Eftir að Andri fór í klippingu neitar kötturinn alveg að meðtaka hann. Hann er hálfu kílói léttari eftir umtalsverða skerðingu á hári og skeggi, fimm sentimetrum lægri líka. Kötturinn þekkir lyktina en neitar alveg að viðurkenna manninn og horfir á hann með mikilli tortryggni.

Myndin um Drauga-og tröllaskoðunarfélag Evrópu var snilldin ein. Ég hló og hló og hló. Vinnufélagi minn hafði á orði að þessi mynd væri lengsti brandari sem hann hefði nokkru sinni séð. Þarna kvað við annan tón en vant er, þar sem ekki var farið út í sveit að leita uppi vitleysinga heldur öfugt: Vitleysingar utan úr sveit fara í bæinn. Enginn var að leita að djúpt gröfnum þjóðfélagsvandamálum. Þau voru þarna samt, bæði vændi og útigangur, en ekki verið að gera úr því meira en svona hversdagslegu basli. Ég hef líklega ekki skemmt mér jafn vel yfir íslenskri kvikmynd síðan ég sá Reykjavíkurævintýri Bakkabræðra í Félagslundi í Gaulverjabæ fyrir réttum 40 árum.
Önnur hetja er konan sem þýddi Megas yfir á dönsku um borð í Norröna á leiðinni heim til Danmerkur frá Íslandi. Það tók ekki lengri tíma að snara honum. Nú verðum við að senda hann út til að syngja á dönsku, og helst að gefa út disk.

Drauga- og tröllarskoðunarfélag Evrópu, eins og það hét upphaflega, eru mínir menn..og konur. Ég hef frá stofnun verið þar óvirkasti félaginn, eigna mér samt heiðurinn af nafninu. Þá var eina skilyrðið fyrir inngöngu í félagið að hafa einhverja skoðun á draugum og tröllum. Sennilegasta eru þetta lýðræðislegustu inngönguskilyrði í nokkurt félag sem ég veit um, en á móti kom að formaðurinn skipaði sjálfan sig æfilangt í embættið, sem stofnfélagar einróma samþykktu. Sjálfstæðisflokkurinn er núna hægt og rólega að fikra sig í þessa átt. Áhyggjur mínar af tröllum hófust með því að við Andri vorum á leiðinni austur fyrir fjall og ég var að reyna að sannfæra hann um að þegar tröllin kæmu ofan úr fjöllunum notuðu þau heitu pottana í sundlaugunum fyrir tebolla. Þar með fór ég að hafa áhyggjur af menningarheim i trölla sérstaklega, sem er í mikill hættu, sökum ljósmengunar og skorts á menningarlegum tengslum,geta til dæmis ekki notað tölvur, sjónvarp og veraldarvef....

Rigning skekur húsið mitt. Á Sýslumannstúninu æfa svartir hrafna svifflug yfir nöktum trjám. Fánarnir hjá Bónus rykkja í stangirnar. Ég hef verið í Civilization, ég er orðinn J. Bónus the Clever og búinn að leggja undir mig Þýskaland, Egyptaland, Grikkland og Rómaveldi, á núna í styrjöld við Breta og Frakka. Hef verið að lesa Dougla Adams. Hann heldur því meðal annars fram að tölva með hljóðgerfil hljómi eins og hálfrotaður Norðmaður með heilahristing. Sunnudagssteik mallar í ofninum. Stríð úti í heimi. Mín kynslóð er með þeim heppnustu á Vesturlöndum, höfum aldrei kynnst kreppu og styrjöldum á okkur sjálfum, fátækt eða skorti. Engar hörmungar hafa skollið á okkur nema slatti af gengisfellingum svo við ætum haldið áfram að hafa það gott, eða svo hafa pólitíkusarnir sagt okkur slag í slag. Engin furða þó við séum ofaldir hlöðukálfar sem berjast við ímynduð lúxusvandamál. Leiðinlegt lið. Og höfum alltaf svo yndislega rétt fyrir okkur í æsku. Við upplifðum hippatímann, sem er eina frábæra æskan á þessari öld að sögn. Hvað mega börnin okkar segja, sem ólust upp við okkur. Þau eru fólkið sem hefur búiið við að við höfum bannað þeim með offorsi allt það sem við gerðum með gleði og stæl fyrir svona 30-40 árum. Með því erum við að vísu óbeint að viðurkenna að þetta hafi eftir allt ekki verið eins frábært og við látum. Jafnvel börnin þeirra virðast telja að ekki hafi verið til frábærari hljósmveit á öldinni en bítlarnir.

Í dag mæli ég með vefsíðu Donnie Darko. Gjörsamlega frábær vefhönnum. Vísbending: Smellið á rauða hringinn í pop-up glugganum.

Hef eytt morgninum með kaffibolla, kettinum og Doglas Adams. Gaman að því að gamli vefurinn hans er enn virkur og hann er þess virði að skoða. Þarna er meira að segja tiltölulega rétt grein um Ísland, óvenju rétt miðað við hvað vanalega finnst á vefnum. Ég býst við að ég eyði deginum svona...svolítil tiltekt hér og þar, matarboð hjá Ragnari bróður í kvöld, dund í tölvunni...

Og í kvöld verður svo Ungrú Suðurland kosin á Hótel Örk. Ég vona að einhver falleg stelpa vinni.

Þetta er örugglega ekki eitthvað sem Disney hefur dottið í hug. "Plútó! Plútó! Skamm...."

Heyrði nemanda flytja fyrirlestur áðan um Arthur Conan Doyle. Saga um mann sem ekki fékk að gera það sem hann langaði til því hann var slag í slag píndur til að skrifa sögur um Sherlock Holmes til að geta lifað. Mátti varla vera læknir einu sinni. Von að hann hafi reynt að drepa Holmes. Skrýting pæling samt. Sherlock Holmes var við upphaf aldarinnar andlegt ofurmenni, James Bond við lok hennar líkamlegt. Segir margt. Keypti "The Salmon of Doubt" eftir Douglas Adams. Einhvern veginn hef ég samt ekki trú á rithöfundum sem halda áfram að skrifa eftir andlát sitt. Venjulega fer þeim ekki fram við að deyja. Læt bæði laxinn og bókina njóta vafans. Hver kannast ekki við lax vafans á Íslandi, margur veiðimaðurinn hefur sagt sögur af honum.

Ha föstudagur strax aftur? Var það ekki í fyrradag? Þessir helgidagar koma bara undireins aftur. Nú jæja, hvað um það, fyrst það er helgi verður víst að vinda sér í það mál....og ennþá tvær vikur til páska. jahérna, ein helgi enn þar á milli. Yess, svona á lífið að vera.

Nemendur mínir hafa búið til alveg nýtt hugtak: Tilfinningalegt atvinnuleysi. Sniðugt konsept. Hvernig verður maður þannig? Hvernig fær maður bætur og til hvaða skrifstofu á að snúa sér? En...ég þekki margt fólk sem þjáist af þessu og líður bara hreint ekki vel.

Mér hefur verið sýndur mikill virðingarvottur. Mér var boðið að velja gripi á sýningu í Byggðasafni Árnesinga, Húsinu á Eyrarbakka. Ég er búinn að fara og velja gripina og er að semja texta. Um leið og ég þakka kærlega fyrir mig þakka ég líka starfsfólki safnsins, Lýð, Valda og Möggu, fyrir að gera þessa sýningu frambærilega og fallega og stilla skemmtilega upp hlutunum sem ég valdi án þess að nein sérstök hugmynd lægi að baki til að sameina valið í heildarmynd. Þarna getið þið séð útvarpstækið sem sagði Útvarp Reykjavík löngu áður en RÚV kom til, fartölvu með frumstæðri útgáfu af Word og Excel frá upphafi síðustu aldar, fræðst um hið góða afl konudrifið og kvenmótorinn, hvernig heimsmenningin kom í sveitina með haframjölinu, leyst einföld reikningsdæmi, kynnt ykkur mykjudreifingu fyrir daga skítadreifarans og glímt við eitt lauflétt verkefni með meiru. Sýningin verður opin almenningi eitthvað í vor.

Strákar, gætið að sokkunum ykkar. Og skiptið nógu oft.

Hópvinna í skólum felur í sér viss vandamál. Í einum hópi var strákur rekinn úr samstarfinu fyrir að vera ástsjúkur einfeldningur. Ég bauð stelpunum í hópnum að útvega þeim gáfaðan pervert í staðinn og nokkrir buðu sig strax fram en það passaði eitthvað illa. Líklega hefði ástsjúkur gáfumaður verið það sem vantaði svo hlutirnir gengju upp.

Tortillas í hádeginu, en núna undir íslensku heiti, Hannes þýskukennari og gamall flóamaður stakk gafflinum í eina, sargaði með hnífnum en mælti svo stundarhátt: "Þetta er bara eins og að borða gömul skinnhandrit."

Hér heima þykir fínt að meika það úti í heimi. En einn íslendingur ..eða allavega af íslenskum ættum..er gróflega vanmetinn og lítið hampað hér. Það er Dracula. Í sögu Bram Stoker er Dracula ekki sléttgreiddur herramaður með skikkju heldur skeggjaður og stæltur kappi sem er afkomandi víkinga sem komu frá Íslandi. Nú sit ég og horfi á nemendahóp og velti fyrir hver sé af kyninu. Íslendingabók finnur ekki að hann sé skyldur mér, en það gæti verið einhver, samt. Andri gæti verið skyldur honum kannski í móðurætt....Fyrst við gátum haldið því fram án þess að skammast okkar að Ronald Reagan væri af íslenskum ættum þá getum við þolað eina vampýru.

