Dagurinn byrjar ekki vel hjá ýmsum. Með sprengingum í olíuhreinsunarstöðvum og svörtum gæsalappaskýrslum. Líkur eru þar með á að gæsalappir muni hækka í verði á næstunni, en lánaðar fjaðrir verði framvegis leigðar út. Til hvers ættu menn líka að lána öðrum fjaðrirnar sínar svo þeir fái aur fyrir. Við lifum í kapítalísku samfélagi, sko.
Það er vel þegið að sofna þegar ég kem heim úr vinnunni. Kvefið, sem hingað til hefur bara plagað mig á nóttunni er sem sé að færa sig yfir í daginn líka. Þegar ég vakna er ég fúll og ákveð að stofna fyrirtæki. Það á að heita Vakningaþjónustan Hlandblaðra ehf.
Ég er í vandræðum með kvöldmat feðgabyggðar. Mig langar ekki í neitt af því sem ég er vanur og ísskápurinn er fullur af all konar gúmmulaði sem þarf að borða. Ég bíð eftir innblæstri.
Það er þrátt fyrir snjóinn vorhugur í loftinu. Ég horfi á annað par leiðast á bílastæðinu. Þessi ganga hlið við hlið og eru ekkert að leita sér að leið gegnum slabbið. Þau halda sama hraða, eru vendilega ekki í takt en tala hratt hvort upp í annað brosandi. Skrýtið hvað tengir fólk saman...stundum eitthvað allt annað en það heldur. Þessi tvö elska að tala saman. Hvað er á götunni skiptir engu máli. Hvorugt velur hinu leiðina.
Snjóhvellurinn er liðinn hjá, en leit svo vel út í gærkvöldi að kötturinn heimtaði að fá sæng líka eins og við, skreið svo undir hana að rófan ein stóð út undan. Lafði Hermínu er illa við snjó, hún kveinkar sér alltaf og barmar, röflar og nöldrar, sest út í glugga og tuðar, kallar á okkur og biður okkur að koma með sér út að sjá og gera eitthvað í þessu.
Ekki veit ég nema að ótímabær sumardekk hafi valdið einhverju um að stór hópur nemenda kom ekki í skólann í dag. Mér hefur stundum gengið illa að fá kollegana suma til að átta sig á að þessi "vandamál" nemenda sem þá langar svo til að komast með puttana í eru fullorðinsvandamál og kennarar ekkert færari en aðrir til að ráðleggja neitt í þeim efnum. Meðal þeirra vandamála sem hafa komið inn á mitt borð eru spurningar eins og "Á ég að eiga barnið? Á ég að fara í meðferð? Á ég að byrja á pillunni? Á ég að setja sumardekkin undir? Á ég að dömpa þessari kærustu?"
ARG! Fallegur morgunn með engu veseni að komast í vinnuna....og svo gerist það í tveimur hópum í röð að verkefnaskil falla niður vegna þess að þeir höfðingjar sem áttu að skila verkefnum í þeim tíma voru ekki á svæðinu. Jæja, þeir eiga ekki von á góðu, þeirra vandamál. Skrítið hvað margir nemendur halda að kennarar séu annaðhvort meðvirknissjúklingar og kóarafífl nema hvort tveggja sé....það er kannski von. Þeir eru í þessum stéttum sem öðrum. Leiðinlegt að fá svona aulakálfalega byrjun á vikuna, en menn sem hafa keyrt þennan leigubíl í tuttugu ár eru ýmsu vanir. Það er ekkert annað að gera en að tugta liðið......fast. Þegar þarf að tugta er best að gera það fast.
Allt í einu er sunnudagskvöld heima. Það hefur ekki gerst í rúman mánuð. Ég stend mig að því að liggja í rúminu með þá kampagráu malandi utan í mér og horfa inn í fataskápinn minn, sem stendur opinn. Frammi á baði eru bartar að fjúka af einum sem safnaði þeim fyrir leikritið: Einhverjir förguðu hárvexti strax á föstudagskvöldið, því menn höfðu þurft að lita á sér hárið fyrir sýninguna. Ég slapp vel, gat bara gleymt að snyrta á mér skeggið eins og vant er.
Þegar ég gái til veðurs út um baðgluggann sé ég hvíta jörð og fallandi snjó. Velti því fyrir mér hvað ég er heppinn: Ef þetta hefði verið á virkum degi hefði ég hugsað, æ hvað mig langar ekki í vinnuna í dag, mig langar að vera heima. Svo rennur ljósið upp fyrir mér nývökuðum: Ég er heima. Ég þarf ekki í vinnuna í dag. Meðan ég býð eftir að kaffimjólkin mín flóast sé ég út um eldhúsgluggann kolsvartan hund á hlaupum í hvítri móskunni. Hundurinn er greinilega glaður að hreyfa sig, og ég furða mig áhversu grannur hundurinn er, miðað við hversu sjaldan hann fær að fara út, og næsta ólíkur eigendum sínum sem er þrekvaxið fólk á velli. Skrýtið. Fólk getur hlaðið spiki utan á sjálft sig eins og það getur borið en gætir þess vel að gæludýrin verði ekki of feit. Gæludýrið látið endurspegla það að fólkið hugsi vel um það. Ojæja, einu sinni bjó hér í húsinu maður sem eldaði oftar handa kettinum sínum en sjálfum sér. Þeir voru þó báðir fremur holdskarpir.
Frelsisherinn hefur fært aðgerðir sínar úr leynilega bílskúrnum og fremur sín myrkraverk jafnvel á öðrum dögum, hvað sem veldur. Í Feðgabyggð var þessu kvöldi eytt í að horfa á Ben Húr. Það verður góð páskaþrenna og skemmtileg útttekt á bíómyndaguðfræði ef við horfum svo á síðustu freistingu Krists og endum á Messíasi í bíó. Svo hvað....bíómyndaguðfræði er ekki vitlausasta eða versta guðfræði í veröldinni, og svo verður hægt að vinda ofan af því með því að horfa á Life of Brian eftir páskana.
