.
En það besta við myndina er að hún segir bara söguna eins og hún hefur komið til okkar, reynir ekki að móralísera eða prédika yfir neinum.
María Magðalena kemur lítið við sögu, nema menn halda sig við þá skoðun að hún hafi verið bersynduga konan. Nýja testamentið segir ekkert um það mál, hún gæti alveg eins hafa verið gömul skrukka sem fannst gaman að gefa ungum skeggjuðum spámönnum að borða. Og það var alltaf nóg af spámönnum á þessu svæði....sem og öðrum á öllum tímum.
Ég er aftur á móti ekki sammála Sigga pönk um að Kristur hafi ekki verið kristinn. Ég held því fram að hann hafi verið sá eini sem nokkurn tíma hefur verið það. Að minnsta kosti stóð ég mig að því að segja við nemendahóp um daginn: "Fyrir alla muni, farið ekki að haga ykkur eins og kristnir menn."
Hins vegar voru atriði í myndinni sum þannig að ekki var hægt annað en að hlægja að þeim, án þess að ég viti alveg hvers vegna. Ég skellihló að Júdasi hangandi í trénu, og víst er að latínufrasinn"Tumultus ad murum" verður lengi í minnum hafður hér á bæ. Minnti okkur einum of á Asterix. Ég gat heldur ekki á mér setið að brosa við þegar faglegir rómverskir iðnaðarmenn tóku sig til og fóru að hnykkja krossnaglana.
Það var bara vegna þess að það minnti mig of mikið á þegar pabbi byggði hlöðuna og við skriðum ofan á heyinu þegar komið var upp í rjáfur til að hnykkja þaksauminn.

Dagurinn er alveg nýr. Gömul þjóðkunn fyllibytta sagði einu sinni að hver nýr dagur væri eins og óupptekin brennivínsflaska. Aldrei að vita hvað væri í henni. En ég á ekkert brennivín og þar að auki er dagurinn skipulagður. Bæjarferð Feðgabyggðar stendur fyrir dyrum, sennilega verður farið með páskaegg, borðað á Subway og farið að sjá þessa nýju jesúmynd sem allir eru að tala um.

Feðgabyggð er svo vel til höfð eftir klippinguna að við gætum leikið í dömubindaauglýsingu. Ef einhvern langar til að vita hvernig það gæti farið fram þá er það svona:
Sviðið: Herbergi með húsgögnum og mjólkurglasi á áberandi stað í forgrunni.
Lafði Hermína tranar sér fram í forgrunninum og dembir mjólkinni.
Andri: Bíddu, ég fer og sæki tusku.
Erlingur: (Tekur upp pakka með Always):
Þess þarf ekki. Always dugar alls staðar alltaf.
Lafði Hermína: Jáááá...

Dagurinn stóðst áætlun. Skipulagið er komið á hreint, og svefnherbergið orðið það líka. Feðgabyggð hefur farið í klippingu. Kötturinn hefur fylgst tortryggin með öllum aðgerðum, enda vön ýmsum hremmingum þegar svona herferðir ganga yfir. Komin með slæma ryksugufælni, og ekki par hrifin af þeirri hugmynd að vera ryksogin. Ég hef samt þekkt bæði ketti og hunda sem líkað það vel: Móðir mín mátti á tímabili ekki kveikja svo á ryksugu að hundurinn heima kæmi ekki til að vera burstaður með ryksugunni. Eins konar djúphreinsun. En ég held langt í land að mér takist að venja Lafði Hermínu á þetta.
En enginn hefur tekið hana í misgripum fyrir gamlan bol í dag. Það getur stundum verið varasamt að vera svona grá.
Og svo er ein pottþétt og ódýr leið til að láta sér líða vel, ef efnin brestur: Að viðra sængina sína.

Jæja....þá er runninn upp einn af þessum óþolandi björtu og fögru morgnum. Ég þakka lukkunni fyrir að búa einn: Annars væri áreiðanlega einhver í húsinu tilbúinn að prédika yfir mér að ég ætti að hafa samviskubit yfir að sofa til tíu. Eins og ég geti ekki stjórnað mér sjálfur. Þetta er eiginlega spurning um skipulag: Ég þarf að vita hvernig eða hvort Andri ætlar að sinna kvenlega þættinum í lífi sínu...móðir systir og ef til vill fleiri. Ég þarf að vita hvort Brynjólfur ætlar norður með litlu fjölskylduna. (Páskaeggjapróblem)...snýst um hvenær ég fer í bæinn, vildi helst taka allt í einni ferð og sjá þessa blóð og gor bíómynd um krist kannski í sömu ferð. Panta tíma í klippingu fyrir Feðgabyggð alla nema köttinn. Og núna er veðrið einmitt upplagt til að taka svefnherbergið í gegn og viðra allt heila klabbið.

