Norðanblogg

Geisp ég hef ekkert gáfulegt að segja og það eru allir að segja einhverja vitleysu. Búinn að fara út og hlaupa þrjá hringi kringum flaggstöngina, ætti ég að nenna aðra þrjá eða klóra mér á vömbinni aftur? *Geisp*

Skottúr í bæinn varð til þess að ég fékk afmælisgjöfina hans Binna...Nei þú færð ekkert að vita það strax hvað það verður! En leiðinlegt samt að jóladóti er farið að skjóta upp í búðunum. Ætla þessir endemis kaupmenn aldrei að hætta, fyrst að reyna að troða inn á mig einhverju sem ég kæri mig ekki um en svo að taka frá mér það sem ég kæri mig um...jólagleðina? Þegar jólin loksins koma er ég stundum orðinn svo drepleiður á glysinu glingrinu og jólalögunum að ég mótmæli með því að skreyta ekki heima hjá mér, dreg fyrir gluggann, slekk á öllu og hef allt eins og venjulega. Það er þegar jólin eru það sem ég kalla kaupmannajól.

Mikið ofsalega er gott að koma heim eftir daginn, fara í léttari föt og kúra sig niður...ég held að ég bloggi ekkert af viti fyrr en í kvöld.

Ég fæ stundum á tilfinninguna þegar ég kíki á æskuminningar að ég hafi átt æsku mína á ísöldinni eða fljótlega eftir það. Einhver gæti líklega þegið að hafa aðeins verið í barnaskóla í þrjú ár, frá tíu til tólf ára aldurs og þá annan hvern dag. En svona var það í sveitinni. Annan hvern dag frá níu til þrjú. Það þýddi að þá þurfti að taka með sér nesti. Mamma smurði handa mér brauð á kvöldin, en ég sá sjálfur um mjólkina. Kvöldið fyrir skóladag þvoði ég mjólkurpelann. Sú útgerð var mörgum erfið. Það þurfti að útvega gamlan réttapela frá einhverjum, þeir voru flatir og fóru vel í tösku. Ég ólst ekki upp við að mikið væri af þeim á heimilinu, og varð að passa pelann minn vel. Þegar pabbi var búinn að mjólka fyrstu kýrnar gat ég farið út í fjós og sótt mér mjólk á pelann sem ég svo stakk í töskuna og fór út á veg að bíða eftir skólabílnum. Ég stakk honum ekki í hólfið hjá bókunum: Pelarnir vildu brotna. Það var mikið slys að brjóta skólapelann sinn, því þá vildi fara mjólk í bækurnar sem Ríkisútgáfa Námsbóka lánaði okkur og við urðum að fara vel með og skila. Og Þórður kennari hafði engar kýr, hann varð að kaupa mjólk frá Gaulverjabæ. Svo hann var ekki alltaf aflögufær. Og svo var kannski ekki alltaf til annar peli. Það var auðvitað enginn kælir og þess vegna var mjólkin stundum súr hjá sumum. Það var stundum grátur ef pelinn brotnaði og einhver leysti vandann með því að gefa sessunaut helminginn af sínum.
Þess vegna vakti það mikla athygli þegar hann Óli á Hellum kom með gulan ógegnsæjan pela í skólann einn daginn. Með skrúfuðum tappa og rauðum bolla ofan á. Þetta var næstum eins og hitabrúsi. Við flykktumst í kringum hann til að sjá þessa nýjung: Hann var gulur og belgmikill, tók meiri mjólk en réttapelarnir, og það besta var: Hann var óbrjótanlegur. Það sem var í honum fékkst í kaupfélaginu og var á þem tíma kallað sjús. Með litprentuðum miða framan á merktum Jaffa, Ísrael.
Ísrael var ekki vandamál: Það stóð fullt um það í Biblíusögunum. En að geta blandað innihaldið með vatni og fengið sætan drykk var nýjung sem var öllu æðra og á stuttum tíma voru allir komnir með svona pela undir skólamjólkina. Bragðið minnti á Egils safann sem núna er framleiddur hér: Þetta var ekki raunverulegur appelsínusafi, heldur þykkur barkarsafi blandaður sykri og sítrónusýru eins og flest það djús sem nú er á markaði. Eini gallinn við þessa pela var sá að það var erfiðara að þrífa þá og súrnaði frekar í þeim, en við því var hægt að sjá.
Og núna...get ég ekki að því gert þegar ég horfi yfir búðarhillur nútímans að pæla í því ef allur sá appelsinusafi sem seldur er í búðum yrði að appelsínum aftur hvað fjallið yrði hátt. Hvort að allt Florida yrði nóg sem pláss fyrir þær.
Og svona í leiðinni spái ég í það hvað lítið er af túnfiski í sjónum og hvað hann er dýr en aftur mikið af honum í dósum og þá er hann miklu ódýrari. Eitthvað grunar mig að allur túnfiskurinn hafi talið sig vera allt aðra tegund þegar hann synti í sjónum og að allar appelsínurnar sem eiga að vera í bragðbætta vatninu hafi verið eitthvað allt annað áður en þær klæddu sig í þessar umbúðir.

Sjálfstæðisbarátta Tjetjena er farin að verða ansi löng og ströng. Það sama má segja um fleiri, svo sem Víetnama, og mikið mannfall á alla kanta í baráttu sem ekki gat endað nema á einn veg. Og svo eru Palestinuarabar líka að berjast fyrir sínu. Á alþjóðlegan mælikvarða eru Íslendingar heppnasta þjóð í heimi: Áttu enga píslarvotta en fullt af hetjum, þetta vannst eftir töluvert þvarg, þar sem konur fengu kosningarétt í leiðinni eftir svona frekar venjulegt nagg. Enginn dó í fangelsi, mat var ekki neytt ofan í neina konu og enginn, hvorki karl né kona, dóu í nafni málstaðarins. Engin umtalsverk hryðjuverk voru framin. Samt hafa íslenskir fræðimenn nánast staðið fastir í þessum slag, eins og enn má sjá. Líklega fara blaðsíður sem skrifaðar hafa verið um Jón Sigurðsson að slaga upp í 40.000 í venjulegu broti. Svo gleyma íslenskir fræðimenn oftast framlagi Jóns Sigurðssonar sem sagnfræðings, því að sú skjalaútgáfa og rita sem hann kom að er enn óhemjulegri, fyrir utan rannsóknir. Hvað vekur áhuga manna í staðinn finnst mér hans einkamál.

Eins og sjá má af textanum er ég hættur að vera auli. Þangað til næst.

Hlustaði í dag á nemendur úr Þorlákshöfn flytja verkefni um tónlist rómantíska tímabilsins. Þó að lúðrasveit Þorlákshafnar hafi lognast út af, við nokkurn fögnuð bæjarbúa, þá eru snillingar í Þorlákshöfn sem kunna að dansa vínarvalsa, spila á munninn á sér og nefið og svo er það auðvitað Sólstrandargæinn...fyrir utan Gretti og Óla Davíðs og alla hina. Hvern vantar lúðrasveit sem hefur þessa fæðingarjólasveina?Hálfur bærinn hvort sem er skyldurmér að langfeðgatali, að ég best fæ séð.

Andri er með kvefpest og fer ekki í skólann en það er í lagi, mætingarnar hjá honum eru fínar. Ég þarf ekki að mæta á dekkið fyrr en hálf ellefu og læt því eftir mér að lúra til kl hálf tíu. Læt daginn byrja betur en í gær. Á Selfossi er jólakortaveður. Skyldi vera til Visakortaveður, sem veldur því að fólk fer meira í búðir en aðra daga? Veit ekki..ég ætla bara að halda áfram minni einkaherferð gegn innfluttu vatni blönduðu bragðefnum á dósum, fernum og flöskum. Mig vantar þetta ekki. Ég ætlast ekki til þess að annað fólk taki þátt í henni frekar en það vill, ég æði ekki af stað í fjölmiðla með greinaskrifum og ólátum, reyni ekki að draga fjölda manns með mér í átak og hringi heim til fólks með boðskap minn eða dreifi bæklingum. Þetta er bara ósköp venjuleg borgaraleg mótmæli, eða ætti ég kannski að segja ólund. Ég hef þetta bara svona sjálfur og blogga um það. Þeir sem vilja mega vera með, þið sparið ykkur þá bara þær krónur. En eins og er flytja íslendingar inn meira vatn en þeir flytja út..það væri hægt að lifa góðu lífi á Íslandi án þess að drekka nokkurn tíma íslenskt vatn og nota það bara í þvotta og uppvask.
Svo hef ég stundum svona kaupa ekkert daga. Þá fer ég ekki út í búð, sama þó mig vanti eitthvað. Kaupi bara ekkert. Það hefur ótrúlega góð áhrif á heildartöluna. Ég á kanski auðveldara með þetta en yngra fólk, ég ólst upp í sveit þar sem ekki var farið í kaupstað nema svo sem einu sinni í mánuði, innkaupin fóru þannig fram að pöntun var send með mjólkurbílnum vikulega og svo kom bara kassi af því sem var til. En þá voru líka bara til þrír eða fjórir jeppar í öllum Gaulverjabæjarhreppi og fjórir vörubílar, svona sjervólettar. Þegar ég var fimm ára man ég að pabbi fór í kaupstaðinn með hestasleða einu sinni á erfiðum snjóavetri. Og ég man þá tíð þegar búðir voru lokaðar um helgar, bæði laugardaga og sunnudaga. Mér er næst að halda að það hafi bara verið góðir dagar. Allavega man ég þegar ég sá pabba koma vestan veginn utan úr skafrenningnum, með hettuna á Hekluúlpunni uppi og lét hestinn ganga á undan sér.

Esther hefur ákveðið að slá mig fast og ákveðið í hausinn fyrir eitthvað sem ég sagði en það er allt í lagi, við munum held ég seint eiga skap saman.Það er sko ekki létt og leiftursnögg útreiðin sem ég fæ. Auk þess er allt svo friðsælt, logndrífan deyfir allan hávaða úti og gerir allt umhverfið jólalegra en það gæti nokkru sinni orðið með öllum ljósunum og seríunum. Lafði Hermína er úti og yfir sig hrifin af snjónum sem hún er að sjá í fyrsta skipti á æfinni svo þetta fyrirbæri þarf að rannsakast vel. En svo koma jólakapparnir líklega bráðum og fara að rústa öllu með lituðu perunum sínum, ekki nema mánuður í þá.
Jólakapparnir? Já...ég sá auglýsingu í fyrra í einhverju héraðsblaðinu þar sem tiltekin verslun auglýsti að jólakapparnir væru komnir í búðina. Við komumst að þeirri niðurstöðu að þetta væru mennirnir sem príluðu um öll þök og staura til að setja upp jólaseríurnar úti, til aðgreiningar frá jólasveinunum. En ég neita því ekki, þegar þeir fara á stað er Stokkseyri staðurinn sem á að heimsækja.

