Horfðum saman á Satyricon. Alltaf jafn ótrúleg mynd, sem hægt er að verða heillaður af, fá algjört ógeð á eða hvort tveggja, jafnvel bæði í einu. Ferlega ógeðsleg atriði bak við einhverja fallegustu myndatöku sem ég hef séð í kvikmynd. Konfekt fyrir augað, óhreinsaðar garnir fyrir sálina. Vá...Ojjj. Tveir tímar af myndrænni fegurð og hríslandi ógeði úr sögunni.
Friður í feðgabyggð. Ekkert um að ske, eins og unga fólkið segir, nema að Satyricon eftir Fellini er á sýningarskrá kvöldsins. Samkvæmt erlendum stöðlum er sú mynd bönnuð innan 18, en hér eru allir orðnir 18 nema kötturinn.
Föstudagur? Strax aftur? Jæja þá. Ekkert framundan nema vanaverk, kaupa í matinn, fara á bókasafn, svo þarf að skreppa á sýsló og ganga frá ökuskírteini Andra. Í búðinni sé ég kotroskna stelpu með barnavagn, ýtandi á undan sér nýjasta afkomanda Eyjólfs Gestssonar frá Vælugerði. Það þótti einu sinni ekki fínt að vera frá þessum bæjum. Vola. Vælugerði. Verst af öllu var þó að vera frá Vælugerðiskoti. Og það í Villingaholtshreppi.
Ég næ ekki upp í þá skrýtnu röksemdafærslu að vændisfrumvarpið umdeilda sé aðför að þingkonum Sjálfstæðisflokksins. En þær um það. Skýringin sem kom upp á borðið í feðgabyggð var að þær væru hræddari um karlana sína en hinar. Íhaldið getur átt sér hinar ýmsustu birtingarmyndir. Sem ég ætla alls ekki að leggja mat á. En einhver félagsfræðingur hefur bent á að vændi, aðallega samt kvenna, sé algengast í einkvænissamfélögum. Ef íslenskur karlmaður ætti tvær konur eða fleiri er nokkuð öruggt að hann hefði lítið efni á að kaupa kynlífsþjónustu og minni áhuga vonandi líka. Hitt er annað að vændisframboð rýrir á vissan hátt vald giftra kvenna, en í fjölkvæni gæti karlinn fært valdabaráttuna inn á heimilið. Þó það þýddi að hann yrði að hafa visku Salómons, sem ef til vill er ekki alveg allra. Skýringin á visku þess konungs kann að liggja í því að konur hans skiptu hundruðum. Sem aftur þýðir ekki annað en að hann hefur átt öfluga vefnaðar- og klæðaverksmiðju og hagnast vel á tuskusölu.
Ég vona að ekki hafi margir nemendur mínir fengið martröð í nótt þar sem kynlíf mitt er eitt af atriðunum. Nóg er nú samt. Mhm. Það vekur mér notalega tilfinningu að loksins skuli allt vera að verða vetrarlegt aftur. Þá er eins og heimurinn sé í réttum skorðum og stillingin á termóstati veraldarinnar að verða rétt. Ekki verra að koma heim í mátulega tempraða íbúðina og njóta ylsins heima. Sækja reikningana á pósthúsið og sjá með ánægju að það stendur "skuldfært" á þeim öllum..þær eru nú ágætar þessar greiðsluþjónustur. Tilveran að verða eins örugg og hægt er að hafa hana....
AAh...eftir að nýja þakið var sett á húsið mitt og risið einangrað hefur mér alveg tekist að halda mátulegum hita á íbúðinni minni. Áður var alltaf annaðhvort of kalt eða of heitt. Næstum ómögulegt að tempra rétt.
Nemandi spyr kennara sinn í sakleysi sínu: "Íslenskt vættatal? Hvaða bók er það?"
Ég er að fylla út könnun. Það virðist vera vinsælt í framhaldsskólum að gera könnun. En ái, ég verð fyrir vonbrigðum. Það eru engar krassandi spurningar um kynlíf mitt og fíkniefnaneyslu. Ekkert spurt um hversu oft ég geri dodo eftir að hafa reykt hass. Og mig langaði einmitt til að vita hvar ég stæði í því svona miðað við aldurshóp. Ekkert spurt um hvað ég taki marga kúnna á kvöldin í vændinu og hvað ég taki fyrir. Er ég karl eða kona? Hvað var ég aftur þegar ég pissaði síðast....já nú man ég. Hvað finnst mér sanngjörn byrjunarlaun kennara? Ég merki auðvitað við hæstu töluna, til hvers eru hinar?
Þórdís nefnir fulltrúa unga fólksins á sínu bloggi sem par í góðum holdum. Þessu er ég farinn að taka eftir: Það virðist fylgja nokkuð unga fólkinu að það verði fljótlega pör í góðum holdum. Það gerist æ oftar að ég sjái einmitt fyrirbærið og hugsa þá að þessi séu nýlega farin að búa. Það er eins og sambúð sé ekki lengur spurning um að rækta ástina heldur að fá loksins nóg að éta. Í nágrenni við mig býr einmitt eitt slíkt par. Það er ekki það að það angi matarlyktin út úr íbúðinni þeirra, og ég sé þau næstum aldrei með innkaupapoka. Hins vegar kemst ég ekki hjá að verða var við pizzusendlana og sjá kassana í ruslagámnum þegar ég fer út með ruslið. Vanalegur kvóti er þrír í viku. Átján tommu, eða svo. Ég ætla ekkert að segja um hollustu pizzunnar, hins vegar. Ákvarðanir í mataræði gætu farið að snúast um frá hvaða fyrirtæki ég á að panta pizzuna í kvöld.
Þegar ég mætti í vinnuna í morgun blasti við mér mannhæðarhátt fjall af klósettpappír fyrir framan kaffistofuna. Þá tala ég um hæsta punkt en ekki málin á kant við fjallsrætur, sem voru meira en hæðin. Og þegar ég kom inn blasti við mér auglýsing frá þessum þar sem starfsmannafélögum var boðið að koma og skjóta. Ég hefði víst gaman af að sjá kollega mína fara í litbolta og rek harðan áróður fyrir ferð í þetta, þar sem varð að fella niður ferð á samráðsfund með kennurum á Laugarvatni á föstudaginn. Mér er ekki í neinni nöp við kollega mína þar upp frá nema síður sé, en ég sé alveg hvers vegna það þarf að funda. Við Hreinn hefðum sennilega komist að þeirri niðurstöðu að stofnanirnar væru báðar skólar og að þar færi kennsla fram. Svo farið í kaffi.