Það er satt að segja bara upplífgandi að það skuli snjóa og snjóa. Fyrst það er vetur þá á að snjóa. Ég fór snemma í háttinn í gær og kláraði "Friðlýstar fornminjar í Borgarfirði" Spennandi bók og skemmtileg með góðum myndum. Og í morgun vakti Lafði Hermína mig kurteislega á mínútunni klukkan sjö og dansaði ofan á sænginni minni þegar útvarpið fór í gang. Ég hef tekið eftir að hún er stundum að reka í það fótinn eins og hún vilji að ég kveiki á því: Sérstaklega á morgnana á hún það til að slengja framfætinum í mig einhvers staðar, hlaupa svo að útverpsvekjaranum og dangla í hann. Vill kveikja á honum. Hvern vantar vekjara sem hefur svona röskan húskött. Dýr eru fær um að hugsa rökrétt. Annars gætu þau ekki lifað, allavega ekki spendýr sem stunda veiðar.

Fyrirsögn í Fréttablaðinu frá í gær hefur valdið mér vangaveltum. Þar stendur eitthvað á þá þeið að yfirvöld ætli að athuga erótískt nudd. Undir fyrirsögninni er mynd af Sólveigu Pétursdóttur svo brosmildri að menn velta fyrir sér hvort þetta sé tilhlökkun fyrir eða ánægja eftir nudd. Það er samdóma álit þeirra sem hugleitt hafa að þeir geti allavega ekki hugsað sér erótískt nudd hjá Sólveigu. Bráðum verður líklega verðstríð milli Húsasmiðjunnar og Byko um tilboð á erótískum juðurum, og góður maður hefur bent mér á að ef við kaupum slípirokk, tökum l úr honum og setjum n í staðinn sé komið fyrirtaks erótískt nuddtæki. Þá verður nóg að gera hjá slípirokkaklerknum norður á Ströndum, þó hann missi hempuna.

Hópur nemenda er núna að vinna að verkefni um Ameríska drauminn. Leit á Google kemur með ýmislegt athygli vert. Ameríski draumurinn er skrýtið fólk í sundskýlu, berar stelpur, húsnæðislán og flottir jeppar..datt einhverjum eitthvað annað í hug?

Ekkert miðar stríðinu. Leikurinn ætlar ekki að verða stórveldunum jafn auðveldur og þau héldu og af einhverjum ástæðum stendur fólk ekki í biðröð að fagna því að vera sprengt í lýðræðisátt. Bandaríkjamönnum hefur tekist með nákvæmnissprengjum sínum að hitta Tyrkland tvisvar, strætisvagn í Sýrlandi þar sem fimm farþegar dóu, eina breska orrustuþotu með meiru. Hetjurnar mínar í þessu stríði eru öskukallarnir í Bagdad. Um leið og kúlnahríðinni slotar skjótast þeir út eins og íslenskir bændur þegar hlerar milli élja og fara að taka til. Sama hver er að skjóta hvern, það verður að hreinsa til eins fljótt og hægt er svo ekki brjótist út pestir strax á eftir. Þetta eru raunverulegir garpar.

Ég held að ég fari snemma í háttinn í kvöld og taki með mér "Friðlýstar fornleifar í Borgarfjarðarsýslu." Rekst varla mikið á þunglyndar enskar blaðakonur bryðjandi e-pillur og reykjandi hass á þeim slóðum.

Eins og þeir segja í Írak: "Blow us to smithereens, blow us back into the stone age, blow us into democracy.."

Var að koma af bókasafninu. Las bók um daginn sem hét Motel Nirvana. Ensk blaðakona fór til Santa Fe að leita úrlausnar vanda síns. Þar hitti hún alls kyns furðugripi úti í sveit, frelsaða, geimveruspekúlanta og miðla sem hún reykir með hass. Líka fólk sem var eilíft. Hm. Þetta var nú hægt á Stokkseyri einu sinni, meðan Gvendur heitinn eilífi átti þar heima. Hún endar með því að fara á sveitaball, taka inn e-pillu og ljúka nóttinni einsömul (að eigin sögn) úti í einhverjum amerískum móa. Fær að lokum enga lausn sinna mála. Skrýtið þegar þessir borgarbúar fara út í sveit að finna sjálfa sig hvað þeir ramba alltaf á undarlegasta fólkið til að spegla sig í til að fá fullvissu um að allt sé í lagi með þá sjálfa. Velti fyrir mér hvað ég var að eyða tíma í þessa bók og enn frekar hvað hún var að gera á bókasafni austur á Selfossi. Þetta með að fara út í sveit að tína upp furðugripi fer að verða leiðinleg klisja. Ég mæli með myndinni um Hlemm, þar sem borgarbúinn finnur sér nóg viðfangsefni við eigin bakdyr.
Jæja, David Attenborough er að byrja á RÚV. Um lífshætti spendýra. Ég er spendýr. Ég þarf að horfa á þetta.

Ahhh.....þessi rafrænu vefskil eru nú alveg einstök. Ég hef reyndar gert þetta eins lengi og hægt hefur verið en finnst það alltaf frábært. Ekki er verra að geta reiknað skattana út strax. Ég er bara hamingjusamur maður þessa dagana.

Þessi dagur er búinn að vera aftaka rólegur. Unglingurinn fyrrverandi fór í heimsókn til mömmu sinnar og við Lafði Hermína höfum verið ein í kotinu, hringað okkur upp og troðið afturlöppinni upp í nefið á okkur. (Aðallega hún, samt, en það koma þær stundir sem ég vildi að ég gæti dregið mig svona saman í kuðung.) Ég hef gripið í einhver létt húsverk en gætt þess að ofgera mér ekki á þeim, lesið og leikið mér í tölvunni í Civilization. Ég er verslunarveldið J. Bónus og ég elska það alveg þegar borgirnar mínar halda "We love the Grand Bónus Day." Munum eftir Mæðrastyrksnefnd...Verkamenn mínir höggva niður frumskóga í miklum móð, ég þarf að takast á við mengun og var að enda við að leggja undir mig Rómaveldi. Gengur vel, bara. Ég þarf að gera hafnir og flugvelli til að ýta undir verslun og viðskipti, en það er verst að nágrannaríkin eru svo skelfing fátæk að fólkið á varla kopp til að pissa í undir þessum harðstjórum sem fara illa með fólkið sitt og hjá mér hlaðast munaðarvörur upp sem það getur ekki keypt. Ég þarf að ráðast á þetta vesældarlið, byggja upp efnahaginn hjá því og selja því framleiðsluvörur mínar sem efnahagsaðstoð. Koma á mínu stjórnarfari og eyða landamærum til að auka verslunina. Auk þess á ég bara eina olíulind...hmm. Þetta eru nú einu sinni reglur menningarinnar, við þekkjum ekki aðrar reglur ef það eru þá nokkrar. Vissulega þarf ég að takast á við mótmæli í borgunum mínum en ég leysi það bara með því að fjölga skemmtikröftum og beina meira fjármagni til munaðarvarnings og þá þegir þetta lið...Stríð eru nú einu sinni bara efsta stig verslunarsamkeppni og það ætti að kenna herfræði í verslunarskólum.

Ekki óraði mig fyrir þessu. Ég er einfaldlega ekki nógu mikill perri

Sá er vel varinn sem hefur kött eins og Lafí Hermínu, sem er tilbúin að beita bæða kjafti og klóm til varnar húsinu, hvort sem það er haglél eða hundurinn í íbúðinni á móti, sem telur hana sennilega vera af tegundinni Catus Scrattus Andscotus. Svo er hún afar hjálpleg við að búa um rúmið. Ég horfi á fréttir frá Írak en er ekki viss um hvað ég er að horfa á, hvort þetta er einskonar aukaútgáfa af auglýsingum Hjálparsveitar skáta kringum áramót eða hvað. Það er flugeldasýning, strákar að skjóta rakettum og inn á milli þeysa um á dýrum tækjum sem auðvitað kosta sitt. Ég sit bara og hugsa eins og um öll áramót..ænei, ég styrki ekki þessa. Skrýtið samt hvað þessum Bandaríkjamönnum gengur illa með þyrlur. Þeir eru nánast daglega að missa menn á þyrlum, annaðhvort hrapa þær eða fljúga hver á aðra.

Það var dimm og vindasöm íslensk útmánaðarnótt í gærkvöldi. Haglél lamdi gluggann minn og kötturinn reiddist, reyndi að ráðast á höglin sem lömdu rúðuna og hvæsti á þau. Undirritaður fékk sér einn bjór, tékkneskan Budweiser, og fór að sofa. Ekkert óvenjulegt eða harmþrungið gerðist. Kötturinn vakti mig klukkan átta með sinni ótrúlegu hugkvæmni, með því að kitla mig í iljarnar, hoppa á mér, skríða undir sængina, lemja í lampasnúruna...ég held að hún sé að reyna að kveikja ljósið. Ég sýni henni ljósið. Kveiki og slekk nokkrum sinnum. Hún horfir áhugasöm á þetta og snúruna en stekkur svo niður á gólf og fylgir snúrunni eftir að tenglinum. Hún skilur að ljósið rennur einvhern veginn eftir leiðslunni. Ég ætti að bæta við nafni á dyrabjölluna: Lafði Hermína, rafvirkjanemi. Fer á fætur og laga kaffi. Les bloggið frá Bagdad. Það er svo víðlesið að næstum er ómögulegt að komast inn á það. Í Bagdad mæta öskukallarnir enn til vinnu. Seigir náungar það. Raed segir:
"We also saw the latest Sahaf show on Al-Jazeera and Iraq TV, and the most distressing minister of Interior affairs with his guns. Freaks. Hurling abuse at the world is the only thing left for them to do." En bráðum verður æska Íraks frelsuð frá Egypskum sápuóperum. Til að fá hvað í staðinn. Þeir í Ameríku eru ekki beint þekktir fyrir að vera framsæknir á því sviði.

Föstudagur! Alltaf með fimm daga millibili kemur helgi. Rosalega er þetta sniðugt skipulag annars. Klikkar ekki! Í kvöld er útsynningur til tilbreytingar frá landssynningnum og ég mæli með þessu.