Nú er leikritið búið..þó ég ætli ekki að fortaka allt ennþá. Það gæti vaknað upp. En þangað til koma allt í einu margir klukkutímar inn í dagana. Ég hef minnstar áhyggjur af því: Parkinsonslögmál Erlings segir nefnilega að letin finnur sér alltaf smugur til að sprengja af sér allan fáanlegan tíma. Eins og er þarf íbúðin einhvers þrifnaðar við, vandinn er bara hvar á að byrja. Það er sumsé úr nógum stöðum að velja til þess, en spurningin er hvernig ég geti látið heimilið líta sæmilega út með sem minnstu vinnuframlagi. Það er aftur annar handleggur og helsti langur. Til hvers var verið að finna upp eilífðiina en ekki hina endalausu helgi? Ég bara spyr.
Að aflokinni síðustu sýningu á Gaukshreiðrinu sneru fulltrúar Feðgabyggðar kátir heim, eftir að hafa setið í góðum fagnaði í leikhúsinu fram eftir nóttu. Andri var allavega það hress að hann steig á svið og söng írskar kráarvísur við góðar undirtektir. Eitthvað kom The March of the Sinister Ducks við sögu, þar sem við feðgar sungum bakraddir. (Bra bra, bra bra.)
Meðan nemendur sitja hér í stofunni önnum kafin í vefleitum að teiknimyndasögum rifja ég upp það sem líklega voru mín fyrstu kynni af þeim bókmenntum. Ég hef verið yngri en fjögurra ára, því ég man að Marta amma fékk alltaf Fálkann og í honum var myndasaga sem ég fílaði í ræmur, það var Rasmus klumpur. Mér fannst Peli og Palli sérstaklega sniðugir. Þegar Rasmus og Peli voru að smíða voru þeir alveg eins og pabbi og Jói frændi. Ég vissi ekki þá að Jói frændi væri skipasmiður, annars hefði ég þýfgað hann um það góða skip Mary sem klumpur sigldi á. Veruleikatengingin við Andrés önd var mér óyfirstíganleg. Rasmus klumpur var hins vegar mitt uppáhald. Mér fannst þessi hugmynd, að geyma smíðatólin í nefinu hreint frábær og benti auðvitað pabba og Jóa á þetta.
Annaðhvort hefur mig verið að dreyma að ég væri að taka þátt í annarri leiksýningu, eða bara dreymnt að ég væri banjó-spilandi Hobbiti.
Kvöldið endar í DVD tilraunum. Ef mynd er tekin gegnum Firewire skrifast hún sæmilega út með DVD...það eru allavega bestu gæði sem ég hef náð, og ég er kominn fram hjá því vandamáli að missa niður ramma. Sem sagt, gott. Nú þarf ég að rannsaka hvernig mynd af VHS næst inn og skrifast út. Nóg að gera..það verður verkefni helgarinnar.
Ég er einmitt núna að velta fyrir mér þessum Blu-ray gagnadiskum, sem er 50 gb og spilararnir að koma á markaðinn í sumar. Ég ætla samt að halda áfram að kynna mér DVD. Blu- ray útskýrir auðvitað lága verðið á DVD spilurum og upptökutækjum, sem alltaf eru að verða ódýrari. En ég hef fylgst nógu lengi með tölvuheiminum til að vita að þar gilda ákveðin lögmál: Ekkert í þessum heimi er komið til að vera. Ekki einu sinni Windows og Microsoft Office, börnin góð. Annað: Plássið sem til er fyrir tölvugögn mun stækka. Vegna þess að þar er þörfin. Þriðja: Verðið á nýjungunum mun lækka...svona um það bil þegar búið er að laga alla böggana og varan fer að verða kaupandi. Svo ég er ekkert að hætta við að læra DVD, fjarri því. Vegna þess....að þegar verðið lækkar á einhverju kemur það umn leið inn í skólana. Þá fara kennarar og nemendur að hafa efni á dæminu. Svo að þekkingin sem ég er að afla mér er ekkert að úreldast...auk þess sem nefna má eitt í viðbót: Allt sem maður lærir í þessum heimi skilar sér fyrr en síðar og oft margfalt aftur.
Heimurinn er ekki eins og hann var. Þar með er ekki sagt að hann fari versnandi: Ég væri ekki hæfur sagnfræðingur ef ég héldi því fram. Enn síður ætla ég að halda því fram að heimurinn hafi réttara fyrir sér eftir að kommúnisminn féll, eins og sumir gera. Hitt er annað, að óánægja með karlmenn í heiminum fer vaxandi. Hér áður fyrr voru karlmenn snillingar í því að höndla konur: Þeir kunnu til dæmis að fleka þær. Skrýtið að sögnin að fleka skuli vera til, en nafnorðið flekari eða fleka finnst sjaldan notað. Núna á dögum jafnréttis er þetta bara orðið hössl beggja kynja. Hins vegar eru til flagarar: En enginn veit lengur hvað verknaðurinn flögun eða það að flaga felur í sér, eða hvernig það er gert. Vissulega gerði Jói bróðir hans pabba þetta á vorin, hann flagaði talsvert alla sína búskapartíð en gerði það mjög rösklega, með traktor, tætara og valtara. Vegna skorts á ákveðnu klæðisplaggi þreifar enginn undir svuntuna hjá nokkurri konu lengur. Og sökum breytinga á skreiðarverkun ber enginn víurnar í þær. Menn eru hættir að fara á fjörur og bíða bara eftir að vera hösslaðir. Í mesta lagi leiðist fólk um fjörur í dömubindaauglýsingum. En ég hef sannfrétt að sumir karlar kunni ennþá að pissa utan í lærið á þeim, blessuðum.
Andri á frí í íþróttum svo við feðgarnir getum báðir sofið frameftir. Þurfum hvorugur að mæta fyrr en hálf ellefu. Ég er ágætlega hress með það, en vakna samt oft. Fyrst þegar ég vakna er klukkan um fimm, og þá er mig að dreyma að ég sé að fara austur á Neskaupstað að giftast einhverri kerlingu sem var mér alls ókunnug bæði til haussins og sporðsins og ég sá hana hvort eð er ekki í draumnum svo það er þýðingarlaust fyrir mig að fara að leita. Næst þegar ég vaknaði var ég róandi um á bát á Selfossi að bjarga verðmætum því að Ölfusá hafði flætt yfir bakka sína. Og í þriðja skiptið var ég kominn austur í Þykkvabæ að taka upp kartöflur. Erfið nótt, eiginlega. En síðast var mér orðinn svefninn svo léttur að ég vaknaði þegar kötturinn fór að reka löppina í útihurðina.
