Ég ætla að bíða aðeins með skilgreininguna á pedant. Þeir sem vilja geta farið í enska orðabók og kítk á pedantic, eða danska og skoðað orðið pedanteri. Menningarneysla mín þessa helgi lítur þannig út, að í gærkvöldi horfðum við feðgarnir saman á The Wild Bunch. Geðveikur vestri í meira lagi. Á dagskrá kvöldsins er Fantasía Walt Disney: Ekki Fantasía 2000, heldur sú upprunalega. Ég ætla að taka eftir dýraímyndunum í myndinni, hvort þeim verður skipt upp í góð dýr og vond. Góða náttúru eða vonda náttúru. Náttúran er hvorki góð né vond í eðli sínu, hún reynir bara að lifa af. Svo er einhver bók þarna eftir ameríska kerlingu..já, Motel Nirvana. Að því ég best fæ séð er hún eftir konu sem fer út í sveit til að kynnast sjálfri sér og finnur eintóma ruglustampa og geðsjúklinga. Leiðinleg lenska. Melanie McGrath, heitir hún. Æ endemi, hvaðan fær fólk þá hugmynd að það geti leyst eigin tilvistarkreppu með því að fara út í sveit? Við úti í sveit erum vægast sagt hundleið á því liði.
Perlan í helgarsafninu er skáldsaga Megasar. Vonda bókin sem fékk enga umfjöllun að gagni neins staðar þegar hún kom út og hvarf af hillum bókasafna lengi á eftir. Ég veit ekki hvort hún er einu sinni fáanleg. Kannski seldist hún upp. Björn og Sveinn. En að mínu mati best ritaða bók á íslensku eftir núlifandi höfund og ætti að vera skyldulesning allra sem leggja sig eftir ritun og bókmenntafræði. Það minnir mig á....líklega sumarið 1972, fari ég rétt með ártalið.
Ég var nýkominn utan af hafi. Þá háseti á Júpíter. Ég leigði herbergi í Tjarnargötunni á þeim árum, á sömu hæð og Dagur Þorleifsson. Um kvöldið var ég með einhverjum kunningjum að dreypa á viský þegar Dagur bankaði upp á með plötu í gráu albúmi og utan á mynd af eyrnastórum slána tekin fyrir utan klósettin við gamla Steininn. Hún hét bara Megas.
Ég var heillaður. Hljóp upp í Stúdentabóksölu daginn eftir og náði í þriðja síðasta eintakið af þessari plötu sem karlinn gaf út sjálfur í 500 eintökum. En þetta kvöld mælti Dagur:
"Megas er einhver mesti listamaður sem Ísland á í dag. ...Allavega held ég það, ég er ekki viss um það."
Setning sem ég hef munað æ síðan. Dagur var þarna gleggri bókmenntarýnir en Úlfhildur.

Ég sit núna og er að bíða eftir keppendum í sögu. Já...einu sinni á vetri skipa nemendur sér í lið og keppa í námsgreinunum. Vinningsliðið fær pizzupartý í verðlaun. Auk þess er keppt í fleiru, svo sem dansi, skemmtiatriðum og öðru sem fólki dettur í hug. Ég hafði þetta einfalt: Bjó til krossapróf. Undir mynd af styttu Snorra Sturlusonar í Reykholti eru fjórir valkostir: Þessi stytta á að tákna:
a. Guðmund góða
b. Þýskan ferðamann í morgunslopp með týrólahatt
c. Snorra Sturluson
d. Hinn eilífa pedant, tákn íslenskrar tungu og sögu.

Af níu liðum hefur eitt lið merkt við Guðmund góða, tveir hafa talið þetta vera þýskan túrista, og einn hefur merkt við hinn eilífa pedant.
Þeir lesendur sem stunda íslensk fræði og ekki vita hvað pedant er, sláið því upp. Þetta var einu sinni versta skammaryrði í deildinni en hefur ekki heyrst þar lengi.

Stundum finnst mér sjónarmið borgarbúa gagnvart náttúruvernd dálítið einstrengingsleg og svolítið barnaleg. Þetta fólk nýtir náttúruna meira en nokkur annar, en það fær hana upp í hendurnar djúpfrysta og vakúmpakkaða. Þetta fólk þarf ekki að skjóta kind til matar sér, og það er jafnvel töff að skjóta jólamatinn sinn. Gæjalegt að glatast í óbyggðum. Ég man eftir kaupstaðarkrökkunum sem komu stundum í heimsókn í sveitina í gamla daga, í fínum sunnudagafötum, og horfðu á dýrin. "Nei sko, þarna er kusa,,,vá, kusa fín." En svo versnaði í því. "Mamma sjáðu, Kusa kúkar!" Náttúran kúkar nefnilega ekki í barnabókum og náttúrulífsmyndum. Og ekki batnaði það þegar raunsæismenn eins og ég komu til og útskýrðu það að kusa kúkaði ekki, sko. Beljan skeit. Og það þurfti að moka flóra. Þau voru nokkur skiptin sem ég sá um það svona óbeint að svolítil prufa af óhreinindum náttúrunnar kæmi á fínu fötin. Þó ég fengi skömm í hattinn fyrir. Þessir ferðalangar vildu sem sé endilega líka sjá klósettið hennar kusu.
Það er gaman að horfa á dýraklám: Náttúran gerir dodo, o..það er svo eðlilegt úti í náttúrunni. Það er annað mál að finna dauða unga í slægjunni; sjá ótætis svartbakinn taka þá.
Það eru sjaldan teknar myndir af náttúrunni að kúka.
Náttúran á að vera falleg á sunnudögum.
Náttúran á helst að standa kjur svo hægt sé að taka af henni myndir.
Það á að friða alla fallega náttúru.
Það á að útrýma ljótri náttúru eins og svartbökum og hákörlum. Og sílamávum. Þeir nebblega kúka á golfara.
Mús í barnabók er amma með kjusu og prjónana sína, situr í ruggustól.
Mús í sveitinni minni var skaðvaldur sem át mélið frá kúnum og bar með sér sýkingu og skemmdir ef hún komst í matinn.
Keikó er sætur þegar hann hoppar gegnum gjörð.
Hann er ekki kjút þegar hann verður áberandi kynþroska. Þá verður rándýrt að skila honum.
O..náttúran er svo skemmtileg fyrir krakkana. Þangað til hún þarf að fara að haga sér eðlilega.
Það er enginn að tala um óspillta náttúru. Það er verið að tala um sætt póstkortalandslag með sólskini og vinaleg barnabókadýr. Friðun náttúrunnar á að vera á forsendum sunnudagaferðalangsins, ekki þess sem nýtir hana, og helst ekki á forsendum náttúrunnar sjálfrar. Sem betur fer bjargar náttúran sér, jafnvel frá fólki sem af hjartans einlægni vill bjarga henni.

Veit einhver eitthvert orð yfir það að vera bæði slunginn og vitlaus í einu? Að vísu er þetta lýsing sem mótmælir sjálfri sér, en það er einmitt það snjalla í málinu. Ef einhver er vitlaus dettur engum í hug að hann sé slunginn líka og þess vegna kemst viðkomandi oft lengra áfram en nokkur gæti trúað. Mig vantar svona orð. Og nei, aldrei slíku vant ætla ég ekki að nota þetta um Framsóknarmenn. Ekki einu sinni Ísólf Gylfa, eins og nokkrum dytti hann í hug.

Ái. Hjálp! Ég er kominn með tiltektaræði af verri sortinni. Svona kast þar sem ég ákveð að eina leiiðin til að koma reglu á hlutina sé að fara í gegnum hverja einustu skúffu og hillu, hirða og henda, þrífa og hreinsa. Ég verð í þessu næstu vikurnar. Og ég ræðst ekki á garðinn lægstan þar ég byrja: Tölvugögnin. Ég er búinn að fara fyrstu yfirferð á geisladiskana og henda því sem ég nota örugglega ekki aftur...núna eru það floppydiskarnir sem verða fyrir barðinu á mér, allt fer í möppu á harða diskinum og þaðan skrifast það út á geisladisk. Floppy diskurinn er sem sagt að hverfa út af mínu borði. Það er ekki einu sinni floppydrif á fartölvunni. Það kemst hvort sem er ekkert á þá lengur. Ætli ég endi ekki með að hreinsa út af geisladiskunum og skrifa það sem ég ætla að hirða af þeim út á DVD uppi í skóla..þá verður full skúffa af drasli komin á einn eða tvo diska í mesta lagi. Þá mun ég vita svona nokkurn veginn hvar hlutirnir eru. Og mun auðveldara fyrir mig að halda geðheilsunni þegar mig vantar einhver gögn.

Kátir dagar! Stundaskrá féll niður um hádegi og fram að helgi nota nemendur skólann í eitthvað allt annað en að læra. Skyldumæting, en ekki kennsla samt. Guðni Ágústsson setti hátíðina með skemmtilegri ræðu, honum mæltist vel og hann mætti ekki með haugsuguna aftan í sér eins og sum flokkssystkin hans á opinberum vettvangi undanfarið. Hver einasti sæmilegur ráherra landbúnaðar í landinu ætti líka að kunna að þrífa hana áður en hann fer til bæja. Hins vegar minntist hann á að höggva mann og annan, svo það er greinilega baráttuhugur í karli, í staðinn fyrir að ausa auri yfir andstæðingana - taka þá bara með öxinni. Hins vegar var það talandi tákn að ræðustóllinn var látinn standa milli tveggja vindlausra belgja, hvaða nafn sem fólk vill nú gefa þeim.

Andri á við rigningarvanda að stríða. Hann má ekki fara svo út úr húsi að ekki komi hellidemba. Og svo styttir upp um leið og hann kemur inn. Þeta hefur endurtekið sig í nokkra daga og við sáum okkur ekki annað fært en að taka málið til meðferðar. Niðurstaðan var að hann er regnguð. Í einhverri annarri vídd er frumstæður þjóðflokkur sem tilbiður regnguð sem heitir Andri. Ég ráðlagði honum það að næst þegar þetta gerðist ætti hann að breiða út faðminn, fagna rigningunni og segja "lát rigna." Og sjá hvað gerist. Maður sem gengur um í ljósum regnfrakka með hatt eins og Humphrey Bogart má búast við að lenda í svona.