Fann þessa slóð á blogginu hjá Nönnu en hika samt ekki við að endurtaka hana. Lengi lifi hamborgaralýðræðið.

Stríð. Mótmæla? Ég hef stundum tekið þátt í mótmælum en ég geng að þeim með blendnu hugarfari. Ég held að þessi Hussein sé enginn sakleysingi og það er Bush ekki heldur. Í vor fór ég til Njarðvíkur og mótmælti meðferðinni á Falun-Gong fólkinu, aðeins til þess að finna mig staddan í einhverju sjói hjá Ástþóri Magnússyni, Ég hef farið í verkfall og talið mig vera að berjast fyrir bættum kjörum þegar í ljós kom að ég var farinn að draga vagninn fyrir pólitíska hreyfingu og það á eigin kostnað. Það fyrrir mig engri ábyrgð að mótmæla einhverju sem gerist hvort eð er. En þegar sá dagur kemur að íslendingar hætta að horfa á bandarískar kvikmyndir, ræða gæði þeirra fjálglega og af lærdómi á bloggum og ræða um óskarsverðlaunin með lotningu þá skal ég trúa því að þeir séu á móti því sem ameríkumenn gera. Það dugir mér engan veginn að hætta að kaupa Cheerios í nokkra daga.

Það lítur út fyrir að ummæli mín í gær um muninn á gáfum og viti hafi haft sín áhrif. Mér tekst nánast daglega að espa og æsa upp einhver saklaus konugrey, en þegar karlmennirnir eru farnir að steðja um húsið æpandi þá hefur mér sko virkilega tekist vel upp...hí hí. Þá er sko gaman að lifa. (Hér ætti að koma alveg rosalega stór heiðgulur broskall)

Stríð og stríð. Íslenskir hernaðarsérfræðingar fá tækifæri til að vera spakir í beinni. Gaman hjá þeim. Ég segi fátt og lítið. Sem sagnfræðingur mun ég kannski taka málið saman og tjá mig eftir á eins og þeirra er siður. Eins og stendur er ég að spila Civilization í tölvunni á kvöldin sem J. Bónus í lýðveldinu Bónus. Búinn að leggja niður "Bonusian despotism." Mér gengur vel: Árið í leiknum er 1500 og ég er á góðri leið að finna upp sprengihreyfilinn, þá er stutt í að geta farið að smíða skriðdreka og þá get ég hjólað í þessa frumstæðu nágranna, til dæmis þá sem eiga olíu því mér hefur ekki tekist að tryggja mér nema eina olíulind. Í tölvuleik er auðveldara að átta sig á af hverju kaupmannaveldið ræðst á frumstæða granna sína. Til að ná sér í auðlindir og tryggja markaði fyrir varning sinn, að sjálfsögðu. Til þess þarf að ráðast á þá, valta yfir þá og byggja þá svo upp, til dæmis koma upp markaðstorgi í öllum sigruðum borgum til að ýta undir vöxt. En það verður við ramman að draga hjá USA að ætla að koma á lýðræði í múslimalöndunum. Ef til vill eru Bandaríkin að fara af lýðveldisstiginu yfir í keisaraveldið eins og Róm forðum, þó ég sjái ekki Bush fyrir mér sem Ágústus 21. aldarinnar kann að vera að einhver komi á eftir honum. Eini ásættanlegi friðurinn héðan af verður Pax Americana. Verði hann ekki á þeirra forsendum verður enginn friður.

Á kennarastofum á sér stundum stað umræða um mannvit, meður því að það getur lýst sér í svo ótrúlegum myndum á venjulegum vinnudegi kennara. Fyrir utan það sem frá þeim sjálfum stafar eins og geislunum stafar frá sólinni gegnum dumbungsleg regnský í hversdagsins grámósku. En áðan heyrði ég umræðu um hvaða munur væri á gáfum og viti. Þar var meðal annars varpað fram þeirri kenningu að gáfur væri eitthvað sem væri körlum meðfætt en vit eitthvað sem hundar, kettir, konur, ær og hrútar til dæmis öðluðust smám saman á langri æfi og samvistum við karla.

Grár himinn. Er til einhver annar himinlitur en grátt? Hvað um það, rigning er falleg. Og í fyrsta tíma eftir hádegi munu nemendur mínir flytja fyrirlestur um hvernig líkkistur á endurreisnartímanum stuðluðu að lýðræðisþróun. Líklega lýðræði dauðans. Ég bíð spenntur eftir skýringu.

Reynsla mín af aröbum er fátækleg. Þó kynntist ég tveimur líbönum eitt sumar á togara. Annar þeirra var lítill og snaggaralegur múslimi og svo málgefinn að allt á honum kjaftaði allan daginn, jafnvel stígvélin, og sagði allt helvítis andskoti. Hann hafði sem sé tekið grundvallaratriðin í íslensku fyrir útlendinga eins og það námskeið var um 1970. Hinn var hávaxinn og þögull kristinn maður. Þeir höfðu hrökklast til Íslands undan sex daga stríðinu, en á íslenskum togara spurði á þeim árum enginn svosem hvernig menn hefðu skolast þar um borð. Það var mál sem hver átti við sig. Þrátt fyrir trúarmismuninn voru þessir menn ágætis félagar og notuðu sömu koju, hvor á sinni vaktinni, og voru alltaf að gefa hvor öðrum sígarettur. Sá sem var á vakt færði þeim sem var á frívakt tóbak í rúmið öðru hverju. Við spurðum Yunnis, eins og músliminn hét, hvað hann ætti margar konur.
"Ég má eiga fjóra kona og fjóra hjákona. Ég eiga fjóra geyma þær úti. Hinn arabinn, hann iss bara má eiga eina hann krístítrúar og má drekka brennivín." Þarna er kannski komin skýringin út á hvað trúmálin ganga: Annaðhvort eiga menn fjórar konur og eru edrú eða bara eina og drekka brennivín í staðinn.

Þó fyrr hefði verið en betra seint en aldrei, þó seint komi sumir en komi þó að lokum og oft verði lítil stund að miklu gagni þegar menn komast þó hægt fari: Snillingurinn bloggar.

Í dag er það ekki tippastækkun heldur tippabreikkun sem er í boði í ruslpóstinum. Það er meira hvað þetta líffæri er orðið illa smíðað, sérstaklega á þessum ameríkumönnum. Valið fer að standa um hvort ég vil vera breiður meðalkurfur eða hið framsækna oddhvassa langspjót. Eini ljósi punkturinn er að nú fer að lagast ástandið hjá múslimakonunum, þegar stríðið kemur munu þær fá að njóta frelsis vesturlanda og raka sig undir höndunum, eða fá bæði anorexíu og búlimíu af að þóknast fegurðarímyndinni, eins og það sé ekki verri kúgun en að þurfa að ganga með blæju. Nú skríða bráðum hermenn á skriðdrekum inn í Írak vopnaðir dömurakvélum, háreyðingarkremi, vaxi, prozac og sílíkoni handa þeim íröksku. Loksins leysist þeirra stóri vandi. Svo ættu kanarnir að taka sig til og senda sérfræðinga suður til að stækka tippið á öllum írökum sen nást lifandi, og lofa öllum ókeypis aðgerð sem gefast upp.

Stríð. Óáran. Óvenjulegt veðurfar. Sóttir. Trúarofstæki. Fasismi. Hatur. Reiði. Kynþáttafordómar. Er ég uppi á miðöldum eða 21. öld? Ekkert breytist. Það eina sem vantar inn í myndina er páfinn, sem farlama situr í Róm. Azoreyjapeyjar. Æ. Hvaðan kom sá jarðvegur sem þetta þrífst í? Er þetta hinn sigrandi og sigurvissi kapítalismi sem leiðir út í þetta?

Ég hef tekið eftir að ruslapóstur er að minnka í inboxinu mínu upp á síðkastið. Það hefur fækkað tilboðum um tippastækkanir, en ég er nú líka búinn að fara í svo margar. Ég ætla að bíða þangað til mér verður boðið "Bonzai Penis Kit." Kannski ég hoppi á gott tilboð.

