Ég geri það að tillögu minni að Verslunarmannahelgin verði lögð niður. Verið alveg róleg, ég ætla ekki að fara að drepa skemmtun neins, heldur er í gangi sú mótsögn að Verslunarráð hefur stundum farið fram á fækkun helgidaga, svo sem eins og sumardagsins fyrsta og uppstigningardags. En verslunarmannahelgin er eins og allir vita löngu orðinn frídagur allra nema verslunarmanna. Auk þess hleðst öll skemmtanagleði sumarsins á eina helgi, sem ber í sér ótalinn kostnað fyrir þjóðarbúið í formi löggæslu og sjúkraflutninga, svo dæmi séu tekin. Ég tala ekki um tilfinningalegt tjón af völdum ofbeldis, fíkniefna og nauðgana. Tölulega séð grunar mig að mun færi nauðganir eigi sér stað á Sumardaginn fyrsta. Vissulega hef ég ekki fengist við þá íþrótt, en mig grunar að veðrið á fyrsta sumardag tengist málinu kannski. Ég tala fyrir fleiri frídögum á sumrin og löngum helgum sem dreifa álaginu. Það má hafa frídag kennara fyrstu helgina í júlí mín vegna, (þá er nokkuð öruggt að þeir fengju frí líka eins og hinir) frídag forstjóra stórfyrirtækja og fríhelgi örvhentra, sérstaka fríhelgi heilbrigðisstétta, eða bara hvað sem fólk vill. Það er allt í lagi fyrir Verslunarráð, líklega, að halda frídag og hafa búðir opnar og varpa svo öllum kostnaðinum við fríið yfir á ríkið...þeim finnst það nú ekki alltaf leiðinlegt, blessuðum. Allavega býst ég við að það kæmi kvein úr því horninu ef ríkið sendi Verslunarráði reikninginn fyrir þjónustuna við fríið. Við feðgarnir verðum báðir að vinna um helgina og það hefur ekki hvarflað að okkur að biðja um frí til að halda tónleika.
Og í gærkvöldi heyrði ég setningu á Rás 1 sem varð til þess að það spruttu út á mér áttatíu grænar bólur og broddar á. Einhver gæðakona sem vill leysa vandamál heimsins - ég man ekki hvað hún hét, þær heita allar Heimsbjörg Alvits hjá mér þessar kerlingar...en hún sagði að sér fyndist að það ætti að kenna strákum ást og virðingu á leikskólum. Af öllum hrokafullum yfirlýsingum úr hópi kvenna í garð karla slær þessi allt út. Í þessu felst að konur kunni sko að elska og virða.
Mér finnst að mömmur strákanna eigi að elska þá og virða. Fyrst þær eru svona flinkar í því. Þá er kennslan óþörf.
En það væri gaman að sjá hvernig kennslan færi fram. Jæja strákar.....þið eigið að læra að elska. Jói, hvernig gerir maður? Jói....Jói...kanttu það ekki? Rétta upp hönd, einhver....JÓI ÞÓ!!!!

Val kvöldsins endaði með Jabberwocky. Eða wacky, eiginlega. Hvers annars var að vænta af Michael Palin og Terry Gilliam?

Í dag fær læknirinn minn alveg sérstaka viðurkenningu. Ég átti að koma til hans á morgun, og hann hringdi í mig sérstaklega til að spyrja mig hvort ekki væri allt í lagi að fresta tímanum mínum...um kortér. Jú það var auðsótt mál af minni hálfu.
Mér finnst að þessi talsmaður sjálfstæðismanna í borgarstjórn megi fara að gæta sín. Með látunum gagnvart Þórólfi hefur hann ekki beint athyglinni frá sínum flokki, heldur miklu frekar vakið spurningar um af hverju hann..og Davíð..leggjast svona á einn mann og hvað þeir ætli sér með þessu offorsi. Það fyrsta sem kemur upp í hugann að illa bítur sú öxin sem hátt er reidd. Miklu frekar að það dragi athyglina að þeim. Gamall kennari veit að þegar allir strákarnir í bekknum benda á einn og segja "Hann gerði það" er verið að reyna að fría einhvern syndabukkinn.
En í feðgabyggð hefur lífið gengið með hægðinni. Við höfum skúrað sameignina..ég sópaði og Andri skúraði. Hann er mjög góður skúrari og minnir mig skuggalega á Erling langafa sinn þegar hann fer sér með hægð en skilar verkinu vel. Svo er bara að ákveða hvort ég á að fara á myndbandaleigu eða ganga í diskasafn hússins:

Fawlty Towers (í láni)
Young Frankenstein (í láni)
Fritz the Cat
Monty Python, Best of,Vol 1
Soul Music e. Terry Pratchett
My Neighbor Totoro (Miyazaki)
Catch 22
M*A*S*H
Dr. Strangelove
Das Boot
Harry Potter
Lukku-Láki,hefnd Dalton-bræðra
Star Wars -The Phantom Menace
Ditto..Attack of the Clones
Princess Mononoke
Spirited Away (Japönsk teiknimynd e. Miyazaki Hayao)
Lord of the Rings I
Evangelion serían
Family Guy -Season 1

Hverju mælir fólk með?
Kannski ég fari fyrst á vídeóleiguna og gái hvað er inni.

Jamm ..spurningin sem vaknar þegar kommentið við síðasta blogg er lesið er ekki svo galin. Hvers vegna liggur vissum stjórnmálaflokkum svona mikið á að benda á sökudólga og beina athyglinni frá sér? Styrktu einhver olíufélög tiltekna stjórnmálaflokka með misvel fengnu samráðsfé? Ætli einhver gögn um það hafi lent í svörtu pokunum þegar gögnin voru gerð upptæk? Er þetta meira en pólitík til að hnekkja áliti R-listans, eins og virðist liggja í augum uppi? Þarf af einhverjum ástæðum að hefna sín á Þórólfi? Og meðan fólk veltir fyrir sér hvar Strætó lét fyll´ann er eins og allt ríkið gangi fyrir mó. Hvar fékk Landhelgisgæslan á tankinn? Eða er það eins og segir í Jarðabók Árna Magnússonar á mörgum bæjum: "Elt er torfi?"
Sú var tíðin að Fréttastofa Ríkissjónvarpsins var framsækin og metnaðarfull. Fólk spurði hvert annað á vinnustöðum "Horfðirðu á fréttirnar í gær?" "Sástu Kastljós?" "Hvernig fannst þér það sem var verið að segja?"
En ég get ekki að því gert að sú stofa er farin að lifa mjög á fornri frægð. Þegar ástandið er orðið þannig að það þarf að reiða sig á Halldór Ásgrímsson til að hafa skoðun á öllum málum, svo mjög að utanríkisráðherra var tekinn tali um nýjustu kvikmyndina um James Bond. Nú er sú tíðin að efnilegir framagosar hafa verið hafðir þar í starfi við að vökva blóm í beinni einu sinni í viku.
Ég held ég sé að breytast í það sem Þórdís kallar álitsmaskínu. Bara ýta á takka og þá kemur skoðun út. En sá er munurinn á mér og hinum að ég sit sjálfur við mitt takkaborð það ýtir enginn á þá nema ég, og þeir sem vilja geta komið og kynnt sér álit mitt á hlutunum sem enginn biður mig að hafa eða borgar mér fyrir. Og ég geri þetta líka vegna þess að ég er kennari, og kennarar eiga, samkvæmt margra manna áliti, að halda sér saman og kenna það sem þeim er sagt.

Rólegur morgunn með kaffibolla gráum ketti og tölvunni. Það virðist ekkert vera að gerast í neinum málum nema það að Damóklesarsverð sumarsins er farið að hanga yfir mönnum. Helgin sem enginn viti borinn maður hlakkar til er að skella á. Verslunarmannahelgarkvíðinn er kominn í fjölmiðla og allir varpa áhyggjum sínum yfir alþjóð sem er sama því nú á að djamma. Það þarf að þynna þetta geim út. Það að Árni Johnsen verður að fara að landslögum eins og aðrir menn er gert að harmleik helgarinnar. Það er nú ekki tilgangur með fangavist að menn fái að labba út og inn eftir því sem þeim behagar. Skrýtið hvað sumt fólk telur að lög í landinu eigi að gilda um alla nema það...er jafnrétti fyrir lögunum þangað til ég brýt af mér? Þetta gildir reyndar jafnt um olíuverð og lokunartíma sundstaða. Ef hið stóra ég er einhvers staðar þarf strax að setja sérmeðferðarkerfi í gang af því ég er spes og þá gilda engin lög og reglur, ef ég ætla að gera það sem mér sýnist þá er eins gott fyrir alla að víkja fyrir því, annars er mér og öllum vinum mínum að mæta.
Hengjum svo bakara fyrir smið ef við gerum eitthvað af okkur. Hreinsum alla fyrrverandi starfsmenn olíufélaga af starfsmannalista Reykjavíkurborgar. Blammerum bara bæjarvinnuliðið ef eitthvað er ekki nógu gott hjá okkur..

En sá munur að haf agóðan eldvarnarvegg. Bara í morgun hafa tölvur í Bandaríkjunum, Kanada, Englandi, Isle of Man, Austurríki, Tasmaníu, Ítalíu og Belgíu reynt að hafa samband við mig...

Meðan ég sit við tölvuna með kaffibollann og rabba við köttinn, sem er nýkomin heim sársoltin af næturdjamminu hringir kunningi og hermir upp á mig loforð um að fara í bíltúr um Flóann með konuni hans sem er sagnfræðingur og vill læra um svæðið. Svo ég verð ekki í því að klára hurðina í dag, sem enn er eftir að glerja, en það er allt tilbúið að ganga í það verk og ætti ekki að taka langa stund. Við feðgar erum með sameignina, en verandi báðir vanir skúringum og þrifum er það ekki ofverkið okkar heldur. Auk þess er Andri launaður fagmaður í sundlaugarþrifum þessa dagana. En það verður gaman að farta eins og einn hring um Flóann, sýna kannski Brúnastaði og svona...og svo auðvitað Vola og Vælugerði, jafnvel Vælugerðiskot...æskustöðvar Sigga pönk, vitanlega, sleppa Stokkseyri, að sjálfsögðu...því eins og allir vita er Stokkseyri ekki í Flóanum og fjöldi manna þar um sveitir þykist ekki vita hvar það pláss er.

Ég kíkti aðeins inn á heimasíðu Skeljungsog viti menn, þar blasir við mér sjálfur formaður félagsins. Ég þekkti hann í MR í gamla daga sem Bensa Zoega, þó hann af ástæðum sem eru hans mál hafi fellt ættarnafnið niður. Ég þori ekki að segja um tengsl hans og ríkislögreglustjóra, þó þeir hafi verið í sama skóla og svipuðum árgangi, gætu jafnvel hafa útskrifast sama árið mín vegna, þá þurfa þeir ekki einu sinni að hafa verið málkunnugir. En í sama flokki. En það sem þar stendur er nú ansi flott..smellið til dæmis á "framtíðarsýn" og veljið "samkeppni og starfsumhverfi."

Hvort er betra, Húsasmiðjan eða BYKO? Sko....ég hélt að það væri auðvelt að fara í fyrirtæki sem heitir Húsasmiðjan og kaupa nagla, en það var sko aldeilis ekki. Það þurfti að beita æði stórum hluta af rýmisgreind, bæði minni og afgreiðslumanns, til að finna útúr því...fyrst ætlaði ég aldrei að finna hvar naglarnir voru, og svo voru naglarnir sem mig vantaði ekki þar heldur einhvers staðar allt annars staðar.
Á leiðinni til baka kom ég við hjá góðvini mínum, honum Villa verkfærasala. Við Villi erum góðir kunningjar og höfum tæmt eitt og eitt bjórglas saman gegnum tíðina. Hann er indverji og ég vissi að hann hafði farið til Indlands fyrir nokkrum árum að selja tölvur, og skilið búðina sína á Íslandi eftir í höndum íslendinga. Ég hefði getað sagt honum strax að það væri misráðið. Já, við vorum sammála um að eitt ættu íslendingar ekki að gera: Reka fyrirtæki.
Ég keypti af honum ísöxi á 400 kr. Ekki spurja mig hvað ég ætli að gera við hana á miðju sumri, en gamlir trotskýistar vita nokk hvað það merkir. Sko..þeir drápu Trotsky með einni. Það er þó eitt verkfæri sem hefur lækkað í verði síðan kommúnisminn féll, öllum til hagsbóta.