Nú er gaman. Kastljós fullt af mannýgum Framsóknarmönnum dag eftir dag og allir jafn illir. Ég skil ekki hvers vegna það er svona vont að fá Sollu frv. borgarstjóra inní þjóðmálin fyrst það var svona gott að vera með henni í borgarstjórn, samt. En ég held að ég veiti Siv Friðleifsdóttur sérstaka vindmylluviðurkenningu fyrir það hvað hún hringsnérist fallega í kvöld. Og fyrir að fullyrða að Framsókn væri mótvægið við Sjálfstæðisflokkinn eftir að flokkurinn hefur staðið í að moka út úr erfiðu ráðuneytunum fyrir þá í átta ár. Það var grautfúlt að fá Sólrúnu í framboð en samt verður frábært að vinna með henni aftur eftir kosningar...ýmsum er mál að sprauta úr haugsugunni, ég segi ekki annað. Ég vona að tankurinn verði tæmdur og þrifinn á sumum góðbúum fyrir kosningar.

Nú fer að koma sá tími þar sem stelpurnar geta ekki mætt í skólann sökum fegurðar. Fegurðarsamkeppni Suðurlands er sem sé framundan. Og þar er stúlkunum ráðlagt að stunda fegurðina sem fullt starf fram að keppni og hvílast vel þar fyrir utan, svo mætingarnar hjá keppendum eru svona í götóttari kantinum. Ekki þar fyrir að þessar stelpur séu heimskar, þær eru það sem sé alls ekki. En ég verð að játa að það er erfið vinna að vera fallegur, enda hef ég aldrei lagt það á mig. Og nú á þjóðkunnur stjórnmálamaður dóttur í keppninni, hennar fyrsta framboð. Jafnvel gallharðir fylgismenn þessa manns fullyrða að þessi stelpa sé með hans skárri verkum, en hún var raunar ekki búin til á þingi. Eða, svo snúið sé út úr frægum Flóamanni: "Þar sem læri konu minnar koma saman, þar er ég líka..!"

Og unglingurinn fyrrverandi kom heim, borðaði matinn sinn, strauk kettinum, setti upp hattinn og fór.

Til er sjúkdómur sem fáir kannast við sennilega, þar sem hann hefur lítið verið rannsakaður, en það eru svokölluð haugsuguheilkenni. Þá situr maður heima, fyllir sjálfan sig af illsku, en fer svo eitthvað út, til dæmis á pöbbinn ef Kastljós vill mann ekki, finnur eitthvert fórnarlamb, kveikir á dælunni og PUÐRRRRR...tæmir tankinn! Svona eins og Halldór Ásgrímsson í Kastljósi áðan, út í Sólrúnu fyrrv. borgarstjóra. Eða eins og aðrir Framsóknarmenn á þingi flokksins, ef marka má fréttir. Kjósendur Framsóknar hefðu átt að veita sjálfum sér bjartsýnisverðlaun á þingi flokksins fyrir að hafa kosið Halldór eina ferðina enn. Sem allir vita að vill ekki stjórnarsamstarf við aðra en Sjálfstæðismenn. Svo að eftir þingið mætti ætla að kjósendur flokksins..þeir sem ekki eru komnir í vist eitthvað annað, sbr. Guðna...séu Sjálfstæðismenn sem ekki þora út úr skápnum. En það er einhver harmleikur í gangi. Halldór kemur fyrir í sjónvarpi eins og maður sem er að missa tökin, þrátt fyrir góða kosningu, og höndlar það illa. Svo Framsókn á samúð mína þessa dagana.

Horfði aldrei slíku vant á heimdellinginn í gær, að vísu með verra auganu. Það fer að verða nokkuð fastur liður öðru hverju á RÚV að Bubbi mætir, játar syndir sínar og syngur eitt lag. Menn hafa varla gert betur síðan Ágústínus kirkjufaðir var og hét í játningunum. Þetta fer nú að verða nokkuð gott hjá honum, hann þarf bara að krækja sér í nokkur umboð og verða Á. Kristinsson & Co. heildsali. Menn rokka ekki að eilífu.

Unglingurinn fyrrverandi kom heim og fór á föstudag, kom svo heim einhverntíma um miðja nótt og sofnaði, vaknaði, fór í sturtu, snyrti á sér skeggið og fór í einhver dularfull erindi sem ég spyr ekki út í. Það er allt í lagi, ég veit að daginn sem hann fer að taka til í herberginu sínu óumbeðiðnn get ég farið að kíkja eftir siglutoppunum á væntanlegri tengdadóttur við hafsbrún. Svo kom hann heim, borðaði eitthvað og fór, kom heim, sofnaði, vaknaði aftur, tékkaði póstinn sinn og fór. Þau eru líkar persónur, kötturinn og Andri. Koma svona og fara. En meiða aldrei neinn. Vona að hann verði ekki jafn leiðinlegur þegar hann verður breima.

Þessi dagur hefur farið í það sem til var stofnað: Tölvustúss. Með þeim árangri að tölvurnar á bænum vinna nú betur en áður og möguleikarnir til að nota þær hafa margfaldast. Verst að það sem kemur út úr þeim er ekkert í samræmi við það sem er hægt að gera núna, en þarum gildir það sem ég á'ður hef sagt, að tölvan er alltaf jafn viti borin og sá sem er að nota hana. Svo meðan tölvurnar hafa verið að vinna hef ég sjálfur þvegið þvott, hengt upp og skúrað gólf. Sem sagt - gott.

Það væri víst að sauma ull utan á rollu í tveimur reyfunum að fara að akneytast út í Microsoft. En ég er samt að furða mig á - eftir að hafa prófað Windows 95, 98, ME, 2000, og XP..hvernig er alltaf hægt að betrumbæta eitthvað sem lagast samt aldrei?

Suma daga er gott að setjast niður og telja upp góðu hlutina í lífinu. Ég á góða vini, en stundum er það besta sem hent getur einn mann að eignast heimska óvini. Það er sem sé eitt af því góða í mínu lífi að ég hef verið heppinn með óvini. Ég játa á mig skepnuskap, þegar fólk hefur ætlað að vaða yfir mig eða einfaldlega gerst andstæðingar mínir, að ég hef tekið á því svipað og fiskimaður. Ekki farið að taka þátt í bardaganum sem á að stofna til, heldur hent út beitu, látið fólkið bíta á og landað því svo snyrtilega. Ég nýt þess ekki að standa í bardögum: En stundum verður að gera þetta bara svo fólk láti mann í friði á eftir.
Auk þess er ég í dag þakklátur fyrir vini mína Ajax og Closan. Þeir eru alltaf þarna þöglir og spakir inni í skáp, ég get alltaf gengið að þeim og fengið þá til að gera það sem ég þarf að fá gert, og svo set ég þá inn í skáp aftur. Prýðis náungar.
Og svo er kötturinn hættur að breima. Lífið er gott.

Þegar blessuð sólin skín verður svo auðvelt að sjá ryk- og óhreinindabletti sem hafa einhvern veginn farið framjá mér þegar rignir úti og er dimmt. Jæja, ég er búinn að gefa sjálfum mér næði frá viðamiklum húsþrifum frá því fyrir jól svo það er að verða margt sem æpir á mig "þrífðu, þrífðu, þrífðu" og enn ekki kominn sá tími þegar hægt er að yppta öxlum og segja jæja, ég tek allt í gegn þegar skólinn er búinn hvort sem er. Þar að auk er í gangi harðadiskhreinsun á gömlu fartölvunni og gagnayfirfærsla, enduruppsetningar á hugbúnaði sem ég á sjálfur og nota grimmt...eldhús og bað fer í forgang með þrif, ryksugan sér um afganginn þessa helgi. Eina leiðin til að sleppa við að moka flór er að eiga ekki kýr, og eina leiðin til að sleppa við húsverk er að búa ekki í húsi hvort sem er.

Hér sé friður. Ég verð heima í kvöld eins og undanfarna marga mánuði, hef tekið mér verðskuldað hlé eftir vel unnin störf frá því að ganga fram af fólki með syndugu líferni mínu. Býst samt ekki við að vera hættur. Lífið er friðsælt, kettinum að batna breimið og ég er í skapi til að elsa eitthvað klassískt í kvöld, ætla í rúmið með Lofgerð heimskunnar. Langt síðan ég hef lesið þá vinalegu litlu skruddu og kannski þarf ég smá uppherðingu í kvenhatrinu. Og svo er hann Hilmir litli kominn með heimasíðu.

Erill hefur ekki komið í heimsókn til mín í dag, en hann hefur ekki verið langt undan á snúningasömum degi. Í morgun var gaman að sjá snjóruðningstæki í fyrsta sinn ívetur, og það heilan veghefil sem var að skafa rigninguna af götunni. Svo fór hann og hreinsaði bílastæðið hjá ÁTVR en annað sá ég ekki til hans. Það verður að forgangsraða rétt á föstudagsmorgni.
Skólinn minn var að láta mig hafa nýja fartölvu svo ég þarf að færa gögnin af þeirri gömlu um helgina og skila henni. Hún fer í yfirhalningu og svo aftur í notkun.
Í Kastljósi í kvöld var Guðni Ágústsson að segja að hann vildi fá Framsóknarmenn aftur heim á höfuðbólið í staðinn fyrir að hafa þá í vinnumennsku í öðrum flokkum. Það verður að segjast að það er stórt orð Hákot. Þessi yfirlýsing fær einkunnina yfirklór vikunnar, er hann ekki sjálfur búinn að vera hjáleigubóndi í umhverfis-og félagsmálastarfshópi Sjálfstæðisflokksins svo árum skiptir og höfuðbólið hans orðið að kotrassi? Af hverju fara menn annað í vinnumennsku? Það er af því kotið ber bara ekki fleiri, Guðni, og húsbóndinn hefur ekki verið hjúasæll þegar menn ganga jafnvel af framboðslistunum rétt fyrir kosningar...ganga jafnvel úr vistinni rétt fyrir hjúaskildagann.

Dagurinn í dag hefur ekki verið kyrrlátur. Lafði Hermína hefur verið ferlega breima síðustu tvo daga. Henni héldu auðvitað engin bönd í íbúðinni svo ég hleypti henni niður í kjallara í morgun og lokaði gluggunum. Í töflugati skaust ég heim og þá lágu tveir fresskettir á glugganum og mændu á lafðina þar sem hún velti sér á gólfinu með læðuhljóðum. Velkomin á súlubarinn í Sænska húsinu á Selfossi.Sem gerði þá að auðveldu skotmarki fyrir duglega skvettu af köldu vatni svo þeir hafa ekki sést síðan. Núna liggur hún hin rólegasta á sínum vanalega stað grútsyfjuð og botnar ekkert í sjálfri sér að hafa látið svona. Með svona "Hvað var ég eiginlega að pæla" svip á trýninu. Hún um það.