Það er svo margt að brjótast í kollinum á mér núna að ég ætla að hugsa það betur áður en ég hleypi því út á vefinn. Leyfa því að mótast aðeins. Í bili er ég að velta vöngum yfir Bandaríkjaferðinni. Og það sam mér þykir best er það að það verður enginn sýningarbás frá Microsoft sem yfirtekur hálft sýningarsvæðið bara til þess að pranga út nýjustu útgáfunni af Power-point. Það verður alvöru kennsluhugbúnaður til sýnis þarna og þar ætla ég að grúska.
Það er aldrei of seint að undrast. Gallinn við að eldast - sá eini sem ég sé - er að því fækkar sem er nýtt fyrir manni. Hæfileikinn til að undrast hverfur ef til vill ekki, það er bara færra að furða sig á. Ég ætti ekki að vera hissa, en er það samt, því ég þurfti að skafa rúður í morgun. Og Ingólfsfjall var grátt niður að rótum í morgun. Svo kom él svo ég sá varla trén úti á lóðinni. Þetta er hérumbil eins og á Íslandi, bara.
Síðasti dagur í löngu helgi. Dálítið móskulegur og lítur ekki út fyrir að vera skemmtilegur, en hvað um það. Svolítil umgengi skaðar engan, en tekur ekki langan tíma. Svo þarf ég líklega að setja dálítinn hita á íbúðina, það má ekki hafa híbýlin svo köld að kötturinn leggist út. Einhver erindi í búðir. Svo dóla ég niður á Eyrarbakka og tek með mér myndavélina, einhver myndskot af brimi og sólstöfum eru ágæt. Ég er að komast yfir byrjunarörðugleikana í þessu.
Þögn er notaleg. Að hafa slökkt á fjölmiðlum og græjum er prýðilegt. Vera ekkert að ónáða fólk í kringum sig. Fyrst og fremst til marks um að allt sé í lagi.
Við fórum ekkert. Gerðum ekkert. Töluðum varla saman. Vorum bara eitthvað að gaufa. Samt sem áður vorum við fegarnir sammála um að dagurinn í dag hefði verð 100% vel heppnaður sunnudagur með andlegri og líkamlegri hvíld.
Hér é heimilinu hefur þróast eitthvert frumstætt tungumál sem eiginlega segir allt sem segja þarf. Ég kíki inn í herbergið hjá Andra þar sem hann er niðursokkinn í bók. Hann lítur upp og segir "Urmh?"
Já! Ballið er byrjað. Ég fór í eina búð áðan og hvað sá ég....Skrautlegan poka með jólapiparkökum. Sennilega gamall lager frá í fyrra. Bónus er ekki mín búð í dag. Það eina sem ég furða mig á er af hverju þeir bíða svona lengi eftir verslunarmannahelgi til að setja jólavitleysuna í gang.
Klukkan að verða tvö og það eina sem ég hef afrekað er að setja í eina þvottavél. En ég hef nú ekki verið vakandi nema í tvo og hálfan tíma. Auðvitað er alvöru kennari til fyrirmyndar, ég hefði átt að vera búinn að vakna klukkan átta, rífa alla fjölskylduna framúr, baða köttinn og bursta Andra, fara svo í bíltúr og þaðan í búðir að eyða peningum. Í staðinn fékk ég mér kaffi og fór aftur upp í rúm að lesa, þóttist ekki sjá að uppvaskið hjá mér er orðið afturvirkt að minnsta kosti til gærdagsins. Gildir einu. Það er ekki að fara neitt. Svo er Andri núna að lesa bókina the Windsinger, sem fjallar um þjóðfélag þar sem allir íbúar þurfa að taka samræmd próf á tveggja ára fresti. Niðurstaða prófanna ræður svo þjóðfélagsstöðu, mannréttindum, klæðnaði og lífsstíl íbúanna. Sama gildir um niðurstöðurnar í prófum barnanna, sem hafa áhrif á heildarmat fjölskyldunnar. Pabbar sem ekki ná prófunum eru sendir í sérstakan bekk fyrir vandræðapabba. Hæsta staða sem hægt er að ná í þessu samfélagi menntaðra er að sjálfsögðu að vera yfirprófdómari. Bókin fjallar svo um hvernig þetta kerfi er brotið á bak aftur. Ekki mjög kennaraleg lesning, það, ég hefði auðvitað átt að fara í rúmið með skýrsluna um styttingu framhaldsskólans. Mæli með the Windsinger, tek það fram yfir Vindagap. The Empty Wind Gap. Ég mundi skrifa þá bók ef ekki væru svo margir að því.
Það voru kannski mistök..kannski ekki að eyða kvöldinu yfir exístensíalískri lífsleiðamynd..frá þeim tíma þegar það var "in" að vera rosalega hundleiður á öllu, og konurnar að rembast við að vera eitthvað dularfullar. Sem vanalega var frekar misheppnað. Engin furða þó að Bítlarnir og Stóns hafi verið fersk rödd fyrir fólk sem þjáðist af þessu. Fólk skríðandi upp á hvert annað án þess að langa og án þess að nenna. Eins og að leggja tvo girðingarstaura í eina sæng. Besta atriðið í "La Dolce Vita" er þegar Fellini fær þá brjóstastóru Anitu Ekberg til að spangóla eins og lóðatík þangað til allir hundar í Róm sem heyra til hennar fara að góla líka. Og greinilegt að henni finnst þetta líka fyndið í myndinni. Allt í myndinni endurspeglar innantóman lífsleiðann og tilgangsleysið sem tilvistarspekingarnir voru svo uppfullir af, einfaldlega vegna þess að þeir vissu ekkert hvað þeir ættu að gera við sjálfa sig. En samt..það er gott á lífsins þroskabraut að heilsa upp á gamla áhrifavalda í tilverunni og endurmeta þá. Sem ég geri mikið af núna og hef verið að gera undanfarin tvö ár eða svo. Hvort það þjónar svo einhverjum öðrum tilgangi en sjálfum sér er ekkert atriði, þannig séð.