Iðunn spyr í kvöld hvernig á því standi að um það bil 50% hjónabanda endi í skilnaði. Eftir að hafa verið fráskilinn síðan 1989 og ekki prófað aðrar sambúðir, eftir að hafa prófað einhver sambönd, eftir aðhafa talað við fjölda kvenna sem höfðu skilið við bændur sína....er ég ekki fær um að koma með algilda skýringu. En samt..alkóhólismi og drykkja skipta miklu máli. Sennilega bein orsök í 20% tilvika, í hinum óbein, þar sem annaðhvort hjóna er uppkomið barn alkóhólista. Eða bæði. Einhvers staðar í skilnaðarmálum rekur alkóhólisminn upp sinn gráa haus fyrr eða síðar. Í öðrum tilvikum er geðtruflun lykilatriði, hjá öðru hvoru hjóna. Þunglyndi er algengt. Ýmsar persónuleikatruflanir. Ég heyrði eina konu segja, sem búið hafði með persónuleikatrufluðum manni: "Það er einkenni á því fólki að það skilur alls staðar eftir sig sviðna jörð hvar sem það stígur niður fæti." Ég hef heyrt margar lýsingar á því hvernig fólk horfði á manneskju sem upphaflega var skemmtileg og elskuverð breytast í einhvers konar skrýmsli sem engin leið var að elska. Og svo eru það neyslukröfurnar, sem annar aðilinn leggur á hinn. (Ég man eftir konu sem tilkynnti mér á öðru deiti hvað ég ætti að borga og hvað hún ætlaði að borga, sem var um það bil 20% af útgjöldunum). Ég er eftir þennan tíma orðinn eindreginn fylgismaður launajafnréttis, hafi ég ekki verið það áður. Upphaflega skipti það máli þegar ég valdi mér starf að í mínu starfi er að tiltölu talsvert launajafnrétti í grunnlaunum, þó að karlmenn kenni ívið meira. Það einkennir mjög fráskildar konur að þær gera miklar neyslukröfur. Fyrir utan að greiða upp skuldir þeirra. Önnur sambúð getur kostað hátt í milljón ef ekki meira í útlögðum kostnaði. Þær haf asumar jafnvel ætlast til að ég borgaði skuldir fyrrverandi maka þeirra.
Svo þarf að taka með í reikninginn að ástin fæðist og ástin deyr. Engin ást endist eilílflega. Fólk einfaldlega bara hættir að elska hvert annað.
Og ein lítil tölfræðileg athugasemd í lokin: Níu af hverjum tíu karlmönnum sem lenda í sambúð með alkóhólista skilja við þær. Níu af hverjum tíu konum sem lenda í slíku skilja ekki. Mikill meirihluti fráskilinna kvenna segjast hafa skilið við alka. Skrítin tölfræði það. Stundum giftast konur sem sé byttum sem drekka meira en þær til að líta vel út. Samkynhneigð maka sem kemur í ljós er eitt atriði, og fólk sem hefur lent í slíku er oft mikið niðurbrotið því það veltir fyrir sér hvernig samkynhneigð manneskja gat hrifist af þeim. Þess vegna tek ég tvímælalaust ofan fyrir því fólki sem kemur út úr skápnum en reynir ekki hjónaband. Og svo þarf að stofna til hjónabands á réttum forsendum....æði oft eru duldu markmiðin einhvers staðar á bak við. Það sem kemur í ljós þegar komin eru einhver ár í sambandið. Konan sem finnur sér mann til að þurfa ekki að vinna..(sjá einkamal.is) Karlinn sem er að leita sér að umönnum eins og var hjá mömmu..nóg er af dæmunum. Enn eitt atriði: Einstaklingurinn sem stofnar til sambands með einherri maneskju og reynir svo aðbreyta honum/henni í einhverja aðra manneskju. Reynum það.

Á veggnum fyrir ofan skrifborðið mitt eru tvær hillur. Þangað hefur gegnum árin leitað alls konar dót sem ekki veit hvar það á að vera í íbúðinni. Sumt af þessu vissi reyndar strax að það átti heima þarna. Drasl sem ég hef fundið í kringum mig, styttur og annað dót sem fólk hefur af einhverjum ástæðum talið að ég ætti að eiga, gömul leikföng, Voodoo dúkkan sem nemendur mínir gerðu einu sinni af mér og gáfu mér svo af því hún virkaði ekki, spunakonan sem ég hef núna átt í 46 ár, gömul knallettubyssa sem minnti mig á æskuna, straujárnið hennar ömmu, högld sem afi tálgaði sér úr hvalbeini í verinu einhverntíma. Vasar og skálar. Íslensk þjóðbúningadúkka í upphlut hallar sér upp að ógurlegu, en samt vinalegu trölli. Þrír austrænir vitringar úr steini standa alvörugefnir í röð og sitt hvoru megin við þá eru pezkallar. Karl og kerling, reyndar, Simpson-hjónin. Óumbreytanleg hugsun austurlanda mótuð í stein og tímanleg innihaldslaus veröld vestursins steypt í plast. Algerlega verðmætalaus þegar innihaldið er étið upp. Ég felli ekki dóm um hvort er skárra. Bara hvort tveggja skárra. Og verra. Vona samt að sá tími komi að vestrið verði leitt á innihaldsleysinu, kaupmennskunni og umbúðum utan um ekkert sem ekkert er við að gera nema fleygja. Leiðinn er ekki neikvæður. Hann er driffjöður breytinga. Davíð og Halldór eru bara báðir skárri en hinir og báðir verri. Við erum bara orðin leið á þeim. Hugsun okkar er ekki línuleg eftir ákveðinni braut framávið: Hún á sér enga stefnu. Ég get alveg tekið undir með tilvistarspekingunum að það er enginn æðri tilgangur, ekkert eðli. Okkur er alveg sama í raun og veru hvað þjóðfélagskerfið heitir meðan brennivínið er ódýrt, það er hægt að ná sér í drátt og minnst þarf að hafa fyrir ætinu. Kommúnismi? Eitthvað nýtt. Prófum það. Ænei. Nasismi? kannski. Ænei iss. Kratismi? Úff æ. Kristin trú? Ái. Hippastefna? Svei því. Allt endar í því sama: Æpandi leiðtogum sem hrópa í örvæntingu "Trúið á mig" þegar lýðurinn er orðinn leiður og farinn að horfa annað. Allir segja að við eigum að horfa í þessa átt en ekki hina. Það er alltaf gaman í smá stund en svo verður annað meira fjör. Við sækjum enn í peninga: Það er bara vegna þess að sögulega séð eru peningar frekar ný uppfinning. Öryggi. Erum tilbúin að hlaupa til allra sem bjóða okkur öryggi. Hmm. Nóg komið.

Æ aumingja ég. Fyrst var ég að lesa sænska jafnaðarstefnuraunsæisbók í nótt og svo er Martin Beck á RÚV í kvöld. Ég fyllist sænskri samkennd og verð afar meðvitaður um mína jafnaðarstefnuraunsæislegu sjálfsvorkunn. En sjúkrasamlagsgleraugnaraunsæi tvö kvöld í röð...ái.

Það er betri slóð á Hermanstadt hérna.

Andri er að lesa bókina um Dracula. Samkvæmt henni er Svartiskóli í Hermanstadt í Rúmeníu. Þetta virðist vera vinalegasta pláss. Þar er fullt af gömlum rústum. Staðir til að skoða eru meðal annarra elliheimili bæjarins og stofnun sem heitir "Romanian Museum of Rural Technology." Sem sagt safn Rúmenskrar sveitatækniþróunar. Þar gefur að líta bruggtæki og skóflur. Sveitatæknin er greinilega sú sama víða um heim. Einu sinni hitti ég Mircae Malitza, fyrrum menntamálaráðherra í ríkisstjórn Ceaucescu. Leiðinlegur skarfur. Hann hafði sloppið ódýrt með því að koma sér út úr ríkisstjórninni í tíma og gerst skólastjóri í tónlistarskóla við Svartahaf. Hlustaði á fyrirlestur þar sem hann taldi helstu framtíð í skólamálum vera í áfangakerfum, en vissi ekki um neinn stað í heiminum þar sem þetta væri notað. Ég reyndi án árangurs að leiðrétta karlskrattann en gafst upp. Hann vissi betur en ég hvað var gert í skólum á Íslandi. Að vísu kom honum á óvart að það væru skólar á Íslandi og taldi mig vera lygalaup hinn mesta.
Ég er annars hrifnari af annarri tækniþróun núna. Það er ryksugan. Fyrstu ryksugurnar voru reyndar þannig að loftlögnin var lögð í veggina og svo komu menn einu sinni í viku með handvirka vakúmdælu á hestvagni og tengdu hana við húsið. Þetta var í London, ekki í Reykjavík. En hugmyndin ekki svo galin. Stofna ryksuguþjónustu. Einu sinni í viku kemur maður í kjólfötum með pípuhatt og hvíta hanska með ungum aðstoðarmanni sínum og þeir bara ryksjúga húsið þitt..Þetta gæti verið sniðug aukavinna fyrir ýmsa snillinga sem eru milli starfa, eins og til dæmis Halldór Ásgrímsson eftir næstu kosningar samkvæmt skoðanakönnunum, .....af einhverjum ástæðum er ég að reyna að sjá fyrir mér Ladda og Sigurjón Kjartansson saman við þetta til dæmis..og skapað þeim vinsældir til að komast aftur í sviðsljósið.

Eldhúsið lendir efst á blaði yfir "Þarf að gera eitthvað". Þá er næsta skref.."Langar að gera." Hvaðætti ég að gera? Fara að dunda við að hössla mér deit? Nahh....nennikki. Langar ekki að standa í því. Fyrst að segja frá sjálfum mér eins og ég sé að fylla út starfsumsókn, og svo þetta.."Ég Jane þú engin vandamál má hafa, Þú Tarzan ég hafa fullt hús vandamál þú laga." Urg. Eitthvað annað en það, í herrans nafni.

Ég þarf að gera eitthvað í dag. Meira en það, mig langar að gera eitthvað annað en undanfarna daga. Við þessa hugmynd vakna ég og finn hana þéttast í höfðinu eins og gufu. Hún tekur samt ekki á sig form: Ég veit ekki hvað þetta eitthvað er sem er að kalla eftir framkvæmd. Ég fer fram og hita kaffi. Aftur inn í rúm og kötturinn fer upp á bókaskápinn í hernerginu og fer að halda ræðu. Hvers konar ræður halda kvendýr allra tegunda á laugardagsmorgni yfir karldýrum? Vanalega er það verkefnalisti dagsins fléttað saman með fréttum af skít í herbergishornum og ryki á hillum, að viðbættum gallaupptalningum og athugasemdum um leti sem endar í því að viðkomandi kvendýr langar að fara eitthvað og éta. Ég læt það eins og vind um eyru þjóta og mjálma bara á móti. Þú getur sjálf verið mjá míá mjárr þarna læðuendemi. Fer að klára bókina sem ég var að lesa í nótt, Rokkað í Vittula. Þarna eru nokkrir góðir brandarar en annars er þetta hin sænska raunsæisskáldsaga í hnotskurn. Strákur fæðist. Talar um pabba sinn. Talar um mömmu. Kemst að því að foreldrar hans gera hitt. Fær hvolpavitið. Mætir í skólann, dettur í það með vini sínum, fróar sér, missir sveindóminn. Á undan vini sínum, auðvitað, allir sænskir karlmenn missa sveindóminn á undan vini sínum. Oftast nær í verkfæraskúr einhvers staðar alveg óvart. Mér finnst eins og það hafi verið til þrjátíu hillumetrar af þessari bók á Borgarbókasafni Reykjavíkur þegar um 1970 og nokkrir tugir metra í viðbót úti á Norræna um 1980. Eru þeir enn að þessu? Klára bókina. Veit ekki hvað þetta eitthvað er sem er að þettast í hausnum á mér. Það kemur í ljós.