Einhverju sinni vorum við, ég og Hreinn heitinn Erlendsson, að ráðgera það að semja fræðilegt þrekvirki undir nafninu Braskara - og gjaldþrotasaga Íslands. Í anda annars ritverks sem heitir Björgunar-og sjóslysasaga Íslands. Við gáfumst fljótt upp á hugmyndinni, meður því að við töldum nánast útilokað að nokkur fengist til að fjármagna verkið, auk þess sem við vildum báðir búa áfram á Íslandi.Líka er hætt við að fólk hefði enn síður kært sig um niðurstöðurnar en framkvæmdina. En það væri ekki úr vegi að kanna það hversu mörg fyrirtæki hafa farið af stað með nýjar hugmyndir um eitthvað sem alveg átti að geta gengið upp en gerði það ekki samt. Ef til vill hefði litið vel út að framleiða kattasand í Búðardal, en það er bara þannig með innlenda framleiðslu að hún lendir kannski ekki í samkeppni við erlendar vörur þó það megi heita svo, heldur á kaupmannaveldið á Íslandi það til að setja bláan sand í gírkassann á bestu farartækjum. Blár sandur er framleiðsla sem nóg er af hér á landi ef að er gáð.

Kattasandur. Hver hefði haldið að það væri svona mikill vandi að fara með hann og margt sem hægt er að nota hann í. Utan á pokanum stendur: Hrein náttúruafurð. Það var gott að vita. Mér er líka ráðlagt að setja hann ekki í klósettið eftir notkun. Nei ég nota hann ekki og ég skal biðja köttinn um að gera þetta ekki heldur. Svo má nota sandinn til að strá á hálkuna, til að drekka í sig olíu og bensín, ..og hugsa sér, ef ég set kattasand í skál í ísskápnum eyðir það vondri lykt úr skápnum. Ætli ég eigi að gera það fyrir eða eftir notkun?
Hm. Hvað ætli séu flutt inn mörg tonn af þessari hreinu náttúruafurð á ári og ætli það borgaði sig að famleiða þetta hér? Þetta er líklega eins og með innflutta vatnið, sem greinilega margborgar sig miðað við magnið sem kemur.

Til er ágætur vefur sem heitir timarit.is.Þar eru til skannanir af gömlum tímaritum frá 19. og 20. öld sem gaman er að fletta, fyrir auðvitað utan það að hlífa frumgögnum. Ég fagna þessari góðu framkvæmd sem léttir fræðimönnum lífið.Í dag greip ég niður í Kvennablaðinu. Annað tölublað 1896. Blaðsíðu 2. Og auðvitað fangaði fyrirsögnin þar huga minn. Greinin hét: "Hinn fullkomni eiginmaður."

"Hann fer að öllu leyti með mig sem sinn jafningja, enn ekki sem ráðskonu, ekki heldur sem kvenlegan herbergisþjón, sem hafi það aðalstarf að bíða eftir honum, ekki heldur sem sálarlaust leikfang og glingur....."

"Jeg veit upp á hár, hvað hann vinnur sér inn, og því veit ég, hvaða útgjöld við megum láta eftir okkur...."

"Hann er umhyggjusamari um mína velferð en um sjálfan sig, Sje slæmt veður og ég þurfi út til einhvers, gjörir hann það sjálfur. Þegar litli stubburinn hefur verið óvanalega óvær, og jeg hefi ekki sofið nótt eftir nótt, og ekki getað komið í veg fyrir að hann vaknaði - þá er hann ekki úrillur og nöldrandi. Nei, hann tekur undir eins drenginn af mínum þreyttu handleggjum og biður mig að sofa."

"Hann geymir ekki gestunum bros sitt og blíðu; hann kemur ekki fúll og óánægður heim frá vinnu sinni; hann leitar ekki með logandi ljósi að göllunum á heimilinu; hann styggir mig aldrei."

"Hann skoðar ekki herbergi okkar aðeins sem matsal, drykkjustofu og svefnherbergi, hann leggur sig í líma til að gjöra þau að heimili okkar..."
"Hann er svo ör af peningum við mig sem efni hans leyfa...Vanti mig kjól eða stígvél, (Svuntu eða slifsi) biður hann mig óðara að kaupa það sem jeg þurfi.."

"að öllu samanlögðu er maðurinn minn elskulegur, tryggur og nærgætinn eiginmaður, ástríkur faðir, ástúðlegur og skyldurækinn sonur við foreldra sína, góður bróðir systkinum sínum, áreiðanlegur vinum sínum, friðsamur nágranni, ráðvandur og áreiðanlegur verkamaður. Hann er í einu orði heiðursmaður." En líka.."Ónei, ég er gift manni, en ekki engli, og jeg sje að hann hefir galla, en þeir eru ekki stórir; það er ekki mitt verk, að bera þá út."

Einhverra hluta vegna kannast ég við sönginn. Ég spyr bara..Hvað klikkaði?

Mér er sama um Eurovision. Mér finnst alltaf hálf hjákátlegt að sjá íslendingana, sem hafa fengið sína tónlistarmenntun í bílskúrnum hjá pabba og þjálfun sína með því að yfirgnæfa sveittar fyllibyttur á réttaböllum eða drukkna sjóara á pöbbum fara að keppa við sléttgreidda krakka úr tónskólum Evrópu sem eru þarna að skemmta íhaldssama hlutanum af félagsstarfi aldraðra í álfunni. Enn verra finnst mér þegar ágætis fólk héðan að heiman fer í þessa vitleysu og tekur áhættuna á því að eiga ekki framtíð fyrir sér framar á Íslandi ef illa fer, sem það gerir oftast. Mér hundleiðist smásmyglin þegar fólk er að setja út á Birgittu fyrir það hvernig hún stendur á sviði. Við erum ekki í kúadómum að gefa einkunn fyrir fótstöðu, og mín vegna má hún hoppa eins og hross í hnappheldu. Ég vil nota íslensku sjávarplássaaðferðina, senda einhvern sem fólk má missa úr aðgerðinni eða beitningunni og er ekkert að gera hvort sem er. Ég hef reyndar áður komið með þá tillögu að nota dönsku aðferðina, senda Á. Johnsen og E. Bárðarson saman undir heitinu Bömmer-bræður. En eitt bakka ég ekki með. Það er Geirmundur sem getur þetta, af því hann er bara góður.

Þegar þú ert strandaglópur á alþjóðaflugvellinum í Þorlákshöfn, greiðslan á flugmiðanum þínum hefur ekki náð í gegn fyrir brottför, þú ert klæddur í jakkaföt sem eru eins og eitthvað sem mamma þín hefur keypt handa þér á útsölunni hjá Flóamarkaði Hjálpræðishersins fyrir ferminguna þína...og eina leiðin til að sleppa út úr þessari klípu er að komast til Evrópu með rússatogara þar sem hefur verið málað yfir slorið ryðið og skítinn...þá er óskaplega gott að vakna við vondan draum, sjá að klukkan er fimm og þú mátt halda áfram að sofa. Skítt með allar tafir á millilandaflugi, allavega fram til klukkan sjö.

Hver elst upp með hverjum, karli eða konu, er ekki alltaf aðalatriðið. Ekki heldur víst að það sem ætlast er til að tolli í fólki geri það í raun og veru, heldur eitthvað annað.
Ég er líklega fjögurra ára núna. Það er vor og sól úti.Ég er með ömmu niðri í eldhúsinu hennar. Hún er að brenna kaffibaunir. Setur grænar baunirnar á plötu og stingur þeim í ofninn. Svo tekur hún dökkar baunirnar og setur þær í kaffikvörn. "Á ég að sýna þér galdur?" segir hún. Ég er til í það. Hún snýr sveifinni á kvörninni og opnar skúffuna. Þar er brúnt ilmandi kaffi. Mig langar að prófa og mér er leyft það. Ég er göldróttur. Ég kann að búa til kaffi. Um haustið elti ég ömmu út í garð að klippa kúmen. Hún setur það í hvítan poka sem hún hengir upp úti í sólinni og lætur kúmenið þorna, svo setur hún það í kaffi og kleinur og margt fleira til að fá gott bragð. Seinna fannst mér líka gaman að la´ta ýmislegt út í mat til að gera bragðið gott. Það er ekki alslæmt að alast up með konum...
Kannski var amma í raun og veru að gefa mér galdurinn sinn. Galdurinn að láta tækin vinna rétt. Ég hef alltaf átt gott með að láta vélar og tæki hlýða mér og gera það sem til er ætlast af þeim. Allt frá traktorum upp í tölvur, gegnum árin. Sonur hennar, Jói frændi, var líka kallaður Jói galdramaður úti í Þorlákshöfn. Hann gat látið bátavélar fara í gang bara með því að koma við þær. Við lifum á tímum raunhyggju þar sem okkur er sagt að galdur sé ekki til. Seinna voru mér kenndir fleiri galdrar, sem eru önnur saga.

Það virðist vera að Davíð sé eins og sagt er helvíti-fúll-páll útaf því að mislægu gatnamótin hans komast ekki á borðið þegar hann ætlar að láta fé í þau. En þessi kosningaloforð þeirra Halldórs og Davíðs höfða nú einkum til karlmanna sem eiga pening. Aldraðir, öryrkjar, skólafólk og aðrir fátæklingar verða að hirða molana sem falla á gólfið. Þetta minnir óneitanlega á konurnar á einkamal.is sem í sífellu kalla upp.."Óska eftir að kynnast fjársterkum og fjárhagslega sjálfstæðum karlmanni." Launað viðhald í boði fyrir pening, strákar. Samkeppnin er hörð um að fá að bora út jarðgöng í hinum ýmsu fjarðarbotnum.

Fór ekki í vinnuna í dag vegna einhvers slappleika í morgun, þó það sem var að mér hafi sennilega bara verið landssynningurinn. Allavega er ég búinn að liggja í notalegu spennufalli í dag og liðið vel en er albúinn að ganga að verki á morgun. Fyrst vinnan í áföngunum hefur gengið hnökralítið og hratt framan af önninni var allt í lagi að missa úr dag, en tímaskipulagið framundan leyfir enga leti. Í dag finnst mér bara gott til að vita að slökkviliðið skuli hafa æft sig að slökkva í húsum rétt áður en kviknaði í þeim.