Og þá er komið laugardagskvöld. Andri er farinn á spilafund, kötturinn er úti að sinna sínu nýja tómstundagamni. Það er nefnilega músafaraldur á Selfossi. Og ég er með góða spólu, La Dolce Vita eftir Fellini, til að horfa á. Pantaði mér reyndar Satyricon um daginn. Og svo eitthvað gott að lesa, vitanlega. Ekki slæmt. Alls ekki slæmt lífið mitt núna.
Í dag er það eina sem ég hef afrekað að fara í sturtu og klæða mig. Og það ekki fyrr en hálf tvö. Mér hefur alltaf gengið illa að skilja fólk sem ekki getur tekið sér frí heima hjá sér og þarf alltaf að rjúka af stað eitthvað í burtu um leið og færi gefst. Dreg oft þá ljótu alhæfingu að fólki hljóti að líða illa heima hjá sér og þurfi að taka sér frí frá þeim andskota. Skrýtið að þurfa að fara heiman frá sér til að borða, og vita svo ekki hvað á að gera nema ef til vill spila á spil og fara svo að sofa eftir mismarga bjóra. Heitir pottar í sumarhúsum eru lykilatriði, það er svo yndislegt að vera á perunni í pottinum. Ekki veit ég hvernig upplitið yrði á gestum sumarhúsa ef ég tæki upp á því að læðast um eitt svona svæði í miðri viku og festi upp miða: "Einhver var að gera dodo í pottinum um síðustu helgi." Á tveim eða þremur tungumálum. A...já þetta eru ekki mjög kennaralegar hugsanir. Ég sá fyrir tveim árum leiðbeiningar um hvað fólk ætti að gera í sumarbústöðum. Að búa til jólasveina úr klósettpappír var ein tillagan. Á síðustu tveimur áratugum hefur íslenska þjóðin unnið markvisst að því að bæta aðstöðu sína til að komast á skipulagt móafyllirí og lengt tímann sem það er hægt yfir allt árið. Og það bæði með einkarekstri og félagslegum.
Þó dagurinn sé grár gildir mig það einu. Allt veður á sína eigin fegurð fyrir mér, og náttúran er ekki skyldug til að vera falleg fyrir mig um helgar. Og þó ég viti ekkert í augnablikinu hvað ég á að gera af mér gerir það ekkert til, ég læt það bara koma, það er ekki fyrr en í kvöld sem ég hef eitthvað ákveðið á stefnuskránni. Andri ætlar líklega á fund í hryðjuverkasamtökunum sínum, núna hefur það sem þeir eru að gera eitthvað með kirkju að gera. Veit ekki hvað, nema að líklega ætla þeir að sleppa lausum einhverjum af þessum skrýmslum sem þeir hafa verið að rækta. Ég er hræddur um að biskupinn megi vara sig á því að vera eitthvað að skattyrðast við þessa Flóamenn. Ég býst við að ég muni vera eitthvað að vesenast með myndbönd eða Flash samt, eða hvort tveggja.
Enduðum daginn í feðgabyggð með því að fara til bróður míns upp í Mástungur þar sem hann fékk sér hús um helgina. Eftir matinn gáfum við okkur tíma til að stansa og horfa á myrkrið meðan við hlustuðum á þögnina, sem ekkert rauf nema árniður í fjarska. Horfðum svo á gamla mynd, en fræga, frá 1969, sem heitir bara if... með Malcolm Mcdowell í aðalhlutverki. Myndin fæst við spurninguna um hvað getur komið skólastrák til að skjóta prestinn og fara svo upp á þak á skólanum sínum og plaffa alla niður..jafnvel bretadrottningu. Frábær mynd frá fyrstu árum hippaupreisnarinnar...svokölluðu. Ætli ég endi ekki kvöldið með því að liggja í rúminu, borða epli og lesa Sandman. Það er alltaf einhver jólastemmning yfir því.
Smá ferð í búðir og á bókasafnið til að draga að gott lesefni. Bókasafnið á Selfossi er komið með nýjar teiknimyndasögur, meira að segja Sandman. Ég tek eitthvað af þeim, Sandman og eitthvert nýtt Manga. Og Eylendu I. Kannski athuga hvað hafi verið að gerast í Breiðafjarðareyjum þegar ég hef athugað draumheima og Japan.
Í feðgabyggð ákvaðum við að hafa svona "komum í þykjustunni að hafa laugardag, bara". Sem þýðir að annar okkar var á náttsloppnum til klukkan eitt, hinn svaf og kötturinn hringaði sig upp. Ég hef að vísu setið og verið að læra, klippa myndbönd og vinna með skot, setja þau svo inn í Power-point eða Flash..sem verður í framtíðinni mun þægilegra og hentugra en að panta tæki, draga það inn í stofu, finna staðinn á spólunni, sýna hana, spóla til baka, finna staðinn á spólunni aftur fyrir næsta hóp...svo ekki sé talað um alla þessa nemendur sem ekki geta lengur komið í skólann af heilsufarsástæðum. Bara rétta þeim disk og segja skoðaðu þetta þegar heilsan leyfir. Ungir menn á Suðurlandi eru beðnir að gæta sín: Það er rosalega mikið af ónýtu kvenfólki og mánudagslödum, skrjóðum sem liggur við að þurfi að klippa af í umferð núna. Svona einkavæddum öryrkjum sem aldrei munu færa ykkur neitt nema kostnað, ekki hafa krafta til að annast heimili hvað þá annað, en verða í námi að eilífu. Þið munuð seint lifa því góða lífi sem þið vonist til ef þið lendið á fyrirbærinu.
O.K. Þetta er eiginlega bara og fyrst og fremst fyrir kennara...open source course management systems, og hananú. Aðrir gætu haft gaman af þessu - How to hate Microsoft. Aftur á móti gæti þetta verið afar gagnlegt fyrir fólk sem fæst við fræðimennsku og notar bækur sem verkfæri.