Þetta er Óðinn. Hann er ungur maður sem þarf heilmargt að segja, en hann minnist ekkert á að hann er nýbúinn að vinna rosalegan leiksigur sem Billy Bibbit í Gaukshreiðrinu. Þegar ég er á sviðinu með honum sit ég í horni og dáist að því hvað honum tekst að vera einstakur klaufi í vangadansi....hann kemur úr bæjarfélagi þar sem fjórðungur skólabarna í grunnskóla þarf sérkennslu, og við erum að tala um yfir 100 börn í einum bæ. Sést ekki á Óðni, samt.
Ég ætti kannski ekki að vera að eyða tíma í DVD, það er að verða úrelt bráðum.
Það er eiginlega ágætt að taka sér frí frá heiminum. Allir nemendur eru í verkefnum þessa dagana svo að stofa 207 er eiginlega meira skrifstofa en kennslustofa núna og ég er aðallega í skriffinnskuvinnu, sem stundum fylgir þessu starfi líka. Í blöðunum er þetta venjulega, verið að selja fyrirtæki, kaupa fyrirtæki, forsætisráðherra hefur ekki gert neina bommertu þessa vikuna, fólk að lifa lífi sínu og svo er einn pervert á hlaupum. Íslendingar eru duglegir pervertaveiðarar: Einn í mánuði er nokkuð gott, en það er kannski bara svona mikið af þeim. Ég ætla ekki að gefa um það: Bara vera að tutla hrosshárið mitt. Er að grúska í DVD, bæði tækninni og öðru því viðkomandi. Tækin sem ég er kominn með í hendurnar til að vinna með það mál eru orðin legíó og ég get gert nánast það sem mér sýnist. Alltaf gaman að fikta, auk þess sem ég hef aldrei tapað á því. Þó ég sjái ekki í dag hvað ég get fengið út úr þessu þá er annar á morgun, og ég man hvað gerðist þegar ég fór að fikta við HTML og gera heimasíðu. Sennilega hef ég aldrei fengið kostnaðinn jafn mikið til baka eins og af því grúski.
Nu er gaman í Feðgabyggð. Ég fékk DVD authoring hugbúnað í dag og er á fullu að F-I-K-T-A. Og þegar ég er að fikta er alltaf gaman. Er að vesenast með myndskot sem ég tók af barnabarninu um daginn að þýða þau yfir á DVD format. Ég hef ekki náð öllum villunum útúr mér ennþá, en í öllu falli næ ég þessu inn gegnum Firewire og fæ sæmilega mynd. Því miður detta út rammar, svo ég held að ég verði að bíða eftir að fá öflugri tölvu..en það er nýtt móðurborð og örgjörvi á fjárlögunum í haust eða seinni part ársins. Þangað til geymi ég bara upptökurnar :) Og tek þær svo í gegn þegar ég er búinn að læra meira. Það vill lukka til að ég er með endurskrifanlegan disk í ganginum fyrir þessar prufur sem ég er að gera.
Nema hvað...
Kvöldið fór sem skipulagt var. Snemma í rúmið, við talsverðan fögnuð Lafði Kampagránu sem er einmitt núna í hormónakasti. Í þetta skiptið rabbar hún heil ósköp með tilheyrandi tísti og læðuhljóðum, sífrar og kvabbar á athygli en skríður þess á milli á undarlega staði í íbúðinni þar sem hún annars fer aldrei með trýnið. Kvendýr og hormónar....æi. Fer að lesa Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð. Bókin er hin besta skemmtun og uppákomurnar bráðfyndnar, ákaflega finnskar, en alkóhólíseruð fyndni í heilli bók verður að vera vandmeðfarin ef lesandinn á ekki að kafna í fylliríinu. Ég er þegar farinn að þreytast á þessum ábyrgðarlausu byttum og ekki alveg kominn í hálfa bók.
Kvöld heima. Heima. Yndislegt. Og því í ósköpunum skyldi mig langa til að sjá einhverja sápuóperu um kennara sem fer að slá sér út með stórstjörnu. Á Íslandi væri það að minnsta kosti raunhæfur möguleiki. Mér finnst þetta ekki einu sinni fyndið.
Þegar ég kem heim úr vinnunni situr Andri þar grasfúll. Hann fór í áhugasviðsgreiningu og komst að því að hann hefði engan áhuga á neinu sem hann hefur áhuga á, en heilmikinn áhuga á einhverju sem hann kærir sig ekki daut um. Sat þar og bölvaði fordómafullum matsforsendum á prófinu. Jæja, hann veit þá eftir þetta á hverju hann hefur áhuga.
Uss. Ég er með tíma frá klukkan átta til tíu og svo ekki aftur fyrr en frá klukkan tvö til fjögur eftir hádegi á mánudögum. Þetta kallar Andri að vera í geðveiku gati. Tja...þetta er allavega geðveikasta töflugat sem ég hef upplifað. Í dag nota ég þetta gat til að slá inn valið hjá umsjónarnemendunum, fara yfir eftirlegukindur í verkefnum og semja eitt nýtt.
Gaukshreiðrið var enn sýnt við góðar undirtektir. Nú er auglýst síðasta sýning á föstudaginn. Jæja, það hlaut að klárast og þetta er búinn að vera góður tími fyrir Feðgabyggð. Við höfum báðir stækkað töluvert á þessu. Ég geri þetta kannski aftur ef að vantar húsvörð í leikrit, ég er að verða heldur roskinn í stór elskhugahlutverk. Annars held ég að það hljóti að vera með því leiðinlegasta sem hægt er að hugsa sér að leika elskhuga í aðalhlutverki, því það eina sem hann þarf að gera er að vera sætur...og helst kunna stykkið.
Í morgun var ég einhvers staðar í burtu í dagdraumum meðan Andri og kötturinn sváfu. Seinna í dag benti hann mér á þessa vefsíðu..ímyndunarkærustur! (Sennilega besta tegundin, þegar upp er staðið).