Dagur að kvöldi kominn loksins. Ég er búinn að elda og vaska upp, og hitta endurvinnslugáminn minn, með þetta yndislega kúpta lok sem ég strýk snjókornin blíðlega af þegar ég hendi mjólkurfernunum. Ég dáist að þessari grænu elsku sem ekki ber þess nein merki að bíða tjón af öllu ruglinu sem þetta elskulega ílát þarf að gleypa. Svo fann ég bíllykilinn týnda í vasanum þar sem ég gáði fyrst í morgun auðvitað, en það segir ekkert um búálfa, ég kafaði bara ekki nógu djúpt í fyrstu tilraun. Dagurinn hefði orðið allt öðruvísi ef ég hefði rekið höndina aðeins lengra í morgun. En það var samt til þess að ég fann lásaolíuna, mátti ekki seinna vera því skynsamur maður setur hana í lásinn áður en hann frýs, en ekki á eftir. Sjálfum mér til refsingar fer ég og breyti "posted by" sem stendur fyrir neðan öll blogg í "aulinn" og læt það vera þannig í nokkra daga.
Ég er gamaldags: Horfi bara á eina sjónvarpsstöð og slekk á sjónvarpinu ef ekkert er í því, við talsverðan fögnuð annarra heimilismeðlima. Snjórinn úti ber með sér kyrrð og ró, sem ég get alveg notað núna. Þetta er það sem líf mitt snýst um í raun og veru: Að nýta vel löng vetrarkvöld sem einhleypur kennari í frekar íhaldssömum og lokuðum smábæ. Og ég hef nóg að gera!

Og svo stendur þjóðfélagið á öndinni út honum Ron Jeremy, sem ég held fram að sé vannýtt auðlind. Ef til vill leiðir hann þjóðinni fyrir sjónir hvaða verðmæti við eigum neðan beltis og gætum gert eitthvað úr. En fréttastofa RÚV gerði ekki mikið úr honum, allavega ekki enn, ekki sá ég viðtal við garpinn þar. Þar var bara talað við Framsóknarmann, eins og vænta mátti. Og ekki um þetta mál.

Getur kynhegðun haft áhrif á gang sögunnar? Já, hugsanlega, ef maður er Alexander mikli, Ríkharður ljónshjarta eða Karl XII, sem allir liggja undir grun um samkynhneigð. Hefði Alexander lagt af stað til Indlands ef hann hefði unað sér hjá Roxanne? Hafði tvíkynhneigð Júlíusar Sesars einhver áhrif á dauðdaga hans sem við ekki vitum...eða skýra svona pælingar ekki neitt? Hvers vegna undi Hrói Höttur sér úti í skógi með strákunum? Skiptir sennilega ekki máli þar sem Hrói var líklega aldrei til fyrr en hann fékk sér heiðvirða vinnu sem hveitikaupmaður og malari á öndverðri 20. öld. Það var heldur enginn fógeti í Nottingham. Getur sjúkdómur einhvers einstaklings mótað mannkynssöguna? Já, ..hvernig hefði sagan orðið ef Jósef Stalín, Mussolini og Hitler hefðu farið í meðferð? Fæstir átta sig á að Hitler var persónuleikatruflaður þurralki. Hefði nasisminn tekið sömu stefnu, hefði kommúnisminn gengið upp? Það er alltaf hægt að segja hefði hefði....það sem er það er og það sem er ekki er ekki, og það sem hefði getur ekki orðið úr því sem er orðið.

Þessar pælingar í einkalífi löngu liðinna höfðingja enda með því að stórmennum verður hér eftir gert að skyldu að skila uppáferðarannál til Landsbókasafns handa sagnfræðingum framtíðarinnar að glotta yfir þegar ekkert annað fellur til. Nóg gengur þar af kjaftasögunum um löngu liðna merkismenn. Þetta er að verða eins og rollubókhald í sauðfjárræktarfélagi. "Þann 20. desember gekk hún undir Tyrðil..."
Og ef ykkur langar til að vita eitthvað um landsynningsaðferðina, þá ættu allir sunnlendingar að þekkja hana. Það er einfaldlega þannig að herrann snýr bakinu í veðrið í rosatíð....þá vitið þið það.
Líklega er það Clinton-Lewinsky ruglið sem hefur ýtt undir rannsóknir af þessu tagi. Leyfum stórmennum endilega að eiga sitt í friði, einhvers staðar verða þeir að fá að vera þeir sjálfir. Annars hef ég sjálfur lent í því í Danmörku að fara út að skemmta mér og vakna við það að alvörugefinn danskur ættfræðingur stóð við höfðalagið á rúminu mínu á sunnudagsmorgni, þó ég reyndar hefði sofið einn nóttina alla. Ég hafði samt orð á að þeir dönsku væru fljótari til en íslenskir stallbræður þeirra ef landinn færi á djammið í Danaveldi.

Jón Sigurðsson var með sýfilis, segja sannfróðir. Jónas Hallgrímsson var alkóhólisti. Þetta er það nýjasta í fræðunum núna, að finna út hvað hafi verið að þessum görpum í fótum eða höfði. Allavega hrekur þessi niðurstaða þá kenningu að Jón hafi verið samkynhneigður eins og oft hefur verið haft á orði, einkum í hópi samkynhneigðra íslendinga í Kaupmannahöfn þannig að kannski er Guðjón Friðriksson að reyna að hrekja þann orðróm. Satt best að segja breytir það afar litlu fyrir verk þessara manna hvað þeir fóru upp á hvernig og hvenær, hversu oft og úr hvaða átt, landsunnan eða útsunnan. Þeir voru ekki á heldur ef til vill mátulega slakir og nýskriðnir af þegar þeir unnu þrekvirkin. Þeir gerðu ýmislegt ágætlega þegar þeir komust til þess fyrir tippinu á sér, eins og mönnum er enn gjarnt að gera. Kynhneigðin er fyrir neðan mitti, að minnsta kosti er ég þannig, þó löngunin kvikni í augunum og höfðinu. Það hafa verið gerðar ýmsar tilraunir til að ráða í lundarfar manna og finna skýringar á hegðun þeirra út frá kynlífi þeirra, og ég hef sjálfur bent á að mestu kvennamennirnir verða oft best liðnu forsetarnir í Bandaríkjunum. Og það þurfti ekki sárasótt til að vekja áhuga manna á stjórnmálum, allavega ekki Jóns. Allir námsmenn í Köben á þeim tíma voru í pólitík. Synir presta og embættismanna, líklegir til að setjast sjálfkrafa í valdastóla heima eftir námið, verða sýslumenn, prestar og þar með þingmenn. (Þegar Alþingi yrði endurreist, tekið skal fram.) Sexúalsagnfræði er leiðinleg vísindi, það er eins og afturvirkar perraveiðar. Meðan enginn er til að gera skandal í nútímanum þarf að fara til baka og finna eitthvað mergjað. Það var meira að segja einn sem reyndi að sannfæra Egil Skallagrímsson um að hann væri skápahommi, við lítinn fögnuð gamla garpsins.

Urr. Ekki góð byrjun á degi. Andri er lasinn. Ég finn ekki bíllykilinn. Finn varalykilinn eftir nokkra leit í vesti sem ég hef ekki farið í síðan í fyrravor. Ég er ekki að segja að ég sé klár en suma daga er alveg rosalega gott að vera það. Rúðuskaf: Tveir valkostir: Skafa rúðurnar eða búa í öðru landi. Finn ekki annað land en finn sköfuna, það hjálpar við valið. Af hverju hætti ég við að fara á tölvuráðstefnuna í Florida í nóvember. Urr. Verður erfiður dagur ef ég sit ekki á mér, ef ég verð ekki erfiður sjálfur þá hefst þetta. Heppni að ég er ekki á dekkinu í fyrsta tíma. Ekki gera lífið erfitt.
Heitt kaffi á könnunni á kennarastofunni og þá fer þetta að lagast. Vonandi. Blogger virkar ekki en það er nóg að gera samt. Urr. Vantar hópalista fyrir vikuna, eftir að prenta þá út. Þessi nýju kerfi eru ekkert betri en gömlu kladdarnir, þarf að gera nýja lista vikulega, og svo tekur kerfið ekki við upplýsingunum svo ég fæ bakreikninga heim til mín í tölvupósti á laugardagskvöldi..."Þessar skráningar vantar...." Ég mæti á mánudegi illur og segi að ég standi ekki í að tölvuskrá daglega þegar ég fái svona meldingar. Skrái í staðinn vikulega og fæ enga bakreikninga. Fæ skammir frá kerfinu en það má jagast. Læt ekki bjóða mér svona. Prenta út nýja hópalista, vá það virkar þó ég sé uppi á annarri hæð en prentarinn niðri á fyrstu. Það er þá eitthvað í lagi í dag.
Fyrsti hópurinn kominn í stofu og tekinn til starfa. Þau eru stirð í gang líka, mætingar slakar eftir svona frí og fólkið ekki í vinnuham.
Slæ inn fjarvistir síðustu viku, mætingar góðar, það eru aðallega "konurnar" sem vantar, það eru þær sem eru óléttar, eiga börn eða eru fullorðnar húsmæður. Íslenski munurinn á stelpu og konu: Áttu krakka. Ef þú átt krakka færðu undanþágu frá mætingum. Ef þú átt ekki krakka ertu stelpa, ef þú átt krakka ertu kona, ef þú átt tvo krakka ertu mamma. Ef þú átt þrjá krakka og mann ertu kerling. Ef þú átt þrjá krakka og engan mann ertu mikið á lausu....allavega sumar.
Má loksins vera að því að horfa á mjúka snjókomu og Ingólfsfjall grátt út um gluggann. Græn tré stinga í stúf við snjóinn, sem varla er snjór.
Tveggja tíma töflugat. Skýst á Hornið og klára innkaupin fyrir daginn. Fiskfars og mjólk, ein dós af kattamat. Auðvitað er konan að afgreiða sem aldrei má vera að því að afgreiða því hún er alltaf að sinna einhverjum verslunarstörfum.
Aftur í skólann, svara einhverjum tölvupóstum nema þessum sem er að bjóða mér skallastækkun eða eitthvað. Sinni ýmsum smábeiðnum og kvabbi. Af hverju er fyrsti dagurinn eftir frí alltaf svona dagur?