Það runnu á mig tvær grímur þegar ég var spurður áðan hvort ég hefði kennt einhverju frægu fólki. Ég vona að vísu að einhverjir nemendur mínir eigi frægðina eftir, og þá vonandi að góðu. Ég fór að rifja upp eitthvað af þessu fólki og mundi að sjálfsögðu eftir Jónasi sólstrandargæja, þrem fjórðu af Skítamóral og Björgvin Sigurðssyni alþingismanni. Auk þess get ég tíundað Björk Guðmundsdóttur og Óla komma, Sigrúnu Sól leikkonu, Óla ritstjóra Tölvuheims, og kannski einhverjum fleirum sem ég man ekki eftir eða eiga frægðina eftir. Annars skiptir þetta ekki máli, ég er ekki í hópi þeirra kennara sem horfa í aðdáun á fræga nemendur sína og telja sig eiga í þeim vitið. En hvað Óla komma varðar verð ég líklega síðar talinn til frumkvöðla í íslenskri fjarkennslu því hann var nemandi minn þegar hann var vitavörður á Hornbjargi. Og stýrimenn landhelgisæslunnar stóðu samviskusamlega yfir honum meðan hann var að taka prófin.
Þar fór fyrir lítið garpskapur leiðtogans mikla frá í sumar þegar hann hreykti sér sem hæst yfir því að hafa verið ákveðinn við George Bush í sumar og fengið hann ofan af því að taka þoturnar frá Keflavík. Gamli flugkappinn Bush afvopnaði þá bara vélarnar. Láti Guð gott á vita að Bandaríkjamenn eru að stíga eindregin skref til afvopnunar og niðurskurðar í vígbúnaði, þegar staðan er orðin sú að einhver íslenskur flugskóli gæti bara boðið í verkið. En víst væri gaman ef fréttastofurnar tækju sig nú til og endursýndi viðtölin við Davíð frá því í sumar, svo þjóðin geti séð að hetjuskapurinn mikli var eftir allt saman Fata Morgana á flæðiskerinu. Svona fara þeir með mann, þessir menn sem bara þarf að vera ákveðinn við svo þeir lúffi....ég held að ég einkavæði mínar eigin varnir gegn efnavopnum með því að fá mér regnkápu.
Síðasti dagur fyrir löngu helgi. Allt er frekar með spekt, Andri fór í bílprófið áðan og náði því, kominn tími til, hann verður 19 ára eftir nokkra daga. En það lá svo sem ekki mikið á. Tossalistinn minn er frekar stuttur svo ég veit ekki alveg hvaða starfa ég á að finna mér fyrir helgina, en ég held að það muni koma í ljós þegar að því kemur.
Jæja...ég er kominn út úr þessum ham með sveitabæ í afdölum. Í bili. En það kemur bráðum desember. Ekki farinn í rúmið enn eða búinn að slökkva á imbanum. Kláraði samt að lesa Michael Moore. Oprah Winfrey for President? Sniðug hugmynd..en samt ekki. Önnur betri.
Auður í krafti kvenna. Mér líst vel á fótakrem handa þeim sem vilja fara nýjar leiðir. Væri ráð að panta tunnu handa Alþingi.
Það saxast hægt á tímann fram að löngu helginni. Ég hefði kannski átt að panta mér bændagistingu einhvers staðar til að vera í alvöru sveitabæ í afdölum en sleppi því núna, ég geri ráð fyrir að Andri þurfi að funda með frelsishernum, þeir eru eitthvað að makka, og svo er það auðvitað kötturinn. Hins vegar hefur bróðir minn tekið á leigu sumarbústað uppi í afdölum uppsveita Árnessýslu um helgina og okkur er boðið í mat þangað á föstudagskvöldið. Svo það kemst hálfa leið. Annars er ég búinn að velja mér sveitabæ til að gista á næst þegar ég þarf að komast í afdali.
Ég ætla núna að tengja varanlega á þennan náunga, Einar Elí, sem ég kenndi eitthvað hér á árum áður. Sérstaklega man ég eftir því hvað honum tókst vel upp í að leika zombie þegar nemendur mínir færðu upp verkefni um Voodoo. Dúkkan sem var gerð af mér af því tilefni og nemendur gáfu mér eftir tímann er enn til og trónir í virðingarsæti uppi á hillu í stofunni heima hjá mér. Þá fer Óli Davíðs, öðru nafni Olav V. á fastalistann hjá mér, þó það nú væri. Þá hef ég einhvern grun um að ég kannist við þennan gaur. Gæti verið sá sami sem einu sinni skrifaði lærða og skemmtilega ritgerð í sögu um hönnun og þróun knattspyrnubúningsins og sýndi mér fram á að það er bæði hægt að hafa gaman af knattspyrnu og vera samt með fullu viti.
Hvernig á að leika "Sveitabæ í afdölum." Mín formúla er svona: Slökkva eins mörg ljós í íbúðinni og hægt er. Í afdölum sparar fólk nefnilega rafmagn.
Ekkert blogg? Jújú, ég hef bara ekkert verið nálægt tölvu í dag. Fór með nemendahóp til Reykjavíkur á tvö söfn, og sofnaði þegar ég kom heim aftur. Ég sæki í að sofa núna, því af einhverjum ástæðum sef ég núna betur, lengur í einu og dýpri, fastari svefni þegar ég sef. Fólk sem þekkir mig veit líklega hvað veldur, og ég er hæstánægður með þennan gang mála. Svo er tossalistinn minn ansi þunnur og ég þarf eiginlega bara að gæta að því að hann lengist ekki aftur í bili, ætla mér að eiga náðuga daga líka um löngu helgina sem er framundan. Svo eignaðist ég í dag nýju bókina hans Michael Moore, sem er ágætur skemmtilestur þrátt fyrir nokkur augljós vindhögg. Svo það er alveg grundvöllur fyrir "sveitabæ í afdölum" í kvöld sem fyrr.
Ég sé og finn að það er að kólna í veðrinu. Samt er notalega hlýtt í kotinu og veðurspámaðurinn minn segir að líklega verði veðrið bara svona fram til jóla, en það eru nú bara átta vikur þangað til. Ég held að ég fari snemma í háttinn, kúri mig niður í bólið og þykist vera á sveitabæ í afdölum. Slökkvi á öllum græjum, ég var í kvöld að leika mér að því að klippa skotin sem ég tók um helgina og skrifa þau út á geisladisk sem ég setti í spilarann og horfði á í sjónvarpinu. Ánægður með árangurinn. Mér er að fara fram í myndbandagerð.