Það er vissulega freistandi að fá sér morgunkaffi og lúra svo lengur, klóra kettinum, sleppa sér í svolitla dagdrauma og grípa í tölvuleik. Ég hef heldur ekkert samviskubit yfir að gera það. Þetta er allt hið besta mál. Veruleikinn bankar alltaf upp á hvort sem er. Ég hvísla að honum "Stattui úti" og held áfram með dagdraumana. Þangað til ekki verður lengur friður fyrir þessum andskotans veruleika, sem er nú ekki mikið að angra mig nema að ég þarf að lesa skattaframtalið yfir einu sinni enn áður en ég skila því og samræma það við Andra þegar hann er búinn með sitt. Sem ekki tekur hann langan tíma þegar hann vaknar. Svo er held ég fimmtánda sýning á Gaukshreiðrinu í kvöld..heya heya aumingjar, farið þið að drífa ykkur og koma svo þetta fari að klárast.
Það hefur fjölgað svo tengingum á síðuna mína undanfarið að ég hef ekki haft undan að fylgjast með, og enn síður pláss fyrir alla. Svo ég verð að bæta fólki hægra megin núna. Efst á blaði er uppáhaldsleikkonan mín þessa dagana, einn ritstjóri og annar fyrrverandi ritstjóri, Svava, Sigga Harpa, Solla og Habba eru gamlar og góðar vinkonur úr stofu 207, Sindri situr þar enn, og svo er uppáhaldstengdadóttirin þarna líka, hún Stína.
Frelsisher Flóa og Skeiða hertekur stofuna hér í kvöld. Ég ætla að fylgjast spenntur með því þegar þeir prófa nýja galdurinn, Banish idiot, og sjá hver þeirra hverfur fyrstur.
Það eru margir brandarar sagðir um forseta Bandaríkjanna, en einn sá lúmskasti er fenginn að láni frá George Carlin. Stuttur og laggóður, einföld spurning. Hvernig föttuðu menn að Ronald Reagan væri kominn með Alzheimer?
Ég hef heyrt þær fréttir að þegar Frelsisher Flóa og Skeiða var að æfa nýjan galdur, sem heitir "Summon Wizard" hafi í staðinn skotið upp drukknum manni í æfingabúðunum sem spurði þá hvar stelpurnar væru. Sögur herma að herinn sé nú á fullu að æfa nýjan galdur sem heitir "Banish idiot."
Meðan ég bíð í röð á kassa úti í Bónus horfi ég í kringum mig. Já, ég er karlkyns, ég horfi á konur. Hún lítur vel út við fyrsta augnakast: Þrýstinn barmur, grannt mitti, vel snyrt hár. Beygir sig fram og þá sést langt ofan í vítt hálsmál. Allt í lagi, vinan, já já, við tökum eftir þér. En þegar farið er að gá betur sést að brjóstin eru í engu samhengi við annað vaxtarlag þessarar manneskju. Leggirnir eru eins og hjallaspírur. Já, það er bara svona, vinan, léstu stækka eitthvað? Hárið er frekar dautt, en vel burstað svo að lofti í það. Fötin hrein. Vel hnepptur jakki í mittið. Augljóst hvað þessi ætlar að sýna. Döh. Manneskjan er ekkert nema brjóstin og þau eru feik. Húðin á andlitinu er strekkt. Pottþétt merki um lágt sjálfsmat, það stendur skrifað á hana bæði aftan og framan.
Þegar ég vakna er morgunninn svo fallegur að ég verð að klossbremsa sjálfan mig að fara ekki að syngja eitthvað væmið. Ég fer nokkrar umferðir í tölvuleik meðan hausinn á mér er stöðugt að vinna á bak við að segja mér að ég þurfi að gera eitthvað. Lætur mig svo endanlega ekki í friði að ég stend upp og sný mér að verkefnunum sem bíða, minnugur þeirra ágætu orða úr uppeldi mínu: "Kláraðu það sem þú þarft að gera, þá áttu frí." Uppvask. Húsþrif. Nemendaverkefni eru farin að hnippa í mig. Við feðgarnir þurfum að ganga endanlega frá skattaskýrslunum. Andri á þvottavakt. Best að gefa samviskunni svona þrjá klukkutíma, þá ætti hún að vera til friðs. Einn, tveir og....
Helgarundirbúningurinn minn núna snýst um tvennt: Að finna læsilegan reyfara og velja kvikmynd. Eftir mikla leit á bókasafninu ákveð ég að lesa Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð. Að þessu sinni er ekkert sérstaklega eigulegt á DVD tilboðinu í Krónunni, og það þó við feðgar förum báðir. Vissulega einhverjar góðar myndir, en valið snýst um hvort mynd sé nógu góð til að horfa á eða til að eiga. Pöntunin mín frá Amazon er ekki komin. Pantaði mér DVD authoring hugbúnað og svo fór valið að snúast um hvaða Stanley Kubrick mynd mig langaði til að eiga. Ég átti fyrir Dr. Strangelove...elska þá mynd, sérstaklega atriðið þegar Texas-kúrekinn situr á kjarnorkusprengjunni veifandi hattinum á leið niður á Rússland. En ég var ákveðinn í að eiga aðra mynd, ekki viss um hvaða. 2001 hefði verið augljóst val, en samt hætt við að vera klisja...að eiga þá mynd segir að ég sé spenntur fyrir menningarlegum myndum án þess að kunna að velja. Svo eru sýrutripp ekki alveg ég heldur. Lolita er frábær sem kennslumyndband fyrir miðaldra karlmenn sem haga sér eins og hálfvitar, en ég tel mig ekki þurfa að eiga þá áminningu uppi á hillu. Svo er Peter Sellers í henni, en það er nóg að hafa hann í þremur hlutverkum í Dr. Strangelove. Aldrei verið hrifinn af Sellers sem leikara, eina skiptið sem mér finnst hann ekki ofleika er í Being there. Clockwork Orange kemur sterk inn....höfðar samt ekki til mín sem persónu. Barry Lyndon? Flott, en ekki ég. The Shining? Nei, ég á tvær Jack Nicholson myndir á óskalistanum, Easy Rider og Gaukshreiðrið. Að endingu kem ég mér niður á Full Metal Jacket. Hmm. Stríðsmyndasafnið mitt: MASH. Das Boot. Dr. Strangelove. Catch 22. Og svo þessi. Segir eitthvað um mig. Ég er greinilega hrifinn af andhetjumyndum. Má bæta Little Big Man í þetta safn. Líkar vel við bíómyndir þar sem enginn hetja er, þar sem venjulegir menn eru dauðhræddir að baslast við að þrauka gegnum eitthvað sem þeir hafa hvorki búið til eða eiga sök á. En verða samt að gera og reyna að sleppa lifandi frá. Einver segði mér kannski að kaupa Platoon: En hún er í rauninni bara endurgerð á annarri betri, Tíðindalaust á Vesturvígstöðvunum. Veldi hana frekar.