Jæja..gömul snilld frá því í september og október er komin upp sem eldri blogg. Ég uppfæri eldri blogg handvirkt eftir "þegar ég má vera að" reglunni. Þá er öllum verkefnum löngu helgarinnar lokið og hún reyndar búin.
Sá ekki Spaugstofuna fyrr en í kvöld. Eins og áður, glotti djöfullega og hló illyrmislega. Sem sagt allt í réttum ham. Skotharka núna. Skrýtið að þetta er eina grínið sem hefur virkað nokkuð stöðugt síðan Spegillinn var og hét, en tókst ekki að halda gangandi. Þeir minna nefnilega í mörgu á það góða blað, strákarnir. Ég er enn að hitta gamalt fólk sem kann utan að heilu kvæðin úr því blaði betur en skólaljóðin.

Einhver hefur líklega orðið þess var að ég hef stundum hnýtt í framsóknarmenn í mínum skrifum. En það sem mér finnst fyndið núna er samfylkingarlýðræðið og hvernig sá hópur gerir sitt besta til að breiða yfir að þessi atkvæðagreiðsla um Evrópusambandið var í rauninni ómarktækur bömmer. Kannski þetta sé eins og evrópulýðræðið, bara haldið áfram að kjósa og kjósa þangað til niðurstaðan verður eins og Evrópusambandinu líkar. Það er líka gaman að sjá það fólk þá sjaldan að það fær að kíkja inn í fjölmiðla og umræðuþætti. Eða þá í pólitísku bæklingunum. Alltaf nýklipptir, nýgreiddir, nýrakaðir, nýskeggsnyrtir, í nýjum fötum og nota mikið gel. Samanborið við þá sem núna sitja í valdastólunum sem alltaf líta út eins og þeir séu búnir að standa í tólf tíma aðgerð í mittisdjúpum ufsabing. Þetta eru hinir fersku nýju menn..en skemmtilegast af öllu var fréttastofa RÚV í gær, þegar fjallað var um þessi úrslit. Auðvitað var framsóknarmaður kallaður að til að hafa vit á málinu, ekki samfylkingarmaður. Ég er ekki að segja að vinstri grænir séu neitt skárri: Grænir vinstra megin eins og jarðfastur girðingarstólpi sem hefur snúið nefinu í norður í áratug.

Ég held að ég gefi ekki upp hvað ég var að gera núna, það var eitthvað verulega þjóðlegt og villimannslegt og bóndalegt og ég lykta allur af brenndu hári. En ég er allavega búinn með verkefni dagsins og það sem ég setti mér fyrir þessa löngu helgi, þó alltaf bætist eitthvað við og eitt verk kalli á annað. Það verða alltaf seint búin verkin á stórbúunum.Þá er bara að slappa af. Ég kann vel við svona "kaupa ekkert" daga þar sem ekki þarf að fara út í búð.
En mér finnst vont að þjóðin skuli ekki fullnýta það að fá hingað erlenda sérfræðinga eins og þennan Ron Jeremy. Í fyrsta lagi ætti að senda hann upp að Ármóti og að Hvanneyri þar sem hann gæti ráðfært sig við þarfanautin kollega sína og jafnvel haldið námskeið. Og starfskynningar í framhaldsskólum landsins, fyrst að farið er að halda námskeið þar fyrir stráka sem langar að ganga í kjólum og svona. Góð menntun er víst að allir sem í skóla ganga geti lært að nýta hæfileika sína og finna hvað í þeim býr þegar út í lífið kemur. Annars veit ég til að aðrir alþjóðlegir listamenn hafi komið hingað og verið minna látið með þá.

Eitt af grundvallaratriðum í lúterskum rétttrúnaði er þessi skilaboð: "Ef þú hagar þér ekki rétt mun eitthvað illt henda þig." Mér leikur grunur á að þessi trú sé sterkari en margan grunar í nútímanum, ef nokkuð er að marka allar þær viðvaranir og prédikanir sem koma frá hinum ýmsustu yfirvöldum og ég ætla ekki upp að telja. Þetta er líka sniðugt því að fáir fara í gegnum lífið svo að ekki banki einhverjir erfiðleikar að dyrum, þó að flestir taki því án þess að þurfa að kveina í DV og Séð&Heyrt. En nú er illt í efni. Ég vitna í sameiginlegan forföður okkar Brynju, Sr. Jón Steingrímsson, þar sem hann talar um ástandið í Skaftárþingi fyrir eldana miklu: "Hér lifðu menn í sælgæti matar og drykkjar, sumir orðnir svo matvandir, einkanlegast þjónustufólk, húsgangslýður og letingjar, að ei vildu nema þá allra bestu og krydduðu fæðu. Drykkjuskapur og tóbakssvall fór að sama lagi, að á einu ári upp gekk hér í gildi, heimboð og þess kyns brennivín upp á 4000 fiska.." Núna er nefnilega verið að tala um að opna áfengisverslun á Kirkjubæjarklaustri í samvinnu við Kjarvals-búðina þar. Þetta á þó aðallega að vera til að þjóna ferðamönnum, (sbr. húsgangslýð Sr. Jóns, ef ekki letingja, ) og auka úrvalið í sælgæti matar og drykkjar þar eystra. Auðvitað mega Skaftfellingar sukka eins og aðrir, þjóðin verður þá bara að taka út refsinguna fyrir þá....en við vitum hvað hámarkið er. Alls ekki sukka upp á meira en 4000 fiska.

Hvenær fá íslenskir framhaldsskólar svona þróunarverkefni?
Vegna fyrirspurna um græna tómata þá læt ég uppskriftina koma hér:
1 kg grænir tómatar
1 dl vatn, 1 dl edik (Ég nota kryddedik)
750 g. sykur (Ég nota aðeins minni sykur)
10 negulnaglar

Við þvoum tómatana og pikkum þá með gaffli, blöndum saman ediki, vatni sykri og negul og hleypum upp suðu á leginum, setjum tómatana út í og látum sjóða í 4-5 mínútur. Látum svo tómatana vera í leginum til næsta dags en hleypum þá upp suðu aftur í 3-4 mín. Setjum svo í krukkur og fyllum með edikslegi. Lokum svo krukkunum. Einfalt, fljótlegt og alls ekki vont...

Þriðji dagur í fríhelgi og einn eftir. Ég á þrjú verkefni fyrir morgundaginn, og þá hef ég lokið öllu sem þarf að gera og get bara gert eins og allir aðrir, unnið, sofið og étið án þess að hafa of miklar áhyggjur af að eitthvað sé ógert. Þá hef ég notað fríið mun betur en ef ég hefði farið eitthvað á flandur. En sá aðili á heimilinu sem hefur fengið mest út úr þessu er Lafði Hermína. Hún er búin að vera í kringum okkur eins og grár köttur, meðan ég sinnti bílnum, fór í geymsluna, hengdi upp þvottinn, eldaði matinn..Hún er búin að þvælast alls staðar við misjafnar undirtektir. Nema þegar við brugðum okkur af bæ. Einu frístundirnar frá henni hafa verið þegar hún uppgötvaði yfirfallsgatið á baðvaskinum. Fyrst reyndi hún að veiða dropana sem láku úr krananum: En þegar þeir lentu á loppunni á henni hrökk hún við og fór að sleikja hana með þeim afleiðingum að hún fékk dropa á hausinn. Þá þurfti að hrista hausinn og svo reka löppina í yfirfallið, en þá fékk hún dropa á eyrað...Hvað sem annað er, þá hefur baðvaskurinn minn verið alveg músalaus þessa helgi.

Þegar ég fletti gegnum bloggin hjá fólki fer ég að halda að ég sé í hópi þeirra fáu sem áttu góða helgi. Samt fór ég ekki neitt, setti mér raunhæf markmið um hvað ég ætlaði að gera (lítið) og var bara í dedúi sem ég á sosum alveg eins að gera á virkum dögum. En helgin á eitt atriði eftir: Casablanca. Andri ætlar að klæða sig í ljósan rykfrakka og Bogart-hatt og horfa á þessa klassísku mynd. Eigið gott sunnudagskvöld, börnin góð.

Jæja..þá er verkum dagsins aflokið. Við Andri fórum út í sveit að gera eitthvað sem strangt til tekið á ekki að vera að segja frá, ég skipti um perur í bílnum og stúderaði þurrkublaðafræði, sem virðast vera að nálgast að vera háskólafag. Svo er búið að setja tómatana í krukkur. Ef ég er að bardúsa við að súrsa tómata og annað matarstúss sem ég nefni ekki þá er það ekki uppreisn mín gegn neyslusamfélaginu, heldur bara að gera sjálfum mér gott í munni. Neyslusamfélagið er ágengt og leiðinlegt: Mér finnst að það eigi að þjóna mér, en ekki gera mig að þræli sínum. Ég nenni að fara út í sveit að sækja mér eitthvað sem er forboðnir ávextir, bara til að fá aftur í munninn bragð sem ég þekkti vel í æsku. Og dedúa við tómata, en ég fengist ekki fyrir nokkurn pening til að labba út í búð eftir ítölskum lyngpútum og austurrískum roðhænsnum, sem neyslusamfélagið er að bjóða mér til að gera mér gott í munni í staðinn. Svo ekki sé talað um innflutt vatn blandað með bragðefnum hvaðanæva úr heiminum. Á Ítalíu yrði ég fyrsti maður til að prófa þessa rétti, þeir eiga heima þar. En ekki hérna. Skrýtið samt hvað margar reglugerðir miða að því að banna fólki sjálfsþurftarbúskap og reyna að fá það til að fara í búðirnar í staðinn. Ég er ekki viss um að allar reglugerðir séu settar með minn hag í huga heldur þess sem vill selja mér eitthvað. Mér er illa við það þegar neyslusamfélagið veður á skítugum skónum inn fyrir mín persónulegu mörk, inn á heimili mitt, og stjórnmálin með sínum litprentuðu bæklingum og skemmtiþáttum fullum af pólitíkusum eru ekkert nema enn einn þáttur í neyslunni og sölumennskunni í viðbót. Og þegar ástandið er orðið þannig að fólk vill ekki þekkja mig nema ég taki þátt í hringavitleysunni þá er mér nóg boðið og kýs heldur að vera hjárænulegur kverúlant, utangarðs með mína sérvisku og talinn geggjaður.