Ég hef einhverntíma áður sagt, og vitnað í erlenda fræðimenn máli mínu til stuðnings, að kapítalisminn sé eins og leiðinlegur fressköttur. Enginn vill hafa hann en það er engin leið að losna við hann. Ég ætla samt að reyna.

"Kapítalistar fást gefins. Illa eða alls ekki kassavanir, en þeir eru fjörugir og uppátektarsamir og alltaf einhver læti í kringum þá. Sumir af góðu kyni eða með prýðileg pólitísk sambönd. Það sem þeir hafa stolið getur fylgt sem meðgjöf, við verðum nauðsynlega að losna við þá." Þeir sem hafa áhuga vinsamlega hafið samband við íslensku þjóðina, en ekki Fjármálaeftirlitið, Samkeppnisstofnun, Efnahagsbrotadeildina eða Forsætisráðherra."

Ég fékk nú einhver svör við minni spurningu frá því síðast við að hlusta á hádegisfréttir. Ekki bæta menn fyrir sér. Fyrst ætla þeir að "semja við samkeppnisstofnun" og ákveða sjálfir sektina sem þeir eiga að borga, og svo draga yfirvöld lappirnar þangað til búið er að selja dótið, forða sér og segja gjugg í borg. Sem sagt: Ef ég verð tekinn fyrir of hraðan akstur, þá get ég farið upp á sýsló, rifið kjaft og sagst ætla að borga það sem mér sýnist í sekt, og selt svo skrjóðinn ef það virkar ekki og verið stikkfrí. Skyndilega veit enginn hvað hann á að gera og Ísland er papparéttarríki. Það verður gaman að fylgjast með hvernig muni ganga að framfylgja öðrum lögum í landinu ef olíugæjarnir komast upp með þetta.
Og svo vantar golfvelli í Reykjavík. Það er þó félagslegt vandamál sem örugglega verður kippt í liðinn.

Ég held nú að almenningur í landinu fari nú að verða ærið tortrygginn og hugsi sitt þegar þarf að halda heilan fund bara um það hvernig eigi að koma meintu samráðsmáli olíufélaganna til lögreglu. Þetta ætlar að verða eins og friðarviðræðurnar í Víetnamstríðinu þar sem langur tími fór í að sansa það hvernig samningaborðið ætti að vera í laginu. Það er greinilega verið að draga lappirnar í þessu máli og þvælast fyrir í því, sem ekki segir mér neitt annað en það að einhver eða einhverjir háttsettir sjálfstæðismenn eru í þetta flæktir. Vissi Davíð kannski af þessu?
Menn eru greinilega á samningastiginu núna að reyna að semja sig út úr þessu einhvern veginn....ha Halli minn, þú ferð nú ekki að rannsaka þetta, þú þekkir okkur nú, er það ekki?
Einhvern veginn furða ég mig á hvað Ríkislögreglustjóri er allt í einu eins og hann hafi verið klipptur út úr umbúðum af kókópuffs...

Þetta er svona "of seint" dagur í dag, greinilega. Rétt fyrir sex koma áhugasöm hjón sem segjast hafa lengi ætlað að koma í Húsið. Þau eiga nefnilega hús í Flatey. Sem Hermann Jónsson byggði. Ég kannast við það, og fer með þeim í hvert herbergi Hússins og segi sögu þess. Þau eru hress og skemmtileg og langar til að stela hálfu Byggðasafni Árnesinga. Ég losna klukkan hálf sjö og þá er ekkert fyrir mig að gera nema fara beint upp á Skeið að sækja barna-barna-barna-barnabarn Hermanns Jónssonar skútuskipstjóra og húsbyggjanda í Flatey. Þegar þangað kemur er þar biluð rúta frá G.Tyrfingsson með fjörutíu ferðamenn. Og Loftur tjaldstæðavörður. Ferðamennina langar í sund, þó laugin sé lokuð fyrir hálftíma síðan og Andri að skúra sturturnar. Ég er beðinn um að tala við sundlaugarvörðinn um að opna sérstaklega fyrir hópnum, en ég segist engu ráða, svo að Loftur steðjar valdsmannslega inn og spyr. Afkomandi skútuskipstjórans og barnabarn manns sem lengi var þekktur sem brjálaði skipstjórinn á Patró, Ófeigs í Fjalli og Eyjólfs tíkarsprengs í Vælugerði (og þar með náfrændi Ólafs Ketilssonar) svarar með svo ákveðnu "NEI" að óperusöngvarinn, kanínubóndinn og tjaldstæðavörðurinn bakkar fölur út. (Andri hefur ströng fyrirmæli frá yfirboðurum um að gera þetta ekki, svo hann er ekki í neinum órétti). Ferðamennirnir gefast samt ekki upp og leita í öngum sínum til mín. "Do you know him?" Yes. "Can you talk to him?" Ég hristi höfuðið. "He is my son." Konan sem er í fyrirsvari fyrir hópinn svarar þá: "Oh. I see." Síðan útskýri ég fyrir ferðamönnunum að rútan komist fljótlega í lag, ég kannist við fyrirtækið G. Tyrfingsson, versli við þá sjálfur og treysti þeim. Sem er rétt, tíu mínútum síðar er rútan komin í lag og fólkið á leiðinni til Laugarvatns, þar sem er nóg af heitu vatni handa því. Og afkomandi árabátaformanna allt frá Landeyjasandi til Arnarfjarðar, með viðkomu í ferjumönnum á Hvítá, klárar að skúra sturturnar.

Ég hef fengið töluvert af gestum í dag. Má segja að það hafi veri óslitin runa frá því um hádegi fram til fjögur. En þá fór sólin að skína bjartar og þá var eins og skrúfað fyrir krana.
Þórólfur póstkortastandur er alveg að gera sig vel. Ein kona kaupir 36 stykki.
Safngripur dagsins ..hann er ekki inni á hillunum, hann er ekki á sýningu. Hann er úti í garðinum. Það er planta sem heitir Edelweiss. Hann er að vísu krokulegur og nær ekki að blómstra..en samt. Undir húsvegg eru fjölærir Valmúar, sem sennilega eru yngri að uppruna. Baldursbrár eru hér líka.
Árið 1987 eða 8 var ég í Danmörku og tók þá viðtal við Carl Jörgensen, sem var fyrsti mjólkurbússtjóri Mjólkurbús Flóamanna. Hann átti mörg albúm full af myndum frá fyrstu árum búsins, og eitt af því sem ég tók eftir á myndunum var blómagarður fyrir framan búið. Ég spurði Jörgensen út í þetta og hann sagði: "Já, það sögðu allir að þetta væri ekki hægt, svo ég gerði það."
Sennilega eiga danir allan heiður af skrúðgarðarækt íslendinga, allavega hér á Suðurlandi. Og fyrsti blómagarðurinn hefur án alls efa verið hér við Húsið á Eyrarbakka. Ekki treysti ég mér til að segja hvaða garðaplöntur eru ættaðar þaðan, en danirnir virðast hafa lagt sig eftir harðgerðum fjölærum plöntum. Lýður segir mér að kaupmannsfrúin hafi hengt pottablóm utan á Húsið á sumrin.
Sennilega er þessi Edelweiss frá tímum dananna hér. Hann er ekki algengur í görðum íslendinga og auk þess kusu þeir helst plöntur sem hægt var að éta. Hvönn. Njóla. Kúmen. Grænmeti síns tíma.
En töluvert vex enn af jurtum sem danir fluttu hingað. Danskt gleymmérey. Danskur Maríustakkur. Keisarakóróna. Eldlilja. Bláhjálmur. Randagras. Rænfang.
En varla lengur í görðunum. Þessar plöntur uxu til skamms tíma í beði við hús á Selfossi eins og safngripir..en í fyrra var beðinu rústað ogg einhverjar nýjar tískuplöntur voru komnar í staðinn. Þegar ég spurði hvað hefði verði gert við plönturnar var mér svarað: "Ertu að meina andskotans illgresið? Því var nú bara hent."
En "andskotans illgresið" hefur fundið sér líf annars staðar. Það þraukar enn á eystri bakka Ölfusár, þar sem fólk á Selfossi hefur gegnum árin hent því á vorin.
Og hér í stofunni er elsta pottablóm landsins. Það er pelargónía, þriðji afleggjari af plöntu sem var hér í Húsinu.
Kanski eru það engin undur þó mig reki í vörðurnar þegar safngestur spyr: "Hvað er merkilegasti hluturinn hér?" Sumt fólk vill bara nálgast söguna þannig. Hvað var merkilegast, láta segja sér það og halda svo áfram að vinna fyrir afborgunum sínum. Sumir spurja "Hvað er verðmætast?" Sem kennari veit ég að fjöldi fólks gerir sig ánægt með að vera matað á þennan hátt. Hver var mesti drullusokkur mannkynssögunnar? Genghis Khan? Adolf Hitler? Vill einhver koma með tillögur meðan ég er úti að horfa á blómin sem menn sögðu að væri ekki hægt að rækta?

Á leið minni niður á Bakkann sé ég í grámóskunni sólargeisla brjótast gegnum skýin og lýsa Litla-Hraun upp. Svona birta þykir alltaf vita á gott, og hvað sem um Davíð má segja og hans félaga, þá er eitt sem þeir hafa gert, og það er að efla réttarríki á Íslandi til muna, án þess að breyta því í lögregluríki. Ísland er eiginlega pappalögguríki, að því best verður séð þessa dagana. Það hjálpar ekki þó ríkislögreglustjóri sé í úniforminu að ræða við fjölmiðla. Það er ósannfærandi og minnir frekar á kollega hans í Þýskalandi frá því um miðja síðustu öld. Þá var öldin önnur þegar Halli Jó var í MR í gamla daga, með síðasta hárið, í snjáðustu og mest máluðu gallabuxunum. Hann var trúverðugri þá, eitthvað svona meira hann. En það er skemmtilegt að fylgjast með stjórnarflokkunum þessa dagana: Framsóknarmenn eru allt í einu eins og þeir séu ekki til, og vilja ábyggilega ekki láta minna neitt á forn tengsl Olíufélagsins, SÍS og flokksins. Sjálfstæðismenn eru byrjaðir að fara gegnum sorgarferlið, komnir úr afneitun (Þórólfur gerði það!) yfir á samningastigið og vilja allt í einu draga lappirnar, slá málinu á dreif, fresta því..það er ekki rétt að lögsækja...Svo fara þeir á reiðistigið. Þá munu þeir ráðast hver á annan. Fylgist með...
Morgunninn á Eyrarbakka er eins og tíminn hafi farið eitthvað annað og eilífiðin haf sest þar að. Hrafn krunkar á húsþaki. Gömul hjón ganga hjá kirkjunni og staldra við minnismerkið á flaggstönginni. Enginn er vaknaður nema listamaðurinn með alpahúfuna.
Ég fæ mér kaffi og nýt eilífðarinnar. Það þarf ekki að klína lógói á hana.

Ég held að ég setji upp varanlega slóð á þennan strák. Hann er sjálfstæðismaður, sko, en honum er samt ekki sama um það sem er að fara fram og hann ber umhyggju fyrir blómum. Svona hægri grænn. Way to go Dóri, haltu bara áfram að hafa þína meiningu og segja hana!