Upp og ofan dagur byrjaði með því að Feðgabyggð svaf yfir sig. Aðallega Andri, samt, ég átti eyðu í fyrsta tíma. Svo ætlar kennaraliðið hér í heimsókn í dag upp á Laugarvatn til að hitta kollegana og djamma saman í kvöld. Ég tek mér frí, ég þarf að vera Turkle húsvörður í Gaukshreiðrinu, sú drykkfellda karlpúta. Drekkandi vatn með sósulit sem Anna Magga blandar samviskusamlega í flösku handa mér að súpa á. Eins og stjórnsöm eiginkona fyllibyttu sem blandar í bónda sinn. Vesalings stúlkukindin.
Gaukshreiðrið enn sýnt, þrettánda sýning. Ef til vill ekki fyrir fullum sal, en bæði er búið að vera slys í bænum og önnur sýning í gangi hjá Fjölbraut. Það er nóg að gera í leklistinni austan fjalls. Önnur sýning á morgun og aftur á sunnudag, en þeim fer líklega að fækka úr þessu.
Gaman hjá stelpunum. Tvær yfirgáfu stofuna meðan ég var að lesa kafla úr Erasmusi fyrir þær. Meira fjör hjá stelpunum í áfengissögunni sem fóru á AA fund og komu höggdofa aftur.
Eitt er hægt að reiða sig á á Íslandi: Það er alltaf stutt á milli rigninga. Eins gott að vera sáttur við það.
Mikið var.
Víst er fólk slegið hér fyrir austan fjall vegna atvika sem hér hafa orðið. Það sem samt vekur mesta furðu er að einhver hér í bæ hafi átt í fórum sínum Luger-skammbyssu með hljóðdeyfi og menn spyrja sjálfa sig hvað í ósköpunum ætlaði maðurinn að gera við þessa eign sína?
Eitt af vandamálum mínum þegar ég var sveitadrengur að alast upp austur í Flóa var hvernig ætti að taka á heimsmenningunni. Hún kom í sveitina í ýmsu formi, þar var ekki völ á teiknimyndablöðum eða þrjúbíó. Þó slæddist hún til okkar gegnum Familie Journalen og Hjemmet, sem fengust í Kaupfélaginu, og svo kom auðvitað eitt og eitt blað af Andrési önd.
Rannsókn málsins úr síðustu færslu er komin vel á veg. Nafn er fundið á Þorlákshafnarbúann. Það verður ekki gefið upp hér en í sögutímum hefur hann stundum gælunafnið "Trölli minn" og fyrir utan að vera stór er hann líka menningarlegur sérfræðingur minn í Vínarvölsum, sem hann mun kunna með ágætum. Mér skilst að rannsókn hans hafi leitt í ljós að fjóra dyraverði þurfi til að henda honum út. Nú verður honum falið að stækka úrtakið, láta henda sér út á fleiri skemmtistöðum og taka meðaltal, fyrir utan aðra tölfræðilega úrvinnslu, að meðtöldum lögregluþjónum, gistinóttum í fangaklefum m.m.
Þorlákshafnarbúinn sem ber ábyrgð á þessari uppákomu verður látinn standa fyrir máli sínu ekki seinna en á morgun. Þetta þýðir ekki, strákar, þegar dyravörðurinn hefur líka tekið þennan áfanga, bjálfarnir ykkar.
Nemandi sem fór á háskólakynningu í gær sagði mér að sagnfræðingar hefðu sýnt honum mikinn áhuga, og greinin var þar vel styrkt fulltrúum. Þar sem aðrar greinar höfðu tvo fulltrúa höfðu sagnfræðingar átta. Það væri væntanlega efni í aðra stríðsfyrirsögn: "Átta sagnfræðingar ásækja ungmenni frá Selfossi..."
Stórt URRR...þegar ég mæti í stofuna þar sem ég á vera kemur í ljós að alla stóla vantar í stofuna, en hins vegar nóg af borðum. Skýringin: Hér var kóramót framhaldsskóla um helgina og stólar voru teknir til annarra nota, trúlega í sal. Kannski þeir hafi farið í ásadanskeppni á eftir, sem er víst íslenskun á "Musical chairs."
Enn er Gaukshreiðrið sýnt fyrir fullu húsi svo að jafnvel gjaldkeri Leikfélagsins er farin að brosa. Og margt stórmenni, Þjóðleikhússtjóri og Landbúnaðarráðherra á einu kvöldi. En Guðni er nú reyndur skemmtikraftur, svo hann hefur lagt gott faglegt mat á sýninguna. Endaði með miklum fagnaðarlátum.
Það er alveg kolrangt að ég hafi ekkert verið að gera um helgina. Þó ég hafi sofið eins og drumbur og eytt tíma í tölvuleik. Ég hef sko bæði snyrt á mér skeggið og klippt neglurnar. Og þrifið eldavélina. Auk þess er ég að læra heilmikið um eitthvað sem heitir Video Capture, compression, Mpeg-2,Myndbandaþjöppun fyrir vefsíður, Windows eða Quicktime, Firewire, Realvideoþjöppun, DVD-authoring, PAL og NTSC, i394 og fleira gagnlegt. Gert ýmsar tilraunir. Aldrei að vita nema ég skjóti einhverju upp bráðum. Merkilega mikið sem hægt er að gera við DVD....ekki bara myndbönd. Aldrei að vita nema þetta komi mér að gagni, jafnvel. Gæti hugsast að rétta bar anemanda DVD disk í byrjun áfanga með öllum gögnum áfangans. Hérna, góði, talaðu svo við mig í lok annar. Svo er ein af þessum frábæru sýningum á Gaukshreiðrinu í kvöld..