Á þeim tíma þegar ég var Especialista Internacional del Educació dvaldi ég einu sinni í hálfan mánuð í litlu sveitaþorpi einhvers staðar í Evrópu á vegum Háskóla Sameinuðu Þjóðanna. Þetta var skemmtileg reynsla: Einn daginn var til dæmis ekki líft á hótelinu þar sem við vorum vegna þessa bóndinn sem bjó við hliðina á því var að keyra haug. Á matseðlinum var hægt að fá ábrystir með karamellusósu í eftirrétt í hádeginu. Og landa á barnum á kvöldin, ef menn vildu. Þetta var sveitalegt, notalegt og heimilislegt. En það sem var skemmtilegast var að smábær á stærð við Hvolsvöll hafði tekið sig til og byggt sex hæða ráðhús: Glerkassa með lyftu sem sífellt var að bila. Í anddyrinu var stolt bæjarstjórnarinnar: Upphleypt líkan af golfvellinum. Sjálfsagt hefur verið erfitt að koma golfvelli vel fyrir þarna, ef hætta var að kúlur leikmanna lentu í mykjudreifara sem síðan keyrði í burtu..nú eða haug. Mér varð hugsað heim, að ef bæjarstjórn gerði svona í staðinn fyrir að hlúa að skólanum, leikskólanum eða dagheimilinu mundi heyrast aumt útburðarvæl úr einvherju leiðinlegu vinstrahorni: En þarna var þetta eðlilegt mál. Ég skráði mig að gamni mínu inn á einkamal.is um daginn og talaði þar við tvær konur á mínum aldri sem báðar vildu fá mig með í golf. Ég svaraði allavega annarri þeirra að ef ég ætti að starfa að því frístundum að veifa priki í kringum mig þá yrði það veiðistöng og heyrði ekki frá þeirri konu meir. Tók svo auglýsinguna niður, þar sem ég var ekki að leita mér að golffélaga. Ef einkamal.is er þverskurður af samfélaginu þá langar mig að vera í öðru samfélagi. En svo..viti menn, það er komið upp nýtt vandamál í þjóðfélaginu, ef marka má DV um helgina. Það er skortur á golfvöllum. Golfklúbbar eru fullir og golfarar hafa ekki frið fyrir náttúrunni, sílamáfum og öðrum ókindum. Golfarar verða jafnvel, hjálp oss, að fara út í sveit um helgar með kylfurnar. Sumir eru fluttir út í sveit til að geta stundað sitt golf í friði, Erill kemst ekki lengur í golf því Ös er búin að hertaka alla vellina. Þjóðfélagið er ekki að einkavæðast. Það er að golfvæðast. Nú er eftir að sjá hvort sveitarstjórnir verða duglegar við að koma til móts við þessa brýnu þörf meðan leikskólar, leikvellir og skólar verða reknir með lágmarkskostnaði. Eða hreinlega látnir bíða í forgangsröðinni. Nóg er af eyðibýlunum og jörðum þar sem gamlir bændur hökta enn við engan búskap og ellistyrkinn frekar en að yfirgefa moldina sína. Ekki skortir landrýmið. En ef ég á að hitta konur þá kýs ég frekar einhverjar sem hafa nóg að gera og hafa ekki áhyggjur af baksveiflunni hjá mér.

Sunnudagsmorgunn. Leti er auðvitað sjálfsagður hluti sunnudaga. Verkefni dagsins eru farin að ýta við sálartötrinu í mér..Ég á erindi út í sveit, þarf að hleypa upp suðunni á súru tómötunum og koma þeim í krukkur, taka til í eldhúsinu, gefa bílnum ný þurrkublöð og einhverjar perur. Dagurinn setur manni alltaf einhver verk. Þetta er nú ekki stórt mikið..Það góða er að vandamál sem voru farin að skjóta upp kryppunni við sjóndeildarhringinn ákváðu að fara og bögga einhvern annan. Það á aldrei að sitja og bíða eftir að vandamál leysi sig sjálf. En stundum taka þau sig til og gera það. Vandinn er að hafa vit til að greina þar á milli, hverju þarf að taka á og hvað leysir sig með því að taka ekki á þeim. Ætli sturta og uppvask sé ekki næst á dagskrá.....

Einhverntíma hefði ég ekki gert þetta, en núna er það frábært. Íbúðin er þrifin, búið að taka til og súrsa tómatana, Mig langar bara í ískalt kók og nammi og svo oní hrein sængurfötin með bók að lesa. Yndislegt.

Við Andri vorum að koma ofan úr sveit að borða menningarsamruna. Ég held alltaf upp á það þegar Gigi mágkona segir við mig, "Erlingur, kappi" þá veit ég að hún er að bjóða mér kaffi. Svo var verið að bjóða mér efni í rétt sem mér þykir afar góður, en hef sjaldan haft á borðum undanfarna áratugi, en það eru sveðalapper. Allt sem þann rétt varðar er leyndarmál og ólöglegt, en ég er búinn að útvega mér gas og aðstöðu til að svíða. Nú vantar mig bara nokkra herta þorskhausa með gamla laginu til að rífa. Ef ég ætti bílskúr mundi ég hafa þá þar til að bjóða vinum mínum svona einn og einn kjæmma. Svo er ég búinn að fá að vita hvað Brynjólf langar að fá í afmælisgjöf. Góður dagur þegar á allt er litið.

Þar sem kennarar eru, þar eru líka töflupennar. Andri vakti athygli mína á áletrun á penna sem hann fann á borðinu mínu: "Pen caps may restrict breathing, keep out of mouth" Ég er að velta því fyrir mér hvað hafi gerst sem varð til þess að hið heiðvirða fyrirtæki Mitsubishi lét prenta þetta á pennana. Ekki gerir fyrirtækið ráð fyrir hárri greindarvísitölu meðal stéttarinnar, svo mikið er víst. En þetta gæti alveg bjargað lífi mínu.

Ég var einu sinni staddur á kaffihúsi í Reykjavík og komst ekki hjá að verða áheyrsla að því að kona sem stödd var á staðnum var að halda fyrirlestur um rassinn á sér. Þessi partur af henni var augsýnilega mikilvægur hluti af lífi hennar, því hún hafði lagt mikla vinnu í að hirða vel um hann. Hún hafði farið með hann til útlanda, sýnt honum frægar baðstrendur, viðrað hann í leiðinni, gefið honum að borða á vönduðum veitingastöðum, baðað hann í olíum og freyðiböðum, mótað á heilsuræktarstöðvum, passað að halda honum hreinum og lagt hann á mjúk hægindi. Þessi bakhluti var greinilega allt í senn, lífstíðarfélagi, tómstundagaman og fullt starf. Hann hlýtur að hafa verið auðsuppspretta líka, miðað við tímann og kostnaðinn sem fór í umhirðuna. Ég hefði viljað vera rassinn á þessari konu, hann naut svo mikillar ástar, virðingar og athygli. Það er nauðsynlegt að hirða þennan part af sér vel: Hann verður hluti af okkur meðan við lifum og getur varla tryggari förunaut. Á móti kemur að við verðum að hlusta á allt sem hann segir, þó við ráðum vonandi hvað við förum mikið eftir því. Ég hef að vísu ekki verið mjög snokinn fyrir umræðuefninu: Hef að sönnu gaman af þegar ég hef farið að spjalla við konur á irkinu og þegar ég spyr hvernig þær líti út er þeim gjarnt að byrja á þessum parti. Það hefur jafnvel hent að þær hafi sent mér myndir af fyrirbærinu. Ég hef líka setið og setið á strák mínum á fyrsta stefnumóti stöku sinnum við að halda í mér að skella ekki upp úr þegar talið berst í þessa átt. Með þessum konum hef ég aldrei átt nema eitt stefnumót, og oftar en ekki mér til skemmtunar frekar en ég ætlaði mér eitthvað meira. Það verður samt að segjast að á meðan ekki eru önnur vandræði í lífinu en bakhlutabasl er möguleiki að hafa rekist á sæla manneskju. En þegar karlmenn fara að skrifa bók um vömbina á sér í von um að fá upp í rekstrarkostnaðinn þá fer mér að verða nóg boðið og spyr hvort fólkið vanti ekki eitthvað að gera. Það væri þjóðþrifaverk að kenna sem flestu fólki að blogga.

Það er víst kominn morgunn. Ég þarf að ákveða hvað fer í daginn, planið er að þrífa og súrsa tómata. Okkur Andra er boðið í mat í kvöld í sumarbústað uppi í sveitum þar sem bróðir minn ræður ríkjum um helgina. Okkur er sagt að það verði kjötsúpa, en það er allt í lagi, kjötsúpa er góð á köldum dögum og svo er það ekki sama kjötsúpan og við borðuðum í tvo daga í liðinni viku. Auk þess er kjötsúpan hennar Gigiar mágkonu ekki kjötsúpa heldur menningarsamruni. Hún er frá Filippseyjum og eldar íslenska kjötsúpu með ívafi sinnar eigin þjóðar, sem er sniðugt. Auk þess er Gigi sniðug. Það skilur hana ekki nokkur maður sem talar við hana, en allir sem tala við hana eru á einu máli um að hún sé mjög skemmtileg kona.

Hvers á Björk að gjalda? Skoðið myndina og lesið textann.
Og það er von fyrir okkur gömlu karlana..Þá er bara að fara að leita sér að konu..

Ef ég væri indíáni núna þá héti ég Dansar við ketti.

Í kvöldfréttum á RÚV kom frétt um að kona hefði fengið átta ára fangelsi fyrir að deyða sambýlismann sinn. Ég hef ekki sett mig inn í málavexti í þessu tiltekna máli, en minnir mig á þegar ég var á ferð í Finnlandi fyrir um það bil áratug, þar sem fimm konur báðu mín. Ástæðan var sú að íslenska réttarkerfið er þekkt of veröld víða fyrir að fara mjúkum höndum um konur sem myrða búendur sína. Og það er gott til að vita að þetta kerfi skuli vera hvetjandi fyrir konur að standa jafnfætis körlum í öllum greinum og myrða þá bara ef þeir eru erfiðir á heimili. Það ætti að halda okkur á mottunni.....og ég held að allir skilji af hverju ég hafnaði þessum bónorðum. Það hefur ekki bara verið talað vel um Davíð í mín eyru, það er margt á Íslandi litla sem lofa ber.

Svo var það umsögn kvikmyndagagnrýnandans um nýju Harry Potter myndina. Myndin var "þroskaðri" en sú fyrri, sem kannski var ekki furða miðað við raddir leikaranna í mynd númer tvö. Þeir eru allir að fara í mútur.

Eftir ferð á smurstöðina má ekki á milli sjá hvor malar meira eins og köttur, frú Toyota, (bíll, blá) eða Lafði Hermína (köttur, grá). Ég verð að setja bílinn í gang og fara út með köttinn til að fá skorið úr þessu vandamáli. Þá þarf sú bláa að fá ný þurrkublöð og gá hvort það vantar einhverjar ljósaperur..
Ferð í Nóatún ...það er eitthvert nýtt Pepsi í sölu, Pepsi blue. Kaupi eina flösku til að neytendaprófa. Andri opnar hana og smakkar, réttir mér hana og segir "Prófaðu." Ég smakka, segi "Ptö." "Mér datt það í hug," svarar Andri. Þá vitum við það.
Synir mínir eiga báðir afmæli bráðum og ég þarf að fara að hugsa fyrir afmælisgjöfum. Tillögur óskast, Binni verður 25 ára og Andri 18. Hollráð frá reyndum manni: Ekki eignast öll börnin á sama Visatímabili. Ég hitti hann þroskahefta frænda minn sem spáir í veðrið. Hann segir að tíðarfarið í nóvember verði svipað og það er núna, mest norðanáttir, en desember verði harður, segir hann, og þá snjóar. En það fer ekki að snjóa strax hér syðra ef hans spádómur gengur eftir. Samkvæmt gamla tíðarfarsreikningum telur maður viku frá fyrsta vetrardegi, sem er á morgun, til að segja fyrir um tíðarfar næsta mánuðinn eða svo.