Þessi frétt hljómar ógnvekjandi. Skemmtilegra að púsla við þetta. Þetta er sennilega allt í senn: Fartölva og farsími framtíðarinnar. Og þetta síðasta er góð ábending til kennara sem kenna mikið á fartölvurnar.

Einhver stakk upp á að þetta bæklingaflóð í skólana séu forvarnir. Einu sinni voru símasturar líka fúavarðir með tjörusvo þeir gætu staðið af sér öll veraldarinnar stórviðri. Ef samlíkingin heldur þá eru íslenskir skólanemar líklega betur og meira tjargaðir en nokkur símastaur í nokkru íslensku fjallaskarði forðum var.

Ég hef af því sannar sagnir að verið sé að útbýta bæklingum gegn mansali kvenna í grunnskólum landsins. Víst er að þar hittir sem þörfin er, þó ég sé ekki hissa. Þegar á að taka á vandamálum í þjóðfélaginu þarf alltaf að prédika yfir unglingunum, sérstaklega ef það er eitthvað sem fullorðna fólkið er að gera. Eiga krakkarnir svo að fara með þetta heim, leggja á eldhúsborðið og spurja "Hérna pabbi....hvað ert þú alltaf að gera á kvöldin sem þú þénar svona mikið á?" En minnir mig á þegar bróðir minn og bekkjarbræður hans fengu tilboð í bekkjarsystur sína úti í Túnis. Þeir voru í fyrstunni tregir til kaupanna en þegar tilboðið var komið upp í 70 úlfalda fannst þeim það orðið nokkuð aðgengilegt. Hins vegar strandaði þetta á tveimur vandamálum: Hvernig átti að flytja úlfaldana til Íslands, hvað átti að gera við þá og hverjum að selja þá. Svo þeir urðu að slá þessum kaupum frá sér. Nú á dögum væri þetta bara kallað gengistengd sérvandamál og reynt að athuga hvernig úlfaldinn stæði gagnvart krónunni.

Á Íslandi ..allavega því Íslandi sem ég þekki til, kannast menn við fyrirbærið dugleg dönsk kelling. Hér er litið svo á að danskar konur séu dugnaðarforkar, hvað sem sagja má um bændur þeirra. Og hún Ulla Röder hefur að míni viti alveg sannað það mál. En þetta er ábyggilega samsæri. Bónus er í Færeyjum og þarna eru 300 millur í pottinum.

Ég hef lítið frétt af sómafólkinu Erli og Ös undanfarið. Þó var Ös í búðum í gær þar sem hún var að kaupa víkingalottómiða. En önnur sæmdarhjón hafa pirrað mig meira undanfarið hvort eð er, það er parið Flórgoði og Hávella.
Ég held allra hluta vegna að ég segi ekki meira um það.

Klukkan er orðin hálf átta á þessum herrans fimmta vikudegi og enn hefur enginn pólitíkus begengið neina bommertu. Ég slökkti á þeim í gærkvöldi, því ég vil ekki veita þeim aðgang að heimili mínu eftir kvöldmat gegnum fjölmiðlana þegar þeir eru að blása út úr haugsugunni. Eitthvað skilst mér að umræðan í gær hafi snúist um hvað Guðni Ágústsson fái miklu fleiri gigg en hinir. Gæðadrengur, Guðni.
Ég hef svo bara verið í vinnunni. Fann á vefnum mynd sem er góð í bakgrunn fyrir Power-point, hún var með stórri blárri hönd. Ég settihana út á póstlistann hjá kennurum og hvatti til að hún yrði notuð í samfélagsgreinum og stjórnmálafræði. Einhverjir kennarar hafa þegar lýst ánægju með framtakið.
Í ruslpóstinum sé ég að Nóatún ætlar að hafa íslenska daga núna, þeir hafa loksins jafnað sig eftir skotin sem komu á búðina fyrir danska daga í haust. Að sjálfsögðu er íslenskt vatn í ýmsum myndum í umbúðum. Vatn er orðið neysluvara.

Tölvunördar og kannski fleiri munu hafa gaman af að skoða roogle Kanski er þetta áströlsk útgáfa af google.

Ég er kennari. Stundum fara kennarar í taugarnar á mér. Vissulega reyni ég í lengstu lög að lifa samkvæmt þeirri góðu reglu hans Hjalta Gíslasonar, sem ég réri með á skakinu fyrir vestan eitt sumar. "Taugar? Ha...það andskotans drasl á maður að skilja eftir heima." Hafðu heill mælt, Hjalti, blessuð sé minning þín. Í mannlegum samskiptum er best að hafa ekki taugar, eða láta taka þær úr. En kennarar sem íklæðast starfinu og taka það svo alvarlega að þeir gera allt eins og kennarar, jafnvel hrjóta eins og kennarar og borða appelsínur með hnífi og gaffli til að vera til fyrirmyndar í borðsiðum finnst mér allt of djúpt sokknir í starfið. Og ég tala ekki um þá kennara sem hafa ákveðið að frelsa heiminn í staðinn fyrir að kenna fagið sitt. Auk þess er það svo rótgróið í suma kennara að þeir eigi alltaf að kenna og hjálpa og styðja. Þeir eru verri en meðvirkir alkamakar þegar að þessu kemur. Ég hef fyrir mörgum árum þróað áhrifaríka en eftir því forkastanlega kennsluaðferð, en það er aðferðin að labba í burtu.
Um daginn var einhver stelpa í vandræðum með að senda mér verkefni og kallaði á hjálp ææ ææ ég er svo vitlaus ég kann ekki að senda viðhengispóst geturðu hjálpað mér?
Mitt svar: Lærðu það þá. Svo labbaði ég í burtu.
Tíu mínútum seinn kunni viðkomandi að senda viðhengispóst...allavega var verkefnið komið til mín.
Ákaflega áhrifarík og skilvirk kennsluaðferð sem skilar meiru en margar langar útlistanir sé rétt með hana farið.
Auk þess er fátt sem getur komið mér í neikvæðari ham en þegar einhver stelpa kemur til mín og segir "Ég er svo vitlaus". Við því eru auðvitað ýmis svör:
"Já það er von greyið mitt, þú ert kona"
"Viðurkenning vandans er 60% af bata"
"Farðu eitthvað og fáðu pillur við þessu"
Konur eru ekki vitlausar. En það að hlaupa alltaf í næsta strák/karlmann þegar þarf að leysa úr vandamáli í staðinn fyrir að takast á við það, það er vitlaust. *Og frekar vonlaust líka.
Eitt gott ráð stelpur þegar tölvan klikkar: Ekki hleypa kærastanum í hana. Ekki biðja "einhvern kláran strák" um aðstoð. Finndu sjálf út hvað er að og komdu því í lag. Þannig læra strákar nefnilega. Flestir.

Samtökin "Frelsum garðálfana" eru með svæði á vefnum. Ég er fylgjandi frelsi garðálfa, en tel samt að það eigi að spurja þá fyrst áður en þeir eru teknir hvort þeim leiðist vistin og vilji vera frjálsir. Ég er eiginlega hlynntur því að virða sjálfræði garðálfanna. Við Andri vorum að leggja drög að því um jólin að taka okkur til og frelsa jólasveinana, sem stóðu við öll hús njörfaðir niður. Safna þeim saman á einn stað í bænum og kveikja á þeim þar. Halda baráttufund. Spila Hó Hó Hó gegnum hátalara. Ussu suss, kennarinn að reyna að fá son sinn með sér í óhæfuverk. Ég er líklega afleitur sem föðurímynd.

Skrýtið finnst mér að mesta fjörið verður í umræðunum hér þegar ég segi eitthvað um konur. Og líka ef ég tjái mig um jafnréttismál. Jafnréttisumræðan á að vera meðal kvenna en karlar eiga ekki að tjá sig um það mál og auk þess að vera hafin yfir gagnrýni þar sem það eru jú konur sem eru að standa í þessu. Jæja þær um það ef þeim finnst þetta réttlátt.Nú veit ég að ég fæ líklega komment á eftir sem er einhvernveginn á þá lund að segja "Já en karlmenn mega tjá sig, bara þú ert svona og svona ruglaður" en það er allt í lagi.
Umræðan þessa dagana gengur út á Hannes Hólmstein aðallega og það sem hann er að segja. Ég vil ekki blanda mér mikið í það mál, því Hannes er hafður í gangi á þeirri forsendu einni saman að hann fer í taugarnar á vinstrimönnum og beinir umræðunni frá því sem hægrimenn eru í raun og veru að gera. Þess vegna er hann þeim hagstæður...þeim er sama um það sem hann er að segja.
Svo er þa Bláa höndin. Ég er helst á að við höfum Davíð fyrir rangri sök í því að vera Bláa höndin. Ég efa ekki að hún er til, en hún er ekki á Davíð, heldur einhvers staðar á bak við, tengd við andlit sem ekki koma fram í fjölmiðlum og í umræðunni. Hvar þetta fólk er læt ég ósagt.
Einhver aðili sem kallar sig karholm.nethefur tengt á bloggið mitt. Það má svosem, en mér er illa við aðila sem ég fæ ekki séð nein deili á. Fólkið sem ekki kemur fram undir fullu nafni á vefnum er fólkið sem á mestan þátt í að koma óorði á vefinn.