Garg. Ég byrjaði að horfa á Baraka en fann mig svo ekki í réttu hugarástandi til að ná sambandi við myndina. Komst þó nógu langt til að hugsa hvað mikið af trúarbrögðum gengi út á að vera með fyndnar húfur. Og sýna auðmúkt og undirgefni. Þessi mynd er fyrir sunnudagseftirmiðdag.Og ég er lítið fyrir fyndnar húfur og undirgefni. Sérstaklega er undirgefni ekki mín sterka hlið og það er persónueiginleki sem mig vantar ekki. Ég forðast fyndnar húfur, til dæmis um áramót.
Jæja...það er komið nóg af þessari endemis leti. Ég held að ég klári að setja hreint á rúmið, poppi einn skammt og horfi á Baraka...
Víííí´..ég læt bara allt eftir mér í dag. Sef fram að hádegi, hita mér kaffi og man eftir að flóa mér mjólk útí það. Dedúa mér í tölvuleik lengi frameftir, en ákveð svo að gera það fyrir sjálfan mig að þrífa eldhúsið og ganginn með viðeigandi skúringu. Já, málin geta komist á það stig að mér líður miklu betur með það að þrífa en að þrífa ekki. Kötturinn vill slást, og svo skipti ég á rúminu. Ég held að ef mannkynið mætti fara aftur í tímann munis það vilja hitta tvo eintaklinga sérstaklega og ræða við þá í alvöru: Þann sem uppgötvaði þynnkuna og konuna sem fann upp húsverkin. Jæja, þynnka er mér allavega ekki til trafala í dag, það var sýning í gærkvöldi fyrir fullum, en afar þumbaralegum sal. Aftur á morgun.....
Meðalland er staðurinn þar sem allt rennur út í sandinn fyrr eða síðar. Það er fátæk sveit þar sem engin ætt hefur komið sér fyrir. En samt enda þar allar ættartölur. Einhvern veginn. Sennilega vegna þess að fólk hefur eins og það gat reynt að komast þaðan. Þar var nógur sjór en ekki hægt að sækja fisk nema brimrotaðan þorsk, og bændur gengu fjörur á morgnana með fötu og tíndu sér sönduga loðnu í matinn. Engin stórbýli setja svip á þessa frekar þreytulegu mýri og býlin eru lítil. Svo kom einu sinni hraun og rann yfir sveitina. Skip römbuðu stöðugt á ströndina þó enginn bóndi sýndi þá hugkvæmni að teyma hest með ljósum í fjörunni. Og enn eitt skipið er þar sífellt að mjakast nær landi.
Helgarfrí! Ein af þessum helgum þar sem ég væri alveg í stuði til að slökkva á heiminum, þannig séð. Ég hef stundum gert það: Keypt inn til helgarinnar eftir vinnu, fengið mér nóg að lesa og tekið símann úr sambandi. En það er ekki því að heilsa núna. Tvær sýningar á Gaukshreiðrinu, sem að vísu er gaman. Ég á eftir að lifa lengi á þessari litlu þátttöku minni í leiksýningu. Og svo sýnist mér að þetta verði ein af þessum helgum þar sem maður tekur á raunveruleikanum: Athugar stöðuna, gerir skattaframtalið og leggur drög fram í tímann. Það dugar ekki að slökkva á, ekki þessa helgina.....
Ég veit ekki hvort ég á að fara að gera yfirreið um plássin hérna á Suðurlandi og fella palladóma, en fyrst ég var í Þorlákshöfn liggur nokkuð beint við að renna upp í Hveragerði. Bæinn þar sem allt er hægt og ekkert gengur upp þó öllu sé til tjaldað.
Mér hefur alltaf þótt Þorlákshöfn ágætt pláss. Þaðan koma duglegir krakkar í skólann minn. Ég hef aldrei séð eða vitað Þorlákshafnarbúa hengja böll í ösku yfir nokkrum hlut. Ég fer stundum þangað þegar vantar í mig báta og sjó. Þar er skark og hávaði, líf á bryggjunum, slorlykt og önnur þefjan sem angar af vinnu. Óléttar konur langt komnar á leið ýta á undan sér barnavögnum og teyma eitt. Stundum eins og þar sé eina fólkið í allri sýslunni sem hreyfist í blóðið. Vissulega hafa komið leiðinlegar fréttir þaðan undanfarið, og ég mæli með því að fólk sem les DV lesi líka andmæli séra Baldurs sóknarprests í Höfninni.
Það er veður. Það er alltaf veður á Íslandi. Veður eru oftast góð og ég læt þau ekki pirra mig neitt. Feðgabyggð á notalegt heimakvöld með tölvunum sínum og sjónvarpinu, nú eða kettinum. Hún er búin að fá pilluna sína og hætt að hormónast. Í þetta sinn þurfti hún að vernda okkur heil ósköp. Skrýtið með hormónana að blanda þeirra er ekki fyrirsjáanleg. Og öll lndum við í því að hormónarnir reka okkur áfram og taka af okkur ráðin. Rugla sum okkar svo við missum á endanum vitið.
Ég sofna þegar ég kem heim úr vinnunni og vakna upp úr þungum svefni, mátulega til að henda kartöflum í pott. En ég var búinn að skipuleggja einfalda eldamennsku í gær hvort eð var, vitandi að þetta yrði svona. Blóðþrýstingurinn í mér er lágur: Skyldi vera samhengi milli hans og loftþrýstings? Hæðir og lægðir? Hver veit nema tunglið hafi áhrif?
Ég er syfjaður. Ég er latur, og mig langar heim. Á bara eftir tvo tíma í dag, núna þegar þetta er skrifað.