Það er orðið áliðið dags á Bakkanum og hefur bara verið heilmikið fjör, nóg af gestum og nóg að gera. Ég komst að vísu í smá vandræði þegar englending langaði til að skoða manntalið frá 1703 en annað var hægt að leysa. Póstkortastandurinn mikli er að gera sitt gagn: Fólk skoðar þau og kaupir miklu meira. Ég er að hugsa um að kalla hann Þórólf. Vegna þess að hann er alveg að gera góða hluti en samt er fólk eitthvað að reka sig í hann og aðrir sem vilja hann í burtu. Ég hugsa að hvorugur verði látinn fara.

Morgunninn á Bakkanum er svolítið órór að þessu sinni. Skyndilega er kominn mannhæðarhár póstkortastandur fyrir framan afgreiðslubásinn, en hvað um það. Hann er spakur og það er enginn hávaði í honum svo mér er sama. Ég sest með Sr. Hans og fer að yfirfara hann. Hann minnist á skotann Mr. Hogarth sem kom í mörg ár til Eyrarbakka siglandi á snekkju sinni að heimsækja foreldra hans. Þetta gerir mig forvitinn og já..ég hitti á réttan aðila, held ég. Ég legg að gamni mínu inn fyrirspurn um þennan karl á vefinn þeirra og held áfram. Þá kemur hópur ferðamanna sem þarf þrennt: a. komast á klósett, b. fá kaffi, c. skoða safn. Ég á þetta allt til handa þeim og þó að leiðsögumaðurinn reki hópinn svolítið áfram er fólkið, frakkar og englendingar, eins og kúahjörð sem stoppar öðru hverju til að þefa af þúfum og bíta gras. Ensk kona rekst á póstkortastandinn og fellir hluta af honum. Og aldrei slíku vant er ég með fullan vask af kaffibollum fyrir hádegi. Þetta er ferðamennska að mínu skapi.
Feginn er ég ef ég þarf einhverntíma aftur að kenna á leiðsögumannanámskeiðum. Nú hef ég orðið reynslu af þeim. Og það er öruggt mál að það fyrsta sem ég tala um við þá er tímaskipulagning ferðarinnar. Svo sendi ég þá í viku starfsþjálfun sem kúasmala hjá góðum og gömlum bónda. Ég hef sjálfur reynslu af að far amðe hópa og veit orðið hvað ég á ekki að gera...skrýtið að hafa ekki réttindi sem leiðsögumaður, en hins vegar réttindi til að kenna þeim.

Í barnaþættinum á RÚV fyrir fréttir -Einu sinni var- var enn einu sinni verið að gera mikið úr mannvininum og alþýðusinnanum Henry Ford, manninum sem gerði einkabílinn lýðræðislegan. Goðsögnin um góða manninn Ford ætlar að verað lífseig: Ef til vill einkum vegna þess að hann réði til þess menn á efri árum að gera um sig fallega sögu og krítaði liðugt. Enda var bókin gefin út tvisvar á íslensku á síðustu öld og löngu kominn tíminn á að gefa hana út aftur. Hún er nefnilega holl barnalesning. Því þegar börnin síðar vaxa úr grasi og komast að því að Ford var gyðingahatari sem hélt úti málgagni um það mál, lét Hitler hafa aura og hafði vopnaða menn yfir verkamönnunum við færiböndin, sennilega svo þeir færu sér ekki að voða, þá er fátt sem opnar augu manna betur fyrir lygastarfsemi heimsins. Ég hef lengi velt fyrir mér hvaðan Hitler fékk fjármagn til sinna markverðu framkvæmda, og nánast útilokað að það allt hafi komið frá bláfátæku Þýskalandi skyndilega, en menn eins og Ford skýra það mál að einhverju marki. Svo vita flestir um áhuga Joseph gamla Kennedy á Hitler og hans félögum, og nú get ég bætt einum enn í safnið sem eitthvað var flæktur í þau mál, einmitt varðandi peningaviðskipti: Náunga sem hét Prescott Bush. Allir sem geta giskað á afi hvers hann var rétti upp hönd!

Í dag mæli ég með Spybot, upplögðu forriti sem eyðir öllu raunverulega ruslinu sem kemur með ruslpóstinum og truflar bæði okkur og tölvuna. Það er ókeypis og ef þið prófið það og líkar við það, þá eru þegar komnar nýjar uppfærslur.

Mikill stjórnsnillingur er Davíð. Hann heldur opinberan fréttamannafund,segir eiginlega urrdan bítt´ann, og fjölmiðlarnir hlaupa til. Allt í einu er stóra samráðsmálið orðið að máli Þórólfs Árnasonar, og það án ákæru af nokkurs hálfu ennþá...ég vildi fara með hundana hans Davíðs á afrétt, það yrði ekki erfið smalamennskan, en ég mundi nú samt telja nokkuð öruggt að mikið fyndist í eftirleitum, eins og þeir gjamma.

Meira um samráð..eða samrán, eins og sumir kalla það, þá er fólk í kringum mig farið að spurja æ oftar hvor tekki væri ráð að athuga tryggingafélögin. Ekki er verðið hjá þeim neitt ósvipað.....

Ég er dálítið að velta fyrir mér árásum Daviðs Odssonar á borgarstjóra þessa dagana og hvers vegna Davíð finnst hann svona magnaður. Vissulega situr Þórólfur í borgarráði, en sem ráðinn starfsmaður borgarinnar en ekki kjörinn fulltrúi hefur hann þar ekki atkvæðisrétt. Svo hann hefur raunverulega ekki samþykkt eitt eða neitt um olíuviðskipti borgarinnar. Svo vitanlega vekur þetta ýmsar spurningar. Ef borgin vill láta kanna viðskipti sín við olíufélögin kann það að hljóma hjáróma ef ríkið gerir ekki slíkt hið sama. Það ætti ekki að styggja neinn ef allt er í lagi með þau. Og ríkið er stór olíukaupandi, bæði á svæðum þar sem ekki er hitaveita en samt þarf að kynda opinberar byggingar, og það er orðið ansi langt síðan varðskipin til dæmis brenndu kolum...svo ekki sé talað um þyrlurnar og fokkerinn. Ekki eru flugvélarnar með mó í tönkunum....Eða er Davíð hræddur um að Þórólfur viti eitthvað? Eitthvað veldur þessu hjá karlinum, og mér finnst að Davíð verði að sýna fram á að hans menn séu með allt á hreinu áður en þeir fara að stanga bæjarstarfsmenn eins og óðir tarfar moldarbörð...

Verkefnalistinn tæmdur og ég hef þar að auki bætt við hann þvotti og ryksaug bílinn. Ég er næstum því í vandræðum með hvað ég á af mér að gera...ég er alltaf lítið fyrir að reka lögreglustarfsemi en ég er alvarlega að hugsa um að gerast lógólögga. Fara um með myndavél og taka myndir til að tilnefna lógósóða dagsins nokkrum sinnum. Læt mér nægja Nóatún á Selfossi sem yfirgengur allt í lógómennsku þessa dagana.
Lógóið eða vörumerkið á sér langa sögu: Sennilega á það rætur sínar í búmerkinu svokallaða, þar sem hver bóndi átti sitt merki sem hann setti á verkfæri sín og eigur og enn sér stað á söfnum, á reiðtygjum og slíku. Nú eða fjármarkinu. Leggjum nú fjármörkin niður og hönnum lógó handa hverjum sauðfjárbónda, svona límmiða til að klína á vömbina á búfénaðinum svo ekki þurfi sársaukafullar eyrnamerkingar. Og á bóndann sjálfan og hans búalið. Sem sagt: Búmarkið gamla var sæmilega myndrænt og ágætt fyrir ólæsa. Og miðað við tölur um læsi í Ameríku verður ekki annað sagt en að lógóið á sér tilgang sem auglýsing. Gaman er að sjá líka hvernig fólk prédikar yfir unglingum að áfengi og íþróttir fari ekki saman en vörumerki bjórbruggara blasa svo við á íþróttabúningum og völlum, einkum í sjónvarpi. Stjórnmálaflokkar punta sig líka með lógóum, þó að Sjálfstæðisflokkurinn sé svolítið óheppinn þessa dagana, þar sem merki hans má auðveldlega rugla saman við merki flughers Bandaríkjanna. Líka kallað túrbóhaninn. Þó fannst mér út yfir taka þegar ferðafólk var farið að tala um að það vantaði skilti eða lógó á Húsið á Eyrarbakka. Ef þetta er ekki til skal það upp.
Fólk sem kaupir boli með vörumerkjum stórfyrirtækja er veikustu fórnarlömbin: Ekki aðeins að auglýsingunni sé dembt yfir alla, heldur borgar fólk fyrir að vera gangandi auglýsing fyrir fyrirtækið. Ef ég kaupi flík með lógói á athuga ég alltaf hvort hægt sé að taka það af. Um daginn keypti ég töfflur fyrir Andra til að nota í vinnunni, og hann benti mér á lógóið á sólanum. Mér varð að orði: Já Andri minn, þetta eru ekki sporin þín sem þú skilur eftir þig, Nike var þarna á labbi...

Morgunstund með kaffibolla og gráum ketti meðan ég hef samráð við sjálfan mig um verkefni dagsins. Strandvörðurinn í vinnuna, vantar mjólk, viðbit og kattamat, nesti handa okkur feðgum báðum til næstu daga, snögg eldamennska á dagskrá þegar heim kemur. Fara í apótek, fasteignamat og hringja í eina manneskju sem ég skipti við dögum til að vera viss um að hún muni eftir morgundeginum. Kaupa pilluna handa kettinum. Þetta ætti að klárast....Svo get ég farið í dútlið mitt þegar þetta er búið. Gaman.
Fer að koma tíminn á að kíkja á veturinn svona með öðru auganu, yfirfara kennsluvefinn og smíða áfangana upp á nýtt. En fyrst svolítið sem ég lofaði Lýð. Og rétt í þessu hringdi félagi Pjetur Hafstein og bauð mér í mat út í Hveragerði í kvöld..
Svo er það Séra Hans...en sá munur að hafa veraldarvefinn þegar unnið er í þýðingum, sparar heila ferð á bókasafn til að slá upp nauðsynlegum atriðum.
Svo að sækja strandvörðinn.
Horfði í gærkvöldi á Fritz the Cat. Ég er ekki hissa á að þessi mynd og Catch 22 eru endurútgefnar núna. Báðar myndirnar hvetja sem sé til uppreisnar gegn geðveiki veraldarinnar og valdhafa hennar.
Það er sem sé nóg að snúast.
Ætli þetta samráð sé löglegt?

Á einkamal.is er oft eitthvað fyndið að fara fram. Núna er ein að auglýsa eftir þorskuðum karlmönnum. Ég hef heyrt upptökur af kjaftaganginum í þorskum á fengitíma og þeir hafa bara töluvert margt að segja. Einhver mundi líklega segja að sú sem væri að leita að þorskuðum karlmanni þyrfti ekki að fara langt eftir þeim.
En þar er líka auglýsing frá þekktum bjórframleiðanda sem segir "það sem þú drekkur er þitt einkamál."
Það getur svosem verið, en það sem gerist þegar fólk drekkur hættir oft ansi fljótt að vera einkamál. En það sem ég drekk er mitt einkamál þangað til og ef ég fer að gera eitthvað sem veldur öðrum tjóni. Og allir sem hafa orðið fyrir drukknum ökumanni eða barðir til óbóta af fyllibyttu held ég mundu ekki fallast á þetta. Er það þessi boðskapur sem er nauðsynlegur í nútíma þjóðfélagi til að upplýsa almenning og verður nauðsynlega að komast til skila, þar sem annað er stjórnarskrárbrot? Og hvers vegna er mönnum svona óskaplega mál að þurfa að auglýsa vín þegar varan selur sig bókstaflega sjálf án allrar hvatningar? Ég hef um mína daga séð nóg af illa förnum mökum og meiddum börnum drykkjufólks til að vera viss um að það þurfa ekki allir auglýsingu til að fatta hvað þeir eigi að drekka..og tilsögn í því máli tilgangslaus.
Eg er farinn að fá mér kaffi.