Mæður eru oft samviskusamar í uppeldishlutverkinu. Ég veit dæmi um fullorðnar konur sem gengust svo upp í að læra heima með krökkunum að þær voru sjálfar orðnar stúdentar áður en við var litið og jafnvel á undan börnunum. En nám í framhaldsskóla verður fullorðnum konum oft erfitt. Þarna eru þær búnar að ala upp slatta af krökkum og stjórna galómögulegum karli í hálfan annan áratug að minnsta kosti, og svo koma þær í skólann, tilkynna kennaranum hvað þær ætli að lesa, hvernig eigi að kenna þeim og hvernig þær ætli að hafa prófin. Og hvenær þær mega vera að þessu. Vita líka alveg hvernig eigi að kenna. Þeim verður oft flatt upplitið þegar kennarinn er ekki alveg tilbúinn að meðtaka þessa verkaskipan. En eitt verður þeim þó erfiðara framar öllu: Það er þegar skólinn segir þeim að þær verði að gjöra svo vel og fara í lífsleikni með krökkunum. Þá fyrst finnst þeim sér minnkun ger. Bara það eitt að hafa verið gift sama gaurnum í áratug ætti að metast að minnsta kosti til þrjátíu eininga til stúdentsprófs, finnst þeim.

Sem kennari verð ég að taka því að geta ekki hlsutað á útvarp í vinnuni. Það þýðir að ég er oft óviðræðuhæfur um margt það sem er að fara fram í samfélaginu, nema ég sé svo lánsamur að hlusta á Bjarka Sveinbjörns frá sjö til hálf átta á morgnana. Þess vegna er ég ekki viss núna en ég held samt að ég geti varpað fram einni spurningu. Er klukkan orðin rúmlega hálf fjögur og enginn pólitíkus búinn að gera bommertu ennþá?

Enn er tekið til í sokkaskúffum. Nú treður Hannes Hólmsteinn sokk upp í Ingibjörgu Sólrúnu.
Leiðrétting: Hannes fékk sinn sokk í andlitið aftur. Ég fer nú að rifja upp hver keypti sér denim-jakkaföt og fór á Garðsball til að afla sér kvonfangs og hverja hann fór að stíga í vænginn við, sem ekki virkaði, og hvað Kjartan Gunnarsson sagði það kvöld..híhí.

Íslensk hagfræði er stundum skrýtin. Mér er jafnvel næst að halda að útkjálkahagfræði snúi öfugt við stóru markaðssvæðin. Á Íslandi virðist til dæmis það lögmál gilda að þegar erlendir gjaldmiðlar lækka og krónan styrkist lækka vörur í búðum ekki heldur jafnvel þvert á móti. Þá verða gjöld og flutningskostnaður allt í einu gífurlega há. Það þarf að stræka á fleira en bíómiða ef vel á að vera. En þegar gjaldmiðlar falla í verði hækka vörur daginn eftir. Samt er fólki sagt að launahækkanirnar valdi verðbólgunni. Þess vegna dálítið furðulegt að íslendingar skuli slag í slag kjósa yfir sig ríkisstjórn sem hefur það að markmiði að stuðla að hagsmunum þeirrar stéttar sem styður hana..kaupmannanna...og heldur verðlagi uppi en launum niðri. En Davíð, sá ágæti maður, sýndi þjóðinni hvaða lögmál gilda í íslenskri hagfræði, með einföldu dæmi um vínber: Þegar kaupandinn veit ekki hvað framleiðandinn fær borgað fyrir vöruna, ræður milliliðurinn verðlaginu. Svo er fólk að furða sig á að kaupmenn verði ríkir?
Svo er annað lögmál líka sem gildir feitt á Íslandi: Sá sem ræður yfir verslun og siglingum til einhvers lands eða landssvæðis, hann stjórnar því landi. Þess vegna vekur það mér nokkurn ugg að forstjóri kaupmannaveldisins Baugs skuli líka hafa tekið sæti í stjórn Flugleiða. Auðræðið er á leiðinni til Íslands.

Textavarpið tilkynnir að Sjálfstæðismenn vari við vinstri-stjórn. Ekki voru það nú nýjustu fréttir. Hvenær mæltu þeir með slíku háttalagi síðast, man það nokkur? Stórárekstur á Hellisheiði og löggan á Selfossi tók tíu ökumenn fyrir ölvun við akstur í nótt. Grundvallarreglur hringvegarins: Ekki aka undir áhrifum á Selfossi. Ekki fara yfir leyfilegan hámarkshraða milli Hellu og Hvolsvallar. Og á Markarfljótsaurum er vissara að gæta að hvort ekki sjáist einhver glampi við brúna á Markarfljóti, það er vinsæll staður fyrir pólitíið að hanga.

Þar loksins. Ég er búinn að bíða í allan dag eftir að landssynningurinn færi að hreyta úr sér. Nú skauta hvítar snjórákir eftir alauðu gráu malbikinu. Lafði Hermína er úti á auðu lóðinni að reyna að veiða snjóinn. Ég fékk svo ferlegan sinadrátt í fótinn einhverntíma í nótt að mig verkjar enn í hægri kálfann, en hvað um það...það er skárra en það að miðað við dag og stund hefði ég getað verið í sveittu fordrukknu skyldubrölti með slompaðri kerlingu svo ég held ég kjósi verkinn í kálfanum heldur en það.

Einu sinni voru tveir feðgar, sem hétu Litli-Bónus og Stóri - Bónus. Morgunn einn þegar þeir voru úti að gá til veðurs, pissa og telja svínin sín sem voru í kró fyrir framan bæinn sagði Litli Bónus við Stóra Bónus: "Pabbi mig langar að gera eitthvað skemmtilegt. Eigum við að fara út á bát?"
"Nei," sagði Stóri-Bónus. "Í dag skulum við gefa Davíð oddvita langt nef."
Svo tóku þeir tunnu af vínberjum, settu hana niður við túngarðinn hjá Davíð oddvita og þegar hann kom út, stóðu Litli-Bónus og Stóri-Bónus þar og gáfu honum langt nef.
Báðir í einu.
Svo hlupu þeir báðir skellihlæjandi heim til sín og fóru út á bát í logninu að draga þaratitti til að selja í búðinni sinni.

Ég ætla að sjálfsögðu að tengja á vini mína vitringana. Ég hef hins vegar ákveðið að hafa fyrirvara á slóðinni þangað til þeir hafa sannað sig. Svo bæti ég við einhverri konu sem ég veit ekki hvað heitir en kallar mig samt gamla kennarann sinn.

Fleiri en ég hafa ákveðið að taka til í sokkaskúffunni sinni í dag. Nýjasta fjörið er að athuga hvað miklu þarf að troða upp í Kristin H. til að hann þagni. Bjarni Ármannsson tekur tilhlaup í dag og treður.....Halldór og Davíð þegja svo þunnu hljóði að það heyrist alla leið hingað. Kannski með sokk uppi í sér.

Davíð Oddsson var kosinn stjórnmálamaður aldarinnar síðustu. En ef svo fer fram sem horfir gæti hann orðið pólitíkus tveggja alda, því síðustu afrek hans hafa gjörbylt kosningabaráttum allra alda. Eins og málin standa núna er sá frambjóðandi líklegur til að fá besta kosninguna sem þegir lengst og lætur kjósendurna sem minnst sjá sig. Og segir sem minnst þegar vart verður við hann. Og er fljótastur til að troða sokk upp í flokksfélagana ef þeir ætla að tala einhvers staðar. Sumir frambjóðendur eru líka búnir að sjást svo oft að kjósendur fá grænar bólur bara við að koma auga á andlitið á þeim einhvers staðar. Sá vinnur sem minnst leggur til málanna, það er hin nýja stjórnmálabarátta. Þögnin er vissulega gulls ígildi þegar hlutabréf stórfyrirtækja falla bara ef menn opna munninn.

Sólrún frv. borgarstjóri hefur rétt í þessu mætt í Kastljós með fulla körfu af gömlum sokkum og slöngvað þeim í ýmsar áttir.

Nýjustu fréttir úr gömlusokkadeildinni: Iðnaðarráðherra hefur stungið gömlum sokk upp í Kristin H.

Þá er aftur komin helgi. Hér sit ég eins og Lenín og spyr "Hvað ber að gera?" Einhver venjuleg húsverk blasa við og svo þarf ég að halda áfram hinni hægfara byltingu heimilisins sem heitir að taka til í skúffum og skápum. Mig grunar að mín ævintýralega sokkaskúffa verði fyrir barðinu á mér einhvern tíma um helgina. Eitt af því besta sem hægt er að eiga á heimili er gamall slitinn stakur sokkur. Ef þarf að þurrka eitthvað verulega óhreint, fúaverja hurð, troða upp í einhverja glufu, fá einhvern til að þegja..er gamall sokkur það besta sem til er. Hjá stóra fólkinu er mikið að gerast: Hreinsanir hjá Baugi, þar segja stjórnarmenn af sér meðan stjórnarformaðurinn situr heima með sokk uppi í sér, í borgarstjórn er Birni Bjarnasyni sagt að þegja bara þegar hann fer að tauta út af lóðakaupum R-listans, Davíð situr einhvers staðar í hljóðri þögn eftir að hafa verið valdur að verðfalli hlutabréfa Baugs. Gamlir sjókokkar vita að þegar á að tæma ruslafötuna hendir maður ekki draslinu út á kulborða. Þá fær maður bæði ruðurnar og kaffikorginn framan í sig. Kannski hefði Baugsmönnum komið betur að eiga gamlan sokk. Og Framsókn er farin að færa kápuna yfir á vinstri öxlina, ef marka má Kristin H. Gunnarsson..sem fer allt í einu að úttala sig um hlutabréfakaup ríkisins í Decode. Sem svo féllu í sögulegt lágmark. Engin furða þó þurft hafi að veita ríkisábyrgð ofan á það. Engu líkara en Davíð hafi keypt Kárann í sekknum þar. Spúkí samt að það er formaður þingflokksins sem allt í einu leysir frá skjóðunni. En hann er nú líka frv. allaballi að vestan. Hver reynir að koma sök á annan og kjafta frá til að bjarga sjálfum sér meðan spilaborgin hrynur....hver veit nema ég gæti fundið markað fyrir gömlu sokkana mína núna.