Þegar ég skrepp út í búð er þar flaska sem vekur áhuga minn. Flöskur hafa mismunandi áhrif á mig, en þessi núna vegna þess að á henni stendur að í henni séu um það bil 330 ml. af safa úr nálægt 0.8 kílóum af appelsínum frá Florida. Kostar um það bil 90 krónur. Í sömu búð er appelsínukílóið á 129 krónur, en það er með afslætti. Ég ákveð að gera smá tilraun: Ég fer heim og tek fram eldhúsvigtina og nokkrar appelsínur, ekki frá Florida heldur frá Bónus. Oftast ættaðar frá Spáni eða eitthvað.
Já. Þrjár appelsínur eru um það bil 0.8 kíló.
Svo tek ég fram ávaxtapressuna og kreisti þrjár appelsínur. Já. Ég fæ einmitt um það bil 330 ml. af safa. Miðað við verðið í Horninu ættu þær að kosta um 100 krónur. Tíkalli meira.
Ég dáist að undrum tækninnar og snilli markaðarins. Ég get keypt þetta sama í búð, og það er sem sagt ódýrara að kaupa flösku, sem vel að merkja er úr plasti sem eyðist ekki í náttúrunni og notast aðeins einu sinni. Að kreista appelsínurnar saman og búa til þykkni sem svo er flutt hingað til lands í sérstökum brúsum, blandað hér með vatni og sett á flöskur, þar með skapað einhverjum hópi fólks atvinnu. Og það er samt ódýrara en appelsínan. Þrátt fyrir kostnað við laun, vélar og húsnæði.
Ég set aldinkjötið úr pressunni út í safann og drekk hann með góðri lyst. En það er engin furða þó það fyrsta sem krakkarnir á Hólmavík spurðu mig forðum þegar ég fór að kenna þar landafræði hafi verið: "Eru í alvöru appelsínur á Flórída?"
Já þetta er sennilega sama lögmál og með túnfiskinn. Það er ekkert eftir af honum í sjónum sem heitið getur og hann er rándýr út úr búð, miklu ódýrari í dósunum og þess utan miklu meira af honum. Kristur kunni eitthvað fyrir sér um lögmál markaðarins þegar hann mettaði fjöldann, það má öruggt vera.

Andri vaknaði klukkan átta í morgun, en ég varð ekki varð við hann fyrr en klukkan þrjú þegar hann kom fram og spurði eftir kettinum.
Klukkan sex varð aftur vart við lífsmark úr herberginu hans þegar hann heyrðist segja stundarhátt:
"Það er gott að vera latur stundum."
Amen við því.

Ég fagna fríinu og læt mig hafa það að sofa í eina tíu tíma, aldrei slíku vant er Andri vaknaður löngu á undan mér. Ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að gera við mig, en mig grunar að ég muni gefa íbúðinni svo sem klukkutíma af fríinu í dag eins og í gær til að láta hana líta betur út. Eldhúsið í gær, baðið í dag.
Það er að fara af stað bloggæði: Allir sem á annað borð geta kveikt á tölvu eru farnir að blogga. Nýjasti bloggarinn er Morrinn, einn af fulltrúum Frelsishersins. Hann tengir á athyglisverða einstaklinga, meðal annars mig og Guð og leiðinlegasta blogg í heimi. Svo mæli ég með þessu: Fróðleikur úr Villingaholtshreppi. Ekki veit ég hver hefur tekið þennan vandaða texta saman, en sá kann nokkuð fyrir sér um þessa sérstöku sveit. Mæli með sögum af Kampholts-Móra.
Ég hef ekki hugmynd um hvernig ég á að brúka tíma minn núna. Undanfarin ár hefur allt í mínu lífi verið gírað á heimasetu og slökun, bóklestur og dútl, en nú allt í einu nenni ég því ekki lengur. Þá sjaldan að ég hef gengið í einhver verk hefur það verið að standa upp til að taka til eða þrífa. En núna dugir þetta bara ekki lengur: Mig langar að standa upp til að gera eitthvað annað. Dreymdi í nótt að einhverjar bráðskemmtilegar kerlingar væru að reyna að flækja mig í eitthvað einstaklega fyndið á einkamal.is. Tvær, jafnvel, í eitthvað ferlega perverterað. Gaman að því.
Sat svo og horfði á söngvakeppni framhaldsskólanna í gærkvöldi. Sárvorkenndi krökkunum þar sem þau voru að streða við að syngja lög sem þau réðu ekkert við og renndu sér hvað eftir annað út af laginu. Eins og stórsvig fyrir byrjendur. Stelpan úr F.Su skilaði sínu betur en mörg hin, en hefur sennilega misst punkta á því að velja lag sem hún réði sæmilega við. Kom vel fram, hins vegar. Kynnarnir voru bestir. Gísli Marteinn var rifinn í tætlur og mig grunar að ef heyrist meira frá einhverjum úr þessari keppni verði það þeir. Hljómsveitin slapp líka vel frá þessu.