Í dag fagna menn í ýmsum herbúðum. Sjálfstæðismenn virðast fagna því að geta hengt öskupoka á borgarstjóra, og gleyma því í augnablikinu að hann er ekki kjörinn fulltrúi heldur ráðinn starfsmaður. Það er nú svo að skyr er hollt, og gott, og ekki lakara að eiga birgðir af því þgar sletta skal, því að miðað við það sem hefur verið að fara fram í landinu undanfarin ár eru nú yfirlýstir sjálfstæðismenn víða málunum tengdir. Vissi þá ekki fráfarandi Dómsmálaráðherra um þetta líka, sem er kjörinn þingmaður flokksins? En Rannsóknarréttur flokksins hefur þegar fundið aðila til að benda á og hamrar nú á því. En ef borgin hefur verið hlunnfarin, var þá ekki ríkið hlunnfarið líka? Væri ekki athugandi að Ríksiendurskoðun athugi það, ef rannsóknarrétturinn sefur á verðinum þar? Slapp Landsvirkjun? Kaupir hún ekki enn olíu á varaaflstöðvar?
Hinn aðilinn sem fagnar er Bush, sem er nú ekki beinlínis að votta samúð sína, heldur ekki yfir fjórtán ára dreng, sem varla var mikill lykilmaður í stjórn Saddams.
Ég á hálfa dós af skyri í ísskápnum. Ég ætla að borða það sjálfur.

Þetta er eiginlega of grátt. Rigning og uppvask síðan í gær. Þegar sjómenn á Eyrarbakka gáðu til veðurs gátu þeir alltaf séð veðurvitann á kirkjunni. Gáð til veðurs og horft til Guðs um leið. Áminntir um að allt var í Guðs hendi. En þegar ég gái til veðurs hef ég fánana hjá Bónus til að fara eftir. Og það ekki litla veifu heldur þrjá fleka á stærð við hjónalök. Það fer ekki milli mála að þar fer Jóhannes. Ég þarf ekki að ákveða hvort ég á að róa, en það fer ekki milli mála hvert. Er ég einn um það að vera orðinn leiður á þessum fánum, veifum og lógóum út um allt og um alla auða veggi? Er það bara ég sem finnst þetta ferleg sjónmengun? Veggjakrot er talið skemmdarverk, en að klína lógói á landslagið má, og sé það bannað er það líklega skerðing á tjáningarfrelsi. Kaupmaður verður að mega allt, annars er allt ómögulegt. Hann á að hafa frelsi til að tjá sig. En er ekki gróf skerðing á tjáningarfrelsi innbyggð í boðorðin tíu? Segir ekki þar.."Þú skalt ekki ljúgvitni bera?" Það hlýtur að brjóta í bága við mannréttindaákvæði stjórnarskrár.
Kennari hins vegar fær öðru hverju olnbogaskot fyrir að blogga og það þarf að fylgjast með honum. Ég tek til mat handa strandverðinum, hann þarf að vera mættur hálf tvö og kemur ekki heim fyrr en um hálf tólf í kvöld. Hann vinnur þrjá næstu daga. Þetta krefst skipulags. Fer yfir verkefnalista dagsins. Þarf að fara til byggingafulltrúans að sækja undirritaðan eignaskiptasamninginn fyrir húsið og fara með hann í þinglýsingu..þetta leiðindamál loksins afstaðið og er búið að taka hálft annað ár að koma því í gegn. Skil ekki hvernig fólk getur séð sér hag í því að koma í veg fyrir þá gerð. Einhverjir fleiri snúningar eru á dagskrá, þetta sumar er búið að nýtast mér vel til þrifa, snattferða, verkefna og erinda sem voru komin á tíma.

Ég var ekki alveg með á nótunum áðan...ég kom inn í Krónuna á Selfossi og þar hljómaði kunnuglegt lag úr hátölurunum. Mick Jagger var að hamast í gegnum Sympathy for the Devil. Vissulega eru til búðir þar sem ég mundi vorkenna andskotanum fyrir að þurfa að versla þar, en Krónan er ekki meðal þeirra. Það eru aðallega búðir sem hafa lent í amerískmenntuðum markaðsfræðingum...svona búðir þar sem ekkert fæst sem mann vantar, en ágeng sölumennska eða maður reynir að troða inn á mann drasli sem engan vantar í staðinn á uppsprengdu verði. Og ljótum lógóum er klínt upp um allt. Krónan má eiga það að ef verslanir kepptu um besta lógóið mundi hún eiga góða möguleika á að fá huggunarverðlaun.
En búðin mín þessa dagana er Nettó, fyrir að eiga fallegan, góðan og það sem mestu máli skiptir, ætan og óskemmdan lauk í gær.

Lífið í Feðgabyggð er á rólegu nótunum með ýmsu stússi og erindum. Allt sem hægt er í endurvinnsluna, og enn eitt bílhlassið af drasli er á leið upp á hauga. En hvað um það, meðan eitthvert drasl sem ekkert gagn er að gera fyllir geymsluna mína er það draslið sem á geymsluna en ekki ég. Mér reiknast til að ég eigi eitt hlass eftir, það er af háaloftinu. Svona tiltektir eru góðar, því maður tekur til í lífi sínu um leið.
Strandvörðurinn á frídag og sefur lengi, sinnir engum tilraunum til að vera vakinn fyrr en Lafði Hermína tekur málið að sér, vefur sig utan um fótinn á honum eins og hún sé að tuskast við kettling og glefsar í tána á honum. Þessi köttur er snillingur í því að vekja húsbónda sinn. Venjulega með því að ég heyri hann stynja "ÁÁÁ...Mína! Hvað ertu að gera!"
Tilvitnun dagsins: "Librarians are a terrorist group you don´t want to mess with." - Michael Moore.

Dagurinn fór í kaupstaðarferð okkar feðganna. Eins og í sveitinni forðum, alltaf fara í kaupstaðinn í rigningu. Starfsmenn BYKO fá sérstaka viðurkenningu frá mér fyrir að leysa vanda minn með bros á vör, svo ég get farið að glerja þessa endemis hurð sem ég byrjaði á í vor. Ég gat farið í BYKO, sagt hvað mig vantaði, og fengið frábæra afgreiðslu á því. Það er greinilegt að þeir hjá BYKO hafa ekki lent í því að ráða til sín markaðsfræðing nýútskrifaðan úr amerískum skóla. Auk þess eignaðist ég nýjar mokkasíur og nýtt vesti, ég hef ekki bætt við vestasafnið núna í tvö ár eða svo. Í kjölfarið fylgdu nokkrir DVD diskar, einn með myndinni Catch 22, önnur með Fritz the Cat, og þriðji diskurinn var The Best of Monty Python..(Vol.1) Auðvitað gefa þessir menn sínar bestu perlur út á fleiri en einum diski. Tvær heimildamyndir, um fyrra og seinna stríð fylgdu með, en þær eru meira svona upp á vinnuna að gera. Andri keypti sér Stupid White Men eftir Michael Moore og lánaði mér hana meðan hann fór að sjá Terminator. Nú er hann búinn að hreiðra um sig í rúminu sínu með fartölvuna á hnjánum að horfa á Star Wars II. Talsvert lagt í það sem hægt væri að kalla "Contemporary Popular Culture" á mínu heimili þessa dagana.
Kannski ég geri eitthvað svipað með Catch 22. Ég á bókina og hún er orðin þvæld og marglesin. En missti af myndinni. En ég man líka hvað Eric frændi minn varð hissa, að koma til Íslands frá USA og finna þessa bók á íslenskum sveitabæ...sem hann hafði ekki komist í með nokkru móti í sínu heimalandi. Hann á sinn þátt í því hversu oft sú bók var lesin...
Hmm það er nú ekki slæm hugmynd í rigningunni að leggjast í bólið með fartölvuna og bíómynd...

Búinn að lesa Harry Potter. Þetta er svo sem ágæt lýsing á enska skólakerfinu og þeim tveimur mannskemmandi stofnunum sem fólk má búa við í uppvextinum, æskuheimilinu og skólanum. Allt venjulegt fólk væri fyrir löngu búið að missa alla heilbrigða sansa miðað við það sem hann má búa við, karlanginn. Það eina sem hægt er að gera til að halda sönsum er að rísa upp gegn þessu einhvern veginn. Í íslenskum skóla væri Harry Potter bara kallaður Halli skrugga (út af örinu, sko.) Sá sem sleppur heill frá þessum tveimur aðilum hlýtur að vera í lagi.
Sama gildir um Great Teacher Onizuka. Það ætti að gera hann að skyldulesningu hjá öllum sem fara í kennsluréttindanám. Sú bók tekur á öllu því sem gerist á kennarastofum: Kennarinn sem ýtir við venjubundnum skoðunum, passar ekki inn í kennaraímyndina og hunsar hana, hatur kolleganna á kennaranum sem nær árangri með frumlegum aðferðum (gjarna með því að blása á námskrána og kennsluleiðbeiningarnar og nota hausinn á sér í staðinn ) Svo er fjallað um agavandamálin og tilfinningamálin, sem hver kennari verður að passa sig á, og erfiðleikum Onizuka við að takast á við allt þetta....á svolítið hasarkenndan hátt, en ekki vondan.
Og fyrst ég er byrjaður er kannski rétt að hnýta aðeins í fjölgreindakenninguna sem allir eru uppnumdir af nema ég. Þegar ég kynnti mér það mál komst ég að því, og annar reyndur kennari sem var með mér í hóp, maður af sömu kynslóð, að þarna væri ekkert nýtt á ferðinni. Það að hafa hreyfigreind hét einu sinni að vera með vitið í löppunum eða í vitlausum enda. Að hafa samskiptagreind var bara kallað að vera kjaftaskur eða -skjóða. Sá sem var með anlýtiska greind var bara reikningshaus. Í raun og veru fannst okkur fjölgreindakenningin bara vera gömul kennaraviska klædd í buxur og bol af Pólitískri Rétthugsun Gardnersdóttur.
Svo það að sá sem hefði t.d. hreyfigreind ætti að efla aðra þætti greindar sinnar. Ekki nýtt heldur. Aristóteles hafði þetta mun einfaldara, auðskiljanlegra og eðlilegra: Hann sagði að í manninum byggju þrír þættir: Skap, skynsemi og girnd. Sá sem hefði mikla skynsemi ætti að efla girnd sína. Sá sem hefði mikla girnd ætti fremur að styrkja skynsemina. Og þanig áfram. En hann setti ekki skynsemina efsta eins og fólki hættir til: Það er ekki hin eðlilega niðurstaða, heldur viðurkenningin á að við eigum öll þessa þætti í okkur og þurfum að finna jafnvægi þeirra til að vera heil. Sem þýðir að girndin er eðlileg og jafn rétthá skynseminni.
Nýjar kenningar hvað.
En ekki slæm kenning samt. Ekki ef hún hjálpar því fólki sem á erfitt með að skilja annað fólk til að ganga betur í umgengni við það.

Aldrei fór svo að ekki yrði eitthvert efnahagshneykslið þetta sumarið. Samráð olíufélaganna er orðið að opinberri staðreynd. En það fyndna í stöðunni var að einhver sagði í fréttum RÚV að hærra olíuverð leiddi til aukinnar verðbólgu. Öðruvísi mér áður brá þegar öll verðbólga í landinu átti að vera verkalýðnum að kenna og allir aðrir stóðu sakleysislegir og tottuðu þumalputtann sætir eins og litlir strákar í sandkassa. Meðal annars áttu launahækkanir kennara að setja allt þjóðfélagið í hættu, það síðast ég man. Ég er í öllu falli feginn að heyra að öll vandamál samfélagsins eru ekki lengur mér einum að kenna...Samt hefði verið gaman að sjá sterka stöðu krónunnar hafa áhrif á verðlag á einhverju fleira en innfluttu kexi. Ekki svo að ég sjái mér hag í þessu, því ég kem ekki auga á hvernig þeir peningar sem búið er að reyta af mér og fleirum í þessu samráði komi aftur til mín með nokkru móti...nema ef til vill í þessum flottu bensínstöðvum sem öll olíufélögin hafa komið sér upp, svo það er varla lengur hægt að fara á bensínstöð til að kaupa smurolíu, svoleiðis sóðaskapur er geymdur fyrir utan eða í skúr á bak við. En hins vegar svo flott veitingaaðstaða að það vantar bara vínveitingaleyfið. Ég sé fyrir mér að geta bæði farið með kunningja minn og bílinn á bensínstöð og sagt glaður í bragði: "Fyll´ann." Reyndar kom ég á bensínstöð á Hvolsvelli um daginn þar sem þetta var hægt, en af því Andri vildi ekki láta fylla sig varð ég að sleppa þessari góðu þjónustu.