Ég er alltaf hrifnari af þessum tossalistum, sérstaklega þegar ekkert er á þeim. Ég held að ég endurtaki leikinn fyrir næstu helgi, þá er frí föstudag og mánudag, sem sagt langa helgin. Fjórir dagar í viku á undan og á eftir. Og á morgun fer listasagan í kynnisferð til Reykjavíkur. Það verður þægileg ferð, eins og þannig ferðir eiga að vera. Svo verkefnalistinn minn er ekki mjög langur svona frá degi til dags núna. Og Andri ætlar að drífa sig í að taka bílprófið.
Eftir hvíld gærdagsins kemur Andri úr Reykjavík með þriðja rafmagnstannburstann frá mömmu sinni. Í þetta skipti rauðan brunabíl. Við erum svekktir þegar við kveikjum á honum og hann segir ekki babú. Kötturinn hins vegar fagnar honum ákaflega. Eins og henni hafi leiðst meðan hann var í burtu, skömminni. Svo fer hún út og stuttu síðar er dauð mús á ganginum. Ég kem henni fyrir á betri stað en þá kemur kötturinn og fer að leita að músinni. Ég læt hana elta mig inn í herbergi til Andra og segi henni "Andri át músina" en hún fagnar því mjög og skondrar ánægð inn í rúm og hringar sig upp. Þar með var tilganginum með veiðunum greinilega náð.
Eftir að Andri leggur af stað til mömmu sinnar ákveð ég að láta köttinn um að passa bæinn og fer þangað sem nefið snýr. Sem reynist vera í austur. Þegar ég legg á stað er súldargrámi yfir öllu, en þetta væri ábyggilega ekki svona ef reksturinn væri í höndum einstaklinga. Þá væri alltaf sólskin, allavega hjá þeim sem ættu það og ættu fyrir því. Ég fer ekki fram á neina yfirdráttarheimild hjá veðuröflunum en samt birtir yfir strax og ég kem austur yfir Þjórsá. Skilti býður mig velkominn í Rangárþing, en krosslagðar axir og spjót á skiltinu vara mig við að fara ekki að abbast of mikið upp á þá. Um daginn var haldin einhver keppni um slagorð fyrir sýsluna, og þar kom fram tillagan rómantíska Rangárþing. Ég held að hún hafi verið felld. En samt orti gamall rangæingur einu sinni:
Ennþá stenst skipulögð hvíld áætlun. Ekkert sem rekur mig áfram. Sem er kannski ástæðan fyrir að ég þarf að fara að skríða á fætur, fara í sturtu og ganga frá. Svo fer Andri í höfuðstaðinn og ég eitthvað á eigin vegum. Prýðilegt, alveg.
Mér hefur tekist ætlunarverkið mikla..að eiga frí. Vissulega hef ég notað daginn í að læra og ná tökum á einhverju nýju í tölvunni og gera tilraunir, en það var á dagskrá. Og líka á morgun. Andri ætlar til mömmu sinnar í heimsókn og ég ætla..segi ekki hvert! En er allavega ákveðinn í að standa upp og fara eitthvað út úr húsi.
Þá er komið að þeim skipulega frídegi. Ég er enn ekkert að gera, sef út og er ekkert að reka mig á fætur. Víst búinn að fá mér kaffi og fara aftur upp í rúm. Andri var að segja mér sínar áætlanir, það lítur út fyrir að Frelsisher Flóa og Skeiða sé einhvers staðar úti í aðgerðum og því verði ekki fundur eða heræfing í kvöld. Hvar hersveitin ætlar að bera niður er að sjálfsögðu óljóst en íbúar höfuðborgarsvæðisins mega gera ráð fyrir einhverjum furðulegum hryðjuverkum.
Ég er ekki sannfærður. Þegar umræðan um öryrkjadóminn fer út í blammeringar um stjórnarandstöðuna, þegar henni er ekki hreinlega sagt að þegja og umræðan fer að hljóma eins og stjórnarandstaðan hafi verið kærð fyrir hæstarétti og tapað máli sínu þá er það alltaf merki um að menn standa höllum fæti. Eins og stjórnarherrarnir gera núna. Sorrý strákar, þjóðin bara tekur það ekki sem góða og gilda vöru að menn beri af sér umræðuna með þessum hætti og tali svo um strákskap og skrílslæti. Þá er alveg eins hægt að tala um barnaskap ráðherranna. Það bjargar ekki málinu að segja bara samfylking og Ingibjörg Sólrún nógu oft núna. Það er alveg sama hvað oft er sagt Ingibjörg Sólrún, það sem gerðist er jafn ólöglegt eftir sem áður. Það væri kannski best að reyna að forða sér út úr þessu bara með því að segja að þetta væri ekki svona ef stjórnarandstaðan væri einkarekin. Það telur sig allavega enginn verða efnaðri mann á því að einkareka öryrkja, eins og makar þeirra hafa þurft að gera.
Komin helgi, kominn heim. Hvað Andri ætlar um helgina veit ég ekki, en ég byrjaði á bestu videóleigu á Selfossi og fékk La Dolce Vita e. Fellini og Ugetsu Monogatari e. Kenji Mizoguchi. Ugetsu var gerð 1953 og var á topp tíu lista yfir bestu myndir heims í áratugi, ef ekki enn á þeim sumum. Af sumum talin fallegasta mynd sem gerð hefur verið. Það verður byrjunin á þessari plönuðu fríhelgi.
Ég hef ekki heyrt í fulltrúum ríkisvaldsins í dag varðandi öryrkjadóminn, þó að Davíð hafi verið í hádegisfréttum var ég uppi á dekki og heyrði ekki til hans. Samt er ég handviss um að einhver segir að þetta hefði ekki farið svona ef reksturinn á Hæstarétti væri í höndum einkaaðila. Þetta sýnir bara hvað opinberar stofnanir geta þvælst leiðinlega fyrir. Þess vegna væri næsta rökrétta skrefið að leggja bara niður hæstarétt og setja á fót sérstaka eftirlitsstofnun skipaða stjórnarsinnum til að hafa auga með því að Alþingi geri ekki neina óhæfu. Og selja þessa dómara einhverjum sem vantar svona gaura. Til Mónakó eða eitthvað.