Hér er einhver starfsbróðir að blogga...ég ætla að tengja varanlega á hann þegar ég hef fundið honum nafnbót við hæfi, hann virðist kalla mig massabloggarann. Þeir vita alltaf hvað þeir eru að segja þessir menntaskólakennarar í bænum, það gerist ekki gáfaðra fólk held ég. Ég hef tekið daginn ansi rólega í morgun, byrjaði á því að sofa og sofa, ég held ég hafi jafnvel sofið oní mig. Svo fann ég gamlan leik úr Civilization sem ég ákvað að endurvekja og íbúðin hljómaði af byssulátum og skothríð, en það eru hin eðlilegu hljóð siðmenningarinnar hvort eð er, samanber erindið úr Númarímum: Byssur smíðar bauga grér, bragnar heyra freta orgið. Ég er að stilla herjum mínum upp til að gera innrás í Þýskaland, nema hvað. En þetta gengur ekki, ég þarf að eiga vingott við munnvíðan endurvinnslugám þar sem ég get komið tuddataði heimsins í eitthvað nýtilegt og svo þarf ég að sinna bílnum mínum eitthvað...húsverkin bíða líka.

Jæja, þá er það helgin. Andri er að hugsa um að fara í bæinn, ég ætla að súrsa græna tómata og stússa við bílinn, kíkja á heimilisbókhaldið, lesa, þrífa og læra á Flash. (Sem er ýkt gaman, þegar búið er að ná grundvallaratriðunum og hægt að fara að fikta) Svo þarf ég að vefa eitthvað aðeins. Það er kortlagningin. Nenni ekki að gera mér stífa áætlun.

Og þá er þessi dagur búinn og fjögurra daga helgi framundan! Ég er búinn að kortleggja alveg hvað ég ætla að gera.

Þetta er ágætt test..við hvaða persónuleikatruflun átt þú að stríða?

Nei. Það að sofa undir sig er ekki spurning um hvernig, heldur hvað.

Minn maður í dag er bloggarinn sem svaf undir sig. En ég ætlaði að tala eitthvað um þessi átök til þjóðarheilla sem Landlæknisembættið og fleiri taka upp á að standa fyrir í skólum með reglulegu millibili. Eitt það fyrsta sem ég man eftir er átak gegn eyðni, þar sem bæklingurinn var líka happdrættismiði, og átak gegn aftanákeyrslum sem fór fram held ég sama haustið. Sennilega hefur það átak virkað nokkuð vel á þá sem héldu að sami aðili stæði fyrir þeim báðum. "Notið smokk í aftanákeyrslum" heyrðist í sumum hornum.Annað stórátak sem ég minnist er átak gegn krabbameini í eistum, sem eitt haustið flæddi yfir og ég var látinn afhenda öllum strákum bækling í umsjónartíma. Það besta við þann bækling var fyrirsögnin: "Vertu vakandi meðan þú ert ungur" og ég geymdi nokkra til að stinga undir hausinn á strákum sem sváfu í tímum. Það er svolítið skrýtið með þetta embætti að það á það til að rjúka upp með einhver átök, en síðan er þeim ekki fylgt eftir. Má segja að þessi stofnun sé góð í átakinu en slöpp í úthaldinu, því svo gerist ekkert. Það er þar með aðeins einn aldurshópur karlmanna sem kann að þukla á sér eistun almennilega, síðan hefur ekki um þetta mál heyrst. Hefur þetta eitthvað að gera með styrki og aukafjárveitingar til góðra verka...sem stundum verða frekar nálægt kosningum, svo kjósendur geti drattast sæmilega hressir að kjörborðinu?

Ég fékk í morgun eitthvert vinalegt bréf frá stelpu sem vildi sýna mér fallegar myndir af sér...hún sagðist vera raunveruleg og í alvöru, en ekki eins og hinar. Það er alltaf ein sem prófar þá línu...sætt. En ef óraunveruleg hornótt húsfreyja er hins vegar farin að ásækja menn þá er óraunveruleiki þeirra orðinn frekar leiðinlegur og ég mundi ráðleggja þeim að skipta um.
Í dag er mikið umstang. Hér er bólusetningardagurinn. Sú athöfn á að fara fram á pallinum fyrir framan stofuna mína, og einhver sagði stelpunum að þær yrðu sprautaðar í rassinn fyrir framan alla. Sú hugmynd fékk misjafnar viðtökur. Sem betur fer fyrir heilbrigðiskerfi landsins leiðréttist þetta.

Lífrænt ræktað lambakjöt úr lífrænum sláturhúsum er áreiðanlega mjög gott kjöt. En það voru ekki hipparnir sem fundu upp lífræna ræktun. (Smá sögutími) Fáir þekkja líklega Gustav Darré. Aðrir félagar hans í stjórnmálum eru þekktari. Hann var landbúnaðarráðherra Nasista í Hitlersþýskalandi. Lífræn ræktun var þeirra landbúnaðarstefna. Angi þeirra tilrauna var að strá ösku úr líkbrennsluofnum yfir kálið í Auschwitz og þýskir bændur voru látnir gera tilraunir með mulin gyðingabein til að bæta rýran jarðveg. Það spratt illa af Gyðingum. Nasistar vildu sum sé nýta eitthvað afurðirnar af iðnvæddri þjóðarhreinsun sinni. En þessi búskapur varð samt að nytsömu skálkaskjóli kynþáttakúgara víða um heim, svo sem í Suður-Afríku og svo hjá honum Milosevich..það var alltaf hægt að benda á Hitler og segja "Við vorum ekki svona slæmir..." En ég er alls ekki að líkja lífrænum fjárbúskap við þetta, ég bið fólk um að taka mig ekki þannig.

Urr. Ég hef fengið tvö bréf í tölvupósti í dag sem gera mig fúlan. Fyrra bréfið var frá einhverri hyrndri húsfreyju (horny housewife) sem var að eigin sögn alveg brennandi af þrá til mín. Hitt var frá Evrópusambandinu þar sem ég er beðinn að taka þátt í einhverri könnun og segja þeim í leiðinni hvað ég sé að gera. Það pirrar mig að Evrópusambandið sé með nefið ofan í koppnum mínum að hnusa eftir vinnubrögðum mínum og kennsluaðferðum. Mér finnst það ansi stórt nef fyrir lítinn kopp. En svona fara þeir að: Alls staðar þar sem kennarar eru að vinna með tölvur og upplýsingatækni er þetta fyrirbæri með snuður, að fiska eftir aðferðum og nýjungum sem þeir ætla svo að fá fyrir ekki neitt. Leiðinlegt lið. Þetta fólk kemst hvort sem er ekki hjá því að læra sjálft á tölvurnar sínar. Ég kýs eiginlega heldur hornóttar húsfreyjur sem líka þurfa að finna lyktina upp úr næturgagninu mínu svona fyrir kjaftasögurnar....

Ætli Denni sé einn af yngri sonum Maríu meyjar?

Einhver sem hefur áhuga á öðruvísi líffræði, skrýmslum, sæslöngum og einhyrningum?

"Oj pabbi, eldaðirðu uppskrift aftur. Þú veist að ég borða ekki uppskriftir." (Neil Gaiman, Coraline) Ég lauk við að lesa Coraline í gær ...frábær bók, hryllingssaga fyrir börn. Gaiman er meðal fárra manna sem kunna að segja ævintýri, hryllingssögur fyrir börn hafa litið verið samdar síðan gamlar ömmur á 19. öld voru að ryðja þeim í Jón Árnason og Grimms-bræður, um vondar galdranornir, kerlingar sem átu börn og annað fleira vinalegt. Ég var nefnilega að kaupa inn í kjötsúpu, en eins og allir vita er engin uppskrift til að þeim rétti og ég hef mína kjötsúpu aldrei eins. Ég mæli með Gaiman, og geri ekki ráð fyrir að kjötsúpan mín verði nein hryllingssaga.

Samkvæmt Fréttum í dag og Morgunblaðinu er Margrét Thatcher alltaf að hrósa Davíð Oddssyni í eyru Hannesar. Guð láti gott á vita. Það minnir mig á þegar ég var starfandi sem erlendur sérfræðingur. Ekki á Íslandi reyndar, ég var að störfum fyrir ríkisstjórn Andorra sem ráðgjafi í uppbyggingu framhaldsskóla. Niðurstaðan úr því var sú að síðan fer ég alltaf að hlæja þegar ég heyri talað um það hér á landi að kalla beri til erlenda sérfræðinga í einhverjum sérlega erfiðum málum. Eitt af því sem ráðuneytismenn í Andorra vildu vita var hvort ég kannaðist við íslenskan stjórnmálamann sem héti eitthvað Odson. Jú, ég kannaðist við Senor Oddsson, vissi til að hann væri ráðherra hér heima...Ég vildi auðvitað vita hvers vegna var verið að inna mig eftir þessu. Ég vil allra góðra manna og sér í lagi sjálfs mín vegna sleppa því að tíunda söguna sem ég heyrði, ég yrði áreiðanlega boðaður með hraðboða á fund ráðherra og laminn í hausinn með hallamæli, ef ekki tommustokk, en ég get vottað að Andorrabúar sögðust hafa hitt þennan mann á einhverri ráðstefnu í Brussel og þar færi mikill gleðimaður og skemmtilegur. Það hefur sem sagt líka verið talað vel um Davíð Oddsson í mín eyru á erlendri grund.

Jæja ég lagast eftir því sem líður á daginn. Fréttaflutningur af fundi þeirra Davíðs og Hallgríms Helgasonar er vægast sagt loðinn og báðir verjast allra frétta af þessum fundi, sem þó líklega hefur fraið fram. Ein útvarpsstöð, Fréttablaðið og visir.is hafa fjallað um málið. Samt sem áður ber ég fyrir mig vörn sagnfræðingsins: "Heimildum ber ekki saman og eru óljósar." Greinilegt er að þarna eru vinir mínir, ráðuneytisstarfsmennnirnir Enginn og Neinn á ferð. Þeir félagar eru löngu komnir með fastar stöður í Forsætisráðuneytinu, held ég. Ég held að það sé nokkuð öruggt að það var ekki verið að biðja Hallgrím um að semja handrit fyrir Hrafn Gunnlaugsson; Hrafn er þekktur fyrir að nota handrit lítið. Hallgrímur er heldur ekki að sækja um styrk úr kvikmyndasjóði. Kannski var Davíð bara að biðja skáldbróður sinn að hjálpa sér að botna erfiða vísu, eins og karlarnir voru að dútla við í réttunum hér áður fyrr.