Þessi dagur hefur verið óvenju erilsamur af sunnudegi að vera. Fór til Reykjavíkur og sá sýninguna Akvarell Ísland í Hafnarborg. Hún var ekkert sérstök, en samt synd að þetta form myndlistar, sem felur í sér mikla færni, skuli vera vanmetið á Íslandi. Eins falleg og góð vatnslitamynd getur verið. Þó voru fáir á þessari sýningu sem gerðu sér grein fyrir að þeir voru að mála með vatnslitum, samt. Svo fórum við Andri á aðra sýningu sem er verulega skoðunarverð, franskar teiknimyndasögur í Gerðarsafni. Eftir það fór ég að sjá barnabarnið, það gubbaði á pabba sinn meðan ég var þar og kúkaði duglega í bleyjuna sína. Hann átti alveg inni fyrir þessu. Erill dagsins endaði í mat hjá Ragnari bróður, Gigi kona hans er alltaf ágætur kokkur. Góð tilbreyting frá rólegheitum undanfarinna helga.

Það gengur ekki vel með blessaðan Menningarsalinn á Selfossi. Sem kannski er von í bæ þar sem fólk getur ekki einu sinni komið sér upp almennilegri aðstöðu til að nudda saman á sér rössunum. En eins og segir í erlendum ferðamannabæklingum, Selfoss er leiðinlegur lítill bær sem hefur þann kost að það er auðvelt að komast í burtu þaðan. Svo leiðinlegur að jafnvel skítamórallinn er flúinn. Og þó ekki klárist salurinn hefur Davíð þessi elska séð fyrir því með umfangsmiklum vegabótum að það er enn auðveldara en áður að komast í burtu. Það verður hægt, til dæmis, að koma Selfossbyggjum úr landi án þess að þurfa að láta þá fara gegnum Reykjavík, jafnvel, svo að borgarbúar blessaðir þurfa ekki að halda fyrir nefið þess vegna. Það sem vantar í þennan Menningarsal er úrræðagóður byggingarnefndarformaður með sjálftökurétt á laununum. En hvers er að vænta...til byggingarinnar var stofnað fyrir tilstilli Óla Þ. Guðbjartssonar sem svo sveik flokkinn með stuðningi við Albert...og svo voru það eintómir kommar úr Fjölbrautaskólanum sem yfirtóku bæinn, trúlega með því að beita nemendurna pólitískum áróðri og þvingunum, bara, ef ekki beittum og snöggum höggum með sínum reglustikum. Það er ekki von að kommabælið mikla, stjórnað af framhaldsskólakennurum þar að auki, fái krónu í þessa framkvæmd.

Dagurinn hefur verið latur, þó einn landssynningur ýti öðrum upp á landið hef ég ekki látið reka mig neitt áfram. En þorratunglið er fullt á mánudaginn. Heima er best, hlýtt og þægilegt, nóg að lesa og Andri farinn til móður sinnar. Lafði Hermína hefur hringað sig upp og snúið höfðinu í suður, en síðan staðið upp, sleikt sig þrisvar, hringað sig upp aftur og snúið hausnum í norður. Síðan endurtekið þetta til að snúa hausnum í suður. Svo aftur í norður.
Andri fékk lykilorðið sitt að Íslendingabók fyrir helgi. Svei mér ef þessir strákaormar mínir eru ekki af Thoroddsenætt í móðurlegginn gegnum Finnboga afa sinn og ég var fyrst að frétta þetta núna...og svo kemur hver einasta eyja á Breiðafirði við sögu, þó aðallega Flatey en líka Akureyjar og Svefneyjar.
Svei mér ef ég gæti ekki þegið eins og einn bjór og sætt knús einhvers staðar. Mér sjálfum að kenna að hafa verið ónýtur við aðdrætti á búsi og kvenfólki undanfarið, og ekki er heimsendingarþjónusta á þessu neins staðar...

Lafði Hermína hefur fengið nýtt hálsband því hún var búin að týna bjöllunni af því gamla. Það er rautt og fer ágætlega við dökkgráan feldinn. Andri sýnir henni nýja bandið og hún strýkur það með framfætinum. Hún er kjur meðan við tökum það gamla af og setjum það nýja á. Hún er hæstánægð. Þessi köttur er glysgjörn tildurrófa.

Enn einn gamall nemandi og góðvinur hefur tengt á mig. Eiríkur Jónsson. Hann hefur þetta um mig að segja: "Erlingur er annar snillingur en hann kenndi mér sögu þegar ég var í Stóru Gulu Hamingjunni forðum daga. Mig minnir að ég hafi tekið flesta þá kúrsa sem hann bauð uppá og lobbíað fyrir nokkrum nýjum (sem komust reyndar ekki á legg sökum slakra pólitískra sambanda á þeim tíma) Ég hef ekkert nema gott um þann mann að segja og eftir að ég enduruppgötvaði hann á netinu þá hef ég kíkt á hann reglulega."
Sömuleiðis, Eiríkur, og ég á ennþá myndina sem þú málaðir og gafst mér á sínum tíma. Hún hékk á tímabili uppi yfir rúminu í svefnherberginu mínu en svo var einhver kvenmaður að sofa þar sem var eitthvað hrædd við hana svo ég tók hana niður, en hengi hana áreiðanlega upp aftur við tækifæri. Erlingur annar snillingur.
...

Umræða um tölvuleiki er alltaf neikvæð. Sífelldur klifandi um að fólk hangi í tölvum sí og æ, oft á RÚV. Hugsa sér að ég man eftir RÚV þegar hún var mönnuð hressum og framsæknum ungum mönnum og konum sem voru ákveðin að láta þetta ganga upp. Núna er þetta orðið forpokuð gamlingjastöð. Síðasta neikvæðni gagnvart tölvuleikjum var hjá Illuga Jökulssyni í Kastljósi.."Hanga í Playstation í sextán tíma á dag." Hins vegar gefur nýleg könnun sem nemendur í félagsfræði við F.Su vísbendingu um annað: Nemendur sem stunda hlutverkaleiki..Role-play..sýna góðan námsárangur. Ég get borið um að það einkennir nemendur sem stunda hlutverkaleiki og fantasíuleiki að þeir eru góðir í sögu, og gjarna líka ensku. Nemendur sem stunda tölvuleiki sýna betri námsárangur en hinir. Einkum er fylgni milli þess að nemendur sem eru mikið í kappakstursleikjum eru líka góðir í stæðrfræði. Dragið fram X-boxið og Playstation, foreldrar góðir. Hver veit nema það skili sér.....

Kosningaloforð eru allavega jákvæð þó efndirnar séu upp og ofan. Eitt kosningaloforð sem mig langar að sjá til dæmis er að lokið verði við viðgerðir á Þjóðminjasafni, áður en Húsafriðunarnefnd friðlýsir fornfálega stillansana utan á byggingunni. Miðað við ástandið þarf bráðum að fara að bjarga þeim. Eða allavega veita fé til að forverja fúatimbrið, til þess á safnið fagfólk. En ég er ánægður með Menningarhúsið í Vestmannaeyjum. Um það bil sem Á. Johnsen fær reynslulausn verður húsvarðarstaðan þar laus. Og Á. hefur sýnt sig að vera góður í alls konar reddingum, að ég tali ekki um margvísleg afskipti af menningarmálum. En miðað við umræðuna hér veit ég ekki hvað sá var að spá sem braust inn í Öskjuhlíðarskóla í nótt og stal þaðan 60 töflum af Rítalíni. (Og ég veit hvað Öskjuhlíðarskóli er og fyrir hverja hann er, ekki reyna að snúa út úr því allavega!)

Húff. Tvær nýjar manneskjur hafa tengt á mig núna, það eru þær Anna Hjalta og Bidda. Ég þakka kærlega fyrir mig og tengi auðvitað til baka. Og...
HÚRRA! Fjölmiðlar...það er að segja Kastljós..hefur viðurkennt að konur stundi heimilisofbeldi. Og andlegt ofbeldi. Nú er stigið stórt skref til að koma til móts við karla í jafnréttinu. Þetta er gott mál. Konur eru ekki saklausar og mega ekki allt.

Hmm..umræðurnar hér eru enn að aukast og sýnist sitt hverjum sem von er. Sérstaklega eftir að Tilveran tengdi á þetta. Við erum bara þar til skiptis, feðgarnir, Andri í byrjun vikunnar og ég núna. Þetta er að vísu í annað skipti á þessu ári sem ég verð svo frægur. En nú er sniðugast að bíða og sjá hvaða stefnu umræðan tekur og segja sem minnst. Annars yrði ég að sækja um hæli sem pólitískur flóttamaður í Írak.
En samt....ég hef löngum sagt að sannur Sjálfstæðismaður stráir á fönnina fyrir smáfuglana og hleypir svo út kettinum. Davíð klikkar ekki á því, boðar skattalækkanir eftir kosningar. Ég væri alveg sáttur við að hann lækkaði hátekjuskatt af kennurum, en kötturinn bíður bak við horn. Ef Samfylkingin vinnur kosningarnar....sem sagt. Davíð á kött sem heitir Solla. Míá.

Stjórnmálamaður dagsins í dag hjá mér er tvímælalaust Gylfi Þorkelsson, samkennari minn og bæjarfulltrúi Samfylkingarinnar í Árborg. Hann fær heilsíðuviðtal í Dagskránni þessa vikuna. Þar segir í myndatexta: "Gylfi segir að gestir Sundhallar Selfoss þurfi að nudda saman rössum á álagstímum eitthvað lengur en þar eru mikil þrengsli í búningsklefunum eins og fólk þekkir." Þetta eru almennilegir stjórnmálamenn, ekkert að sinna einhverju nöldri úti í bæ. Þegið þið bara og nuddið saman á ykkur rössunum. Ekki slæm hugmynd annars, ef fólk er eitthvað aumt í eigin bakhluta og fullt af sjálfsvorkunn, í staðinn fyrir að vísa á geðlyf: "Farðu bara í sund á Selfossi."
(Rétt í því að ég var að skrifa þetta bankaði stúlkukorn upp á í vinnuaðstöðu kennara og spurði "Hæ er Gylfi nokkuð hérna?" Ég: "Nei, en ég hef kannski hugmynd um hvar sé hægt að leita að honum..." (eða ekki!))
Á hinn bóginn, ef fólk vantar aðstöðu til þessara athafna þá á þingmaður Sjálfstæðisflokksins gróðurhús sem hann gæti hugsanlega leigt fyrir starfsemina, ekki verður hægt að hafa vambahreinsun þar til frambúðar - þangað til Samfylkingin bætit um betur fyrir þá sem þurfa að vera í þessu nuddi.