Í gærkvöldi meðan Feðgabyggð bjó sig til að fara að sýna Gaukshreiðrið heyrði ég Andra allt í einu kalla upp: "Hjálp, ég er klisja." Af því ég var ekki viss um í hvaða lækni ég átti að hringja bað ég um frekari sjúkdómslýsingu. "Já, einhleypur karlmaður á nærbuxunum að strauja fötin sín."
Þema dagsins er vatn. Vatn í Ölfusá, vatn á bílrúðu, rigning, súld. Þoka. Brúnt leysingarvatn í Fóelluvötnunum, trukkar sem ryðja frá sér vatni og ausa upp á rúðurnar hjá mér. Pollar á malbiki. Vatn á bílastæði Landsspítalans. Kemst að því að eina virkilega vandamálið í heilbrigðiskerfinu eru bílastæðin þar. Meira vatn. Þvagprufa hjá lækninum. Ég er frekar hress og fæ að vita að tölfræðilega séð er ég líka frekar hress. Gott að eigin tilfinning og mat læknavísindanna fer saman. Meiri rigning. Kaffi í Kringlunni á leiðinni heim. Brúnleitt leysingarvatn í Lækjarbotnum og Hólmsá. Vatn fellur í öllum farvegum niður af Hellisheiði. Niðaþoka. Kaffi þegar heim kemur. Í kvöld, vatn á pelann hans Turkle gamla í Gaukshreiðrinu. Og vatn með sósulit í viskýflösku handa honum að drekka. Sem sagt sýning í kvöld.
Í tilefni af alþjóðlegum baráttudegi kvenna þríf ég klósettið og vaska upp. Andri setur í þvottavél og Frelsisher Flóa og Skeiða tekur til í höfuðstöðvunum. Enginn okkar er það ég veit til að föndra við nauðganir, ofbeldi, kynferðislega misnotkun eða sifjaspell. Samt dengist þetta yfir okkur úr fjölmiðlunum, en ég efast um að tíðindin nái til þeirra sem þurfa þeirra með. Enginn talar um tilfinningakúgun, síelti og rógburð. Ég hef löngu kvatt þessa umræðu: Bæði vegna þess að baráttuglaðar bryðjur hafa hellt yfir mig skömmum fyrir eitthvað sem ég hef aldrei gert eða stundað, og líka hitt að baráttunni hefur verið snúið gegn mér, jafnvel persónulega, með tilbúnum áburði til að reyna að komast fram fyrir mig í einhverri keppni sem ég var ekki einu sinni í. Baráttunni er sóað á mig. Nú bíð ég bara eftir að baráttuglaðir kvenkyns kollegar komi steðjandi í Leikfélagið til að stjórna þar öllu og sérstaklega að koma vissum manni út þaðan. Hvað um það, ég ætla ekki að hertaka Leikfélagið eða heimta að vera með í hreint öllu þó ég hafi stungið nefinu þar inn fyrir dyr, og að sjálfsögðu mun félagið taka öllum góðum kröftum opnum örmum. Ekki ætla ég að fara að skipta mér af því hver á að fá að vera með. Samt er ég hræddur um að þetta muni leiða til leiðinda, en ég færi mig þá bara frá. Til illinda stofna ég ekki að fyrra bragði, látum þau blossa upp í nafni jafnréttisbaráttunnar. Blessuð veri hún. Ég ætla að bíða með að styðja þetta mál þangað til við fáum raunverulegt jafnrétti fyrir lögunum. Og hætt verður að stimpla alla karlmenn sem væntanlega kynferðisglæpamenn, nauðgara eða eitthvað þaðan af verra. Minnir á manninn sem krafðist þess að vera dæmdur og lögsóttur fyrir bruggun af því hann átti tækin.
Fann þetta skemmtilega persónuleikapróf á vefnum...íslenskt að þessu sinni, rammíslenskt.
Ég hef held ég fengið allt út úr þessari helgi sem ég ætlaði. Dútl yfir tölvuleik tilheyrir rigningunni en ég fór samt í göngu eftir matinn og labbaði nóg til þess að finna fyrir mátulegri þreytu í fótvöðvunum. Það eru aftur á móti góðar fréttir. Ekki seinna vænna að ég færi að hressa mig við, og svo er sérstök tilfinning að labba í rigningu, ljósin frá götuljósunum glitra eins og kristallar í regndropunum á trjánum. Frí frá eldamennsku er líka prýðilegt stöku sinnum, en ég finn mig allt í einu með matreiðslubækurnar mínar í höndunum. Það er kominn tími til að bæta nýjum réttum við í forðann. Og nú er mátulegt að skríða í rúmið og klóra kettinum á vömbinni.
Það er svekkjandi þegar maður er búinn að fá sér reyfara aftir Boris Akúninog ætlar að dóla sér með hann yfir helgina að vera búinn að fatta hver er glæponinn og ekki búið að lesa einn þriðja af bókinni. Þá verður afgangurinn bara pæling í strúktúr, uppbyggingu sögunnar og persónum. En hvað svo. Ég hef landssynning, kött til að strjúka, tölvuleik og Binni lánaði mér mynd sem mig hefur lengi langað til að sjá...Baraka!. Svo á ég einhver myndbandsskot af barnabarninu til að taka inn á tölvuna og klippa. Engin hætta á að mér leiðist.
Það væri synd að segja að Feðgabyggð leiðist í dag. Ég fór í bæinn og heimsótti son minn og sonarson, sem voru hinir hressustu, og lét Subway sjá um helgarmatinn. Undi mér í tölvuleik fram eftir kvöldi, en þar á eftir mynd með Marx-bræðrum. Ofan í það kynnti Andri mig fyrir þessu frábæra lagi. Eftir Alan Moore. Prófið það: The March of the Sinister Ducks.
Morgnarnir mínir eiga sér ansi fast ritúal. Á virkum dögum eitthvað á þessa leið: Vakna. Fara framúr. Vekja Andra. Gá til veðurs. Vekja Andra aftur. Fara í sturtu og klæða mig. Hleypa út kettinum. Vekja Andra aftur. Bíða meðan hann tekur sig til og fara í vinnuna.
Hvernig skyldu þeir hafa heyrt þetta með sölumennina?