Ég er kennari. Það fer ekki milli mála. Þegar ég byrjaði kennslu kynntist ég einu sem kom mér nokkuð á óvart, en gerðist þó í tvígang: Það er varasamt fyrir kennara að fara með bílinn sinn á verkstæði. Ég fékk tvisvar að reyna á verkstæðum að ég fékk ekki gert það sem þurfti að gera, heldur var mér sagt að það sem þyrfti að gera væri eitthvað annað og margfalt dýrara en það sem ég taldi að væri að bílnum. Einu sinni gafst ég upp, tók bílinn af verkstæðinu og fékk Kampholts-Móra til að gera það sem ógert var í ökutækinu. Hér á Suðurlandi vita allir að sá draugur á fáan sinn líka þegar kemur að vélum og verkfærum. Mér þótti þetta skrýtið: Ég var alinn upp í sveit og átti þrjá uppeldisbræður sem hétu Ferguson, Massey Ferguson og Zetor, svo það var erfitt að gabba mig eftir umgengnina við þá. En svo komst ég að því eftir nokkrar vangaveltur hvers vegna þetta var: Ég var kennari. Í leiðinni fékk ég að kynnast því hvernig það getur verið að vera kona á bílaverkstæði. Það leiddi mig smám saman að því að setja fram náttúrulögmálið "Kennarar eru vitlausir." Og það er alveg sama hvað mikið ég reyni, ...þegar ég er alveg að fara að trúa því að lögmálið standist ekki þá gerist eitthvað.
Þetta er skrifað vegna þess að alþjóðlegi kennaradagurinn á víst að vera einhvern tíma í október, þó enginn virðist vita hvaða dag það er. En þá, aldrei slíku vant, þegja kennarar þunnu hljóði og hafa ekki einu sinni hugsun á því að halda fund um málið. Venjulega eru þó fundahöld það fyrsta sem því fólki dettur í hug að gera þegar það á frí.
Ég legg til að kennaradagurinn verði gerður að almennum frídegi annan mánudag í júlí. Þá gæti öll þjóðin djammað í okkar nafni, og þá væri allavega ein helgi sem væri réttnefnd vitlausramannahelgin.

Hmm ég er alveg að ná upp í þetta Flash-dæmi. Þetta er ekkert smá gaman..

Ég er svolítið ruglaður núna...sú saga gengur ofar öllum fjöllum að Davíð Odsson hafi kallað Hallgrím Helgason inn á teppið. Hins vegar á Davíð að hafa sent honum tölvupóst, og síðast þegar ég frétti (og svona gabb var í umferð) kom yfirlýsing um að Davíð notaði ekki tölvupóst. Hins vegar var einhver að senda í hans nafni. Eða svo var sagt.
Hvað um það....Andri er sofnaður, hann vakti víst eitthvað ólöglega fram eftir yfir skemmtilegri bók sem ég lánaði honum í gær. Allavega reis hann ekki upp í morgun fyrr en Lafðin gráa buffaði hann rækilega. Og nú liggur hún til fóta á rúminu hans í hrauk og vaktar hann, tilbúin að stökkva ef einhver ætlar að nálgast hann. Það á sko ekkert illt að komast að honum Andra vini hennar meðan hann sefur, hún ætlar sko að passa það vel. Ég hætti mér ekki einu sinni eitt skref þarna inn. Hún horfir á mig með varúð og rétt lætur rifa í glyrnurnar....Mjárr...

Ég var að pæla í hver þessi Guðjón væri sem kallaði mig bráðgreindan ungling. Svo hallast ég helst að því að þetta sé hann Eyfi, sá sami og gerði þetta verkefni í sögu hjá mér um sögu pylsunnar. Tja..ef hann er í Bæjaralandi ætti ekki að vera pulsuþurrð hjá honum, hann er kominn á réttan stað.

Fyrir þau ykkar sem hafa gaman af prófum á vefnum mæli ég með þessu..Þið getið skráð ykkur og búið til ykkar eigin líka sýnist mér.

Rakst á þennan frasa áðan og hann hefur setið fastur í hausnum á mér síðan:
"Maður er bara ungur einu sinni, en hefur alla æfina til að vera vanþroska."
Æ hvað ég er feginn að frétta þetta. Nú get ég frestað því ennþá lengur að vera fullorðinn og haldið áfram að rugla.

Mæli með Fréttum. Þær eru góðar í dag.

Í dag er það kynslóðin mín sem ég er argur út í. Elskulega barnasprengingarkynslóðin sem ólst upp á sjötta og sjöunda áratugnum og æddi dýróð út í tilveruna svona í kringum 1968. Fólkið em aldrei hefur þurft að þrauka gegnum meiriháttar heimsstyrjöld eða vonda heimskreppu, hefur aldrei átt drepsótt yfir höfði sér -það var nýbúið að sigrast á berklunum- og átti foreldra, afa og ömmur sem ávallt höfðu huggað sig við það í andstreyminu að það skipti ekki máli þó lífið væri erfitt ef verið væri að búa í haginn fyrir komandi kynslóðir. Og min kynslóð naut ávaxtanna í botn. Ef á að meta hvað hún hefur gert til að búa í haginn fyrir afkomendurna þá er náttúruvernd líklega það jákvæðasta, en ekki þeirra uppfinning. Það var búið að uppgötva hana löngu fyrr. En það sem mín kynslóð hefur afrekað til að gera afkomendum sínum lífið betra: Hún þróaði fjarstýrða gerfitippið, sílíkonið, Viagra og tippastækkunina. Internetið sem nánast óumbeðna klámveitu í hvert hús. Og arfur hennar verður að lokum líklega líka umtalsverðar framfarir í fíkniefnameðferðum, þegar stríðalið gengið var búið að sukka sig út í tilraunastarfseminni. Þá skulum við ekki gleyma öllum stóru og smáu félagslegu og geðrænu vandamálunum sem þetta vesalings fólk hefur þurft að glíma við og sigrast á.Njótið heil, elskulegu afkomendur. Það er engin furða þó að börnin okkar hafi fundið upp heilbrigða skynsemi, ekki vorum við á svæðinu til að kenna hana. Þau urðu að bjarga sér sjálf með það mál.

Vó.....sjónvarpið var svo leiðinlegt að Andri fór sjálfur óbeðinn niður í kjallara að hengja upp úr þvottavélinni. Nú verð ég að vera verulega almennilegur við hann, fá honum eitthvað frábært að lesa eða eitthvað þegar hann kemur upp aftur.

Clinton-Lewinsky málið ætlar seint að þagna og oft til þess vitnað. Sögukennari hins vegar telur það lítið mál á heimssögulegan mælikvarða hvort einhver valdhafi hafi misséð sig á stelpu. Það er of algengt til að það taki því einu sinni að tala um það. Ef fólk er að hneykslast á Clinton, hvað má þá segja um Harding, sem á sínum tíma skrapp inn í skápana í Hvíta húsinu með ræstitæknunum? Eða Roosevelt sjálfur, sem gat alveg tekið framhjá úr hjólastólnum og hafði tvo fíleflda menn til að lyfta sér til þess? Bö. Miðað við svona karla er þessi Vindla-Villi frekar slappur gaur. Líka má færa söguleg rök fyrir því að mestu kvennamennirnir í stöðum valdhafa hafi verið best heppnuðu leiðtogarnir, að minnsta kosti voru þeir manna ólíklegastir til að fara í stríð. Þetta á ekki að takast sem tilmæli til íslenskra stjórnmálamanna um að hefja eða auka framhjáhald þó vissulega megi margt betur fara á okkar landi: En mér finnst samt alltaf að breski leikarinn John Cleese hafi átt síðasta orðið í umræðunni um Clinton: "Munurinn á að vera Bandaríkjamaður og Breti er sá að Breti þarf bara að leggjast á annað hnéð fyrir framan þjóðhöfðingjann."

Þetta hefði auðvitað þau áhrif að það væri hægt að vera bæklingur að atvinnu. En það er eitthvað sem fælir mig frá tilhugsuninni að fletta kjól niður eftir konubaki þangað til ég kæm niður á mynd af Davíð Össuri eða Halldóri. Ég tala nú bara ekki um Steingrím Sigfússon. Líklega hefði þessi aðferð fljótlega þau áhrif að konum mundi fjölga í stjórnmálum.

Ég verð að segja að ég hef lítið fengið af truflandi tölvupósti um helgina og ruslpóstur hefur verið í lágmarki. Það er af sem áður var, andvarpar sagnfræðingurinn í mér og hugsar um kóng einn í Litlu-Asíu sem hafði þann hátt á í bréfaskiptum að raka allt hárið af höfðinu á þræl og láta svo flúra bréfið á höfuð mannsins. Bíða svo þar til hárið var vaxið aftur og sagði svo þrælnum að hlaupa. Viðtakandi setti svo þrælinn í klippingu.
Mig langar ekki til að vita hvort bréfin voru svo geymd í skjalasafni.
Annað form bréfaskrifta sem er allt of vanrækt er rómverska ástarbréfið. Þá skrifaði sú heittelskaða ástarbréf á bakið á ambátt og sendi svo vini sínum, sem las sig niður eftir bakinu á ambáttinni..(eða þrælnum) með skilaboðum sem voru eitthvað á þessa leið: "Ég get því miður ekki hitt þig núna ástin mín því maðurinn minn er heima en ég vona að þessi fallega ambátt stytti stundir þínar á meðan."
Ég vil taka upp rómversku aðferðina í sölumennsku. Svona bæklinga vil ég fá. Þá gæti það hent sig að ég læsi eitthvað af þessum auglýsingum og hætti þessu vægast sagt bilaða sambandi mínu við endurvinnslugámana. Það væri hægt að senda konum karlmenn, svo að orðið auglýsingapési fengi alveg nýja merkingu. Ég ætla ekki að segja að þetta verði endilega skemmtilegri lesning: Það höfðar ekki til mín að fletta kjól af konubaki og lesa mig framjá mynd af bleiku svíni með upplýsingum um tilboð í Bónus: Ég léti mig samt hafa það fyrir skemmtunina.
En gallinn er auðvitað að það þyrfti soldið stóra gáma undir ruslpóstinn....

Styttist í gest nr. 8000...