Okkur kennurum finnst stundum nóg um hvað á að gera mikið í skólunum. Sér í lagi þegar spekingar koma fram í fjölmiðlum og segja að lausn vandamála sé að gera átak í skólum landsins og setja kennara í málið. Nú er það gamlþekkt í starfinu að ef einhvers staðar á að skemmta skrattanum í sjálfboðavinnu er gjarna byrjað að leita uppi næsta kennara og hjóla í hann. Ef svo fer fram sem horfir þá gæti dæmigerð kennsluáætlun í framhaldsskóla litið svona út, miðað við pressuna utan frá um allt sem við eigum að gera:

10 mín. Ræða alvarlega við nemendur um gildi heilbrigðra lífshátta.
12 mín. Fræða nemendur um notkun getnaðarvarna.
10 mín. Forverja einhverja sennilega gegn fíkniefnum.
10 mín. Ræða af alvöruþunga um kynsjúkdóma.
10 mín. Fjalla um andlegt ofbeldi.
8 mín. Kenna fagið. En muna eftir að gæta jafnréttis kynjanna.

Inn á milli til tilbreytingar má skjóta inn yfirveguðum upplýsingum um efnahagsstefnu ríkisstjórnarinnar, afhenda bæklinga frá Landsvirkjun um jákvæða umhverfisvernd og senda nokkra bilaða náttúruverndarsinna til námsráðgjafa. Kanna hvaða nemendur þurfa á lyfjagjöf að halda og gera tillögur til foreldra um það mál. Svona má auðvitað spinna áfram vinnudaginn..

Í tíufréttum í gærkvöldi komu þau tíðindi að mun fleiri konur leiti nú í Kvennaathverfið vegna andlegs ofbeldis fremur en barsmíða. Gott er að vísu til að vita ef menn eru hættir að berja konur sínar og láta sér nægja að öskra á þær í staðinn. Og enn betra ef umræða um andlegt ofbeldi er vakin, þá kannski hættir að hallast á merinni milli kynjanna. Auðvitað endar þetta í því að fundin verður pilla og svo verður gert átak í málinu með því að útbýta bæklingum í framhaldsskóla landsins svo sem venja er til. Svo gleymist umræðan snyrtilega. En í framhaldi af umræðunni hér er ástæðan auðvitað augljós, miklu færri karlar en konur eru á geðdeyfðarlyfjum. Þetta verður að laga. Læknavísindin verða að leggja körlum eitthvað til í þessu, er ekki til eitthvert Skruggblesín eða Rustafín til að gefa okkur svo við verðum bara syngjandi glaðir? Og Viagra á eftir, þá fer þetta að verða nokkuð notalegt. Á Patreksfirði er strákahópur sem gerir reglulega skurk í plássinu, það má nota þá til að þróa nýtt lyf og kalla það Patrónín.

Uppeldi karlmanna?
Í kvöld er ég fimm ára. Það er vetrardagur að áliðnum degi. Afi liggur í rúminu sínu og stangar úr tönnunum. Hann átti aldrei tannbursta á æfi sinni, en hreinsaði tennurnar vel á hverjum degi með snyrtilega tilskorinni eldspýtu. Og dó hálfníræður með allar tennur heilar. Kötturinn liggur honum til fóta. Grábröndótt fress með hvíta bringu og kvið. Græn augu. Fyrir mér er þessi köttur grænn á litinn í minningunni. Og heitir Kisa. Við fótagaflinn á rúminu hans afa er útvarpið. Og klukkan er áreiðanlega fimm. Ég heyri drungalega þularrödd segja: "Útvarp Reykjavík. Klukkan er fimm. Nú hefst framburðarkennsla í Esperanto og spænsku."
Afi stendur upp og skrúfar niður í tækinu, slekkur ljósið á herberginu og fer að tala við mig um hana kisu. Kisa er alltaf hún kisa, ekki hann kötturinn. "Hún Kisa er með slíður utan um klærnar sem hún dregur þær í og þá eru þær alltaf beittar." Það tekur mig svolítinn tíma að skilja þetta slíður og hvað það er. Svo teygi ég mig í Kisu og skoða klærnar. Kisa þóknast mér með því að geyspa og teygja fram löppina.
Já ég skil núna. Amma situr á sínu rúmi og er að stoppa í sokk af mér í daufri birtunni frá útvarpinu. Ég var ógnvaldur sokkanna á minni tíð og er enn, því ég er með mjög uppsveigða tánögl sem slítur fljótt gat á alla sokka. Afi fer að segja mér hvernig Kisa veiðir mýs.
"Og það finnst Kisu gott, að veiða mýs. Hún tekur músina í kjaftinn, bítur hana á hálsinn og drekkur blóðið. Þá fær hún volgt ket. Það finnst Kisu gott, að fá volgt ket."
Amma tekur fyrir munninn, segir afa að skammast sín og stekkur fram. Ætlar að gubba.
Afi rennir eldspýtunni út í munnvikið og glottir.
Svolítið hefur hrunið úr bjarginu sem er ægivald kvennanna í mínu lífi. Ég stend með afa, hann á ekkert að skammast sín fyrir þetta.
Finnst mér. Þetta er bara svona og alveg satt. Mýs geta komist í fóðurblönduna og étið mélið frá kúnum. Og þá kemur minni mjólk.Þá gerir Kisa gagn.
Núna þegar ég hugsa um það þá gefur það ýmsa möguleika að vera afi.
Og ég er viss um að tengdadóttir mín mun hafa áhyggjur af því að ég verði of mikið með barnabarninu, eins og er eðli tengdadætra víða um veröld. Það verður allt í lagi, bara eins og það á að vera.
Seinna læri ég að það eru þrjár skotheldar leiðir til að losna við ömmu út úr hvaða herbergi sem er. Tala um mýs, rottur og Höskuld í Saurbæ.

Umræðunni hér á blogginu skiptir í nokkur horn og fólk ekki á eitt sátt, sem von er. Ég bendi á eitt. Ég er sagnfræðingur. Ég er sögukennari. Hlutverk mitt er að kenna sögu eða miðla henni, og ef ég svo kýs, rannsaka hana líka. Ég hef mína þjálfun í því að taka eftir því sem er að gerast í samfélaginu í kringum mig, einhverju eins og þessu, og leita róta fyrirbæranna í fortíðinni. Ég hef ekki forsendur til að benda á einhvern einstakling og segja "Það er x að þessum, þá á hann að taka inn y við því." Ég hef engar forsendur til slíks og það er ekki mitt hlutverk, ég á að vera að kenna. Ef nemendur mínir læra ekki á ég mína verkfærakistu, en hún er ekki lyfjaskápur. Og ég er ófær um að segja til um slíkt. Það kemur oft fyrir að fólk leitar til mín sem kennara í von um að fá ókeypis sálfræðiþjónustu. Sem ég veiti ekki. Ég þekki til vissra hluta, í sumum einöngruðum tilvikum sæmilega vel, eins og ég veit að Salóme mun kannast við. Því miður eru til kennarar sem líta á sig sem starfandi sálfræðinga og uppeldisfrömuði fyrst og gleyma gjarna aðalverkefni sínu, sem er að kenna. Það fólk gerir því miður mun oftar tjón en gagn með illa grunduðum lausnum. Það er svona svipað og að sjúkraliði færi að ákveða við hverju ætti að skera sjúkling upp.
Góður kennari reynir að koma vandamáli sem kemur upp í hendur ábyrgra fagmanna. Það er ekki alltaf auðvelt, ekki alltaf hægt og stundum er ekkert hægt að gera hvort sem er. En eitthvað sýnist mér vera í gangi oftrú á lyfjagjöf: Þú ert strákur. Þú verður að fá meðal við því. Þú ert kona. Það verður eitthvað að lækna það. Þú ert til...hvaða mixtúra er til við því? Lífið er erfitt..við verðum að taka eitthvað inn við því í staðinn fyrir að takast á við það. (Hefur nokkur heyrt minnst á að detta bara í það?)

Eftir að hafa bloggað síðasta póst rak ég augun í tvennt: Í fyrsta lagi pistil eftir Sunnu Ósk Logadóttur, á bls. 32 í mogganum í dag, sem kemur nákvæmlega heim og saman við það sem ég var að segja. Nema að á greininni má skilja þann undirtón að þetta sé körlum eitthvað að kenna, eins og vanalega þegar konur fjalla um þessi mál. Hins vegar frétt um að úthlutun geðdeifðarlyfja til stráka væri meiri en til stelpna, og geðraskanir drengja undir 15 ára aldri væru algengari en hjá stelpum. Og hvaða sérfræðingar fara með þá í athugun? Pabbarnir? Þetta er ábyggilega bara körlum að kenna, að sinna ekki þessum málum betur. Og þá eru það þeir sem þurfa að breytast, eins og vant er, og stelpurnar þar með stikkfrí.

Í dag var ég eitthvað að ræða við hóp nemenda og meðal annars kom fram í umræðunum..frá stelpunum..að strákar væru orðnir hundleiðinlegir. Ég svaraði því til að það væri von, þegar allt uppeldi karlmanna núorðið miðaði að því að gera þá meira eins og stelpur. Mömmur ráða uppeldinu, fóstrur taka við þeim, kennslukonur bætast við...svo það er von að miðunin sé í þá átt að karlmenn eigi annaðhvort að vera meira eins og konur eða að minnsta kosti að hlýða þeim, annars verður haft samband við sérfræðingana og pundað í þá Rítalíni eða einhverju róandi. Karlmenn mega bara ekki vera karlmenn lengur á sínum forsendum heldur forsendum kvenna. Ég bjóst við hörðum viðbrögðum, að nú yrði hlaupið um allar jarðir með gargi eins og þegar hænur eru teknar af eggjunum og ég kallaður pungrotta, kvenhatari og klagaður um allt, en það datt yfir mig. Stelpurnar í hópnum voru sem sé sammála mér.
Guð láti gott á vita.
En ég tók líka eftir þakklátum andlitunum á strákunum í hópnum...
En á það þarf að líta að ef búið er að gera karlmenn kassavana áður en þeir kynnast mökum sínum tekur það auðvitað frá þeim part af spennunni að venja þá.