"Reksturinn væri betur kominn í höndum einkaaðila" er orðin klisja sem víða hefur heyrst í þjóðfélaginu undanfarin ár eða jafnvel áratugi. Þeir eru til sem fara með hana eins og trúarjátningu í hvert skipti sem kostur gefst. Credo. Ég trúi. Þetta er satt. Jafnvel þegar eitthvað annað gapir framan í mann. En að hrópa þessa litaníu núna að Ríkisútvarpið sé best komið í höndum einkaaðila verður næsta broslegt miðað við hversu vel rekstur annarra ljósvakafjölmiðla er staddur í höndum einkaaðila þessa dagana. Þá er klisjan farin að verða ansi þreytt. Eða ætla menn kannski að selja þessum Monte-Carlo náunga Ríkisútvarpið fyrst hann leggur ekki í að kaupa skuldasúpuna á Stöð 2? Hvað sem ég er annars, þá hefur reynsla mín af kreddum stjórnmálanna til hægri og vinstri gert mig að fullkomnum pólitískum trúleysingja. Það eru sem sé líka til hægri kreddur, ekki síður en vinstri. Það eru fleiri en ég farnir að sjá, eftir að hafa haft þá svo lengi yfir sér.
Lafði Hermína er að eðlisfari afar kurteis köttur og lætur aldrei þá óhæfu henda sig að stökkva upp á lyklaborðin hjá okkur feðgunum. Hún veit sem er að það er nóg til að ná athyglinni að strjúka okkur létt með loppunni. En fyrir þá sem búa við það vandamál að kötturinn stökki upp á lyklaborðið er til tölvuforrit sem leysir vandann. Og þá er ekki meira í Nýjustu tækni og vísindum í dag, þakka ykkur fyrir.
Lafði Hermína hefur greinilega fengið einhvern móral eftir músabömmerinn í gær og ákveðið að við feðgarnir séum stórlega tilfinningalega vanræktir. Allavega virtist henni vera eitthvað þar sem hún var ekki að standa sig. Hún breyttist í sætan kettling í gær og vildi allt gera til að vera góð við okkur, og í nótt lá hún á löppunum á sér fyrir framan útidyrnar eins og Sfinxinn fyrir framan pýramídana og vaktaði húsið. Í morgun fylgdist hún grannt með því að við kæmumst í skólann áður en hún brokkaði niður í kjallara til að sinna eigin málefnum. Og í dag má hún varla af okkur sjá. Eh..kannski lagst þetta þegar við gefum henni pilluna á morgun.....
Það er allt að fyllast af einhverjum sérstökum dögum til ákveðinna hluta. Bíllausi dagurinn, reyklausi dagurinn, konudagurinn, konulausi dagurinn, kennaradagurinn, sveitajú....konudagurinn, bóndadagurinn, veiðidagurinn....en verslunarmannafrídagurinn er nú sá eini sem fólk man eftir. Einhver amerískur siður, held ég. Ég heyrði frammi á gangi gegnum kliðinn þetta samtal:
Þetta er magnað. Nú er hægt að fá lífsþjálfara bara fyrir sig..þessi týpa var nú kölluð stjórnsöm eiginkona í minni sveit, eða bara foreldrar. En fyrst farið er að kenna lífsleikni í skólum er við búið að verði til lífsleiknifræðingar. Og í HÍ er nú þegar hægt að læra tómstundafræði. En eitthvað segir mér að svona lífsleikni verði búin til eftir ákveðinni línu, sérstökum gildum sem hægrimenn telja jákvæð.....ég held að ég yrði felldur á prófi í lífsleikni. Ég sé mig í anda í félagsstarfi aldraðra dreginn nauðugan í lífsleiknitíma. "Jú Erlingur, þú átt að haga þér svona af því það er svona..." Ég hugsa að ég verði ekki bar aerfitt gamalmenni, ég held að ég verði mannýgt gamalmenni. Gagnvart gæðafólki, sjálfskipuðum eða til þess ráðnum og menntuðum hjálparhellum og fræðingum.
Ekki get ég sagt annað en að samvinna okkar feðganna sé með ágætum. Ég sá bók á skólabókasafninu í gær sem mig langaði til að lesa, en þegar ég ætlaði að fá hana lánaða sá ég að það var búið að taka hana svo ég fékk mér aðra. Þegar ég kom inn í herbergið hans Andra áðan sá ég að hann hafði tekið bókina sem mig langaði til að lesa svo ég fór og sótti bókina sem ég tók og sýndi honum. "Pabbi mig langaði að taka þessa" sagði hann. Ég hugsa að við munum hafa skipti á bókum.
Sennilega geta kínverjar nú strikað yfir eitt atriði af tossalistanum sínum í dag...(skjóta manni út í geiminn) og það er líka orðið ljóst hvers vegna bloggari dauðans hætti skyndilega að blogga. Sem reyndar tengist ekki geimskoti kínverja, þó ég viti enn ekki nafnið á kínverska geimfaranum. Og ég er búinn með þrjú atriði af þeim fjórum sem voru eftir á tossalistanum mínum, og eitt klára ég í kvöld. Svo það lítur út fyrir að hin miklu plön mín fyrir næstu helgi ætli að ganga upp. Mamma hans Andra vill að mér skilst að hann komi í bæinn um helgina, sem ekki gerir hlutina verri fyrir mig um næstu helgi....þvert á móti, en hann er frjáls sinna ferða. Og samkvæmt fréttum er í dag alþjóðlegur dagur sveitajússunnar, til hamingju með það. Ég sá ekki betur í fréttunum en ein þeirra væri að fá sér hraustlega í nefið meðan forsetinn var að tala. Bara að það fari ekki með þann dag eins og kennaradaginn. Af hverju eru ekki svona alþjóðlegir dagar á mánudögum á sumrin?
Hvað í veröldinni er þetta? Þekkir einhver Hr. Bill Grimsey?
Heyrt á ganginum:
Fólk sér ýmsar persónur í mér. Satt að segja hefur það alltaf pirrað mig þegar ég geri eitthvað er ég alltaf eins og einhver annar, ekki eins og ég. "Já hann er alveg eins og þessi eða hinn..." hefur glumið í eyrum mér frá upphafi vega. Þó með ýmsum fyrirvörum, að ég var ekki alfarið góður í móðurætt og slæmur í föðurætt, sem margan hendir. En þegar fólk sér í mér eitthvað eins og þennan gaur tel ég mér bregða í móðurætt. En þegar ég er eins og þessir frábæru náungar hér bregður mér örugglega meira til föðurættar. Þegar allt er talið þá hef ég allt nema hattinn, það er það eina sem ég þarf að útvega mér og þá get ég látið taka mynd af mér og Lafði Hermínu.