Morgunninn í dag er grámóskulegur. Ég fer með strandverðinum upp í Brautarholt. Hann fékk nóg að gera í hitanum í gær, sem vænta mátti. Einhver hringdi til hans og spurði hvort neðansjávarryksuga væri til á svæðinu. En það er auðvitað einmitt það sem vantar á Skeiðunum. Það þætti kannski einhverjum dottið úr háum söðli ef þessi afkomandi sjómanna og formanna af árabatum og þilskipum úr hverri einustu eyju á Breiðafirði svo ekki sé talað um þrjá syðstu firðina fyrir vestan yrði kapteinn á þvílíku verkfæri, en tímarnir breytast. Er að velta fyrir mér hvort ég eigi að fara upp í Skálholt að skoða uppgröftinn, en það virðist ekki vera að finnast neitt verulega bitastætt núna, og ég er kannski spenntari fyrir því sem er að gerast á Þingvöllum. Kannski ég penti svolítið, áður en það vex mér yfir höfuð og tekur allan daginn að taka til. Svo er það séra Hans,ég er búinn að þýða textann en á eftir að lesa hann saman við handritið...tekur ekki langan tíma samt.

Ég set mig ekki á háan hest þegar að því kemur að vera málfarslögga, því nóg er af fólki sem verður eitthvað pirrað yfir minni eigin málnotkun. Mér leiðist sér í lagi fólk sem læðist um vefinn og gerist ólaunaðir íslenskukennarar með útásetningi en skrifar ekki bókstaf sjálft, og ætti þó að kunna það. En eitt er þó sem ég reyni að forðast í lengstu lög sjálfur. Það er þolmyndarnotkun, sem er alltaf að aukast í íslensku. Í kvöld heyrði ég í fréttum að Ullarþvottastöðinni í Hveragerði hefði verið lokað af Heilbrigðsieftirliti Suðurlands. Trúlega vegna þess að Varmá var menguð af frárennsli frá henni. Ég tala ekki um alla óeirðaseggina sem eru teknir af lögreglunni sí og æ. Hvað er að því að segja bara "Heilbrigðiseftirlitið lokaði stöðinni"? Dæmin eru mýmörg þar sem þetta er óþarfi: "Nemendurnir voru prófaðir af kennaranum" .."Konunni var nauðgað af manninum" ...setning sem ég gæti auðveldlega misskilið...

Úff enn hitnar í veðri. Komið upp í 26 stig á mínum mæli og hann er í forsælu. En það er allt í lagi, ég á bæði kaldan pilsner og klaka í ísskápnum. Hræddur um að það sé heitt hjá strandverðinum,í heitri sundlauginni bak við glerið þar sem sólin skín á hann..

Nanna segist vera þekkt í sinni fjölskyldu sem konan sem borðaði Bamba. Mamma mín borðar ánamaðka. Hún sýndi mér það einu sinni þegar ég var um það bil fimm ára. Lét orminn lafa lengi fyrir ofan opinn munninn, svo hvarf hann. Ofan í hana, að mér sýndist. Um daginn, þegar ég fór með fjölskyldunni til Keflavíkur sögðu bróðursynir mínir mér að amma þeirra kynni að galdra. Þeir töldu upp nokkur töfrabrögð sem gamla konan kunni, en það sló þögn á þá - og serstaklega mömmu - þegar ég sagði: "Já og svo borðar hún líka ánamaðka." Ég þarf líklega að rækta þetta aðeins betur. Afmælið annars þeirra er eftir viku...kannski get ég komið strákunum og afmælisgestunum út í garð að tína orma handa ömmu...það yrði dálagleg skemmtun í afmælinu að láta hana leika þetta aftur. Svo fara krakkarnir heim og segja pabba og mömmu og krökkunum í leikskólanum.."Amma hans Braga borðar ánamaðka." Þá verður innan skamms bent á Frú Arndísi í búðum á Selfossi og sagt.."Þarna er konan sem borðar ánamaðkana.." Hí hí.
Og vel á minnst..þegar séra Hans Thorgrímsen var í Reykjavík hjá Dr. Jóni Hjaltalín sagði Jón honum að frakkarnir sem gengu á land í bænum tíndu sér ánamaðka sem þeir færu með út á skip til að láta gera sér böku úr þeim. Tilkynning frá Landlæknisembættinu, anno átjan hundruð og eitthvað....
Hm. Kannski ég ætti að leggja eins og eina böku á borð með mér í afmælinu...

Laugardagur. Heitt. Tuttugu stiga hiti á mælinum mínum í morgun klukkan níu þegar ég vakna til að færa Skeiðamönnum strandvörðinn sinn. Þægilegur ökutúr. Lykt af nýslegnu heyi innum bílglugga. Hross snúa rassinum í sólina, folöld hlaupa um. Legg mig aftur þegar heim kemur: Dreymir að ég sé staddur í sjávarplássi fyrir vestan þar sem ég var eitt sinn kunnugur. Alls staðar í plássinu eru trúðar, skemmtikraftar og leikarar sem eru komnir í bæinn til að skemmta heimamönnum en enginn íbúi er á stjái og þeir sjást hvergi. Ég er ekki vitund hissa á því í draumnum og ekki heldur þegar ég vakna. Þá er hitinn kominn í 23 gráður. Ojæja...ég var einu sinni á ráðstefnu í Finnlandi þar sem hitinn var svo mikill að perurnar í ráðstefnusalnum byrjuðu að springa ein af annarri. Svolítið neyðarlegt, því það sprakk pera í hvert sinn sem ráðstefnugestur sem var að reyna að koma með fyrirspurn opnaði munninn. Ég man ekkert hvað hann hét, í mínum huga er han bara jólasveinninn Perusprengir frá Kýpur. Það sem hann var að spurja um var frekar skrýtið, líka.

Ég braut að vísu loforðið sem ég gaf sjálfum mér að sleppaþví að fara í Nóatún í dag. En ég gáði vandlega að því hvort ekkiværi amríkumaður með stóran sting úr stáli að gefa mér gætur bak við Cheeriosið. Hvað kemur eiginlega út úr þessu kanamáli? Verður ekki bara herlögregla í miðbænum um helgar?

Þessi dagur er sko alveg þvílíkur. Það er hiti, sviti, en góður þvottaþurrkur. Minn maður í dag er gaurinn sem var úti í Krónu, sískammandi krakkana sína ef þau voru ekki eins og dúkkur og æpandi á þau. Hann var í bol sem stóð á "No Stress". Hvernig ætli hann sé í venjulegum fötum þá?

Ég byrja auðvitað á þvottinum. Hendi ruslpóstinum. Amerískir dagar í Nóatúni. Best að fara ekki þangað á meðan. Hvern vantar líka Nóatún þegar Bónus og Krónan eru á svæðinu. Og auðvitað er amerískt vatn á plastbrúsum í boði, blandað tilskildum bragðefnum, heilsusamlegum rotvarnarefnum og sykri. Ó þú indæla frelsi, að mega kaupa þetta og drekka í staðinn fyrir þetta sveitó og hallærislega íslenska vatn. Ég kann betur að meta klakavélina í þeirri búð. Nóatún ætti bara að reyna þetta í Írak. Amerískir dagar í búðunum, amerískar nætur í miðbænum. Ætti að reyna að fá þá til að siðmennta Stokkseyringa, það væri mátulegt á þá.

Engin vinna. Bara morgunsloppur, kaffi, grár köttur og drasl í íbúðinni. En ekkert óviðráðanlegt. Andri að vinna um helgina, svo við verðum að láta nótt sem nemur og eiga helgi þegar við eigum frí. Svo aðdagurinn er óþolandi hiti, tiltekt, þrjár þvottavélar, steikt læri...og eftir það Harry Potter og Great Teacher Onizuka. Bjarni félagi Andra kom með þrjár bækur af honum í gær. Onizuka er 22ja ára mótorhjólagæi sem leysir vandamál í skólanum sínum með eigin hætti, svo sem eins og að mæta með sleggju heim til sinnulausra foreldra og byrja að brjóta göt á veggina.....Já. sumir fá þá tilfinningu, stundum. Ég sé fyrir mér sleggjuteymi F.Su...Valla Hafsteins á hjólinu og til dæmis Óla Bjarna sitjandi aftan á með sleggjuna....

Æ mig auman. Hvers á gamall hippi að gjalda, að eiga þetta brosandi skinhead fyrir barnabarn. En í dagbókinni hans segir annars þetta: "Við vorum t.d. hjá afa Erlingi um síðustu helgi og þar fékk ég að rífa svoldið og tæta...." Mér er ekki alls varnað svona sem afa, góði, bíddu bara. Og Andri er afar efnilegur frændi. Hann var einmitt að lesa "Why uncles are better than Dads.." í Mad Magazine um daginn.....

Minn maður í dag er Halldór Valur sem er að gleðjast yfir dugnaði bæjarstarfsmanna í Árborg við að vökva stjúpmæður. Er ekki hægt að virkja þennan starfsvilja þeirra til dæmis með því að láta þá útbýta rasshlífum í sundlauginni svo að þeir sem ekki finnst það gaman þurfi ekki að reka rassinn í næsta mann í búningsklefunum? Spyr sá heimski...auðvitað.

Hér komu áðan tveir eldri herrar. Annar þeirra spurði mig tvisvar til vegar að Byggðasafni Árnesinga og þegar ég hafði sagt honum tvisvar að hann væri staddur í safninu vildi hann ekki skoða það. Horfði á mig eins og hann ætlaði að stanga mig. Einn af þeim...Annars hefur ekki verið gestkvæmt í dag. Ég er að þýða endurminningar Sr. Hans Thorgrímsen sem seinna varð prestur í Grand Forks, Norður-Dakota, eins og fólkhefur bent mér á, en ekki í Minnesota, eins og ég sagði áður. Afkomendur hans komu hingað í fyrra og sögðu mér sögu af því hversu mikill séntilmaður Sr. Hans væri að eitt sinn hafi kona sem gekk á undan honum á götu misst niður um sig nærfatnað sinn, svonefndar "Bloomers". Þegar konan var í vandræðum með hvernig hún ætti að bjarga brókum sínum úr almanna augsýn beygði Sr. Hans sig niður, tók þær upp og sagði: "Frú, ég held að ég eigi þessar."
Það er annað en núna..nú á dögum hrópa menn bara "G-string alert" eða smella mynd með gemsanum og senda á Tilveruna ef sést í teygju einhvers staðar.

Ég vissi það ekki fyrr..en ég veit það núna að William Morris hefði verið meðal gesta Hússins á Eyrarbakka. Hér er mynd af honum í útreiðartúr á Íslandi..

Er dagurinn í dag einhver sérstakur dagur þar sem vissri tegund af fólki er hleypt út?
Einn gestur horfir á fallbyssuna í anddyrinu og spyr "Er þetta fallbyssa?"
Nei þetta kom bara svona út þegar einhver í Flóanum fór að reyna að finna upp djúpa diskinn.