Hjá íþróttamönnum taka sig upp gömul meiðsl stundum. En hjá þeim sem stunda aðrar íþróttir tekur sig stundum upp gömul þynnka. Kannski það hafi verið eitthvað þess háttar sem olli því að ég var latur í dag, lá í rúminu, las, dottaði og klóraði kettinum til skiptis. Hjá Andra hefur verið að taka sig upp gömul kærasta. Þær gera þetta stundum milli manna þessar elskur, eins og strákarnir...Hann er að ganga í gegnum þetta í fyrsta skipti og höndlar það vel, þarf ekki aðstoð frá sér eldri manni. Góður dagur almennt talað bara. Það er gaman að lesa vitleysingana, Bjössi má vita það núna að ég las oft pistlana sem hann skrifaði á síðu nemendaráðs F.Su og það er líka gaman að ljóðunum hans Sölva þegar hann kemst í ham..

Þetta er kannski ekki sniðugt svona seinni part á sunnudegi en þetta er ágæt lexía með áreiðanlegum upplýsingum.

Þetta reyndist vera letilegur sunnudagur. Andri borðaði shushiið sitt svo þá er spurningunni um kvöldmatinn svarað. Einhver vinkona hans hringdi og bað um ráð í ástamálum þar sem hann gaf henni hið sjálfselska, karlmannlega og áhrifaríka ráð "dömpaðu honum" ..Hann segir að þetta virki og ég er sammála honum. Ég hef verið að lesa og Lafði Hermína var við hliðina á mér, ég klóraði henni á vömbinni öðru hverju og hún lagði loppuna í hendina á mér og vildi halda láta halda utan um hana. Myndavélaveðrið var einhvern veginn of móskulegt fyrir góðar myndir í bili, og ég hundlatur þar að auki en það er allt í lagi, ég á það alveg skilið eftir undanfarna daga og heimsins rugl og bögg má bíða morguns. Kláraði að lesa Philip Pullman, það er góð lesning fyrir fólk sem hefur áhuga á fantasíubókum og sneri mér að Robert Asprin. Ég hreinlega tími ekki að opna Neil Gaiman alveg strax. Geymi hann kannski svona sem sérstakan veislulestur á fimmtugsafmælinu, sem verður bráðum. Fékk tvö bréf í tölvupóstinum, annað frá Florida og hitt frá Noregi. Heimurinn minnkar með hverjum degi.

Hér er eitthvað handa fólki sem sífellt pælir í tippastærðum. Hafið samband við Dr. Evangelos Spyropoulos næst þegar þið skreppið til Grikklands.

Lífið er fullt af erfiðum ákvörðunum. Í gær hafði ég lambalærissneiðar í rasp, en keypti líka tvo bakka af shushi. Hvort á ég að hita upp lærissneiðarnar í kvöld og hafa shushi og miso-súpu annað kvöld eða öfugt? Hvort á ég að taka upp myndavélina og fara eitthvað út í sveit að leita að myndum eða vera heima að lesa? Æi, það er hægt að gera sér lífið allt of erfitt.

Hann Sigurgeir Gunnarsson er eitthvað að skjóta á mig..sjá "kaffihjal" sem ég tengdi á. Hann er að saka mig um að hafa ekki gaman af Sigga pönk, sem er misskilningur fjarri öllum sanni því ef mér leiddist hann væri ég ekki með tengingu á hann og léti hann heyra það. En auðvitað læt ég heyra í mér þegar hann gagnrýnir skólakerfið allt fyrir að vanrækja eitthvað sem verið var að reyna að gera þegar hann var sjálfur þar og naut held ég bara góðs af. En hins vegar hef ég sem kennari gaman af þegar á að láta skólana fara að gera eitthvað annað en að kenna nemendum. Sem betur fer er alltaf fullt af fólki þarna úti sem veit hvað á að gera í skólunum. En mundi frekar kjósa að ganga nakið um göturnar heldur en að vinna þar sjálft. Ég segi sem betur fer, ég veit ekki hvernig það væri ef fólk vissi það ekki, við kennararnir mundum hvorki vita hvar við ættum að anda eða standa ef þetta fólk benti okkur ekki veginn. Ef skólarnir tækju að sér allt það sem samfélagið ætlast til af þeim þá yrði í fyrsta lagi að lengja skóladaginn um helming, skólaárið um tíu mánuði og skólagönguna um svosem áratug. Ég ætla ekki að nefna launin. Og leggja niður fögin. Mér er stundum sagt að ég eigi að ala börn upp: "Börnin" sem ég fæ eru á aldrinum 16-20 ára og mundi einhver segja að full seint væri í rassinn gripið. Hvað má þá maðurinn með reglustikuna segja. Þeir eru nú eldri óknyttapeyjarnir hans..Ef nokkuð er að marka þetta lið sem ég hef tengt á..sjá "Vitleysingar" og Sigga pönk..og Grettir..og Hrund, sexí stelpurófu sem hefur suma daga lúmskt gaman af að kveikja gráa fiðringinn í gamla kennaranum sínum og Jón snillingur..þá má deila um það hvort mér hafi tekist að ala liðið upp. Eða hvers konar fyrirmynd ég hafi eiginlega verið. (Reyndar var ég að gera hvorugt, ég nefnilega hélt að ég ætti að vera að kenna þessu fólki sögu meðan það var fyrir framan mig, það er kannski þess vegna sem fólkið er svona.) Sem betur fer veit ég að þetta er frábært fólk allt saman upp á eigin spýtur og án minnar aðstoðar, annars færi ég í verulega vondar djúpar vangaveltur.

Meðal uppáhaldskvikmynda allra tíma hjá mér er kvikmyndin "Little Big Man" þar sem Dustin Hoffman fer á kostum sem hin fullkomna andhetja. Ég held ég hafi séð hana fimm sinnum í Hafnarbíó á sínum tíma, í fyrstu skiptin til að hafa gaman af húmornum, en í seinni skiptin vegna þess að ég var farinn að meta betur og betur annan stjörnuleikara í þeirri mynd. Það var indíánahöfðinginn Chief Dan George, sem lék sjálfan sig af þvílíkri einlægni og snilld að hann fékk óskarsverðlaun það ár sem besti leikari í aukahlutverki. Atriðið þar sem hann er kominn að fótum fram og ákveður að deyja er óborganlegt. Hann syngur dauðasönginn og ætlar að deyja...en svo gerist eitthvað sem ég segi ekki frá. Síðan staulast hann blindur aftur heim og tautar.."Stundum heppnast galdurinn, stundum ekki."

Og hvað hefur það svo með Sigga pönkhjúkku að gera? Jú....hann segir þetta núna: "Eins og ég hef komið að áður þá ætti að leggja áherslu á það í skólakerfinu og víðar að ala upp sterka siðferðiskennd og gagnrýna hugsun í upprennandi þátttakendum þessa samfélags. Þannig getur fólk sjálft valið fyrir sig hvað er ógeð og hvað ekki."

Ég verð að svara honum því ég kenndi honum hugmyndasögu, þar sem er einmitt lagt upp með það að kenna gagnrýna hugsun. Hann er sjálfur síkjaftandi dæmi um að stundum heppnast galdurinn, stundum ekki.

"Vinsamlegast farið úr skónum áður en farið er inn á hálendið" hitti í mark hjá mér....

Ég er alltaf að læra að meta þetta Kastljós á laugardagskvöldi með Gísla Marteini betur. Það er alveg nauðsynlegt að hafa þetta fólk sem ég er margbúinn að sjá í sjónvarpinu, þá þarf ég ekkert að horfa á þann þátt og get undirbúið mig sálfræðilega fyrir Spaugstofuna. Kannski var það ég sem var betur undirbúinn, allavega stóð ég mig að því að hlægja andstyggilega og glotta djöfullega nokkrum sinnum, eins og ég vil hafa það þegar þessir menn koma á skjáinn. Til þess einmitt eiga laugardagskvöld að vera, ekki til að lýsa upp pólitíkusa í bak og fyrir. Þeir eru að komast í gírinn strákarnir.

Rétt í þessu eru tvær spurningar sem halda huga mínum gangandi: Sú fyrri er: Hvor leikur landbúnaðarráðherra betur, Guðni Ágústsson eða Jóhannes Kristjánsson? Hin er umsögn Andra um kvikmyndina um Ástrík og Steinrík: "Myndin er ekki skemmtileg en það er gaman að horfa á hana." Lífið er fullt af þversögnum.....

Eitt af því semmér þykir gott núna tengist hóp- og kynnisferðum nemenda. Ég þarf ekki lengur að fara á staðinn daginn áður og kynna mér hvað er að fara fram eða undirbúa mig: Þegar ég kem á söfn og menningarstaði tekur vinalegur safnakennari á móti hópnum og leiðir þau gegnum þann menningarviðburð sem á að skoða í það og það skiptið. Uppáhalds safnakennarinn minn er á ákveðnu listasafni í Reykjavík, stór og stæðileg kona sem tekur á móti hópunum mínum með hátalara við beltið og gargar yfir hópinn: "ÚR FÖTUNUM." Og meðan prúðir nemendur mínir gera eins og beðið er um og hengja yfirhafnirnar í fatahengið horfi ég á bólgna hugsanablöðru yfir höfðinu á henni -*hugs* Skítugur sveitaskóli...klínir hor á heimsmenninguna ábyggilega - að maðurinn skuli vera að koma með þessa lubba *hugs* Hún er yndisleg. Ég vara fólkið við henni í rútunni áður en farið er inn. Sem betur fer er þetta ekki alls staðar svona, þó þessir safnakennarar séu ekki alltaf alveg vissir um hvaða aldurshóp þeir eru að ávarpa.
Skólinn minn fór í heimsókn á Alþingi um daginn og saknaði vinar í stað. Þar var enginn Árni Johnsen eins og alltaf áður að taka á móti hóp úr kjördæmi sínu og gefa víníbrauð á línuna. En hann er með kennarapróf og reynslu af þingstörfum. Af hverju kemur Alþingi ekki upp svona kennara til að taka á móti gestum, gefa výnilbrauð, syngja fyrir þau......

Við tiltektir helgarinnar byrja ég á afurðum pósthólfsins. Nú er nýtt fjör að byrja..pólitík. Það er ekki bara að gamlir nemendur komi útúr skápnum sem vitleysingar, sumir sem einu sinni sátu í stofu 207 loðnir og lubbalegir eru núna sléttgreiddir og gelgreiddir í fjórlit í pósthólfinu mínu að senda mér myndir af sér. Eins og ég hafi ekki séð þá hversdags. Þetta er frábært. Ennþá meira tuddatað til að bera í endurvinnslugáminn núna þegar kosningahríðin er að byrja. Ég er ekki hissa þó að ungt fólk nú á dögum gefi lítið fyrir stjórnmál, þau eru bara orðin önnur útgáfa af ágengri sölumennsku, sá hluti sem ekki er dulbúinn sem skemmtiþættir. Ennþá fleiri auglýsingar, það er allt og sumt, og á að fara með á sama hátt. Endurvinnslan lengi lifi.