Einkennilegar draumfarir. Þegar ég gerði "Þarf að gera" listann minn og lagði mig svo, venju minni trúr, dreymdi mig að ég vær að starfa að því að koma gömlum vini mínum og frænda, forðum eiginmanni Nönnu, til læknis. Hann var auðvitað hundfúll, sagði að ekkert væri að sér og tók skýrt fram að hann væri að þessu bara til þess að friða fólk í kringum sig. Sem sagt algerlega eins og hann er og ýmsir af hans nánustu móðurfrændum. Han var samt kominn í skóna þegar ég vaknaði. Guð láti gott á vita. Eftir að ég eldaði hunangssoðinn hafragraut og steikt slátur er ég að hugsa um að ljúka eins og tveimur til þremur verkefnum af þessum lista mínum og fara svo að leika uppáhaldsleikinn minn þessa dagana: Slökkva á fjölmiðlum og þykjast vera á afskekktum sveitabæ í afdölum. Hlusta á veðrið úti og heyra köttinn mala. Það heyrist betur þegar slökkt er á tækjunum.
Tölvur bila. Þær fá vírusa, þær fá spyware og ruslpóst eða það einfaldlega bara kemur eitthvað fyrir. En tvennt hrjáir þær sérstaklega, hef ég orðið var við. Það fyrra eru kærastar. Það er algengt vandamál hjá þeim sem aðstoða við tölvur að stelpurnar sem eiga þær segja að kærasti hafi komist í þær. En svo er önnur veiki sem þær fá: Það komast í þær sumar nemendaverkefni. Sem mjög gjarna valda því að þær hrynja á stundinni og allt endar í krassi. En ef að tekst að halda tölvunum frá vírusum, kærustum og verkefnum þá virka þær allavega dável á MSN svona flesta daga....
Mikið rosalega er þessi "Þarf að gera" listi minn alveg að gera gagn. Verkefnin sem þarf að klára renna bara af listanum eitt af öðru og sárafá ný koma í staðinn.
Biskup Íslands sá ástæðu til þess að hnýta eitthvað í stokkseyringa fyrir að hafa komið sér upp draugasafni, fyrst hann átti leið um bæinn. Ég er nokkuð viss um að þar í þorpi muni menn kæra sig jafn kollótta um það sem margt annað sem á þá hefur verið um dagana skellt. Hins vegar veit ég um aðila sem munu taka biskupi opnum örmum, en það eru Drauga - og tröllaskoðunarsamtök Evrópu. Það eina sem þarf til að fá inngöngu í þau samtök er að hafa einhverja skoðun á draugum og tröllum, hver hún er skiptir ekki máli. Þannig að strangt til tekið hefur biskup þegar gengið í þau samtök með því að lýsa skoðun sinni á málinu hátt og snjallt og efa ég ekki að því samsafni furðufugla sem standa að samtökunum muni þykja fengur að biskupi. Og líta á umsögn hans um Draugasafnið sem eindregna viljayfirlýsingu um að langa í samtökin.
Eitt er það sem ég hef öðlast tröllatrú á gegnum árin. Það eru þessir listar með verkefnum sem ég þarf að gera, svona To do dæmi. Fyrst geri ég listann: Svo legg ég mig. Það þýðir að þegar ég vakna finnst mér það sem er á listanum helmingi minna en áður en ég sofnaði og svo er ég helmingi fljótari að ljúka þeim. Ég gerði mér svona lista í dag og nú þegar er ég búinn með fjögur atriði af þessum sex sem ég ætlaði að klára fyrir næstu helgi. Að vísu bætti ég þá tveim atriðum við í staðinn, en það er eitthvað sem þarf að gera hvort sem er. Og í vinnunni á morgun klára ég tvö af þremur verkefnum sem hana snerta. Trúlega bætist eitthvað við þar líka en samt kalla ég þetta bara nokkuð gott.
Það er erfitt að vera góður. Alveg sama hvernig á það er litið. En sérstaklega er erfitt að vera góður við sjálfan sig. Það er lítið mál að segja nei við aðra af því maður telur sig vera að gera viðkomandi greiða, en að segja nei við sjálfan sig er einhvern veginn allt önnur Ella. Og af því ég hef ákveðið að nota næstu helgi til að dekra við sjálfan mig og leika mér þarf ég að skipuleggja það svo vel að ég þarf að byrja strax á mánudegi að búa til skipulegan verkefnalista yfir það að hverju ég þarf að vera búinn áður svo þessi gæska komi mér ekki í koll.
Gripið samtal af förnum vegi á ganginum þar sem einn nemandi horfir alvörugefinn á skólafélaga sinn og spyr: "Heyrðu annars, hvernig er þessi stelpa? Þarf nokkuð meirapróf á´ana?"
Notaleg stemming komin á. Andir er að vísu lasinn enn, liggur út af. Kötturinn er hjá mér og malar alveg dauðslök. Ég í rúminu með bók. Enginn hávaði, engin læti í símanum, slökkt á sjónvarpi og útvarpi, úti heyri ég í rigningu. Eins og vetrarkvöld á afskekktum sveitabæ, ekki eins og sunnudagskvöld í þéttbýlli byggð sem nú er óðum að verða eitt af úthverfum Reykjavíkur. En yndislegt, samt.
Þá get ég vottað að sláturgerðin heppnaðist vel, keppirnir sprungu ekki og súpan var hreint frábær. Andri, sem er búinn að liggja heima alla helgina með pest var svo kröftugur eftir matinn að hann stóð upp, fór í sturtu og situr nú í sófanum og baðar úr höndunum eins og einhver fjarskyldur bavíani. Svo trúlega er þetta allt í lagi matur.
Þá er þetta slátur búið. Tók fimm slátur og meira að segja aukavambir. Ég er ansi töff. Þá er bara að skella í pott og láta malla meðan ég geng frá áhöldunum, legg mig og fer í sturtu. Ég er búinn að fastákveða að næstu helgi ætla ég að leika mér eitthvað fyrir sjálfan mig og bara mig. Eiga helgina fría og láta sálina í mér ákveða hvað ég geri við hana þegar ég vakna og gái til veðurs á laugardagsmorguninn.