Við fyrirspurninni um mokkasínur gat ég að sjálfsögðu mælt með því að menn fengju sér eins og eitt par: Ég geng í mokkasínum upp á hvern dag, vanalega slitnum og illa burstuðum, ef er. Kaupi þær á útsölum. En það leiðir hugann að safngrip dagsins. Sjóskónum gömlu. Safnið á eintök af þeim skófatnaði, gerðum úr þykkri húð, oftast nautshúð. Og þeir voru opnir í báða enda, sem einhverjum kann að finnast undarlegt ef að er gáð. Hvers vegna fóru menn á opnum skóm á haf út?
Já. Þeir trúðu því sem sé að sjórinn yrði að leika um fótinn. Ef hann gerði það ekki og fengi að vera kyrr í skónum óttuðust þeir að fóturinn rotnaði af. Og þeir fengust ekki til að vera í stígvélum. Fyrstu stígvél sem komu á markað voru klossar með yfirleðri og hólk að ofan upp í nára: Menn óttuðust að fiskur mundi fælast þegar þeir færu að stíga niður í bátinn á þessum hnöllum. Það var ekki fyrr en ein skipshöfn vestur á Þingeyri hafði notað stígvél heila vertíð án þess að nokkuð henti og fiskað sæmilega að menn féllust á að kannski væri þetta til bóta.
Já. Þetta voru afkomendur víkinganna. En einhvers staðar hlýtur munurinn á víkingi og spekingi að liggja.
En safnið á tvenn pör. Á öðru þeirra sést að eigandanum hefur einhverntíma skriplað fóturinn. því hann hafði vendilega klippt hausana af þaksaumsnöglum og hnoðað þá neðan á sólann á sjóskónum sínum. Sem kanski hefur stungið hann í ilina stundum, en allavega skárra en að láta fótinn rotna af...
En miðað við það hversu lengi ég hef notað mokkasínur held ég að það sé alveg í lagi......

Það ætlar enginn endir að verða á þessu. Einn gestur horfir á gestabókina og spyr: "Er þetta gestabókin sem maður skrifar í?"
Nei. Sú sem maður skrifar í er inni á Hofsjökli.
Aftur: Horft á mig og spurt: "Borgar maður hér?"
Já. allavega vona ég að þú farir ekki að biðja um að fara úr fötunum hér.
"Er þetta Húsið?"
Svar: Já
"Mér finnst að það eigi að standa á húsinu."
Svar: (Og þetta svar var látið vaða í alvöru: ) "Nei þess þarf ekki (Hneykslaður) Þetta er eina húsið sem er Húsið!"
Er þetta einhver sérstakur dagur, eins og frídagur örvhentra, sem verður þann 13. ágúst? Ég verð að vísu að vinna þann dag, en það er dagur sem við Lýður báðir verðum að halda upp á!
Eða er ég bara í einhverjum sérstökum ham. Hm. Það er um það bil hálfur mánuður fram að nýju tungli.
Og enn og aftur horfir fólk á stigann og spyr "Er eitthvað uppi?"
Ég veit það ekki, ég hef ekki gáð. En vanalega er aldrei neitt uppi þar sem stigar eru svo þú skalt fara varlega. Kannski þessi liggi til Himnaríkis.

Halldór ValurLagði hér inn fyrirspurn um Járnblómið svonefnda og ég get vísað á að það er eitthvað, vissulega lítið um það hér. Járnblómið er skáldlegt nafn sem Guðmundur Daníelsson gaf þessu turnskrauti í samnefndri skáldsögu. Annars er það veðurviti sem var á kirkjuturninum áður en ljóskross var settur á turninn. Og það er óvitlaust í sjávarþorpi að vera með veðurvita á turninum. Um tengsl sjómanna og kirkna mætti fjalla lengi og ég geri það kannski á eftir. En ég þarf í alvöru að fara að athuga hvernig stendur á tungli, miðað við spurningarnar sem ég hef fengið frá gestum í dag. Ég hef vissulega setið á mér og svarað öllum spurningum af fagmannlegri kurteisi og þjónustulund, en hér eru spurningarnar og svörin sem mér datt í hug: Fyrst hringdi einhver og sagðist vera að hugsa um að koma til mín að borða humar.
"Nei, við erum ekki með humar, þú verður að hringja á sjóminjasafnið og taka fram frá hvaða öld hann á að vera."
Önnur spurning: "Er þetta stigi? Fer maður upp?"
Nei, þetta er brandari sem smiðirnir gerðu til að stríða fötluðum. Og það má bara fara niður þennan.
Þriðja: "Hvar er kirkjan?"
Ef þú ferð hérna út á pallinn skal ég lána þér rosalega stóran, stóran kíki svo þú getir séð hana. Svo er möguleiki að það sé til gamall radar á sjóminjasafninu.
Og: "Ætti ég að fá mér mokkasínur? Ég hef aldrei átt þær."
Ég veit ekki hvað skal segja. Það eru selskinnskór hérna uppi á lofti en við eigum enga indíánaskó. En það er til tréfótur af manni á Hnjóti, þeir mundu kannski leyfa þér að máta hann..en hvað með roðskó?

Í blöðunum stendur að skuldir KÁ umfram eignir séu um 345 milljónir. Undarlegt hvað þessi tala, 300 milljónir, skýtur oft upp kollinum í umræðunni. Það er eins og þær hafi einvhers staðar horfið sporlaust útúr hagkerfinu og menn séu óðir á kreiki að finna eitthvað til að fylla upp í holuna sem eftir varð. Hvað er þetta, er ekki bara hægt að ráða einhvern góðan sem gjaldkera hjá opinberu fyrirtæki og redd´essu, maður? Fara bara aðeins fram úr á fjárlögunum, ha? Láta ríkið bara gera eina tilraun enn til að rukka Jón Ólafsson? Æ þessi endemis Davíð sem ekkert má fyrir....Jóhann Prins og fógetinn hans hann Halli Jó....

Það lítur út fyrir að ég hafi tekið upp á því að blogga um einhvern safngrip í Húsinu á hverjum degi sem ég er í vinnunni. Sá gripur sem ég ætla að fjalla um í dag er þó ekki uppi við á sýningu heldur er hann, eða þeir, öllu heldur, nýkomnir inn á safnið frá bæ í Stokkseyrarhreppnum. Þetta eru húsgögn sem lítið er um á nútíma heimilum og sennilega ófáanleg í verslunum, jafnvel ekki í Kirkjuhvoli.
Þetta eru líkbekkir til heimilisnota.
Til skýringar: Líkbekkir voru hafðir til að setja undir kistur við jarðarfarir og eru enn, en aðallega í kirkjum. En fyrr á árum dó fólk á heimilum sínum, og alla jafna var kistan smíðuð utan um líkið þar og hún síðan látin standa uppi fram að jarðarför. Samkvæmt skráningu voru þessir bekkir smíðaðir þegar ákveðinn fjölskyldumeðlimur dó og síðan áfram eftir það, geymdir einhvers staðar á milli.
Þetta á ég sennilega ekki eftir að sjá í Ikea. "Maja líkbekkir. Aðeins 4.989 kr. parið. Geymið sexkantinn."
Nei. Og ég held að það hjálpi ekki að fara í Rúmfatalagerinn heldur.
Nú á dögum er dauðinn stofnanavæddur. Það að deyja er eitthvað sem er tekið úr sambandi við eðlilega tilveru og dauðinn er ekki lengur sjálfsagt atvik eins og öll önnur í daglegu lífi hvers heimilis. Dauðinn þarf ekki að vera slæmur: Hann getur verið fallegur, jafnvel velkominn gestur sums staðar. En nú á dögum er hann svona svipað og stjórnmálamennirnir, aðeins í sjónvarpinu, og þá oftast ofbeldisfullur, annaðhvort sem banaslys í fréttum eða fylgifiskur hamfara úti í heimi, brennandi flugvélarflak á fjarlægum flugvelli úti í heimi, fallinn hryðjuverkamaður, nú eða bara morð, eitt af þessum tveimur til þremur sem verða í hverri stofu í heiminum á hverju kvöldi þar sem sjónvarpið er opið. Og svo má ekki gleyma sölumönnum dauðans. Að sjá andvana ungmenni í auglýsingu gegn hraðakstri breytist í eitthvað sem er fyndið. Eins og neðanbeltisbrandari eða bara dömubindaauglýsing.
Kynlíf er almennt talið vera persónulegur og fallegur viðburður. Dauðinn getur verið það líka. En það er í raun og veru ekkert ólíkt með ímynd dauðans og ástalífsins í sjónvarpi og kvikmyndum. Í raun og veru er hvort tveggja klám.
Það er til dauðaklám á sama hátt og kynlífsklám. Það slæma er að dauðaklám þykir flott, spennandi og eðlilegt. Hann er ekki eitthvað sem fólk býr sig undir með því að eiga tilbúna bekki undir kistuna sína. Væri nú á dögum talið vera merki um kaldlyndi og hörku. En er það alls ekki. Bara almenn viðurkenning á einni af staðreyndum lífsins og eðlilegum hlut.

Morgunstundin í Húsinu er hávaðasöm í dag. Krakkar í unglingavinnu eru að slá blettinn. Ferðamennirnir sem fara hjá taka myndir af þessu og þeir sem tala við mig eru hrifnir af fyrirbærinu. Einn spurði hvort þetta væri ekki skylda. Honum fannst allavega að það ætti að vera. Ef til vill er það ekki alltaf best að allt sé eins og í útlöndum, íslendingar eru of oft fullir af minnimáttarkennd útkjálkamannsins og átta sig ekki á að þeir geti sjálfir átt góðar hugmyndir stöku sinnum. Í útlandinu hanga krakkar nefnilega og gera ekkert, og það þykir ekki einu sinni gott í Evrópusambandinu, sem bráðum verður Íslands nýja paradís. En á Íslandi er greinilega hætt að raka með hrífum: Börnin kraka grasið af með einhverjum arfaklórum og nota ekki einu sinni almennileg hrífutök.
Einn af strákunum er í bol merktum KÁ. Safnið ætti eiginlega að ráða hann í fasta vinnu sem garðálf.
Slæmt með KÁ. Mogginn segir í dag að framkvæmdastjórinn hafi tekið umtalsverðar fjárhagslegar ákvarðanir án vitundar stjórnar. Sú var tíðin að það var hægt, einu sinni var framkvæmdastjórinn búinn að láta teikna og hefja smiði á flutningaskipi úti í Svíþjóð þegar hann tilkynnti stjórninni þetta, en hún samþykkti samhljóða. Svona gera menn ekki lengur.
Jæja, ég hef nóg að gera, það þarf að vökva blómin og svo er ég að þýða eitthvað fyrir Lýð eftir séra Hans Thorgrímsen, sem ólst upp í Húsinu. Já. Strákar sem ríða hesti inn í eldhús til mömmu sinnar og skjóta rúðurnar úr borðstofuglugganum verða sko örugglega prestar. Annað kemur varla til greina.

Í dag fer ég safnanna á milli. Þarf að fara með mjólkursleðann hans pabba upp að Gröf...