Ef einhver hefur áhuga þá á ég núna um það bil tvo lítra af soðnu kók með svínafitu út í og negul. Ef einhver vill vita það, þá bragðast þetta eins og soðið sykurvatn með einhverjum dökkum ögnum út í sem líta út eins og sót.
En Feðgabyggð mælir hiklaust með hamborgarhrygg soðnum í kók....hellið bara úr tveggja lítra gflösku eða svo í pottinn.

Æi, það er eiginlega ekkert varið í sólríkan og bjartan morgun þegar draslið blasir svo miklu betur við og maður fer að taka eftir óhreinindum hingað og þangað. Íbúðin mín er eins og jörð sem er að koma undan snjó á vorin...skítug, rykug og ruslaraleg. Ég vildi að ég gæti látið rigna hérn ainni til að skola rykið af.
Það vill samt lukka til að það fer ekki að spretta gras á stofugólfinu.

Ein sérkennilegasta kvikmyndasýning sem ég hef farið á var þegar ég sá Nútímann með Chaplin í Bragganum á Hólmavík á Ströndum árið 1975. Það var dálítið afturvirk upplifun, svona eins og íslensk þjóð hafði farið í bíó á hinum og þessum stöðum á landinu áratugum saman. Sumir tóku hundana sína með og þeir lágu á gólfinu fram á lappir sér þangað til rétt fyrir hlé, að þeir fóru að slást og varð að reka þessa erfiðu gesti út. Svo var hægt að halda sýningunni áfram. Þetta bíó hafði sinn tíma á hlutunum: Ef vinsælir þættir voru í sjónvarpinu var bara beðið með að byrja sýninguna þangað til þeir voru búnir. Og ég sé ekki betur en þetta sé ennþá hægt. Það er annað en hér á Selfossi þar sem ekkert er hægt nema það sé nógu flott og Reykjavík alltaf viðmiðunin: Annaðhvort jafn flott og í Reykjavík eða betra. Byggingin sem ég vinn í er fyrirtaks dæmi um þetta. Og þess vegna getur Selfoss ekki haft bíó vegna þess að það vantar þennan íðilflotta menningarsal sem hefur staðið ókláraður í áratugi og mun standa ókláraður um ómælda framtíð enn.
Það er synd. Það eina sem þarf til að hafa bíó er tjald, sýningarvél, stólar og fólk til að horfa. Það að horfa á kvikmynd er félagsleg hegðun, ekki endilega lúxusatferli. Braggi væri alveg nógu gott bíó fyrir mig, ég man ekki betur en ég hafi farið oftar í gamla braggann sem hét Hafnarbíó en nokkurt annað bíó meðan ég bjó í Reykjavík. Þó var Háskólabíó til á þeim árum.
En ég hef aldrei verið gikkur, sennilega. Það að geta ekki farið í bíó nema það sé flott er gikksháttur, hreint og beint.

Já. Páskafrí er komið víííí. Og ég er held ég búinn að að kaupa inn fyrir mest alla páskana. Eins og hægt er. Ég tek samt eftir hvað öll matvara hefur skyndilega hækkað í verði, sér í lagi hátíðamatur, og það tekur mig langan tíma að velja eitthvað á hagstæðu verði. Svo er alvarlega lítið framboð á góðum DVD myndum og engar læsilegar bækur á bókasafninu. Markaðurinn er sko alls ekki að þjóna mínum þörfum í dag. En það er líka orðið ærið langt síðan að markarðurinn þjónaði nokkurs manns þörfum nema sínum eigin, og hefur lengi verið duglegri við að segja mér hvað mig vanti og hvernig ég eigi að þjóna honum. Í markaðssamfélagi veðrum við öll að þrælum markaðarins, viljandi eður ei. Við erum það markaðsafl sem auðveldast er að manípúlera. Þetta segja markaðssinnar hins vegar aldrei, þeir passa sig á því þegar þeir æpa upp litaníuna sína.
En hvað um það þó eitthvað vanti, mig hefur aldrei vantað eitthvað að gera.

Já...kötturinn er sá eini á heimilinu sem fær eitthvað af viti út úr þessu prófi.

Your True Nature by llScorpiusll
Username
The quality that most appeals to you:	Intelligence
In a survival situation, you:	Fight, and enjoy it
Your hidden talent is:	Pragmatism
Your gift is:	Vast knowledge
In groups, you:	Observe others' behaviour
Your best quality is:	Your empathic nature
Your weakness is:	Your furious temper
Created with quill18's MemeGen 3.0!

Eini aðilinn í Feðgabyggð sem hægt er að láta þetta passa við er kötturinn.

What Makes You Sexy? by eva71
Name/NickName
Gender