Í morgun sat ég í kórnum á Selfosskirkju, vinstra megin innst frá söfnuðinum séð. Allur í svörtu. Svörtum jakka, skyrtu og buxum með dekksta hálsklút sem ég fann í safninu. Þar yfir kross í festi sem ég geng stundum með. Eins og ég væri að fylgja Johnny Cash. Hálsbindi bið ég engan mann nefna við mig. Fyrir framan mig var dáin kona í kistu. Frænka mín, Kristín Árnadóttir frá Gegnishólaparti. Stína í Partinum.
Það er afstaðið. Þriflegir og matarlegir lyfrarpylsukeppir komnir í röð á bakka, bara eftir að raða þeim í frystinn nema þeim sem á að elda á morgun. Með þessum árlega rétti sem fylgir sláturgerðinni: Slátursúpunni. Ég er strax farinn að hlakka til. Kvöldið enda ég með bjór og sænskum krimma. Það verður líklega hægt að horfa á Martin Beck áfram eftir allt saman. Notaleg þreyta í skrokknum. Ágætt líf.
Jæja...þetta gengur bara vel, búinn að sauma helling af vömbum og er að fara að gera lifrarpylsuna. Verð búinn með hana um kvöldmat. Það er ekki eins og þetta sé eitthvert rosalegt verk. Það er hugsanlegt að ég hafi fundið upp eitthvert nýtt look á lifrarpylsukeppum, en ég á ekki von á sjónvarpsþáttagerðarfólki og hönnuðum í heimsókn. Vantar ekki mikið til að eiga utan um blóðmörinn líka, en klára það mál á morgun. Blóðið má alveg þiðna þangað til. Þá er bara að drífa þetta af...
Jæja..þá er ég búinn að halda undir höfðalagið hægra megin hjá þessum ættingja. Það virðist vera mitt verk í familien. Presturinn bætti ræðuna upp með svolítilli landafræði, eins og hvaða fjöll sæjust heiman frá bænum þar sem hún ólst upp og eitthvað svolítið um sauðfé og nautgripi á bænum. Þetta var svosem ágætt. Jæja ég hef víst nóg að gera...
Klukkan er ekki nema rúmlega tíu en nú er allt klárt fyrir morgundaginn. Buxurnar og skyrtan pressaðar fyrir jarðarförina, mörinn brytjaður fyrir sláturgerðina, búið að taka til mat fyrir annað kvöld svo ég þurfi ekki að elda og geti einbeitt mér að dagsverkinu, búið að skipta á rúminu og þvo þrjár vélar. Í sjónvarpinu er fræga fólkið að klappa hvert öðru á öxlina og á það alveg skilið: Það er ekki auðvelt líf að vera frægur. Allir fá einhver verðlaun, en þess er gætt að enginn verði stærri en aðrir. Nema kvikmyndin sem er vonin mikla um að verða fræg í útlöndum, hún hleður alltaf niður verðlaunum eins og Stokkseyringar krökkunum í gamla daga. Vonandi fara íslendingar bráðum að leggja af þessa afdalaminnimáttarkennd gagnvart hinum stóra heimi og átta sig á að þeir eru bara góðir stundum eins og allir aðrir. Ég er með tvær ágætar bækur, eina sem heitir Huldulandið og fjallar um eyðibyggðina í Fjörðum, einn reyfara og svo auðvitað hrappinn Baudolino. Og já, köttinn, vitaskuld, sem er löngu búin að hringa sig ofan á sængina mína. Á morgun er annar dagur og nóg að gera. Andri fylgist vel með sláturgerðinni. Sem er von. Ég væri ekki að þessu ef honum fyndist það ekki gott líka, og félagar hans, sem eiga mömmur heima dauðöfunda hann af þessum pabba sem gerir slátur. Það er ágætt, þá bara gera einhverjir þeirra slátur seinna sjálfir ef þá langar til. Þarf bara að sýna þeim að karlmenn geti þetta sko ..:)
Það var nú ágætt að fara í kirkjuna og hitta móðurfjölskylduna. Þau eru svona fólk sem er eiginlega hætt að vera fjölskylda og hittast bara þegar þau þurfa að jarða hvert annað. Og þá eru þau ekki vön að gaufast neitt yfir því. Ég er handviss um að ef sú fjölskylda héldi ættarmót mundi helmingurinn afsaka sig, hinn helmingurinn ekki koma. En það er ein framför: Það er kominn hjólavagn til að keyra kistuna frá kirkjudyrunum út í garð. Með bremsu, ef kistan lyftist upp. Sem þýðir að ef kistan færi af stað mundi hún steypast í ána, vagninn ekki. Við bræðurnir fáum höfðalagið, þunga endann. En það er allt í lagi, þetta er ekki svo mikið að bera og svo þurfum við ekki einu sinni að moka ofan í gröfina á eftir eins og þegar amma var jörðuð. Sem við pabbi og móðurbróðir minn gerðum. Þeir gengu að því eins og þeir væru að jarða sjálfdautt hross. Það var enginn munur á handtökunum. Og stappað ofan á á eftir.
Já. Þá er best að fara að undirbúa...meðan slátrið er að þiðna. Klára húsverkin sem þarf að gera, henda í þvott og svona. Svo þarf ég að fara í generalprufu fyrir þessa jarðarför í kvöld út í kirkju. Æfa líkburð. Eins og það sé nokkuð erfitt. Verst er að nú vilja konur endilega fara að stunda líkburð. Þó sumar séu sterkar er þetta jafnrétti sem ég biðst undan, því það eru alveg áhöld um hvort svona jafnrétti eykur ekki bara þyngslin á okkur körlunum...og að bera kistu út í garð á Selfossi er langt.Það er enginn bíll fyrir utan kirkju sem tekur við kistunni, nei ónei. En það er kostur að við fáum að stoppa á miðri leið til að hvíla. Þetta alla vega sannfærir mig ekki alveg um að jafnrétti sé gott fyrir alla.
100 atriði um mig? Á ég að nenna því? Eh...
Þetta er skothelt bara fyrir kennara sem blogga. En þvílík býsn af efni þarna maður..