Nú rignir kosningagjöfum yfir íslenska kjósendur. Nýir jólasveinar eru að koma til byggða: Fjárveitingar í Suðurstrandarveg, Hellisheiði, menningarhús í Vestmannaeyjum..og Menntamálaráðherra kom austur um daginn og skrifaði undir samning um nýtt íþróttahús við Fjölbrautaskóla Suðurlands. Já jafnvel hann er að gera eitthvað. Umhverfisráðherra..(settur) tekur vinsæla ákvörðun í virkjanamálum. Það er greinilegt að það á að sýna ossum sunnlendingum að það verði hugsað um okkur þó Á. Johnsen sé á leiðinni bak við lás og slá og Kristján Pálsson kominn út í kuldann. Sturla Böðvarsson hækkaði kvótann og sýndi þar með að hann hlustar á sjómenn, vondustrákamenntamannaliðið á Hafró veit hvort eð er ekkert um fiskistofna. Æ hvað mér finnst ég sem kjósandi vera eins og óþekkur krakki sem þarf að lofa að vera góður í smá stund svo ég fái pakkann minn og Grýla gamla Gísladóttir hremmi mig ekki. Ég er að hugsa um að veita atkvæði mitt þeim flokki sem talar við mig eins og manneskju með fulla fimm sansa, en talar ekki niður til mín eins og ég sé krakkafífl. Eins og ég sé ekki nógu gamall til að vita að eftir kosningar verður allt komið í óefni og hver bömmerinn rekur annan með skattahækkunum og fleiri yndislegum skilaboðum. Þetta heitir að strá á fönnina fyrir smáfuglana, kettinum verður hent út eftir kosningar.

Ég hef ávallt, þegar ég hef mátt það, verið morgunsvæfur, og líka þegar það er ekki á dagskrá. Ég var svo hamingjusamur í rúminu í morgun að ég ætlaði ekki að hafa mig fram úr. Einkennileg tilfinning, eins og að liggja í mjúkum heitum snjóskafli og nenna hvorki að bakka né hjakka til að komast út úr honum. Það eina sem rekur mig á fætur er allt fólkið sem hefur vaknað eldsnemma á Hellu, Hvolsvelli, í Þorlákshöfn og Hveragerði, og auðvitað Selfossi, til að labba í vondu veðri á rútuna og koma svo hingað til að hlusta á mig. Hugsa sér. Og fólk gerir þetta.
Í uppvextinum var þetta mikið vesen hjá pabba, að koma mér á fætur. Hann var stundum alveg að gefast upp og beitti því stundum harkalegum aðgerðum. Hann er maður sem gerir allt með sleggju sem ekki er hægt með berum höndunum, og þess vegna er ég líklega í hópi þeirra fáu manna hér á landi sem hefur verið vakinn með sleggju. Með því að leggja hausinn á sleggjunni varlega á koddann við hliðina á mér. Einu sinni í rigningu stakk hann blautum ketti undir sængina hjá mér. Stundum kom hann með hundinn inn í herbergi, lyfti sænginni til fóta og lét hann sleikja á mér tærnar.
Lafí Hermína er enginn eftirbátur föður míns í embætti. Hún er ákaflega frjó og skapandi í því að vekja okkur feðgana. Í gærmorgun stakk Andri úfnu höfðinu inn í herbergið mitt og spurði: Pabbi, sagðir þú Mínu að hoppa á mér? (Ég geri það stundum)
Eitt ráðið er nefnilega þetta: Að taka undir sig stökk og lenda á maganum á okkur með alla fjóra fætur jafnt. Annað ráð er að reka löppina undir sængina og kitla okkur í iljarnar. Eitt er að stinga klónni undir og klóra okkur í rassinn. Ný aðferð er að hlaupa upp og niður eftir okkur endilöngum. Og ef hönd stendur fram af rekkjustokk má reyna að dangla í hana. Reka blautt trýnið í nefið á okkur aftur og aftur. Mjúkur morgunkoss. Sama aðferðin aldrei notuð tvisvar í röð og alltaf verið að finna upp nyjar. Kettir eru skapandi dýr.

Þessi sérstaka Flash- síða hefur stundum haldið mér hugföngnum.

Á mínum ferli hef ég aldrei verið flokksbundinn eða tekið þátt í stjórnmálum, þó ég hafi stundum úttalað mig um þau eins og aðrir. Samt hefur mér tvisvar verið boðið sæti á framboðslistum og það ofarlega. Í fyrra skiptið gerðist það þegar ég flutti á Selfoss, en ég hafnaði því, bæði vegna þess að ég hafði ekki áhuga á að fylgja þeim flokki að málum og líka vegna þess að hefði ég þegið þetta boð hefði ég verið að halda áfram gömlum innansveitar - og ættsveitadeilum úr sveitinni. Ég lýsti því yfir við mína fjölskyldu þegar ég flutti austur að ég væri ekki kominn til að halda áfram gömlum stríðum þeirra. Með þeim afleiðingum að ýmsir úr fjölskyldunni litu á mig sem hálfgerðan svikara. Seinna skiptið var málið þannig vaxið að ég sá ekki að það breytti nokkru um pólitík þó ég færi að skipta mér af henni. Og auk þess er ég sögukennari í fjölbrautaskóla á landsbyggðinni, og þó undarlegt megi virðast er það pólitískt viðkvæmt starf. Enda verð ég þess oft var að mér eru settir pólitískir varðhundar og jafnvel dæmi um að reynt hafi verið úr ákveðnum herbúðum að koma mér úr starfi. Sem ég að vísu hafði gaman af. Ég er sagnfræðingur og það gerir mig nánast ósjálfrátt fremur óháðan pólitísku þvargi, vitandi það að enginn flokkur er í mínum huga öðrum betri. Stundum spila ég mér til skemmtunar á þessa varðhundsku svo þeir sem eftir mér líta vita ekkert hvaðan á þá stendur veðrið. En ég hef samt sem áður kosið að leita friðar í kringum starf mitt og lífsafkomu en að blanda mér í skítkastið. En svei mér ef mig er ekki farið að langa í framboð þegar Kristján Pálsson hefur samband við flokksformann sinn og spyr: "Elsku Davíð, má ég fara í framboð sem tekur kannski fylgi frá flokknum þínum, svo ég geti sjálfur haft frítt spil með hverjum ég starfa með eftir kosningar?"

Ættfræði enn. Ætli ég haldi mig ekki við Vælugerðissystkinin, fyrst ættin hefur aukist um einn legg. Næst til sögu er langamma mín, Guðríður Eyjólfsdóttir. Hún var alla tíð vinnukona í uppsveitunum á ýmsum bæjum, á Ólafsvöllum, Háholti, Stóra-Núpi, Fjalli og víðar. Í kirkjubókinni er sérstaklega tekið fram að hún sé fædd "Á Þinghól við Vælugerði." En Þinghóll er örnefni rétt austan við bæinn. Ekki veit ég hvað það hafði að merkja nema það hafi verið spásögn um þingmennsku eins af barnabarnabörnum hennar, Kristins Péturssonar á Bakkafirði. Flutti undir lok æfinnar til dóttur sinnar, þeirrar einu sem hún átti, og dó þegar pabbi var níu ára. Langamma var vinnukona á Stóra-Núpi þegar hún rak sig á hreppstjórann, Brynjólf Einarsson á Sóleyjarbakka, þar sem hann var við smíðar. Á Stóra-Núpi var þá sálmaskáldið Sr. Valdimar Briem og hjá honum var í húsmennsku Brynjólfur fræðimaður frá Minna-Núpi. Brynjólfur var þá að jafna sig eftir byltu sem hann fékk þegar hann datt af hestbaki og því nokkuð við rúmið, en heimtaði að láta vinnukonurnar þvo sér. Langamma neitaði ávallt þeim starfa, en önnur stúlka á bænum tók það að sér með fyrirsjáanlegum afleiðingum og sonur þeirra var látinn heita Dagur. Dagur ólst svo upp hjá langa-langafa mínum, Erlingi í Árhrauni á Skeiðum, fór svo á Hvanneyri með tilstyrk föður síns og varð myndar bóndi í Gaulverjabæ síðar. Meðal barna hans voru Brynjólfur Dagsson, læknir og fyrsti jeppaeigandi á Íslandi, Dagur kaupmaður á Selfossi, (Daddi) og fleiri börn átti hann.
Þegar langafi var kominn í smiðarnar á Stóra Núpi ákvað klerkurinn að langamma skyldi færa honum mat út í smiðju. Meðan hún var í smiðjunni stóðu þeir Sr. Valdimar og Brynjólfur á Minna-Núpi úti á hlaði og ortu vísu, hvor sitt erindið til skiptis:

Lýstu ljós, dreng og drós
drauma fram að stundu
blésu þá, blysin á
birtu þörf ei fundu
Síðan hljótt, hægt og rótt
heitust faðmlög bundu
harla vel þá högum sínum undu.

(Þetta er uppskriftin að henni ömmu þinni, segir pabbi) Það er því óhætt að segja að líf hafi verið í ýmsum tuskum undir verndarvæng prófastsins og sálmaskáldsins.

Hvað um það. Brynjólfur tók ömmu til sín þriggja vikna gamla og fór með hana heim til sín, kom með hana að sögn á hnakknefinu heim til konu og átta barna. Geri aðrir betur nú á dögum. Hún var að vissu tíu árum yngri en hálfsystkini hennar, en kom vel við þau flest og minntist föður síns ávallt með hlýhug, sér í lagi þegar hann var að koma úr verinu á vorin, en hann var þá formaður á bát á suðurnesjum og reri frá Flekkuvík. Ekki þætti mér ósennilegt að einhverjir frændur fyndust þar um sveitir, og vera kann að Brynjólfi hafi ekki þótt verra að kannast við eitt af börnum sínum, allavega átti hann einn son með konu á nágrannabæ sem aldrei var kenndur við hann og voru þó allir á einu máli um að ekki væru til líkari feðgar. Sá launsonur mun hafa flutt norður í Eyjafjörð.
Langamma fékk dóttur sína aftur tíu ára gamla en þá greiddi bóndinn sem hún var hjá henni ekki kaup, launin hennar voru látin ganga upp í framfærslu dótturinnar. Ég átti lengi salúnsofið teppi í sauðarlitunum sem langamma óf, en það er núna breitt á rúm í Húsinu á Eyrarbakka. Meðal hálfsystkina ömmu voru Gísli, afi Sollu frv. borgarstjóra, Einar, bóndi á Þjótanda við Þjórsárbrú, Jón, sem síðast var meðal frumbyggja í Kópavogi, Guðmundur bóndi í Miðdal í Kjós, þar sem afkomendur hans búa enn. Brynjólfur var líka fjallkóngur á Hrunamannaafrétti, og er þessi setning höfð eftir honum eitt haustið þegar hann var að skipa í leitirnar: "Það þarf bæði hraustmenni og illmenni í þessa leit. Það er best að Guðmundur sonur minn fari."