Í morgun hringdi kona hingað og spurði eftir vissum safngrip. Já, ég kannaðist við þennan tiltekna hlut. Hann kom upp úr uppgreftri við gamla sæluhúsið á Kolviðarhóli, eða húsið undir Húsmúlanum, sem er öllu réttara. Kúluga glas úr kóbaltbláu gleri með litlum upphleyptum bólum á. Bláa bóluglasið. Til er gamalt orðtæki sem segir, að þegar einhver ósennilegur ungur maður var kominn með heitmey: "Þessi hefur fengið sér úr bláa bóluglasinu." Líklega tekur bláa bóluglasið nálægt einum pela af víni, eða um það bil tvo til þrjá tvöfalda samkvæmt nútíðarmælingu. Sagt er að mæður hafi átt svona glös einhvers staðar handbær til að stinga að sonum sínum fyrir réttir eða meiriháttar mannamót. Líklega hafa mömmurnar farið nokkru nærri um hvað væri hæfilegt magn til að hafa með sér við slík tækifæri. Gömul heimild segir mér reyndar að konur hafi átt á pela til að gauka að mönnum, og það hafi gjarnan verið þær sem gáfu mönnum hressingu í réttum og öðrum slíkum samkomum. Þá er líka vitað að þær brugguðu úr rabarbara, fíflum og krækiberjum. Húsmóðirin í Húsinu, sjálf Sylvia Thorgrímsen, bruggaði bjór til heimabrúks, en að sögn svo veikan að jafnvel börnum var óhætt að drekka hann.
Svo var auðvitað til óbrigðul aðferð til að fá karlmenn í heimsókn, en það var að eiga eitthvað á glasi....hæfilega mikið samt.
Einhver hefur því tæmt bóluglasið sitt undir kalda nótt við Húsmúlann. En konan sem hringdi í morgun hafði fundið blátt glerbrot með bólum á við gamla götu á Reykjanesinu þar sem hún var á göngu.
Sem sagt. Einhvers staðar á Reykjanesinu hefur ekki verið nóg á bláa bóluglasinu. Eða innihaldið ekki haft þau áhrif sem skyldi og því verið fleygt í götuna.

Fréttamaður RÚV, minn gamli nemandi Sveinn Helgason kom og tók við mig viðtal um KÁ sem verður spilað einhvers staðar, í Víðsjá held ég. Hvenær veit ég ekki. Ég hef held ég ekki komið í útvarp síðan ég var Especialista Internaciónal del Educacíó í Andorra forðum. Og þó. Kom í einhvern útvarpsþátt um kennslubækur í sögu fyrir nokkrum árum.
Hér fyrir framan Húsið á Eyrarbakka stóð áðan virðulegur gamall amerískur hertrukkur, GMC árgerð cirka 1950 með kassa á pallinum og gluggum á. Fyrir gluggunum var rammgert net. Trúlega eru núna tveir aðilar sem sjá um fastar ferðir frá Keflavík til Eyrarbakka, Flugleiðir og Bandaríkjaher.

Váleg tíðindi. Kaupfélag Árnesinga hefur farið fram á greiðslustöðvun. Enn eitt vígi samvinnurekstrarins er fallið. Í tilefni þess vill fréttamaður frá RÚV eiga við mig viðtal um sögu risans..ég á víst að vita eitthvað, ég samdi bókina um það fyrirtæki. Hann kemur hér á eftir til að spjalla...ég er með hausinn á snörum snúning að undirbúa mig..

Eins og vanalega kemur yfir mig ró þegar ég kem niður á Bakkann, kveiki ljósin, opna kirkjuna og kaffivélin ropar. Vissulega er eitthvað af traktorum komið á stjá og leiðsögumaðurinn frá Flugleiðum talar hátt, sest á samhljóðana og útkoman er ekki enska heldur þetta iceglish sem íslenskir stjórnmálamenn tala erlendis. "Þe Tsjörss vos biltt inn..." Á flötinni fyrir utan er unglingur að slá svo búast má við fuglum þar þegar líður á daginn. Ég held ég slaki á, held ég slaki á....

Ég tala sjaldan um undarleg eða yfirskilvitleg fyrirbæri. Ég hef reyndar þá kenningu að fólk sem raunverulega veit eitthvað um þá hluti talar lítið um þau, annaðhvort vegna þess að fyrir því er þetta jafn sjálfsagður hlutur og að heyra með eyrunum eða hitt, að það veit hversu vont það er í raun og veru að skynja, sjá og vita fyrirfram, að það geri engum betra að vera að tala um það. Þar með er ég ekki að segja að ég viti eitthvað. Samt..gerðist tvennt sumarið sem ég skildi sem hafði talsverð áhrif á líf mitt. Annað var að ég var þá að vinna við skrif sem voru að nálgast útgáfu og sat við það á kvöldin. Eitt kvöldið var ég þreyttur á tölvunni og fék mér gönguferð meðfram Austurveginum, Mér varð skyndilega litið á sænska húsið þar sem ég sá vinalegt ljós í stofuglugga og hugsaði með mér "Þarna væri gott að búa." Tveim árum seinna var ég fluttur í þessa íbúð og hef búið þar síðan, og það er gott. En undanfarið hef ég verið að fygjast með fasteignamarkaði og horft á hús, en ég hef verið að bíða eftir hugboðinu um að þarna væri gott að búa. Það gerðist í gær aftur. Við Andri vorum að keyra fram hjá húsi þegar þessari hugsun sló allt í einu niður í mig, og var ég þó ekki að skoða hús heldur að fylgjast með æfingaakstrinum hjá Andra. Nú er bara að bíða og sjá til..ég er viss um að þetta hús er ekki á sölu núna en það liggur ekkert á. Hlutirnir gerast þegar þeir eru tilbúnir til að gerast. Þó var þeta alls ekki neitt sérstakt hús, bara raðhús með klæddum veggjum og rauðu þaki. Sem sagt svona hús sem Heilbrigð Skynsemi gæti keypt og búið í. En hún er jú óvitlaus kona.....
Og í nótt gerðist annað: Venjulega tek ég ekki mark á því að draumar mínir séu fyrir einhverju, þeir eru yfirleitt frekar skrýtnir, eins og dæmið um Ku Klux Klan mennina sem voru að syngja danskar partívísur sýnir. En mig dreymdi konuna mína fyrrverandi og hún var í ferlega fúlu skapi. Þegar mig dreymir hana er það alltaf fyrir einhverju happi í lílfinu. Og eftir því sem meira lekur af henni luntinn í draumnum er það fyrir meira happi.
Ha já og hitt atvikið sem varð sumarið sem ég skildi..ég eignaðist Leisure Suit Larry I. Spilaði hann mér til hugarhægðar og fór svo út á lífið til að læra að ganga upp á nýtt og rata í Fráskildralandi. Og horfði í forundran á alla Larrýana sem fóru mikinn stígandi í báða vængi í einu og lofaði sjálfum mér að verða aldrei Larry. Takk, Larry, ég fann kassann utan af leiknum með öllum pappírum og diskum uppi á háalofti um daginn. Safngripur, alveg.

Sunnudagurinn min byrjar með því að komast að því að Maddi er á fótum og ansi hress, myndabloggar á fullu og er bara fær með myndsímann. Way to go..

Ég hef aldrei gert mér lista yfir það sem ég þoli ekki. Kannski vegna þess að þegar ég heyri einhverja manneskju byrja setningu á þessu fæ ég grænar bólur og loka á..hugsa ef til vill hér er eitthvað að. Ég ólst ekki upp við að það þýddi neitt að þola ekki hlutina: Þeir urðu að gerast hvot eð var. Ég hef ofnæmi fyrir öllum búfénaði en ég ólst upp í sveit og það var svosem ekkert að gera annað en að þola það. Hins vegar er ýmislegt sem mér finnst skrýtið, eins og fólk sem býr á Íslandi en segist ekki þola veðrið þar. Sá sem býr á Íslandi á fárra kosta völ annarra, verð ég að segja...

Jahúu. Mér finnst ég eiga skilið einhver stór verðlaun fyrir framkvæmdir síðasta hálfa mánaðar. Eða við feðgarnir báðir,ef út í það er farið. Ég er búinn að stórtaka til í þeim herbergjum hússins sem ég ræð yfir + geymsluna, á bara eftir að fara með drasl upp á háaloft og á haugana. Vissulega er eftir að penta svolítið hér og þar, en ég lofa sjálfum mér að láta ekki heilu dagana fara í einhverja pentvirkni. Ég get loksins sest niður og farið að sinna því sem hugurinn stóð til í sumar og aðeins um fram það. Ekki veitir af, um það bil mánuður þangað til skólinn byrjar aftur. En mikið asskoti er ég hress.
Fór til föður míns áðan að skoða mjólkursleðann. Hann er búinn að bolta á hann mjólurbrúsagrind að minni beiðni og nú er hann tilbúinn, ef einhver þarf að gera kvikmynd um mjólkurflutninga á fimmta og sjötta áraugnum, eða þá kvikmynd um geðsjúklinga úti í sveit að flytja mjólk. Vantar bara hestinn. Og nú ætlar Friðrik Þór að fara að gera kvikmynd um Þórð kakala. Hann var kannski ekki geðsjúklingur úti í sveit en það var nóg af þeim í kringum hann. Þórður garmurinn hefði bara farið á Vog ef hann væri uppi núna og fylgt því eftir með fundasókn í AA....
Ég á Budweiser inni í skáp. Góður tími núna fyrir einn.

Geymsludagur. Ég er að brúka mína vísindalega sönnuðu rýmisgreind til að hagræða hlutum þar niðri. Er búinn að uppgötva fyrirbærið G-rými, sem er ónotað rými í geymslunni. G-rými er til dæmis ónotaða rýmið í fullum kassa af tómum möppum. Sem ég skil ekki til hvers ég er að geyma hvort sem er. Og hvers vegna ég er með geymsluna fulla af drasli þegar ég á einn fjórða af háalofti hússins þar sem ekkert er. Þar er geysilegt G-rými. G-rými er til dæmis líka veggurinn, þar sem er auðvelt að reka nagla til að hengja á verkfæri og tölvukapla sem ég er ekki að nota. Jæja..kominn tími til að kalla á Andra, sem er einhvers staðar djúpt úti í geimnum á geimskipinu sínu, og fá hann til að fljúga blárri Toyotu smá spöl. En það er gott að vera búinn að elda kvöldmatinn. Það er einfalt: Pylsusalat. Skerum einn pakka af pylsum niður í bita. Skrælum nokkrar kaldar kartöflur og skerum þær í sneiðar. Bætum við lauk, annaðhvort púrru, rauðlauk eða venjulegum eða hverju sem við eigum. Blöndum saman matarolíu, dilli og ediki. (Salti, þeir sem vilja. ) Sjóðum tvö til þrjú egg, skerum þau í sneiðar. Hrærum í. Berum fram ofan á brauð með pilsner.
Um daginn fann ég þessa uppskrift, fyrir það fólk sem er fyrir einfalda eldamennsku: Pasta með öllu: Sjóðum pasta. Hendum öllu út í.

Ekkert blogg í gær, en ekkert samviskubit út af því heldur. Ég fór út í ytri mörk alheimsins og sótti Andra til að skjóta honum upp á Skeið, og fór svo með föður mínum á eftir í mjólkursleðaviðgerðir. Þær tóku styttri tíma en ég hafði reiknað með og fóru nokkuð eftir venju. Annar sleðameiðinn var örlítið boginn, og við feðgar og frændur byrjuðum auðvitað á að reyna að rétta hann með berum höndum. (Það tókst). Þá var sleggja sótt til að kúnstbródera svolítið kjálkafestingarnar, (tók enga stund) og svo voru nýjar kjálkafestingar settar á.(Rafsuðuvél í það) og þá var það verk búið. Afganginum af deginum eyddi ég í bjánalegan tölvuleik og hef ekki minnsta samviskubit yfir því. Ég er nú í fríi og má leika mér. En í dag ætla ég mér að fara í geymsluna mína og sortéra. Hirða og henda. Það eru að verða fjögur ár síðan síðast svo það er örugglega þar eitthvert drasl sem ég þarf ekki að hanga með lengur.