Guðbergur Bergsson er að verða með skemmtilegri bloggurum landsins. Ég les blogin hans allavega oft þegar ég man eftir því.

Í samkeppni við vitleysingana: Nýr klasi hópblóka, vitringarnir, hafa komið út úr glerskápnum í austurenda F.Su. Að sjálfsögðu býð ég þá velkomna við hliðina á þeim gamalgrónu og óska þeim góðs gengis.

Við munum hvernig fór fyrir pappalöggunum. En nú skal bætt um betur, nú eru það pappalöggubílar. Ég sé þá í anda veita eftirför á þessu. En hvað um það, þýski herinn notaði einu sinni pappaskriðdreka.

Nú er slæmt. Oft hef ég verið að röfla um innflutt vatn og íslenskt. Ísland er ekki best, svo þess vegna er íslenskt vatn ábyggilega bara einhver mýrarrauði og við verðum að flytja inn meira vatn. Hér er flutt inn vatn frá Þýskalandi og Belgíu í formi bjórs, svo við getum ef við viljum fengið að bragða á versta vatni heims ef við viljum. Ég er líka tortrygginn gagnvart danska vatninu sem fæst hér í öllum búðum. En það er huggun harmi gegn að ef við drekkum finnskan vodka fáum við að njóta besta vatns í heimi og núverðum við endilega að fara að flytja inn finnskt vatn í flöskum, það gengur ekki að drekka þetta íslenska mýrargutl. SEm er bara það nítjánda besta, nema því sé blandað í gosdrykki auðvitað.........

Þykkvabæjar - plokkfiskur. Það er málið. Ég ætla ekki að meta þennan mat eða gefa honum einkunn, hann er allt öðru vísi en plokkarinn sem ég geri sjálfur. Mér finnst það bara broslegt að útgerðarbærinn Þykkvibær skuli vera farinn að verka plokkfisk. Ég fékk nefnilega einu sinni fyrir löngu söguritgerð, sem fjallaði um sögu sjávarútvegs í Þykkvabæ frá 1945-1990. Einhverntíma á sjötta áratugnum var farið í róður á gömlum árabát sem utanborðsmótor var bundinn aftan á með köðlum. Fimm fiskar fengust í róðrinum en síðan hafa Þykkbæingar ekki mér vitanlega farið út í útgerð. Þó þeir séu svona 1.5 kílómetra frá sænum. Nú vantar bara að þeir í Meðallandinu fari að markaðssetja þjóðarréttina brimrotaðan þorsk og sjórekna loðnu.
Ég hef notað þetta ritgerðarefni síðan sem dæmi um efni sem ég tel vera of þröng.
Og þjoðskáldið sem vitnað er í hér að ofan dvelur nú mun nær sænum.

Mér hefur verið sýndur mikill heiður. Vitleysingar eru að hugsa um að láta gera svona teiknimyndasögur um sig sem ofurhetjur. Eins konar ofur-vitleysingar, en það vissi ég nú. Þeir hafa stungið upp á því að ég verði þeirra sensei, svona eins og gamla rottan í turtles-sögunum. Ég er viss um að þetta er ekki lúmsk aðferð til að fá ókeypis pizzu, og ég er þegar farinn að sjá sjálfan mig í anda að segja þeim til. "Ancient master say you be more stupid, Már megastupidaman. You concentrate very big you can do it."
Sniðugt framtak.

Þjóðfélagið á Íslandi núna er greinilega slegið. Enginn veit hverju á að trúa, sem von er, og ekki ætla ég að stíga fram með trúarjátningar, eins og er lenska í augnablikinu meðal þeirra sem koma í fjölmiðla að ræða mútumálið. Davíð virðist hafa ætlað sér að hampa því að honum væri ekki hægt að spilla, en varpa um leið skugga spillingar á andstæðinga sína, og þar með nýta sér að nýbúið var að dæma einn af hans eigin flokksmönnum í stein og tugthús fyrir það sama. Hreinsa sig og sína menn. Hins vegar hef ég tekið eftir að þessir rólegu landsfeður, Halldór og Davíð, sátu í ró sinni á góðum stólum en þegar Solla frv. borgarstjóri gekk fram virðast þeir hafa hrokkið upp af standinum, fuðra upp eins og gamlir tarfar og sjá Jón Ólafsson í hverju horni. Það sem er slæmt er að út úr þessu sprettur umræða um hvaða stórsamsteypa eigi hvaða stjórnmálamann, en þar standa nú ýmsir á hálu svelli ef að er gáð. Auðræðið er greinilega það sem koma skal, ríkisstjórn Davíðs hefur verið dugleg að koma því á.

Tröllaslagur nýr og grimmur. Það er sérkennileg stjórnmálabarátta sem á að snúast um hver hefur hvaða stórfyrirtæki á bak við sig og hver bakkar hvern upp, eins og má skilja á umræðunni þessa dagana. Halló! Ég er kjósandi, hérna! (Rétt upp hend, veif veif!) Og skiptir meira máli hver hefur hvaða fjölmiðil með sér eða móti? Fjölmiðillinn Svona bloggar maður neitar því að nokkurt stórfyrirtæki eigi þar hlut, hann er rekinn án auglýsinga og Jón Ólafsson, Jón Ásgeir og enn síður Hr. Sullenberger koma þar nokkuð við sögu. Halló Halló..ég er kjósandi, má ég nokkuð greiða atkvæði um þetta mál?
Líklega hafði gamli Aristóteles rétt fyrir sér þegar hann sagði að hinir ríku notuðu lýðræðið til að hagræða málum sem best fyrir sig, svo það leiddi til auðræðis, veldis hinna ríku. Sem aftur leiddi til fáveldis. Og fáveldi endaði í einræði. Að því ég best fæ séð er slagurinn núna um leiðtogana. D eða S? Er það ég eða einhver Bónus eða Ábót eða Eimskip eða Stöð tvö eða Fréttablaðið sem á að ákveða hver vinnur?
Ég lýsi því yfir að ég á minn fjölmiðil sjálfur og tala þar ekki fyrir neinn nema mig. Ég er kjósandi litli. Og ég fer ekki út að borða með neinum nema í mesta lagi að ég skreppi á pulsuvagninn með Andra. Þessa dagana. Ég drekk kaffi með kollegunum úti í skóla. Þetta er Erlingur Brynjólfsson sem talar úr Sænska húsinu á Selfossi.

Í sveit einni flatri og sléttri austan heiðar voru stundum átök í kosningum. Svo hörð að fylkingarnar Framsókn og Sjálfstæðisflokkur tókust jafnvel á um hundahreinsunarmanninn. Þó undarlegt megi virðast var sjaldan deilt um embætti í áfengisvarnarnefnd, samt. En það þótti eftirtektarvert hvað spruttu illa túnin hjá Sjálfstæðisbændum í kosningaárum. Skýringin var talin vera sú að þeir báru svo mikinn róg að þeir komust ekki til þess að bera út haug og annan áburð. Sveimér ef þetta er ekki orðið á landsvísu eins og í sveitinni, Framsókn tæmir haugsuguna yfir alþjóð og hinir....

Hvað eru nemendur að kvarta undan því að það sé leiðinlegt að læra? Síðan hvenær hafa skólar verið einhverjir skemmtistaðir, ég bara spyr?

Í tilefni dagsins...

Ef að bolatað væri peningar...þá væri ég með efnaðri mönnum. Allavega finnst mér það þegar ég lít yfir það sem ég hef skrifað hér í fyrri blogg í dag.
En hvað um það. Ég var að komast að því að Hótel Örk sést sennilega frá Knarrarósvita. Það skiptir máli, því ef það verða settir upp tveir örbylgjusendar á Selfossi, þá geta innfæddir nemendur F.Su komist á vefinn heima hjá sér. Þá þarf sendi sem dregur niður að Knarrarósi, þá eru Eyrarbakki og Stokkseyri líka inni í myndinni. Öflugur sendir á vitanum gæti dregið út í Þorlákshöfn og í Þykkvabæ, og Hveragerði. Það eru til sendar sem draga allt að 70 km. ...ef þeir eru stefnuvirkir þyrfti þrjá. Frá Þykkvabæ er stutt upp að Hellu. Flúðir...hmmm. Kannski er ekki svo langt í að örbylgjunet skólans geti þakið stærstan hluta þess svæðis sem nemendur koma frá. Þetta er bara á umræðustigi ennþá og ekki verið að segja að það standi til...en kannski einfaldara og ódýrara en menn hefðu haldið. Hvernig er þetta svo nemendum og kennurum til þæginda og hagsbóta?....við skulum sjá til, segjum ekkert enn.

Meðan ég er að garfast í þessum húsverkum hugsa ég enn...um konuna sem kom til mín í kaffi og byrjaði að skipta upp búslóðinni minni. "Svo hendir þú þessu og þessu en hirðir þetta..og þessu gamla drasli áttu að fleygja"...Og ég hafði nú bara boðið manneskjunni í kaffi og spjall, andsk..eigi það. Og átti ég að fara að henda erfðagripunum sem ég hafði eignast og dótinu úr Góða hirðinum sem ég hafði lagt talsverða vinnu í að gera upp? Og alltaf var spurningin vakandi bakatil í höfðinu....eins og opið forrit: Hvers vegna gafst maðurinn upp? Burtséð frá hvort það var hún eða bæði....ég komst alltaf að því af hverju það var. Og það var það sem ég vildi vita. Og ef ég ætti að telja upp allar þær konur sem sögðu mér að raka af mér skeggið og hætta að bretta upp ermarnar. Stundum gerði ég það viljandi að mæta með uppbrettar ermarnar á fyrsta deit og gá að viðbrögðunum. Man eftir konunni sem hvessti augun á handleggina á mér og setti upp svip: "Gengur þú alltaf svona til fara?" djöss, eins og betarokk hefði sagt, ef þið bara vissuð hvað ég hef verið lúmskur stundum stelpur....