Ég er ekki í mjög skapandi stuði þessa dagana. Það er ekkert sem ýtir við hausnum á mér og engar hugmyndir koma. Það er allt í lagi, svona þurrðir koma og fara. Hins vegar fór ég í eina skúffuna í skrifborðinu mínu um daginn að leita að einhverju sem ég auðvitað fann ekki, en stóð mig í staðinn að því að fara að skoða lag eftir lag af einhverjum fyrri lífum, ýmislegt sem hafði lifað af margar tiltektir og einhvermtíma verið talið þess virði að henda því ekki. Gömul verkefni sem var byrjað á en svo hætt við einfaldlega vegna þess að þau áttu sér ekki von um líf þegar farið var að takast á við þau...Ég sé að ég þarf að taka allt í gegn, það virðist vera að lífið standi núna á einum af þessum punktum þar sem þarf að taka til eina ferðina enn. Byrja á skrifborðinu, svo skápunum...einfalda hlutina. Svona ferðir byrja vanalega þar og svo er sortérað, sumt fer niður í geymslu, sumt fer úr geymslunni upp á háaloft eða í ruslið, svo fer sumt af háalaoftinu í ruslið....Yfirara hörðu diskana á tölvunum, inboxið í tölvupóstinum.....hreinsa út. Þetta hefur ekkert að gera með tímamót eða krossgötur, ég nota gjarna þá tíma lífsins sem hafa verið kyrrlátir til að taka í gegn. Þetta kemur til með að endast mér sem verkefni fram á vorið. Byrjaði reyndar í litlum mæli um jólin. En ætli ég byrji ekki á venjubundnum húsverkum samt, taki aðeins til í eldhúsinu og baki vöfflur...

Ég hef ekki farið að skoða barnabarnið, mér heyrist á öllu að foreldrar og barn séu hálf þreytt og séu aðallega að sofa. Mér var hins vegar fært á sængina í morgun, Lafði Hermína kom til mín með hvíta mús í kjaftinum og lagði á sængina, mjálmaði vinalega. Sem betur fer var þetta leikfangamúsin sem við höfðum gefið henni. Þar fyrir utan hef ég líka aðallega legið í leti og sofið og svo sofið smá og legið í leti. Til þess eru helgarnar á veturna. Ég er að sofa eitthvað úr mér, held ég. Ekki gamla þynnku samt, ég fór síðast á bar í júní í hitteðfyrra og sakna þess eiginlega ekkert. Vantar ekkert af pöbbunum hér á Selfossi.

Þá er það komið..fyrir fólk sem finnst gaman að sjá myndir af litlum börnum. Fyrsta barnabarnið er komið á vefinn. Þarna er maður í myrkrinu, fríu fæði og húsnæði og allt í lagi, en svo skyndilega kominn út og á vefinn, allar leitarvélarnar geta fundið mann og hvað maður heitir..Hilmir Snorri Brynjólfsson. Ekki slæmt, virðist vera rólegheitamaður eftir myndum að dæma og ekki ósvipaður föður sínum þegar hann var á hans reki. Ég ætla að bíða rólegur í nokkra daga með að fra og skoða, ég man of vel eftir erlinum þegar faðir hans fæddist, allir þurftu að koma strax að skoða..vil heldur gefa þeim tækifæri til að róast aðeins.

Stelpurnar í skólanum voru alveg að gagga sjalfar sig í kaf yfir myndinni um Michael Jackson í gær. Þær spurðu mig hvort ég hefði séð þessa mynd og ég svaraði nei, og það síðasta sem mannkynssöguna vantaði væri einn ruglaður rokkari í viðbót. Þarna er á ferðinni sorglega sjúkur einstaklingur, illa farið eintak sem neysluþjóðfélagshugsunin hefur rústað og á meðan við veltum okkur upp úr geggjun hans í fullri alvöru erum við veik líka.

Sparnaðarleið úr bókmenntaarfi Björgúlfsfeðga. "Leigðu listaverk á stofuvegginn". Þá vitum við hvað á að gera við listaverkasafn Landsbankans. Mín tillaga:Búðu til þín eigin listaverk. Helst beint á vegginn um leið og þú málar. Miðað við fjölda listamanna meðal þjóðarinnar og myndlistarmenntun frá leikskóla og upp úr (sbr. Hallgrím Helgason, Þetta er allt að koma) ætti þetta að vera pís of keik. Ég fyrir mína parta nota mínar eigin ljósmyndir.

Ég er erfiður í dag. Ég hef sett hóp af strákum í að fjalla um jafnréttisbaráttu kynjanna. Það fannst stelpunum fyndið og sniðugt..þangað til hópur af þeim var settur í að fjalla um atvinnuvegina, þróun þeirra og tækni. Það var ekki eins sniðugt. Hehe :Þ

Það er von að sonur minn hafi áhyggjur af því að barnnið hans verði fordekrað afa - og ömmubarn. Ef þetta er fyrsta barnabarn báðu megin frá. Annars man ég best eftir honum fjögurra ára gömlum í eitt skiptið sem móður hans fannst nóg um og spurði strák: "Ert þú lítið dekurdýr?" Sem hann henti á lofti, veifaði höndunum og dansaði um gólfið syngjandi: "Ég er lítið dekurdýr, ég er lítið dekurdýr.." Hann býr yfir alveg óvirkjuðum hæfileika sem dans- laga og textahöfundur.

Þar kom að því..að ég yrði afi. Rauðhærður strákur. Mér fannst að vísu ummæli föður hans kyndug..."Þetta verður dekraður andskoti." Erfið fæðing en allt virtist í lagi samt...

Mikið var það hugulsamt hjá einhverjum amríkönum að vilja selja mér rauða samfellu (með blúndu að ofan) fyrir Valentínusardaginn. Þetta eru sko sannir snillingar í markaðsfræðum.

Æi slæmt með hann Árna. En það vill lukka til að hann er með stúdentspróf, annars hefði ég hugsanlega þurft að kenna honum sögu og jafnvel stjórnmálafræði. Ef hann fer á Litla Hraun, það er að segja. Nema hann fari á húsasmíðabrautina. Nei, annaðhvort verður hann í númerunum eða hann fær að spreyta sig á golfvellinum á Kvíabryggju...
Annars er það af mér að frétta að Íslendingabók er búin að finna langafa minn. En þá versnar í því því núna gengur henni illa að hleypa mér inn, því hún neitar að finna forfeður mína. Sem kannski er von. Foreldrar afa voru nefnilega systkinabörn. Og foreldrar þeirra beggja voru líka systkinabörn. Afi var sinn eigin frændi á nokkra mismunandi vegu. Þetta var svona í Holtunum í þá daga. Ég veit ekki hvernig þetta hefði farið ef amma hefði ekki komið austur yfir ána að Kaldárholti til að bjarga málinu. Svo fluttu þau, hjábarnið hreppstjórans og ættingjalausi niðursetningurinn út í Villingaholtshrepp til að hokra. Sem entist þeim lífið út, reyndar.

Ég hef tekið eftir hvað það er miklu auðveldara en oft áður að kenna nemendum hugtök eins og leiguliðabúskap og skuldaþrældóm. Þetta er bara eins og fjörutíu ára húsnæðislán, bíll á rekstrarleigu og yfirdráttarheimild, segja þau...og svo má bæta við að það hefur aldrei verið auðveldara að útskýra hvað orðið auðræði merkir, og fólk er fljótara að fallast á að á Íslandi sé miklu frekar auðræði en lýðræði. Og á dögum Davíðs er líka mjög auðvelt að skýra hugtakið miðstjórnarvald. En fyrirbærið valddreifing vefst meira fyrir fólki.

Sem hlutafjáreigandi er ég á leiðinni í stríð við Íraka. Skip sem ég á hlut í er komið inn á Miðjarðarhaf og Greenpeace er þar eitthvað að böggast í mér. Þeir ættu nú að vita betur en að vera að skipta sér af Íslendingum, þeir eru orðnir vanir að takast á við þann félagsskap, og ég fyrir mína parta mundi benda þeim á að fara að berjast fyrir friðun hákarlsins. En þeirri skepnu nennir enginn að sinna, þeir hafa skapað svo slæma ímynd af sjálfum sér sem grimmar kjötætur meðan hvalir hafa markaðssett sig sem kjút jurtaætur, að því best verður séð..og hákarlar syngja ekki meðan þeir eru í æti, engan ferðamann langar í hákarlaskoðunarferð...svo enginn vorkennir Grána þí hann sé kominn í útrýmingarhættu. Saddam Hussein úthafanna. Ef ekki enn verri hryðjuverkaskepna.

Nýja stórbókin núna er sparibókin, sem ég sá liggja frammi í Landsbankanum í gær. Ég er ekki búinn að fletta henni nema lítið, en ég er strax búinn að sjá í henni nokkur örugg ráð til að fólk hætti að þekkja mig. Eitt ráðið er svona: Ef þú þarft að hringja í vin þinn, láttu þá hringja einu sinni og leggðu svo á. Ef hann er með númerabirti getur hann hringt í þig aftur. ..Ef vinur minn tekur upp á þessu þá auðvitað hringi ég í hann aftur, læt hringja einu sinni og legg svo á. Annað ráð er: Ekki taka mikið af peningum með þér út á lífið. Og svo: Ekki kaupa á barnum. Láttu vini þína kaupa handa þér. Sniðugt. Mín útgáfa er svona: Hættu að drekka. Láttu vini þína kaupa handa þér. Ef ekki bruggverksmiðju, þá að minnsta kosti glas. Seldu svo vínið næsta rússa sem þú sérð.
Þessi bók verður líklega bókmenntaarfur Björgúlfsfeðga, til viðbótar við listaverkasafnið.