Baráttan fyrir frelsun Flóa og Skeiða heldur áfram í bílskúrnum í Dælenginu. Ég veit ekki hvað þessar sveitir væru staddar ef þessir hugprúðu drengir stæðu ekki sína óeigingjörnu vakt við að halda skrýmslum af öllu tagi frá svæðinu. En ekki er ég að kvarta. Fundirnir byrja klukkan sex og við erum búnir að borða fyrir þann tíma svo ég á löng föstudagskvöld. Og undirbúningur fyrir kvöldið er ekki af lakara taginu, nóg af kók og poppi, kvikmyndum að horfa á, ef ekki vill betur bók með þeim rússneska Fandorin eða tölvuleik. Ég er búinn að byrgja mig upp fyrir vetrarhelgi þegar svo allt í einu skellur á með góðviðri og vor í lofti. Bö. Það hefði nú alveg mátt vera landssynningur og rigning en nei....Eitthvað í sálinni segir farðu út að labba, letihaugur, þarna.
Ég er bara alveg sáttur við þetta tilboð í Krónunni - 2l kók, pakki af örbylgjupoppi og DVD-mynd á 999. Það er ýmislegt fyrir alla, en ég sló mér bara á North by Northwest, þó það sé flugvélaratriðið sem ber þá mynd uppi.
http://www2.hi.is/Apps/WebObjects/HI.woa/1/wa/dp?id=1002853&wosid=HfjCzodjtGokLgSuEm2LWM
Áhugi minn á upplýsingatækni snýr ekki lengur að skólanum, heldur heimilinu. Mig grunar að stökkið áfram verði þar á næstu árum, nú þegar skjávarpar eru að nálgast hundrað þúsundin í verði og verða sæmilega hljóðlátir. Að vísu kostar peran ennþá helminginn af tækinu, og þær geta sprungið, en einhverjir nördar munu fljótlega leggja sjónvarpinu, mála vegg í herbergi hvítan og varpa sjónvarpinu þangað. Heimabíókerfi eru þegar orðin algeng, DVD spilarar með skjávarpatengingu löngu fáanlegir. Og svo má tengja tölvuna við allt saman svo tölvuskjárinn verður óþarfur. Þar við bætist að tölvan er tengjanleg við heimabíóið og svo má fá sér sjónvarpskort og útvarpskort, fyrir utan að hlaða inn efni. Sem ennþá kostar að vísu slatta. Dýrara að hlaða niður en að kaupa efnið, en til þess eru refarnir væntanlega skornir.
Nei ég held að ég sleppi þessu alveg núna. Þeta er að vísu alveg ágætt framtak og fólk er hætt að tala um hugbúnað í tölvum og farið að velta því fyrir sér hvernig hugbúnaður í tölvum og fólki vinnur saman. Sem sagt, liðið er að koma út úr Power-point, sem er nauðsynlegt. En ég sé líka á fyrirlestrunum að þarna er eitthvað af fólki að slá sjálft sig til riddara fyrir ekkert. Það er ekki séríslenskt fyrirbæri heldur í þessum geira sem öðrum: Kennarar hafa löngum farið út í að keppa við félagana í kennslufræðilegu langstökki. En æfingarnar bitna oftar en ekki á þeim sem síst skyldi - nemendunum. Ég hef að vísu einu sinni verið þarna með innlegg, en það kostaði talsverðan barning að ég yrði talinn hæfur þar, og réði samkeppni þar einhverju um, en líka virðist það sjónarmið ráða nokkru að konur hefðu forgang til að láta ljós sitt skína.
Og.....Ein mynd með Marx-bræðrum klárar kvöldið ágætlega í Feðgabyggð. Andri, sem aldrei hafði séð Marxbræðramynd áður hló og hló...myndin stendur vel fyrir sínu þó hún sé orðin sjötug.
Mér barst um daginn prentaður bæklingur sem hefur að innihalda siðareglur kennara.Ég er svosem ekki upp á kant við þær nema eina, þar sem segir að kennarar eigi að gæta heiðurs og hagsmuna stéttarinnar. Mér hefur alltaf fundist fyndið hvað kennarar eru alltaf tæpir á heiðrinum og mega lítið við því að missa hann. Ég hef sjálfur einhverntíma fengið skot fyrir að hugsa ekki um virðingu stéttarinnar og ég er ansi hræddur um að þessa grein megi misnota, sér í lagi þegar það kemur upp sem stundum hendir, að kennarar fara í vinsældasamkeppni í staðinn fyrir að vera að gera það sem er númer eitt í siðareglunum, að þeir eigi að vera að kenna. Í sjálfu sér líka merkilegt að þurft hafi að taka það fram.
Hjúkk. Uppsöfnuðu verkefnin spænast bara af borðinu. Það var ekki vanþörf á þessu sýningarhléi, en það verða líka þrjár í næstu viku. Áfengissöguhópurinn hefur verið að horfa á kvikmynd um erfiðan alkóhólista sem allir eru að afvatna...nema hann sjálfur. Viðhorfin sem koma fram í hópnum eru blendin: Sumir segja að það eigi að hjálpa mönnum, aðrir ekki. Aðallega stelpurnar sem telja rétt að hjúkra þeim, eins og vænta mátti. Sumir snúast upp í algera afneitun gagnvart myndinni, þusa og segja hana leiðinlega, tala um allt annað í myndinni en það sem hún fæst við...og fyllibyttugengi úr Þorlákshöfn hafði bara ekki taugar til að horfa á þessa mynd og hafa sennilega ákveðið að líklega væri best að vera bara fullur heima á meðan kennarinn er með þessa leiðindatakta.....eða eitthvað. Það verður gaman að sjá á þeim svipinn þegar næsta verkefni skellur á.
Já, ég get vottað að fjallasúrmjólkin er bara góð. Alveg eins og sú sem mamma bjó til í ísskápnum í gamla daga úr venjulegri kúamjólk. Það er annaðhvort rjóminn eða dýnamítið sem gerir útslagið.
Ég skýst í töflugati til að gera matarinnkaup og stend við rekkann með súrmjólkinni, í vanda með hvað ég eigi að velja af þessu. Jæja allt í lagi....það er sama hvar í mannkynssögunni er borið niður, alls staðar þar sem kýrin kemur við sögu verður innan tíðar offramleiðsla.