Ég hef enga hugmynd um hvað ég var gamall. Líklega átta ára eða svo, þegar Erlingur afi kenndi mér flórmokstur. Sumt var bara svo samgróinn hluti tilverunni að ekki var hægt að tímasetja það. En ég man að ég mokaði flórinn einn undir vökulu auga afa, samkvæmt mínu vinnuuppeldi: Kláraðu það sem þú byrjaðir á og það sem þú ert að gera. En það reyndist ekki nóg. Þegar ég hafði mokað tók afi af mér skófluna og sagði: "Nú þarf að penta." Þá tók hann skófluna og strauk vandlega með skóflublaðinu, alla básteina, allan flórinn aftur, hverja einustu rák sem skóflan skildi eftir sig. Hverja örðu.
Þá fyrst fannst honum þetta búið, og þó varla.
Mér fannst ég ömurlegur flórmokari. En það þarf enginn að furða sig á af hverju afi var ekki athafnamikill bóndi.
Ég skil það núna hvers vegna móðurbræður mínir lögðu mikla vinnu og hugsun í að hanna kúfínið, tæknibúnað sem átti að vera til þess að kýrnar stigu aftur af básnum til að gera sín stykki. Þessi búnaður náði aldrei fullkomnun, vitanlega. Ég ætla ekki að lýsa honum hér en eftir lýsingum að dæma hljóta þeir að hafa verið illa brjálaðir út af einhverju.
Síðan hef ég ávallt verið ónýtur við að penta. Ég er betri í því að ljúka því sem liggur fyrir svo hægt sé að snúa sér að öðru. Og hef aldrei þolað vinnufélaga sem þurfa einhvern andskotann að kúnstbródera í kringum allt sem þeir gera. Geta gaufað tímunum saman við ekki neitt og aldrei verið búnir, að sjálfsögðu.
Samt er þetta það sem ég hef verið að gera heima hjá mér í dag: Að penta. Hreinsa allar þessar smáhverinsanir og örður hér og þar. Þurrka fingraför af myndarömmum og af klukkunni, svo að dæmi séu tekin. En ég veit að það þarf að vara sig á einu: Það er alltaf hægt að penta betur. Og það þýðir að þá gengur ekkert undan fólki, sama hvað það gaufast lengi yfir hverjum hlut.

Aldrei fór svo að ekki kæmu góðar fréttir í blöðin. Núna er skötuselsstofninn í góðum vexti og aldrei hefur tekist að fiska upp í kvótann á honum. Hann er slunginn, sá munnvíði. Vissulega man ég þá tíð þegar það gerðist að einn og einn skötuselur kom inn á dekk. Fyrstu árin sem ég var til sjós var honum hent og talinn óæti, en svo fóru kokkarnir að gera tilraunir með að gera úr honum salat. Sumir gripu tækifærið þegar skötuselur veiddist og rökuðu sig: Það gerðu strákarnir á Hvalfellinu allavega, því þar höfðu allir speglar verið löngu brotnir. En eitt veit ég: Það var martröð pokamannsins að leysa frá poka fullum af steinbít. Sá grái gat sem sé átt það til að bíta illa og finna til þess viðkvæma staði. En enn síður vildi ég þurfa að leysa frá poka fullum af skötusel. Það væri dálaglegt slit á galla.

Allt stefnir í rólegan morgun. Andri er ekki vaknaður enn, hans vinnutími er frá klukkan tvö til tíu á kvöldin. Sem þessa dagana merkir að hann spilar Eve eftir vinnu. Hann er þannig annaðhvort langt úti í geimnum eða uppi á Skeiðum. Svolítið svipaður Erlingi langafa sínum þannig, hann var uppalinn á Skeiðunum og var þar alltaf í huganum. Geimurinn hafði eiginlega ekki verið fundinn upp á hans tíð, svo það var ómögulegt að segja hvar hann var með hugann þegar hann var annars staðar en á æskustöðvunum. Sást stundum til hans vera að tala eitthvert undarlegt tungumál við hrútana á bænum, sem enginn skildi nema þeir. Hann hefði verið góður að eiga skipti við utanjarðargreinda. Ég held að gamli maðurinn hafi síðast hlaupið svo vitað sé þegar loftskipið Hindenburg flaug yfir fjósapollinn. Að minnsta kosti sá hann ekki ástæðu til að hlaupa neitt þegar breska flugvélin verpti einhverju á engjarnar hans rétt þar hjá sem fólkið var við heyskap á stríðsárunum. Það datt heldur ekki niður á slægjublett.
Það undarlega er að Andri er skeiðakall fram í fingurgóma, í skólanum umgengst hann stráka sem líka eru ættaðir þaðan, hann vinnur þar. Ég held að þetta sé karmískt, sálin í drengnum ætlar þangað. Annað hvort þangað eða í önnur sólkerfi. Kanski hefur þetta eitthvað að gera með að langafi hans dó daginn sem Andri var skírður: Fólk nýkomið heim úr kirkjunni á Patró þegar var hringt í mig og mér sagt að afi hefði dáið. Og sama dag var líka hringt og mér boðin kennarastaða á Selfossi. Annasöm hvítasunna, það. Að vísu mætti ætla að hann væri á góðum stað til að finna fallegu stelpurnar á Skeiðunum en hann hefur þegar sagt mér að þær stundi lítið sund í heimabyggð. Engir stórsyndarar þessar skeiðastelpur. Ég þarf að útvega honum gráa derhúfu til að keyra niður á hausinn, láta hann stinga tálgaðri eldspýtu í munnvikið og glotta út í annað. Svei mér ef hann yrði ekki snoðlíkur karlinum. Tæki sig vel út í glerbúrinu þannig.
Það saxast á verkefnalistann minn. Búinn að taka skápana í herberginu mínu og herbergið með. Í dag þarf ég bara að taka allt þetta lauslega og daglega dót í íbúðinni, svo bíður geymslan eftir mér. Best að ryðja öllu út úr henni, sortéra og raða upp á nýtt. Svo fer eitthvað upp á háaloft og eitthvað af háaloftinu á haugana. Þetta er svona fimmta hvert ár sem ég ræðst svona á heimilið..það er ekki verið að hamast svona á hverju ári! Gríp í þetta þegar Andri á frí næst.

Fréttir þessa dagana eru frekar sumarlegar og sára eðlilegar. Enginn yfirmaður opinberrar stofnunar hefur vogað sér aðfara yfir á fjárlögum, engin ný fjármálahneyksli hafa skollið yfir og starfsmenn Ríkisskattstjóra eru bara að elta skottið á Jóni Ólafssyni, eins og vant er þegar ekkert er að gera. Nema þetta sé orðið eins og hrekkur við nýliða a sjónum hér áður fyrr, að trekkja upp togklukkuna, sækja flækjubókina eða vera sendur niður í vél með fötu að sækja vakúm. Unglingar eru ekkert að gera neitt verulega dularfullt og hættulegt, að vísu var eitt Kastljós um það mál um helgina, en einu lætin sem eitthvað kvað að voru á Patró og það var aðallega einn maður. Enginn þingmaður hefur gert skandal og enn hefur ekki verið kveikt í frystihúsi. Skyndileg þögn hefur orðið um Landssímamálið og lóttópottinn þar..allavega ekki ný varðhöld á neinum á þeim bænum. Guð láti gott á vita og sjö níu þrettán. Það er bara eins og íslenskt þjóðfélag sé allt í einu orðið agað og rólegt, fyrir utan einstaka pervert sem kirkjan og hið opinbera hafa álpast til að hafa í vinnu. Sem alla getur hent. Perraveiðar eru eiginlega það eina sem er í gangi, eins og það er ömurlegur veiðiskapur og nóg af fólki til að stunda þær, fullt af sjálfboðaliðum. Að minnsta kosti verð ég að játa, að í mínu starfi hef ég þurft að setja mér varúðarreglur. Ekki af ótta við perverta, karlmenn um fimmtugt eru ekki algengasti markhópur þeirra. Heldur gegn liði sem alls staðar er að leita að perrvertum. Það verður að muna að sá sem stundar veiðar á þeim er stundum meiri pervert en sá sem verið er að reyna að hanka....veiðimaður pervertsins hefur stundum myrkara ímyndunarafl en sá sem er skotmarkið. Ekki það að ég hafi áhyggjur....

Það hafa verið þær stundir í mínu lífi þar sem fólk hefur verið að reyna að selja mér steypu. Í talsverðu magni jafnvel. Stundum í formi skuldsettra húsa. En aldrei, aldrei, aldrei nokkurntíma hefur mér verið boðið að það yrði borgað með steypunni. Stundum var kannski í boði eitthvert sængurfatabrölt, en þar sem ég hef líka kynnst stöðum þar sem hægt var að fá bröltið gefins og jafnvel betra fyrir vikið, hafði ég lítinn áhuga. En Akranesverksmiðjan hlýtur að vera ægilega ósexy...

Í dag: Ævisaga mín í fataskápnum. Góð föt sem breyttust í slitna larfa sem aftur breyttust í gamlar tuskur sem enduðu í "tuskur til að nota þegar mig vantar tuskur í eitthvað sóðalegt sem má henda á eftir" Gömul föt og hvað ég var að gera þegar ég var í þeim. Óþægilegt. Samt ekki allt. Skyndilega átta ég mig á af hverju mér fannst ég alltaf vera að nota sömu viskustykkin. Ég átti miklu meira en ég hélt. En mig minnti það líka. Hlutir sem ég hafði ekki einu sinni saknað koma fram á ótrúlegustu stöðum. Nú það eru þrjú ár síðan ég raðaði síðast upp í þennan skáp. Bunki myndast á stólbakinu sem heitir "þarf að strauja". Úff ég á fullt af gömlum bolum. Þeir eru fínir til að vera í undir flíspeysunni þegar ég er að vinna í Húsinu. Hm. Rúllukragapeysur klæða mig ekki vel eins og er. Það þarf að athugast. Nei sko ég á par af ullarsokkum...
Jibbí það er laus heil hilla undir peysur. Gott það.

Dagurinn okkar feðganna endaði með Reykjavíkurferð. Þar sem ég villtist í Ikea samkvæmt venju. Ég er sem sé vanur að sigla eftir kennileitum, ekki eftir einhverjum örvum á gólfinu. Er meira svona fyrir að taka fjallamið. Skrýtið þegar maður ætlar í Ikea til að kaupa hillur að þær skuli ekki fást, ekki eins og ég vildi, allavega. Ekki tók betur við í Bónus, þegar ég ætlaði að finna kattamat handa Lafði Hermínu og endaði í dömubindahillunni. Svo er verið að segja mér að samkvæmt fjölgreindakenningu Gardners hafi ég umtalsverða rýmisgreind. Hvað um það, ég fann kattamatinn. Kannski var það eins gott að Andri keyrði frá Selfossi að Rauðavatni og aftur frá Rauðavatni austur.
Ég var einu sinni svo villtur í Ikea að ég hringdi í Andra og spurði hvernig ég kæmist út. Ég held mér takist aldrei að muna eftir þessum endemis örvum á gólfinu. Annars er Ikea eiginlega eini staðurinn þar sem ég held ekki áttum.

Mjólkursleðaviðgerðir ehf. hafa frestað aðgerðum í dag sökum veðurs. Það er allt í lagi því það er enginn að nota sleðann næstu daga, og sennilega ekki fram að áramótum, ef eitthvað er að marka hann Munda frænda minn, þennan þroskahefta sem tínir flöskurnar. Hann heldur að veðurfarið verði svipað fram að áramótum að minnsta kosti. Allavega fram að réttum. Ég er ekki viss. Ég fylgist með höfuðdeginum. Svo hvað er á dagskrá núna veit ég ekki, á eftir að vekja strandvörðinn. Okkur gæti dottið í hug að skjótast eitthvað....æfingaakstur, kannski.

Dútl dútl dútl. Uppsöfnuð verk eins og alltaf eftir vinnulotu. Þvottur og frágangur, og að þessu sinni varð ofninn á eldavélinni fórnarlamb þrifaáráttu minnar. Borga reikninga. Snúast um sjálfan mig. Setja alla þessa tölvudiska sem var full skúffa af í veskið frá litla bróður. Hann gat svosem vitað hvað hentaði, sjálfur tölvumaðurinn. Andri er vinsæll núna, þegar hann er loksins búinn að fá vinnu vilja allir fá hann í vinnu. Og kattarendemin rak okkur báða á fætur í morgun og fór svo sjálf að sofa. Skömmin svarna. Svo þurfum við í klippingu á eftir. Jæja það þarf að klára það sem þarf að klára. Svo er það búið. Og á mor