Jæja kannski ég dragist til að strauja þennan bunka af skyrtum þarna og svefnherbergisgardínurnar sem ég þvoði um daginn. Fyrst ég hef valið þann kost að búa einn. Ekki þar fyrir, ég býst við að ég þyrfti þess samt þó ég byggi með konu. Meðan ég er að þessu hugsa ég um árin mín í Fráskildralandi, stefnumótin sem ég fór á, og allt það sem ég hlustaði á. Rifja upp konuna sem hélt yfir mér tuttugu mínútna þrumuræðu um klamydíu á fyrsta deiti, og sagðist sko alveg geta séð í skrám hver væri með hvað. Benti mér á að ég byggi á því svæði á landinu þar sem sem mest væri um þann sjúkdóm. Mér leið eins og kláðahrút eftir þann lestur og bað ekki um fleiri. Konurnar sem eyddu talsverðum kröftum í að reyna að láta mig gera skattaskýrsluna á skemmtistöðum eða kaffihúsum..ég deildi alltaf með tveimur í allar tölur ef ég gaf eitthvað upp. Dömurnar sem slengdu á borðið leiðarvísinum að sér..gáfu skilmerkilega upp allt sem þær ekki borðuðu, og hvaða sjúkdóma þær væru með, og hvernig ætti að umgangast þær. Hún var sniðug þessi sem sagðist hafa skilið við alkóhólista og mætti á fyrsta deit á perunni. Og það sem þær buðust til að gera...sjá um mig til baks og kviðar, ekki vantaði það, og helst af öllu að taka að sér fjármálin mín líka. Það var ansi mikið atriði. Hafa líka hönd í bagga með hvaða áhugamál ég ætti að hafa, (aðallega þeirra) og hvaða lífi ég ætti að lifa. (Þeirra, vitanlega). Allt kortlagt, bara. Ég tala ekki um þær sem byrjuðu strax að tala við mig eins og ég væri óþekkur krakki og tala niður til mín eins og ég væri fæðingarauli. Þegar allt kemur saman og heim var þetta bara fyndið. Hlusta á sögur um þann fyrrverandi. Ég er að reyna að muna hversu oft ég var að hugsa á leiðinni heim..."Hjálpi mér, heldur manneskjan að ég hafi verið fermdur í fyrradag?"
Jæja best að fara að hengja upp þessar tuskur fyrir svefnherbergisgluggann. Gott að hafa lokað þessum kafla æfinnar.

Ekki veit ég hvað er málið með mig. Ég hef aldrei getað spilað gagnrýnsilaust með í því sem er að fara fram. Aldrei getað gefið mig allan í eitthvert málefni og trúað því að það sé rétt og satt sem verið er að segja mér. Og alltaf þegar einhver hrópar "Þetta á að vera svona" þá er lítil rödd sem hvíslar að mér...Nei. Ekkert er algilt. Enginn hefur alfarið rétt fyrir sér. Ekki ég heldur.
En þegar ég les um það á vefnum að nú standi það til úti í heimi að einkavæða drykkjarvatnsuppsprettur þá er mér nóg boðið. En hvað með það...fyrirtækjum hefur tekist að gera drykkjarvatn að markaðsvöru með því að tappa því á flöskur og blanda bragðefnum út í...eða jafnvel ekki. Sem er gott mál fyrir þau því þau fá jú vatnið frítt. Enn og aftur er innflutt vatn á flöskum að pirra mig. Em kannski þetta eigi bara að vera svona og ég er fífl að kaupa það ekki, bara.

Taggart bjargar kvöldinu. Kötturin kemur til mín þar sem ég sit við tölvuna, hoppar upp í fangið á mér og stingur höfðinu í handarkrikann á mér. Malar. Ég fer að loka forritunum sem eru opin og við mér blasir setning sem ég hef slegið inn í Power-point: "Sannleikurinn er ekki það sem er. Hann er það sem fólk trúir að hann sé." (A. Hitler).
Orð að sönnu, Adolf. Ég hef verið með vinum þínum í dag á vefnum, og þvílíkt magn sem er til um þá. Þú mundir fagna ef þú vissir hvað mikið fólk talar um ykkur. Og hvaða sannleika það segir. Þú mundir líka fagna því hversu lífseig minning þín er. Og fagna því líka að fólk hleypur um með máluð andlit, æpandi nöfn landanna sem það býr í og stappar taktfast í gólfið. Það eru til svo margar tegundir af nasistum í dag. Umhverfisnasistar. Frjálshyggjunasistar. Andreykinganasistar. Íþróttanasistar. Vinstri - og hægrinasistar. Anddrykkjunasistar. Og allir lifa góðu lífi í skugga þínum, karlinn. Með því að hafa verið til verður þú ávallt skálkaskjól þeirra sem hata, fordæma, kúga. Líka þeirra sem í nútímanum hafa atvinnu af að ljúga. Það var rétt hjá þér, fjöldinn er heimskur og gleyminn. Það er enn til fólk sem segir að þú hafir haft rétt fyrir þér þrátt fyrir allt. Gallinn er bara að þetta er ekki nógu langt hugsað: Ef þú hafðir rétt fyrir þér er eyðing mannkynsins eina rétta lokalausnin. Klemmum saman rasskinnarnar, verðum reið og öskrum heiminn heljar til.
Ég er farinn í háttinn.

Það er í mér einhver órói. Það er langt síðan ég hef verið svona á laugardagskvöldi, en mér finnst það samt gott merki. Kvöldið er hlýtt, vorlegt. Ekki góður tími til að hringa sig upp með bók eins og síðustu mánuðir hafa verið góðir í. Ég gæti auðvitað skroppið á pöbb en það er bara deyfisprauta og ég hef ekki farið á bar hér í bænum síðan í júní í hitteðfyrra. Finn ekki löngun til þess. Þessum tíma hefur verið eytt í að endurskoða tilveruna, endurmeta gamla reynslu í ljósi nýrrar..horfa á gamlar kvikmyndir sem einu sinni voru sterkir áhrifavaldar í lífinu. Lesa talsvert af bókum sem ég átti ólesnar. Hreinsa út gamlar hugasnir úr höfðinu..senda þær út á blogg handa hverjum sem vill hirða. Ég skrepp eitthvað út í sveit á bílnum en sný við. Virkar ekki í kvöld. Einhverntíma hefði ég leyst þetta með kvennafari en það er engin lausn núna. Fer á einkamal.is. Tengdir notendur eru 241,skráðir notendur 39.227 og fjöldi skilaboða 7.673.779. Ósköp gengur þetta illa hjá fólkinu að ná saman. Kannski ef ég setti inn svona auglýsingu: "Ég er fjársterkur iðnaðarmaður með eigin rekstur og bý í tómu einbýlishúsi í leit að konu með varanleg kynni í huga. Mátt vera atvinnulaus og dýr í rekstri, með fimm króníska sjúkdóma og fimmtán fóbíur. Utanlandsferð þrisvar á ári í boði, átta sinnum út að borða í mánuði, frítt í sund og bíó og nóg bús. Vantar félagsskap í framsætið á jeppanum mínum og mun elska þig til æviloka" ...Ég gengi fljótt út.
Held ég finni mér eitthvað annað að gera. Veit ekki hvað vantar í mig, líður samt vel. Tilvistarkreppa? Ekki alvarleg, ennþá.
O jæja. Svörin koma við þessu eins og öðru og ég hef sannarlega fengið nóg af þeim undanfarið ár.
Gæti auðvitað skroppið á pöbbinn. Þar er alltaf nóg af liði sem veit allt um mitt líf, og veit miklu betur en ég hvað ég á að gera við það.
Nei annars, nenni ekki.
Jamm. Ég fer fram í eldhús og legg gular baunir í bleyti í skál.

Að komast á fætur á svona dögum...er tiltölulega afslappað ferli. Það liggur ekkert á. Ég er að hugsa um að nota helgina í það að virkja eitthvað þá krafta sem ég hef fyrir framan mig í tölvunni og nýta tæknina. Búa til eitthvað nýtt. Þannig læri ég mest, einfaldlega bara með því að nota þetta. Ég er búinn að vera að draga saman efni um nasisma. Af einhverjum ástæðum, mér er illa við þessa miklu umfjöllun sem nasisminn fær. Nýjar bækur mánaðarlega sem eiga að skýra hvað var í gangi. Mér nægir að vita að Hitler var persónuleikatruflaður og nú á dögum hefði hann bara fengið einhverjar pillur til að taka inn. Meðan svona mikið er látið með hann ræður hann ríkjum enn: Nytsamt skálkaskjól þeirrra sem eru sömu skoðunar en geta alltaf bent á hann og sagt ég er ekki eins slæmur...Zimbabwe, Suður-Afríka, Milosevic og Sharon koma upp í hugann. En samt...fasisminn er farinn að gægjast undan svo mörgum pilsföldum og ótrúlegum upp á síðkastið. Það sem angrar mig er spurningin um hvernig hinn persónuleikatruflaði einstaklingur getur fengið fjölda mannst til að trúa sér og spila með. Þá koma aðrir til. Ég fer að hugsa um Presley, John Lennon, Michael Jackson. Æ. Ef Hitler væri uppi nú á dögum væri hann líklega ruglaður rokkari. Ég er búinn að sækja hljóðskrár með vinalegum nasistavísum
og vinna upp myndir héðan og þaðan. Nú væri gaman að tengja þetta við auglýsingu Landsbankans með Horst Wessel undirspilinu. Verst að ég á hana ekki.