Mig langar að fara að sjá sýninguna Akvarell Ísland í Hafnarborg. Vatnslitamálun er ákaflega vanmetin list á Íslandi því að snobb hins nýríka borgara hefur gengið út á að fá bara hæfilegan fjölda fermetra af marglitri málningu á auða stofuveggi módernískra einbýlishúsa. Þessi tegund af málverki þykir þess vegna ómerkileg þó hún krefjist mikillar færni. Og svo er alltaf gaman að Eiríki Smith..það hefur ekkert að gera með það að mamma hans var úr Flóanum.

Jæja þá er búið að gera klárt á dekkinu fyrir morgundaginn. Ég er að hugsa um að fara að æfa til þess að komast í Viagra-landsliðið bara. Ef ég verð duglegur að æfa þá kemst ég kannski í það eftir nokkur ár, fyrst ég varð ekki frægur íþróttamaður í þessu hefðbundna sporti. Þarna á Ísland alveg möguleika á að komast á pall...ég þarf að finna þjálfara sem nennir að sinna þessu sporti líklega samt.

Af einhverjum ástæðum átti ég leiðinlegan dag í vinnunni í dag, sem blessað fólkið fyrir framan mig á ekki skilið. Það var ekki því að kenna, ég kenni veðrinu um. Alltaf leiðinlegt að kena í svona veðri, spenna í liðinu. En alltaf gott að koma heim og leggja sig...heimilislífið hjá okkur feðgunum í Sænska húsinu er alltaf mjög spakt og róandi. Nema við förum kannski að vera leiðir á slátri og graut. Matseðill síðustu daga: Soðið slátur á sunnudagskvöld. Í gær: Að sjálfsögðu hafragrautur og slátur: Í dag: Grjónagrautur og steikt slátur. Og á morgun verður afgangur af grjónagrautnum, geri kannski eitthvað gott úr honum, sker niður peru og þeyti rjóma út í. Ég seti svolítið hlynviðarsíróp út í hann núna til að undirbúa það. Eða baka klatta. Líklega rauðmagi handa mér og fiskur í raspi handa unglingnum fyrrverandi. Hann býr við hina eilífu kúgun kennarabarnsins: Hann á nefnilega að skila verkefni hjá mér í menningarsögu á fimmtudaginn og flytja einn og sjálfur verkefni sitt um menningu í Kína til forna. Hann um það, það er hann sem á að flytja þetta en ekki ég. Hans vandamál. Hópurinn sem átti að skila fyrirlestri um gríska goðafræði var sleginn Panískum ótta. Manneskjan sem var með verkefnið á fartölvunni sinni var heima hjá sér uppi á Skeiðum. En internetið bjargar..hún sendi bara verkefnð með tölvupósti og hópurin skilaði. Gott mál....Já og æjá, ég þarf að fara yfir verkefnið frá konunni sem er að lesa menningarsögu austur á Hornafirði. Já og bróðir minn umsjónarmaður tölvukerfisins í skólanum var að hringja og segja mér að internetsambandið í stofunni minni sé komið í lag. Örbylgjusendirinn sem er beint fyrir framan dyrnar á stofunni er sem sagt kominn í lag. Þá er þetta bara að verða nokkuð gott, ljósleiðari heim í hús og háhraðanet. Það sem við þessir fartölvukennarar þurfum að hafa áhyggjur af....

Verst þykir mér að íslenska landsliðið skuli ekki hafa haft Jón Kristjánsson, Framsóknarmann, með sér til Lissabon til að leika í vörninni. En það var kannski von, hann þurfti að skipta inn á fyrir Siv. Skrýtið. Allt í einu er hann orðinn umhverfisráðherra og kemur með vinsæla undirskrift um björgun Þjórsárvera nákvæmlega þegar rimman um hálendið er mest. En er hann nokkur hetja? Það kemur nefnilega í ljós í haust hvort orkan sem fæst með þessu dugar til að ná nýjum stóriðjusamningi og Landsvirkjun telur að svo sé ekki. Það gæti þurft nýja ákvörðun í haust. Og það eru kosningar í vor. Þannig að endurskoðun ákvörðunar þessa varamanns Sivjar gæti dottið í fangið á til dæmis Vinstri Grænum eða Samfylkingunni ef hún kemst í stjórn. Þá geta andstæðingarnir glott og sagt HE HE ....Eða nýr umhverfisráðherra breytt þessari ákvörðun í ró og næði þegar þrjú ár eru til næstu kosninga og þá allir búnir að gleyma þessu máli. Snjallt. Svo það er alls ekki víst að þessi ákvörðun sé neitt annað en pólitískur leikur til að fresta þessu í smá stund. Ég ætla allavega ekki að tárfella af aðdáun á þessari innáskiptingu Halldórs fyrirliða fyrr en í haust.

Brynjólfur Erlingsson er bara frægur í dag, mynd af honum og frú í Mogganum að taka á móti bílstól Nr. 400 frá Sjóvá- almennum. Þessum krakka er ábyggilega alveg óhætt að fara að koma í heiminn, þetta fer að verða nokkuð öruggt. En barnið ætlar ófætt að sverja sig í föðurætt að láta ekki reka á eftir sér heldur að koma í heiminn þegar það má vera að því....nema ég fari að ráðleggja honum að fara með konuna austur á Murneyrar og láta hana skokka smá.

Talsverður hluti ættfræði snýst um vinnukonur sem urðu óléttar. Það virðist hafa verið nokkuð algengt sport fyrr á tíð að hafa þær í afleysingum fyrir konuna, hvað sem olli, og má ég sjálfur þakka fyrir að vinnukonan Guðríður, dóttir Eyjólfs í Vælugerði, átti ömmu mína með einum hreppstjóranum. Flestar sögurnar sem ég kann um afkomendur Eyjólfs hefur faðir minn sagt mér eftir þeirri konu og margt fleira. Guðríður langamma virðist hafa haft óhemjulega kímnigáfu þó að myndin sem ég á af henni sýni stórgerða og alvörugefna konu. En ef ég ætlaði að leita að fíngerðu útliti færi ég í aðrar ættir. Meðal barna Eyjólfs var líka Gestur, sem lengi bjó á Húsatóftum og afkomendur hans enn. Af Gesti er sögð sú saga að vinnukona í Gnúpverjahreppi ofarlega var orðin ólétt eftir bóndann að fornum sið, en þegar hún var komin á steypirinn fór kona bóndans að amast við henni sem endaði með því að vinnukonan hljóp af stað niður sveitina og kona bónda á eftir, og var vinnukonan ólétt þó alltaf spölinn á undan frúnni. Þegar kom að hreppamörkum Skeiða og Gnúpverjahrepps linnti eltingaleiknum, og sagan sem ég hef heyrt segir að vinnukonan hafi hnigið niður á hól á Murneyrum, svo fleira hefur sprungið þar en hvolpafullar hundtíkur forfeðra minna. Gestur á Húsatóftum mun hafa komið að henni þar á hólnum og tók konuna heim með sér þar sem barnið fæddist og ólst upp. Vinnukonan lét barnið heita eftir honum en sá Gestur bjó lengi síðan á Kálfhóli á Skeiðum. Fyrir þetta fékk Gestur þá umsögn seinni tíma manna að hann var kallaður "rakið góðmenni."

Ákvað að slaka á klónni með einum hópi í dag og nota tímann í spjall um allt og ekkert með aðstoð skjávarpa. Meðal annars leiddi athugun á Íslendingabók það í ljós að ég var umkringdur ættingjum og vafasamt hvort ég er í raun hæfur til að kenna þeim mörgum. Enginn þeirra sem slegið var upp reyndist vera ættaðir frá Vælugerði í Villingaholtshreppi samt, sem er skaði. Megi þeir vera sem flestir.

Ég hef ákveðið að vera út úr heiminum í dag. Hlustað á veðrið, stöku sinnum horft á snjóinn sem gerir sitt besta til að vera skafrenningur, annars hef ég lesið, mókt og dormað og strokið kettinum. Ég nennti ekki að horfa á handboltann, þetta lá orðið nokkuð ljóst fyrir. Eiginlega gefið heiminum frí.
Ég segi ekki alveg satt: Ég hef farið yfir mánaðamótastöðuna, spáð í verkefni nemenda, undirbúið morgundaginn því töflugötin duga mér ekki til þess sem þarf að gera, þau þurfa að fara í annað.
Svo er verið að tala um breytt fyrirkomulag á Eurovision. Mér er alveg sama um Eurovision. Mér hefur alltaf verið sama hvaða lag fer, hver keppir, og hver vinnur. Mér hefur alltaf fundist þessi hátíð skelfilega íhaldssöm og borgaraleg, engin alvöru hljómsveit keppir hvort sem er. Eina breytingin á fyrirkomulaginu sem ég styð er að senda Geirmund. Þá er alveg möguleiki að Ísland komist áfram.

Ég hef enn ekkert afrekað í dag. Vaknaði klukkan ellefu, hitaði kaffi, horfði á leikinn, bakaði eplaköku eftir uppskrift Magnþóru sem mæltist vel fyrir, þó unglingurinn fyrrverandi hafi verið svolítið undrandi á því uppátæki. Við mælum með kökunni, hún er góð. Er að velta fyrir mér hvort ég eigi að strá korni á fönnina handa smáfuglunum og hleypa svo kettinum út. Svona eins og ég væri í Sjálfstæðisflokknum. En kötturinn er bara svo löt líka núna. Fénaði bregður til fósturs og þegar að því kemur að hafa það gott hefur hún ágæta kennara.

Það var virkilega gaman að kvöldfréttunum í gær, þegar ekki var verið að tala um handbolta. Allt í einu kom frekar vandræðaleg frétt um að íslenskir karlmenn eru í öðru sæti á heimsvísu í notkun Viagra. Alltaf hægt að koamst á pall, þó landsliðið geri það ekki...það væri gaman að hafa heimsmeistarakeppni í þessu og sjá hvernig "strákunum okkar" gengi. Ætli það yrðu seldir frostpinnar þeim til styrktar?

Ef snjórinn og vetrarstemingin dugar ykkur ekki, ef handboltinn verður ekki nógu spennandi..dundum okkur þa í Windows RG útgáfunni. (Really Good)