Erlingur hinn bráðsnjalli unglingur..hver er þessi Guðjón þá?
"Ég var að finna blogloggið hans Erlings Brynjólfssonar, sögukennara með meiru í Fjölbrautaskóla Suðurlands Selfossi. Það var eiginlega algjör tilviljun því ég var eitthvað að þvælast á blogger.com og sá þar undir recent blogs eitthvað á íslensku. Ég náttúrulega skoðaði það og leist bara helvíti vel á textann. Hélt fyrst að þetta væri einhver svona bráðsnjall unglingur.."

Meðan ekkert er að gera, kynnið ykkur þá nýja dansæðið. Tómatsósudansinn. Hljómsveitin er bara ansi vinaleg. Og nú má væntanlega fara að búast við stórviðburðum í henni veröld, undarlegir fuglar sjást á himni..og kona fæðir af sér dótturdætur sínar...

Jæja..vaknaður. Eins og alltaf lofa ég sjálfum mér í miðri viku þegar ég fer á fætur að fara aftur upp í rúm um helgina og lúra lengur og lesa soldið. Nú er ég búinn að því og þá er að ákveða hvað ég læt í daginn til að gera hann góðan. Eftir annir og tiltektir undanfarnar helgar er ég að hugsa um að fara bara í svona venjuleg húsþrif og læra svo á nýja hugbúnaðinn. Gefa geymslunni svona tvo tíma. Setja í þvott. Það er eiginlega allt og sumt...svo ætla ég að gera góða steik í kvöld og baka köku. Mig vantar eiginlega uppskrift að góðri spaugstofuköku, er einhver sem á hana? Uppskriftin á að heita þetta: Spaugstofukaka.

Jæja við Andri erum komnir aftur úr bæjarferðinni, sem var sæmilega heppnuð nema Binni og Stína voru ekki heima og við náðum ekki símasambandi. Það verður að koma seinna. Ég fékk tölvubækurnar sem mig vantaði og eignaðist líka Coraline og smásagnasafn eftir Neil Gaiman. Svo fengum við nokkra pakka af Miso-súpu í einhverri austurlenskri matvörubúð rétt hjá Nexus. Andri fullvissar mig um að hún sé góð. Það verður gaman hjá mér næsta mánuðinn. Jafnvel næstu árin ef ég verð duglegur að læra á Flash og Dreamweaver. Þar fyrir utan bíða skemmtilegar bækur eftir Philip Pullman á koddanum....bætti við nýjum linkum á nýja menn og tók pardus niður, hann virðist hafa horfið í raunheima.

Hér er prýðilegt dæmi um það hvernig fólk verður af því að hafa mig fyrir kennara....ekki verða hrædd, ekki láta ykkur bregða, þessir náungar eru í hópi þeirra klárustu sem hafa komið við í stofu 207...(Sem er sögustofan í F.Su) en þeir bera það ekki beint með sér, nei. Það stendur ekki skrifað framan á þá. Og ábyggilega ekki að aftan heldur, ég hef ekki gáð. (Iss nú verða þeir svo montnir að þeir verða hvergi í húsum hæfir næstu árin)

Bryjólfur sonur minn vakti athygli á þessum náunga....virðist vera hamingjusamur piltur. Varanlegri tenging kemur síðar.

Meðan ég man..hvers vegna þarf Pétur Blöndal að fá ríkisvaldið og Alþingi í lið með sér til að halda uppi aga heima hjá sér? Af hverju getur hann ekki bara beðið Davíð Odsson um að kíkja í kaffi og hafa reglustikuna með?

Ég hef eiginlega aldrei skilið hvað séra Flóki Kristinsson á auðvelt með að fá fólk á móti sér..og þó. Ég get verið sama marki brenndur. Ég kynntist þessum manni þegar hann var prestur á Stóra-Núpi og kenndi við skólann minn. Það fór engum sögum um að nemendum semdi ekki við hann...sem segir mér talsvert..og það fór vel á með okkur. Sem líka segir mér talsvert. Hann þótti liðtækur járningamaður í sókninni og í sveit er það ekki ónýtt ef presturinn getur gert gagn í miðri viku. Hann hafði áhuga á sögu kirkjustaðarins og ég las stundum fyrir hann gömul skjöl og kvæði uppskrifuð af gömlum sveitungum, sem leikmanni voru óskiljanleg. Sóknarbörnin áttu heldur ekki í neinum mér vitanlegum útistöðum við hann, ekki einu sinni út af túnrollum. En það er svona...mér kom hann í hug áðan eftir tíma þegar nemandi minn sagði við mig "Veistu það Erlingur að trúarbrögðin hafa bara verið uppfærð gegnum tíðina svona eftir tíðaranda og ástæðum." Þarna er greinilega efnilegur sagnfræðingur á ferð: Trúarbrögðin eru eins og Windows og kirkjan eins og Microsoft. Og öðru hverju koma tilkynningar á borð við þessa: "This priest has performed an illegal operation and will be shut down."
(Ekki gefinn kostur á debug.)

Þá er að skipuleggja bæjarferðina..ég þarf að fara í Bóksölu stúdenta og gá að bókum um Flash MX og Dreamweaver. Ég er byrjaður að læra á Flash og dáist að öllum möguleikunum..auk þess sem ég veit að tíminn og kostnaðurinn sem fer í að læra á þetta skilar sér margfalt. Svo ætla ég í Mál og menningu, ég var að frétta að Coraline eftir Neil Gaiman fengist þar, ef hún er ekki í Stúdentabóksölunni. Andri þarf að fara í Nexus. Svo er það Góði hirðirinn, ég er ekki búinn að gefa upp alla von að finna þar Hvammstangakrystal. (Skýring síðar). Svo fáum við okkur að borða saman, til dæmis á Subway eða eitthvað á Helgarpabbatorginu í Kringlunni. Svo þarf ég eitthvað að skjótast vestur í bæ og svo upp í Grafarvog til að bögga eldri son minn & frú..þetta gengur ekki ég þarf að fara að drífa mig til að bjóða þeim austur og í mat, og sýna tengdadótturinni ættaróðul bónda síns....

Hann er soldið góður þessi. Ungur rólegheitamaður sem hrósa Sigga pönk í hástert. Að vísu er ég ekki sammála honum og Pétri Blöndal um agaleysi unglinga. Unglingar eru sem sé upp til hópa kurteist almennilegt fólk sem er jákvætt og þægilegt í umgengni. Fyndnin er sú að kynslóðin sem lét verst og var agalausust, bannar börnum sínum mest og leyfir þeim minnst, æpir hæst um agaleysi unglinga -mín kynslóð-,var sú villtasta á sínum yngri árum. Og mátti mest. Mun meira en unglingar mega núna. Ég get ekki að því gert að Pétur Blöndal minnir mig á kennara sem er búinn að missa tökin á nemendahóp sínum og er að leita að stuðningsmönnum til að hjálpa sér í málinu með því að setja reglur sem allur skólinn á að fara eftir. Oft eru þetta einstaklingar sem ráða sig í kennslu til að stjórna unglingum, ekki til að kenna. Væri ég skólastjóri mundi ég spyrja kennara sem föluðust eftir starfi að því til hvers þeir ætluðu að ráða sig til kennslu. Og ráða síðan þá sem ætluðu að stunda vinnu sína og kenna fagið sitt. En forðast í lengstu lög þá kennara sem ætluðu að kenna "af hugsjón" ..eða "af fórnfýsi" eða "af því það þarf einhver að hafa stjórn á unglingunum.." eða tilgreindu einhverjar aðrar spúkí ástæður.

Líklega er það rétt. Ég get ekki afneitað því lengur. Ég á við framsóknarvanda að stríða. Ég er orðinn létt paranoid á því hvað þeir streyma inn í stofu hjá mér gegnum fjölmiðlana á hverjum degi, segja eitthvað gáfulegt og fara. Ég er farinn að sjá framsóknarmenn í hverju horni ef eitthvað blæs á móti hjá mér. Samt neita ég því alfarið að fara í meðferð út af þessu.....þetta er ekki orðið svo slæmt enn, ég ætla að ríghalda mér í vanda minn allavega fram yfir kosningar.

Enn einn vinnudagurinn....Andri átti frí í fyrsta tíma, en Mína sá um að vekja hann með barsmíðum, lamdi hann með annarri framlöppinni þangað til hann rumskaði. Það er ekki ónýtt að eiga svona kött..Ég er að skipuleggja bæjarferð eftir kennslu, en fyrst þarf ég að mæta í hálftíma "samverustund" fyrir fartölvukennara í skólanum, sem reyndar eru allir. Ég veit ekki alveg hvað þetta er, kannski eigum við að sameina reynslu okkar, styrk og vonir og hugsa með samúð til þeirra félaga sem enn eru einir úti í samfélaginu með vanda sinn. Ég ætla að standa upp núna og segja "Ég heiti Erlingur og ég er fartölvukennari...mikið er ég glaður að vera á þessum fundi með félögum mínum."

Ein æskuminning að afloknum degi. Ég minntist áður á vanda ömmu minnar við að umgangast dýr. Þau voru hjá henni annaðhvort skepnurnar eða kvekinden. Afi minn hins vegar kenndi mér að bölva aldrei nokkru dýri og vera þeim ávallt góður. Hann sat stundum löngum stundum úti í kofa og rabbaði við hrútana: Á sumrin komu þeir til hans og spjölluðu við hann ef þeir sáu hann einhvers staðar. Ég held að Erlingur afi hafi talað fjögur tungumál: Íslensku, hundsku, hrússnesku og beljísku. Að minnsta kosti skildi ég stundum ekki baun í því sem hann blaðraði við dýrin en þau virtust skilja hvert einasta atkvæði. Pabbi var hins vegar ágætur í kattísku og hrossíkönsku. Dýrin þar sem ég ólst upp vantaði því ekki viðræðugóða aðila.

Að afloknum degi skrapp ég í búðina og hösslaði mér lítið stefnumót við elskulega sæta munnvíða endurvinnslugáminn fyrir utan Nóatún. Og gat með gleði gengið úr skugga um að það var miklu minna af innfluttu vatni í Nóatúni en vanalega. Þess ætti heldur ekki aðþurfa miðað við þau býsn af vatni sem hægt er að kaupa með allskonar bragðefnum og búið til hér á landi. Útlendingi sem gengi um íslenska búð gæti orðið eftirminnilegt hvað íslenska þjóðin er þyrst.

Símasölumaðurinn hefur ekki staðið við hótanir sínar um einelti og ég hef ekki verið ónáðaður í þrjá daga...gott mál. En hér er kort með aðferð til að fást við þá, ef maður er í stuði og hefur tíma...spurja þá hvort þ